II SA/Wa 2462/20

II SA/Wa 2462/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący/
Joanna Kruszewska-Grońska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Służba Bezpieczeństwa
Sygn. powiązane
III OSK 7449/21 - Wyrok NSA z 2023-09-05
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 708
art. 8a
Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenie stosowania przepisów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz J. W. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej MSWiA/organ) decyzją
z dnia [...] października 2020 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku Pana J. W. (dalej skarżący) o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (ówcześnie obowiązujący Dz.U. z 2016 r. poz. 708, ze zm.; dalej ustawa zaopatrzeniowa) odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c,
art. 22a i art. 24a tej ustawy.
Wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący wystąpił do MSWiA o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Skarżący w uzasadnieniu wniosku krótko opisał przebieg swojej służby co zostało szczegółowo wskazane
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że okres jego pracy w Służbie Bezpieczeństwa był krótkotrwały i służba na rzecz totalitarnego państwa pełniona była przez okres 10 miesięcy. Całkowity okres służby strony wynosi 21 lat, 8 miesięcy, a ponadto obowiązków kierowcy samochodu osobowego, które w SB wykonywał, w żaden sposób nie można uznać za działalność skierowaną przeciwko wolnościowym dążeniom narodu polskiego. Po pozytywnej weryfikacji przez komisję kwalifikacyjną, podjął służbę w Komendzie Rejonowej Policji w [...]. Poinformował, że w dniu [...]marca 1990 r., podczas zatrzymywania sprawców kradzieży kół samochodowych, został przez nich dotkliwie pobity, co skutkowało urazem kręgosłupa, ubytkiem słuchu i połamaniem palców prawej dłoni. Kolejnego urazu wymieniony doznał w dniu [...] marca 1993 r., podczas zatrzymania sprawców włamania do sklepu spożywczego, gdzie jeden ze sprawców złamał mu rękę. Wnioskodawca zaznaczył, że przeprowadzona weryfikacja, która miała na celu nie tylko ocenę przydatności funkcjonariusza do służby w demokratycznej Polsce, ale także ocenę jego dotychczasowej służby w Polsce komunistycznej, stanowiła swoiste oświadczenie wydane w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, że byli funkcjonariusze organów bezpieczeństwa PRL, będą traktowani w taki sam sposób jak pozostali funkcjonariusze służb powstałych po 1990 r.
Decyzją z dnia [...] kwietnia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Po rozpatrzeniu skargi na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA), wyrokiem z dnia 9 grudnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Wa 1471/19), uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej zawiera dwa pojęcia niedookreślone: "krótkotrwała służba" i "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków" które to pojęcia definiują "szczególnie uzasadniony przypadek", w którym Minister może wyłączyć stosowanie wobec funkcjonariusza przepisów
art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Sąd dokonując wykładni art. 8a ustawy zaopatrzeniowej stwierdził, że jako uprawniona jawiła się konkluzja, iż w stosunku do skarżącego zostały spełnione obydwie przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, od istnienia których ustawodawca uzależnił możliwość wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a. Wskazał, że skoro Skarżący pełnił służbę przed 31 lipca 1990 r.
w wymiarze jedynie 10 miesięcy, zaś cała pełniona przez stronę służba wynosiła aż 21 lat, 8 miesięcy i 16 dni, to już samo zestawienie powyższych okresów świadczy
o tym, że służba na rzecz tzw. totalitarnego Państwa nie miała znacznej długości,
a nawet, że wręcz nie była długa. W ocenie Sądu jeszcze korzystniej dla strony wygląda zestawienie długości służby pełnionej przed 31 lipca 1990 r. z długością trwania tzw. Państwa totalitarnego.
Tak więc w przedmiotowym wyroku WSA uznał, iż służba pełniona przez skarżącego przed 31 lipca 1990 r. była służbą krótkotrwałą. Nadto WSA stwierdził, że "...Tej krótkotrwałości organ zdaje się też, że nie zakwestionował skoro
w uzasadnieniu skarżonej decyzji odniósł się do omawianej kwestii słowami "abstrahując od oceny krótkotrwałości służby" ... . Co do przesłanki opisanej
w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, to w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ przywołując zawartość akt osobowych funkcjonariusza, oraz informację udzieloną o skarżącym przez Komendanta Głównego Policji, z której wynika, że strona w sposób rzetelny wykonywała zadania i obowiązki po 12 września 1989 r. – nie zakwestionował owej rzetelności. Tak więc organ, przyznał fakt, że skarżący
po dniu 12 września 1989 r. w sposób rzetelny wykonywał swoje zadania i obowiązki. Sąd stwierdził, że okoliczność narażenie zdrowia i życia nie jest elementem niezbędnym dla istnienia omawianej rzetelności, i wobec tego przesłankę oznaczoną w art. 8a ust. 1 pkt 2 uznać należało za spełnioną przez stronę.
Sąd wskazał, że w zakresie zapisu ustawowego "szczególnie uzasadnionego przepadku", MSWiA podnosząc twierdzenie o istnieniu trzeciej przesłanki, w żaden sposób nie wyjaśnił sposobu swojego rozumowania w tym zakresie. Nie dokonał wykładni art. 8a omawianej ustawy. Nadto nie przeanalizował służby skarżącego, pod kątem istnienia "szczególnych okoliczności". W ocenie WSA organ nie odniósł się nawet do argumentacji, jaką strona podniosła we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie ani do faktów wynikających z informacji Komendanta Głównego Policji czy akt osobowych strony. Kwestię "szczególnych okoliczności" Organ spuentował jedynie zdawkowym stwierdzeniem, że strona nie legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie. W ocenie WSA tego typu zaniechanie organu, jawi się jako naruszające dyspozycję art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.
W ocenie WSA w świetle powyższych rozważań, uznając iż skarżona decyzja narusza prawo, bowiem wydano ją z naruszeniem przepisu prawa materialnego,
tj. art. 8a ustawy zaopatrzeniowej – który to przepis organ wadliwie zinterpretował
i przez to niewłaściwie ocenił stan faktyczny, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, decyzję należało uchylić.
WSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Organ będzie zobligowany do tego, aby wydać decyzję uwzględniającą wnioski przedstawione przez Sąd administracyjny w uzasadnieniu.
Po ponownym rozpoznaniu wniosku Skarżącego MSWiA zaskarżoną decyzją odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Podniósł, że rozpoznając ponownie sprawę jego zadaniem było stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Wskazał, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Zdaniem organu oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. Organ powołał się na fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19, w którym NSA ugruntował użyty w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej powyższy zwrot stwierdzając, że: "(...) ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek określającej treść normy materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu, lecz jedną przesłankę »szczególnie uzasadnionych przypadków«, którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca
1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września
1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia."
W świetle ww. orzeczenia, stwierdził, że zbytecznym było podejmowanie przez Organ powtórnej analizy w obszarze krótkotrwałości pełnienia przez Skarżącego służby na rzecz totalitarnego państwa oraz rzetelnego wykonywania przez niego zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., bowiem ocena prawna wyrażona przez Sąd jest dla organu wiążąca, zaś sformułowanie poglądu sprzecznego z ową oceną, stanowiłoby naruszenie prawa, jak również byłoby działaniem nieuwzględniającym szeroko rozumianej ekonomiki procesowej. Stąd też przed wydaniem niniejszej decyzji, organ w szczególności rozpatrzył wszystkie te aspekty, które miały lub ewentualnie mogły mieć wpływ na ukształtowanie się ostatecznego poglądu organu co do wystąpienia w przedmiotowej sprawie warunku "szczególnie uzasadnionego przypadku", umożliwiającego zastosowanie wobec zainteresowanego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.
Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a wskazana w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, bowiem zgodnie z dyspozycją
art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie
art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa
w art. 13b, ze względu na: krótkotrwałą służbę przed dniem31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.,
w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.
W ocenie MSWiA "szczególnie uzasadniony przypadek", zachodzi wówczas, gdy strona legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Jego zdaniem, uprawnienie
z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami. Organ podkreślił, iż rzetelność wykonywania zadań i obowiązków, w kontekście roty złożonego ślubowania, należy do standardowych powinności policjanta. Stąd też
w ocenie organu nie można uznać za wyjątkową sytuację przypadku, w którym funkcjonariusz otrzymywał w czasie pełnienia służby nagrody, wyróżnienia lub inne gratyfikacje z tego tytułu.
Jednocześnie, Organ wskazał, że z informacji dotyczącej przebiegu służby sporządzonej w Komendzie Wojewódzkiej Policji z siedzibą w [...] wynika, iż Skarżącemu w toku pełnionej służby nie zostały nadane jakiekolwiek ordery/odznaczenia państwowe, czy też odznaki/medale resortowe. Powyższe wskazuje, iż służba pełniona przez wnioskodawcę nie charakteryzowała się szczególnymi osiągnięciami wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy.
W ocenie organu zarówno postawa i osiągnięcia strony w służbie, jak również charakter i warunki jej pełnienia, nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z powyższego przepisu ustawy zaopatrzeniowej.
Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu.
Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zarzucając: naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację jak i przepisów prawa procesowego a zwłaszcza błędne i sprzeczne wewnętrznie uzasadnienie oraz niewykonanie zaleceń Sądu.
Zaskarżona kolejna decyzja administracyjna organu z dnia [...] października 2020 r. została wydana z naruszeniem przepisu określającego materialno - prawne warunki wyłączenia wobec Skarżącego drastycznych ograniczeń podstawy
i wysokości przysługującego skarżącemu świadczenia emerytalno - rentowego. Skarżący spełnia wszystkie przesłanki do wyłączenia wobec niego stosowania represyjnych przepisów art. 15c - art. 22a - art. 24a przedmiotowej ustawy, określone w jej art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2, co wykazał w postępowaniu przed organem. Organ
w postępowaniu po wyroku z dnia [...] grudnia 2020 r. nie zgromadził żadnych nowych dowodów w sprawie uzasadniających odmowną decyzję. Również uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera w istocie te same argumenty i interpretację, która była już zawarta w uprzednio wydanej i uchylonej decyzji. W konsekwencji, nieprawidłowa interpretacja i odmowa zastosowania właściwych przepisów prawnych w sprawie skarżącego doprowadziły do wydania kolejnej krzywdzącej go decyzji.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty.
W związku z powyższym wnosił o uchylenie orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja Organu z dnia [...] października 2020 r.
nr [...] odmawiająca wyłączenia stosowania wobec Wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby
w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Zarówno organ, jak i Sąd rozpatrując niniejszą sprawę są związani oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1471/19. Nie mogą budzić zatem w sprawie wątpliwości jej istotne uwarunkowania prawne, co do sposobu rozumienia treści normatywnej art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej i w świetle ww. orzeczenia. Organ słusznie twierdzi, że zbytecznym było podejmowanie powtórnej analizy w obszarze krótkotrwałości pełnienia przez Skarżącego służby na rzecz totalitarnego państwa oraz rzetelnego wykonywania przez niego zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. Jak wskazano wyżej ocena prawna wyrażona przez Sąd jest dla Organu i Sądu orzekającego w tej sprawie wiążąca.
Jak ocenił uprzednio Sąd, Skarżący spełnia warunek krótkotrwałej służby przed 31 lipca 1990 r., określony art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Równocześnie niesporne było w sprawie spełnienie warunku rzetelnego pełnienia służby po 12 września 1989 r. – wskazany w art. 8a ust. 1 pkt 2 in principio ustawy zaopatrzeniowej. Rolą organu było natomiast rozważenie, czy w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek – w myśl art. 8a ust. 1 zdanie wstępne. Organ był zobowiązany uwzględnić przy tym oceny sformułowane w danym zakresie
w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1471/19.
Organ nie kwestionował krótkotrwałości służby pełnionej przez Wnioskodawcę na rzecz totalitarnego państwa oraz rzetelności wykonywanych przez Wnioskodawcę obowiązków służbowych. Nie wykluczono także ustalenia, że służba funkcjonariusza była pełniona z zagrożeniem życia lub zdrowia – mimo braku podwyższenia jego świadczenia emerytalnego z tego powodu. Nie może być bowiem kluczowe dla analizy przebiegu służby – pod kątem oceny czy była pełniona z zagrożeniem życia lub zdrowia – istnienie w aktach określonego rodzaju dokumentu, wprost potwierdzającego ten fakt jak np. zaświadczenie, wydawane w myśl przepisów odrębnych w celu potwierdzenia prawa do podwyższenia świadczeń (patrz tak samo prawomocne orzeczenia WSA o sygn. akt II SA/Wa 202/20, czy 2268/19 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"). Wnioskodawca powoływał się także na orzeczenie lekarskie, na mocy którego zakwalifikowano go do
drugiej grupy inwalidzkiej uznając, że jest całkowicie niezdolny do służby oraz stwierdzono związek inwalidztwa ze służbą, ale brak związku z wypadkiem w służbie, co może przemawiać za pełnieniem służby w szczególnych warunkach. Wbrew twierdzeniom organu samo potwierdzenie związku inwalidztwa ze służbą nie może być uznane a priori za nieistotne w sprawie. Może bowiem być to następstwem szczególnego charakteru wykonywanych zadań – związanych ze specyfiką służb mundurowych (tak prawomocne orzeczenia o sygn. akt II SA/Wa 2789/19 i 2224/19 – dostępne w CBOSA). Organ nie odniósł się także do kwestii zadań wykonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz państwa demokratycznego – czy ich charakter był tego rodzaju, że wiązały się z faktycznym narażeniem życia i zdrowia. Poprzestał jedynie na wskazaniu, że nie zostało to potwierdzone w myśl przepisów, gdzie przewidziano dodatkowe uposażenie emerytalne. W danym zakresie organ jak i Sąd są jednak związani oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1471/19.
Oceniając z kolei okres pełnienia przez Wnioskodawcę służby przed 31 lipca 1990 r. wskazano w uzasadnieniu skarżonego aktu, że z zachowanych materiałów nie wynika, aby zachodziły szczególne okoliczności, uzasadniające wyłączenie stosowanie reguł ogólnych. Organ nie odniósł się w istocie do twierdzeń Wnioskodawcy, że nie akceptował on specyfiki pracy w Służbie Bezpieczeństwa (praca kierowcy) oraz zmienił tę służbę z własnej woli.
Jednocześnie z uzasadnienia prawomocnego wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1471/19 nie sposób wywieść, aby - w ocenie Sądu - jedynie wystąpienie kumulatywnie szeregu szczególnych przesłanek mogło stanowić o zastosowaniu danego wyjątku. Nie wynika to także z samego brzmienia znajdującego w sprawie zastosowanie przepisu - art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Podstawą dla takiego jego wyłożenia nie może być też zastosowanie wykładni celowościowej i bądź systemowej - w kontekście uzasadnienia przyjęcia kompleksu regulacji ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2016 r., poz. 2270), zwanej dalej "Nowelą z 2016 roku".
Wprawdzie decyzja w przedmiocie wyłączenie reguł ogólnych ma - w myśl art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej - charakter uznaniowy - tak sformułowanie "może wyłączyć" w zdaniu wstępnym. Wystąpienie szczególnie uzasadnionego przypadku nie przesądza więc o konieczności zastosowania wobec Wnioskodawcy danej regulacji. Organ jest jednak obowiązany wskazać, dlaczego w tym przypadku wyjątku tego nie zastosowano (tak reguła ogólna art. 7 K.p.a. – obowiązek równoważenia interesu publicznego i słusznego strony).
W tym stanie rzeczy, nie można uznać za trafną ocenę organu, jakoby w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Prawdą jest, że zapisano ją wyrażeniem nieostrym, niedookreślonym - o charakterze ocennym. Dla rozważenia, czy występuje ona w konkretnej sprawie, wobec stosownego wniosku funkcjonariusza, konieczna jest więc prawidłowa wykładnia użytych pojęć, zarówno w kontekście znaczenia wedle reguł języka potocznego, jak i podejmując próbę zrekonstruowania woli przyjmującego daną regulację prawodawcy. W innym przypadku zastosowanie pojęć nieostrych mogłoby prowadzić do całkowitej dowolności orzekania w sprawie. Takiej zaś intencji nie sposób przypisywać racjonalnemu prawodawcy w praworządnym państwie. Pojęć nieostrych nie użyto więc dla zapewnienia swobody orzekania lecz maksymalnej elastyczności - aby zrealizować cel danej regulacji, w kontekście artykułowanych przez prawodawcę przesłanek jej wprowadzenia.
Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ nie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, ale nie dokonał jego wszechstronnej oceny.
Wobec powyższych uwarunkowań – pomimo, że decyzja o włączeniu reguł ogólnych ma charakter uznaniowy – obowiązkiem organu było wydanie decyzji pozytywnej dla Wnioskodawcy, w związku z treścią art. 7 in fine K.p.a. Wystąpiły bowiem opisane przepisem przesłanki zastosowania wyjątku, nie ujawniono zaś okoliczności, które by przeciw temu przemawiały. Za zastosowaniem wyjątku przemawia szczególnie krótka służba na rzecz państwa totalitarnego oraz wola Wnioskodawcy zakończenia zatrudnienia w Służbie Bezpieczeństwa.
Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym wobec treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, ze zm.), § 4 zarządzenia nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października
2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. oraz § 1 pkt 2 i § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym – tak zarządzenie k. 42 akt sądowych.
Z przytoczonych wyżej przyczyn – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak
w sentencji.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.
Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowną w niniejszym uzasadnieniu oraz wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1471/19.