II SA/WA 2447/04

II SA/Wa 2447/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-02-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej
Janusz Walawski /sprawozdawca/
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący/
Symbol z opisem
6197 Służba Celna
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Andrzej Kołodziej, Asesor WSA Janusz Walawski (spr.), , Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2005 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby -oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w W., decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] zwolnił E. O. ze służby w Izbie Celnej w W.
Decyzja została wydana na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 z późn. zm.).
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 19 kwietnia 2002 r. Prokuratura Rejonowa [...] skierowała przeciwko w/w akt oskarżenia do Sądu Rejonowego [..] Wydział Karny o popełnienie czynu z art. 271 § 1 i 3 kk.
Funkcjonariuszka celna, w dniu 11 września 2003 r. złożyła do Dyrektora Izby Celnej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniosła m.in., że wprowadzony ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks Celny i ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122) art. 25 ust. 1 pkt 8a stanowi, że funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku wniesienia aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego.
Nowelizacja weszła w życie w dniu 9 sierpnia 2003 r., natomiast akt oskarżenia został wniesiony w dniu 19 kwietnia 2002 r. tzn., że organ wydając decyzję o zwolnieniu ze służby "zastosował przepis prawa, który nie istniał".
Dyrektor Izby Celnej w W., decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. W jej uzasadnieniu podał, że zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut naruszenia zasady nieretroaktywności prawa (lex retro non agit) nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadami techniki prawodawczej, ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu. Ustawodawca może więc zadecydować, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków i zdarzeń zarówno tych które dopiero powstaną, jak i tych które powstały przed wejściem w życie nowych norm, ale trwają w czasie dokonywania zmiany prawa. Kwestionowana przez wnioskodawczynię regulacja prawna dotyczy wszystkich funkcjonariuszy celnych, wobec których skierowano akt oskarżenia w trakcie pełnienia służby, niezależnie od daty z jaką zdarzenie to nastąpiło i etapu, na jakim obecnie znajduje się postępowanie jurysdykcyjne.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej przez funkcjonariuszkę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której w zasadniczej części powtórzyła argumenty przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosła o jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W tym miejscu należy nadmienić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w związku z wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 27 stycznia 2004 r. do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122) wprowadzający do ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 z późn. zm.) w art. 25 w ust. 1 nowe pkt 8a i 8b oraz w art. 61 nowe brzmienie ust. 2 - jest niezgodny z art. 42 ust. 3 w zw. z art. 32 Konstytucji RP, w dniu 17 maja 2004 r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, które następnie postanowieniem z dnia 30 listopada 2004 r. zostało podjęte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na fakt, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 19 października 2004 r. Sygn. akt K 1/04 orzekł, że art. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122) wprowadzający do ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 z późn. zm.) w art. 25 w ust. 1 nowe pkt 8a i 8b oraz w art. 61 nowe brzmienie ust. 2 jest zgodny z art. 32 oraz nie jest niezgodny z art. 42 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wobec skarżącej wniesiono akt oskarżenia określony tym przepisem.
Przytoczony powyżej przepis ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku zaistnienia określonej w nim przesłanki organ zobowiązany jest wydać decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza celnego ze służby w Służbie Celnej.
Zauważyć również należy, że przepis będący podstawą prawną zwolnienia skarżącej ze służby w Służbie Celnej został wprowadzony ustawą z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej, w której nie zamieszczono przepisu umożliwiającego stosowania go dopiero wówczas, kiedy akt oskarżenia wniesiono po wejściu ustawy w życie. Tak więc, zarzut skarżącej, że przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, należało uznać za chybiony.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji.