II SA/Wa 2407/23

II SA/Wa 2407/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Łukasz Krzycki /sprawozdawca/
Sławomir Antoniuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1550
art. 2 par. 1
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. art. 4 pkt 2, 5 ust. 1, 6 ust. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), , Protokolant referent Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2024 r. sprawy ze skargi J. W. i J. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2023 r. nr [...]. w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją – przywołując art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.Urz. UE L. nr 119. str. 1, ze zm.), zwanego dalej "RODO", wobec skarg p. J. oraz J.K., zwanych dalej "Wnioskodawcami", na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez Stowarzyszenie [...], zwane dalej "Stowarzyszeniem", polegające na udostępnieniu danych osobowych (w tym ich imion, nazwiska oraz wysokości zadłużenia wobec Stowarzyszenia), bez podstawy prawnej osobom nieupoważnionym - umorzono postępowanie.
W uzasadnieniu decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:
- wobec skargi Wnioskodawców ustalono następujący stan faktyczny:
- Stowarzyszenie rozpoczęło działalność [...] stycznia 2013 r.; powołano je na czas nieokreślony (tak: pismo Starostwa Powiatowego w [...] z 23 stycznia 2013 r., stanowiące załącznik nr 8 oraz Regulamin Stowarzyszenia, zwanego dalej "Regulaminem" - załącznik nr 7 do wyjaśnień Stowarzyszenia z 8 marca 2023 r.),
- Stowarzyszenie tworzą osoby fizyczne - właściciele, współwłaściciele lub ich pełnomocnicy, nieruchomości położonych przy ul. [...] w [...], zwanej dalej "Ulicą", posiadający pełną zdolność do czynności prawnych (tak: Regulamin),
- wedle Regulaminu:
terenem działania Stowarzyszenia jest obszar części wspólnych nieruchomości położonej przy Ulicy,
celem Stowarzyszenia jest "(...) Regulacja zasad korzystania i utrzymania części i urządzeń wspólnych Osiedla [...] (...)",
Stowarzyszenie swój cel realizuje m.in. poprzez "Zarządzanie i administrowanie częściami wspólnymi oraz reprezentowanie interesów członków Stowarzyszenia poprzez występowanie z wnioskami i opiniami do właściwych organów administracyjnych",
- Stowarzyszenie 15 października 2021 r. wysłało do Wnioskodawców pismo, w którym zawarto prośbę o "(...) regularne wnoszenie bieżących wpłat na utrzymanie części wspólnych osiedla oraz fundusz remontowo-inwestycyjny", a także: "Prosimy również o regulowanie zaległości, których brak w budżecie Stowarzyszenia powoduje opóźnienia w terminowych opłatach do których jesteśmy solidarnie jako współwłaściciele części wspólnych zobligowani" (tak: pismo, stanowiące załącznik do wystąpienia Wnioskodawców z 15 lipca 2022 r.),
- Wnioskodawcy wskazali w piśmie do organu, że Stowarzyszenie udostępnia ich dane osobowe bez podstawy prawnej, w zakresie imion, nazwiska, oraz wysokości zadłużenia wobec Stowarzyszenia, osobom nieupoważnionym - na zebraniach Stowarzyszenia w formie: "(...) słownej i listy pisemnej"); stwierdzili: "Nadmieniamy, że nie należymy do Stowarzyszenia [...], nie jesteśmy jego członkami i nie posiadamy żadnego zadłużenia wobec tej organizacji. Na utrzymanie części wspólnych wpłacamy regularnie wg swojego udziału w częściach wspólnych i również nie posiadamy żadnego zadłużenia w tych opłatach" (tak: pisma Wnioskodawców z 15 lipca 2022 r. i ich wniosek w sprawie rezygnacji z członkostwa w Stowarzyszeniu z 28 lutego 2013 r. - stanowiące załącznik do pisma Wnioskodawców z 15 grudnia 2022 r.),
- Stowarzyszenie przetwarza dane osobowe Wnioskodawców w celu "(...) udokumentowania wpłat z tytułu składki na utrzymanie części wspólnych, pozyskując je na podstawie wyciągu z konta bankowego" (tak: wyjaśnienia Stowarzyszenia z 8 marca 2023 r.),
- Stowarzyszenie stwierdziło, że nie udostępniło danych osobowych Wnioskodawców "(...) a przedstawiona przez Skarżące korespondencja jest kierowana na adres wskazany przez same Skarżące" (tak: wyjaśnienia Stowarzyszenia z 8 marca 2023 r.),
- w przedmiotowej sprawie podjęto czynności, zmierzające do jej wyjaśnienia; organ ustalił, że dane osobowe Wnioskodawców - w tym imię, nazwisko oraz wysokość zadłużenia wobec Stowarzyszenia - są przetwarzane przez Stowarzyszenie w gdyż Wnioskodawcy są współwłaścicielami części wspólnych nieruchomości, położonej przy Ulicy; Stowarzyszenie - według uchwalonego przez jego członków Regulaminu - działa na obszarze części wspólnych nieruchomości położonej przy Ulicy; celem Stowarzyszenia jest: "(...) Regulacja zasad korzystania i utrzymania części i urządzeń wspólnych Osiedla [...] (...)"; realizuje go poprzez m.in.: "Zarządzanie i administrowanie częściami wspólnymi oraz reprezentowanie interesów członków Stowarzyszenia poprzez występowanie z wnioskami i opiniami do właściwych organów administracyjnych"; w związku z tym Stowarzyszenie działa wobec Wnioskodawców w imieniu jego członków, którzy - tak samo jak Wnioskodawcy - są współwłaścicielami części wspólnych nieruchomości położonej przy Ulicy,
- w niniejszym postępowaniu Wnioskodawcy zarzucili Stowarzyszeniu udostępnienie danych osobowych, w tym ich imion, nazwiska oraz wysokości zadłużenia wobec Stowarzyszenia, bez podstawy prawnej osobom nieupoważnionym; w treści skargi wskazano, że do udostępnienia danych osobowych miało dojść na zebraniach Stowarzyszenia w formie "(...) słownej i listy pisemnej",
- w toku postępowania nie wykazano, aby do takiego udostępnienia doszło; w szczególności Wnioskodawcy nie przedstawili żadnego dowodu na potwierdzenie swoich twierdzeń; Stowarzyszenie oświadczyło, że nie upubliczniło w żaden sposób danych osobowych Wnioskodawców, a przedstawiona przez nich korespondencja, była kierowana - zdaniem Stowarzyszenia - na przez nich samych wskazany adres,
- pomiędzy stronami istnieje konflikt - w związku z rozliczeniem należności, wynikających z nieopłaconych przez Wnioskodawców składek członkowskich; skutkowało to przesłaniem przez Stowarzyszenie - tylko do samych Wnioskodawców - pisma z 15 października 2021 r., którym wezwano do uregulowania należności z tytułu utrzymania części wspólnych oraz funduszu remontowo-inwestycyjnego,
- w przedmiotowym stanie faktycznym nie ma dostatecznych dowodów na zaistnienie kwestionowanego procesu przetwarzania danych - udostępnienia danych osobowych Wnioskodawców, w tym ich imion, nazwiska oraz wysokości zadłużenia wobec Stowarzyszenia, bez podstawy prawnej osobom nieupoważnionym,
- z uwagi na powyższe, postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. - wobec bezprzedmiotowości; zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania; brzmienie powołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości, że - w razie stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania - organ prowadzący umarza je obligatoryjnie; w literaturze przedmiotu wskazuje się jednocześnie, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego; nie można wobec tego wydać decyzji, o załatwieniu sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty; przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed jego wszczęciem, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu; może ona powstać także w czasie trwania postępowania - w sprawie już zawisłej przed organem administracji (tak komentarz do omawianego artykułu K.p.a. w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wydanie 17, Legalis C.H. Beck, Warszawa 2021 r.); stanowisko to znajduje też odzwierciedlenie w orzecznictwie,
- dokonywana przez organ ocena służy w każdym przypadku zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu rozstrzygnięcia, odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 RODO, gdzie określono uprawnienia naprawcze w procesie przetwarzania danych; jest więc uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile skarżony proces przetwarzania danych osobowych istnieje,
- ustalenie istnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a., zobowiązuje – co podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie - do umorzenia postępowania; nie ma wówczas bowiem podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, zaś dalsze prowadzenie postępowania stanowiłoby w takim przypadku o jego wadliwości - mającej istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze zamieszczono następującą argumentację:
- organ nietrafnie ocenił sytuację, co do roli zarządczej Stowarzyszenia na terenie nieruchomości wspólnej oraz przetwarzania danych osobowych wszystkich właścicieli części wspólnych - zarówno zrzeszonych i niezrzeszonych w Stowarzyszeniu (w tym Wnioskodawców); pominęło ono – i przemilczało w postępowaniu administracyjnym - bardzo istotne fakty; organ nie miał więc możliwości wzięcia pod uwagę wszystkich, wręcz najistotniejszych faktów i okoliczności, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy,
- do najistotniejszych faktów w sprawie - pominiętych przez Stowarzyszenie - należą:
- Stowarzyszenie nie ma prawa własności do nieruchomości wspólnej na Osiedlu [...] w [...]; współwłaścicielami nieruchomości wspólnej są poszczególni właściciele nieruchomości (w liczbie 64);
- Stowarzyszenie zrzesza tylko część współwłaścicieli nieruchomości wspólnej; pozostali współwłaściciele są osobami niezrzeszonymi w Stowarzyszeniu; Wnioskodawcy należą do grupy właścicieli niezrzeszonych w Stowarzyszeniu;
- Stowarzyszenie nie ma zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej na przetwarzanie danych osobowych wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnych,
- wobec powyższego, brak tej organizacji podstawy prawnej do przetwarzania danych osobowych właścicieli niezrzeszonych w Stowarzyszeniu oraz prawnego zarządzania i administrowania nieruchomością wspólną, która nie jest jego własnością,
- Wnioskodawcy dysponują opinią prawną; opisano tam, jakie mają oni wnosić opłaty na utrzymanie nieruchomości wspólnej oraz, że nie powinny być wnoszone przez nich na konto Stowarzyszenia; mimo próśb właścicieli, nie udostępnia ono faktur za poniesione koszty utrzymania części wspólnych; Wnioskodawcy - jak i inni niezrzeszeni w Stowarzyszeniu właściciele, mający obowiązek partycypowania w utrzymaniu części wspólnych - byli zmuszeni – nie mając wglądu w poniesione koszty - uiszczać opłaty za utrzymanie części wspólnych na konto Stowarzyszenia,
- Wnioskodawcy nie są w stanie przedstawić dowodu - listy dłużników (na której ich dane osobowe i rzekome kwoty ich zadłużenia wobec Stowarzyszenia uwidoczniono), sporządzanej przez przedstawiciela Stowarzyszenia; lista ta - osób zrzeszonych i niezrzeszonych w Stowarzyszeniu - jest w posiadaniu przedstawiciela Stowarzyszenia, jak i dwóch członków zarządu Stowarzyszenia; jest udostępniana (tylko do wglądu) wszystkim właścicielom części wspólnych - zarówno zrzeszonym, jak i niezrzeszonym w Stowarzyszeniu; w piśmie Stowarzyszenia o spotkaniu 18 października 2021 r. jest wyraźnie zamieszczona informacja dotycząca tej listy - według Stowarzyszenia zadłużonych mieszkańców,
- zakończenie członkostwa w Stowarzyszeniu z dniem 1 marca 2013 r. spowodowało, że nieaktualna stała się podstawa prawna do dalszego przetwarzania danych osobowych Wnioskodawców - w tym imienia, nazwiska i kwoty rzekomego zadłużania wobec Stowarzyszenia; podstawy prawne przetwarzania danych osobowych przez Stowarzyszenie określono w art. 6 i 9 RODO, zaś Stowarzyszenie nie legitymuje się jakąkolwiek podstawą prawną do przetwarzania danych osobowych osób, nie będących jego członkami – w tym Wnioskodawców; nie ma też żadnej legitymacji prawnej wszystkich współwłaścicieli części wspólnych do zarządzania i administrowania tą nieruchomością.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
W piśmie procesowym (k. 37 i 38) Wnioskodawcy podtrzymali swoje zarzuty.
Sąd zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W kontekście zarzutów skargi, kluczowe znaczenie w sprawie ma kwestia, w jakim zakresie przedmiotem rozstrzygania przez organ, były nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych Wnioskodawców przez Stowarzyszenie – wobec treści ich skargi. Przesądza o tym osnowa i komparycja decyzji, gdzie wskazano, że kontrolowany przez organ proces przetwarzania danych osobowych - kwestionowany wobec skierowanej do organu skargi Wnioskodawców - dotyczy działań, czy zaniechań w postaci udostępnienia danych Wnioskodawców przez Stowarzyszenie wobec osób nieupoważnionych - będących wobec niego osobami trzecimi. Za uznaniem, że taki był w istocie zakres rozpoznania sprawy wobec skargi Wnioskodawców przemawia także pośrednio treść uzasadnienia orzeczenia. Po opisaniu ustaleń organu, co do faktów, odnotowano tam wyłącznie okoliczność przetwarzania przez Stowarzyszenie danych osobowych Wnioskodawców wobec zarządzania nieruchomościami położonymi przy Ulicy, przywołując ponownie cele działania samego Stowarzyszenia. Nie analizowano jednakże w ogóle tej kwestii w kontekście legalizujących takie działania podstaw materialnoprawnych - wymienionych enumeratywnie w art. 6 ust. 1 RODO.
Co wynika wprost z uzasadnienia, przedmiotem szerszej analizy organu w zainicjowanej skargą Wnioskodawców sprawie było dotąd wyłącznie to, czy doszło do udostępnienia danych Wnioskodawców osobom trzecim wobec Stowarzyszenia – m.in. w ramach okazywania listy osób, które - wedle stanowiska tegoż - zalegają wobec niego z opłatami. Trafnie wywiódł tu organ, że możliwy do zgromadzenia materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, aby do zdarzenia takiego doszło. Twierdzili tak Wnioskodawcy zaś Stowarzyszenie zaprzeczyło. Wbrew wywodom Wnioskodawców, sama treść zawiadomienia o zebraniu - gdzie wskazano, że będzie tam dostępna lista dłużników - czy także tylko istnienie takowej listy (której – co wskazują Wnioskodawcy – nie mogą oni uzyskać) - nie może stanowić wystarczającego dowodu dla wykazania faktu udostępnienia przez Stowarzyszenie danych osobowych Wnioskodawców osobom trzecim – nieupoważnionym. Nie ma więc podstaw do uznania, aby w danym zakresie w ogóle doszło do przetwarzania danych osobowych w rozumieniu art. 4 pkt 2 RODO (tak pojęcia: ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie). Zasadnie więc umorzono postępowanie, co do skargi, gdy chodzi o dany zakres przetwarzania danych. Wobec uprzedniego zreferowania stanowiska organu, w kwestii przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego w myśl art. 105 §. 1 K.p.a., ich powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne.
Co wynika natomiast z treści skargi oraz pisma, złożonego w toku postępowania, intencją Wnioskodawców jest także zbadanie przez organ legalności przetwarzania ich danych osobowych przez samo Stowarzyszenie - w kontekście ich gromadzenia i operowania nimi (tak pojęcia: zbieranie, utrwalania, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, przeglądanie w myśl art. 4 pkt 2 RODO). Zdaniem Wnioskodawców, treść zarzutów ich skargi zawężono. Gdyby twierdzenie to okazało się zasadne, nie mogłoby to mieć jednak wpływu na wynik danej sprawy. Organ orzekał tu – co wskazano na wstępie - wyłącznie w kwestii legalności przetwarzania danych osobowych Wnioskodawców w kontekście ewentualnego ich udostępnienia osobom trzecim - nieupoważnionym. Ewentualne nierozpoznanie skargi w szerszym zakresie niż uczynił to organ, mogłoby być wyłącznie przedmiotem skargi na bezczynność w kwestii rozpoznania wniosku w całości. Wnioskodawcy mogą także skierować odrębną skargę do wyspecjalizowanego organu, wskazując precyzyjnie zakres domniemanych nieprawidłowości.
Jedynie na marginesie należy w tym kontekście odnotować, że rolą wyspecjalizowanego w sprawach ochrony danych osobowych organu nie może być dokonywanie ostatecznych ustaleń, co do istnienia stosunków zobowiązaniowych pomiędzy Stowarzyszeniem a Wnioskodawcami. W kwestii tej - w polskim systemie ustrojowym organów państwa - właściwe są generalnie sądy powszechne – tak art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (obecnie opubl. w Dz.U. z 2023, poz. 1550 ze zm.) - zaś z mocy żadnego przepisu szczególnego (w rozumieniu art. 2 §. 3 Kodeksu) nie przekazano danych uprawnień organowi administracji (w tym właściwemu w sprawach ochrony danych osobowych), także gdy miałoby to mieć znaczenie w kontekście wystąpienia przesłanek legalizujących przetwarzanie danych osobowych osoby fizycznej. W szczególności podstawą przeniesienia kompetencji nie mogą być ogólne reguły ochrony danych osobowych oraz przypisanie stosownych uprawnień - w zakresie kontroli przestrzegania i egzekwowania tych reguł - wyspecjalizowanemu organowi w samym RODO. Akt ten stosuje się wprawdzie bezpośrednio w porządku prawnym kraju członkowskiego Unii Europejskiej, modyfikuje on jednakże system podziału kompetencji organów państwa jedynie w zakresie, w jakim wynika to wprost z jego treści. Nie wskazano zaś w danym akcie wprost, aby wolą prawodawcy na szczeblu unijnym było przypisanie wyspecjalizowanemu organowi administracji kompetencji rozstrzygania wszelkich kwestii co do ustalenia stanu prawnego, gdy ma to znaczenie w kontekście oceny legalności przetwarzania danych osobowych osób fizycznych - także, gdy właściwymi w tych sprawach są inne organy państwa. Nie sposób natomiast uznać, aby w demokratycznym państwie prawnym – tak art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.) - było dopuszczalne procedowanie przed dwoma, odrębnymi organami państwa (tu wyspecjalizowanym w sprawach ochrony danych osobowych oraz sądem powszechnym), w kwestii ustalenia istnienia stosunków zobowiązaniowych między stronami, także gdy miałoby to przesądzać o legalności przetwarzania danych osobowych. W takim przypadku istniałaby bowiem możliwość sformułowania w tym samym przedmiocie odmiennych konkluzji. Uchybiałoby to fundamentalnej regule pewności prawa.
Reasumując, jeżeli wyspecjalizowany organ ustali, że podstawą przetwarzania danych jest twierdzenie podmiotu o istnieniu stosunku zobowiązaniowego, zaś nie sposób tego wykluczyć w realiach określonej sprawy (np. wobec celów statutowych określonego podmiotu i innych uwarunkowań) nie można przepisywać organowi powinności rozstrzygania, czy w istocie stosowna relacja występuje. Jest natomiast odrębną kwestią - mogącą podlegać analizie organu – czy dla deklarowanego przez podmiot celu, dane przetwarzana on z zachowaniem zasad, określonych w art. 5 ust. 1 RODO - np. w kontekście ustanowienia i przestrzegania reguł, precyzujących kręg osób, które mają dostęp do danych spośród personelu podmiotu, czy innych, adekwatnych form ich zabezpieczenia.
Wobec ram danej sprawy, nie ma znaczenia dla jej wyniku argumentacja Wnioskodawców, dotycząca legalności zarządzania przez Stowarzyszenie nieruchomościami wspólnymi (tu także dysponowanie, co do tego, opinią prawną), czy kierowania przez nie żądań uiszczenia należności przez - niebędące jego członkami – osoby (np. Wnioskodawców).
Sąd nie dopatrzył się więc w zaskarżonym akcie - w świetle zarzutów skargi ani z urzędu - wad, które uzasadniałyby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - orzeczono jak w sentencji.
-----------------------
19