II SA/Wa 2386/19

II SA/Wa 2386/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /sprawozdawca/
Andrzej Góraj
Tomasz Szmydt /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
III OSK 3865/21 - Wyrok NSA z 2021-07-30
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 lipca 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia z tytułu pełnienia służby zawodowej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 roku nr [...], Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), art. 71 ust. 1, 72 ust. 2 i art. 76 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2019 r. poz. 330 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania [...]. W.S. (dalej jako skarżący) od Decyzji Nr [...]Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...].03.2019 roku w sprawie odmowy przyznania uposażenia z tytułu pełnienia służby zawodowej za okres od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy w.w. decyzję, którą odmówiono przyznania uposażenia z tytułu pełnienia służby zawodowej za okres od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] października 2016 r
Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
[...]. W. S. w okresie od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. pełnił zawodową służbę wojskową w [...] Pułku [...] (w ostatnim okresie służby w oparciu o Kontrakt Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., który zawarty został na okres od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] października 2016 r.).
Dowódca [...] Pułku [...] Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., zwolnił z dniem [...] stycznia 2016 r. [...] W. S. z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania ogólnej oceny niedostatecznej w opinii służbowej. Przedmiotowa sprawa zwolnienia skarżącego była przedmiotem postępowania administracyjnego, które było poddane dwukrotnych kontroli sądowo-administracyjnych. W ich następstwie Dowódca [...] Pułku [...] w toku postępowania ustalił, że stosunek służby ww. żołnierza uległ wygaśnięciu z mocy prawa z dniem [...] października 2016 r. na skutek upływu czasu określonego w kontrakcie, wobec nie zawarcia kolejnego kontraktu. Tym samym doszło do reaktywacji stosunku służbowego skarżącego i traktować należy go jako zwolnionego nie na skutek otrzymania ogólnej oceny niedostatecznej z opinii służbowej, a na skutek upływu czasu określonego w kontrakcie wobec nie zawarcia kolejnego kontraktu.
W związku z uchyleniem rozkazu personalnego Nr [...] Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., w dniu [...] lutego 2019 r. skarżący zwrócił się do Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z prośbą o sprostowanie świadectwa służby oraz o wypłatę zaległego uposażenia i innych świadczeń pieniężnych za okres od stycznia 2016 roku do października 2016 roku. Wobec faktu, iż organem właściwym do rozpoznania przedmiotowych wniosków był Dowódca [...] Pułku [...], zgodnie z treścią art. 65 § 1 k.p.a., w dniu [...] lutego 2019 r. przekazano omawiane wnioski ww. organowi zawiadamiając o tym stronę.
W dniu [...] marca 2019 r. Dowódca [...] Pułku [...] sprostował świadectwo służby ww. żołnierza ustalając okres pełnienia czynnej służby od dnia [...].09.2006 r. do dnia [...].05.2007 r. oraz zawodowej służby wojskowej kontraktowej od dnia [...].10.2008 r. do dnia [...].10.2016 r.
Wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., o przyznanie należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W jego wyniku Dowódca [...] Pułku [...] Decyzją Nr [...] odmówił przyznania skarżącemu uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] października 2016 r. z tytułu pełnienia służby zawodowej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż żołnierzowi przysługuje wynagrodzenie tylko za faktycznie pełnioną służbę, gdyż z samego faktu pozostawania żołnierza w stosunku służbowym, prawo do uposażenia nie powstaje. Żołnierz nie może być traktowany jako osoba pełniąca służbę w okresie, w którym decyzja zwalniająca ze służby wywoływała względem niego skutki, uniemożliwiając mu jej pełnienie.
Od Decyzji Nr [...] Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] marca 2019 r. strona w dniu [...] kwietnia 2019 r. wniosła odwołanie zarzucając naruszenie przepisu art. 71, art. 74 i art. 76 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wnosząc jednocześnie o jej zmianę i przyznanie uposażenia oraz innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] października 2016 r.
W wyniku rozpoznania odwołania, Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy Decyzję Nr [...] Dowódcy [...]. Pułku [...] z dnia [...].03.2019 roku w sprawie odmowy przyznania uposażenia z tytułu pełnienia służby zawodowej za okres od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] października 2016 r. W uzasadnieniu szczegółowo przedstawił swoje stanowisko w sprawie, akceptujące w całości stanowisko organu I instancji.
W. S. wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 71, 74 i 76 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330). Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu uposażenia za okres od [...] maja 2016 roku do [...] października 2016 roku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Jak trafnie podkreślił organ, formułując zarzuty wobec decyzji organu II instancji skarżący tak naprawdę nie wskazał, na czym miało konkretnie polegać naruszenie przez organ wym. przepisów ustawy pragmatycznej. Niemniej jednak zadaniem Sądu Administracyjnego jest kontrola legalności zaskarżonej decyzji, i taka kontrola została w sprawie przeprowadzona.
Podstawą faktyczną odmowy wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. była okoliczność, iż za ten okres uposażenie zostało żołnierzowi wypłacone, co potwierdza karta przychodu skarżącego. Analizie prawnej należało więc poddać odmowę wypłaty wynagrodzenia za okres od [...] maja 2016 do [...] października 2016r.
Natomiast podstawą prawną przedmiotowej odmowy były art.71 ust.1, 72 ust.2 i art.76 ust.4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330, dalej jako Ustawa). Zgodnie z art. 71 ust.1 Ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie. Przepis art. 72 ust. 2 stanowi, iż z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie.
Zgodnie z treścią art. 76 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 11 września 2003 r. prawo do uposażenia żołnierza zawodowego, tj. uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza pełnienia zawodowej służby wojskowej, a wygasa - w myśl art. 76 ust. 4 ustawy - z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł.
Podstawą odmowy wypłaty uposażenia za okres od dnia [...] maja 2016 r. do dnia [...] października 2016 r. była okoliczność, iż z dniem [...] kwietnia 2016 r. strona została faktycznie zwolniona z zawodowej służby wojskowej. Organy przyjęły, że z samego faktu pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej nie można na gruncie obowiązujących przepisów prawa wywodzić uprawnienia do uposażenia.
Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (powoływanego przez organ w decyzjach, patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2006 r., I OSK 1298/05, z dnia 24 lipca 2009 r., I OSK 1496/08, z dnia 27 czerwca 2006 r., I OSK 1298/05), prawo żołnierza zawodowego do uposażenia przysługuje z tytułu pełnienia służby, a nie za okres pozostawania w stosunku służbowym.
Stosownie do art. 19 ust. 1 Ustawy, żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową;
- na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej,
- w rezerwie kadrowej,
- w dyspozycji.
Skoro zatem w spornym okresie (tj. od dnia [...] maja 2016 r. do dnia [...] października 2016 r.) skarżący nie pełnił służby, nie przysługuje mu uposażenie. W zakresie przysługiwania prawa do uposażenia nie ma bowiem znaczenia sam fakt pozostawania w stosunku służbowym.
Analiza powołanych przepisów prowadzić musi do wniosku, że pozostawanie żołnierza tylko w stosunku służbowym, bez pełnienia służby (wykonywania zadań służbowych), nie uprawnia do otrzymania uposażenia i stosownych dodatków. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r., I OSK 1298/05 "samo pozostawanie w stosunku służbowym nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia. Prawo do uposażenia powiązane bowiem zostało z faktycznym podejmowaniem służby".
Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd podkreśla, że pełnienia służby nie można utożsamiać z trwaniem stosunku służbowego: prawo do uposażenia żołnierza związane jest z faktem pełnienia służby, a nie tylko z pozostawaniem w stosunku służbowym. Na materialny związek pomiędzy tytułem do uposażenia oraz faktem pełnienia służby wskazuje treść powołanego art. 72 ust. 2 Ustawy. Inne przypadki uzasadniające przedmiotowe uprawnienia mają charakter wyjątkowy i zostały określone w ustawie. Należą do nich m.in. choroba, urlop, pozostawanie w rezerwie lub dyspozycji (art. 89 ust. 1 Ustawy).
Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 marca 2013, I OSK 1310/12, wydanie przez organ decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 116 ust. 2 omawianej ustawy ma charakter deklaratoryjny, ponieważ obowiązek zwolnienia ze służby powstaje z mocy samego prawa. Ustawodawca nie przewidział zatem możliwości reaktywowania stosunku służbowego, a jedyną rekompensatą nieprawidłowej decyzji o zwolnieniu jest przyznanie żołnierzowi odszkodowania o jakim mowa w ust. 3 omawianego przepisu (tak NSA w wyroku z dnia 7 października 2010 r., I OSK 539/10).
Z opisanych względów zarzuty skargi są całkowicie chybione, a skarga musiała zostać oddalona na podstawie art.151 p.p.s.a.