II SA/Wa 237/24

II SA/Wa 237/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-08-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa
Joanna Kube /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Antoniuk
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 172
art. 4 ust. 1 i ust. 2, art. 21 ust. 3 pkt 5, art. 23 ust. 2
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, , Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. C. i M. C. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej oddala skargę
Uzasadnienie
Zarząd Dzielnicy [...] m. [...], dalej: "organ", uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r., na podstawie § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań
i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) i § 35 ust. 1,
§ 4, § 5 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 2 pkt 7, § 32 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z ust. 8 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 oraz z 2022 r. poz. 3530 i poz. 4666), rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu M. C. i M. C. do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu m. [...].
Jak wynika z ustaleń w sprawie, M. C. z mężem M. C. w dniu [...] listopada 2023 r. złożyli wniosek o pomoc mieszkaniową (najem lokalu) z mieszkaniowego zasobu Miasta [...]. Wniosek obejmował również syna wnioskodawczyni - J. L. ur. 2005 r. i syna wnioskodawcy - A. C. ur. 2005 r.
Wcześniej, [...] sierpnia 2017 r. wnioskodawczyni z synem J. L.
i pasierbicą P. C. została skierowana do zawarcia umowy najmu tymczasowego pomieszczenia przy ul. [...] w [...] na okres 6 miesięcy, w ramach realizacji wyroku eksmisyjnego z tego samego lokalu. Po upływie okresu najmu M. C. nie złożyła wniosku o najem lokalu, natomiast wywiad przeprowadzony przez Policję z sąsiadami i dozorcą budynku wykazał, że wnioskodawczyni nie zamieszkuje stale pod ww. adresem.
Przy czym wskazano, że M. C. nie wnosi opłat za zajmowane bez tytułu prawnego pomieszczenie tymczasowe przy ul. [...].
Wyrokiem z dnia [...] lipca 2023 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] wyznaczył M. L. (obecnie C.) oraz J. L. termin 180 dni na opuszczenie i opróżnienie pomieszczenia tymczasowego nr [...] przy ul. [...] i wydanie go powodowi m. [...].
W sprawie ustalono, że średni miesięczny dochód wnioskodawczyni wynosi 2731,62 zł. Pozostałe osoby wskazane we wniosku nie wykazały dochodów
w okresie ostatnich 12 miesięcy. Kryterium dochodowe dla 4-osobowego gospodarstwa domowego do najmu socjalnego lokalu wynosi 4467,59 zł.
Komisja Mieszkaniowa w dniu [...] grudnia 2023 r. negatywnie zaopiniowała zakwalifikowanie ww. do najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu miasta [...].
Zarząd Dzielnicy [...] zdecydował, że M. C. i M. C. nie zostają zakwalifikowani do udzielenia pomocy mieszkaniowej z powodu niewywiązywania się z obowiązków najemcy i zamieszkiwania bez zgody właściciela.
M. C. i M. C. pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. Nr [...] o odmowie zakwalifikowania ich do udzielenia pomocy mieszkaniowej.
Skarżący, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zarzucili organowi przy jej wydaniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegające na tym, że nie przesłuchano skarżących.
Argumentując podnieśli, że Zarząd Dzielnicy [...] nie wziął pod uwagę
§ 7 ust. 4 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., który stwierdza, że jeśli wnioskodawca w związku z warunkami mieszkaniowymi znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej
i byłoby to zgodne z zasadami współżycia społecznego, zarząd dzielnicy na podstawie analizy i oceny sytuacji życiowej i majątkowej wnioskodawcy może postanowić o zwolnieniu z warunków, o których mowa w ust. 1, czyli warunków dotyczących kryterium metrażowego. Zarząd jednak nie podjął nawet próby wnikliwego przeanalizowania warunków mieszkaniowych i sytuacji życiowej skarżących, tym samym dopuszczając się rażącego zaniedbania swoich obowiązków, podjął skarżoną uchwałę z naruszeniem ich prawa.
Skarżący zwrócili uwagę na orzecznictwo sądowe, które nie dopuszcza odmowy przyznania lokalu socjalnego z przyczyn innych niż niespełnienie kryterium dochodowego i tytułu najmu do innego lokalu. Nadmienili, że warunki przyznawania lokali socjalnych określa ustawa o ochronie praw lokatorów z dnia 21 czerwca
2001 r., w której w art. 23 ust. 2 ustalone są jedynie dwa kryteria udzielenia pomocy mieszkaniowej w postaci najmu socjalnego, tj. brak tytułu prawnego do innego lokalu
i spełnianie kryterium dochodowego. Wprowadzenie przez organ innych wymogów jest więc niezgodne z www. zapisem ustawy.
Skarżący zwrócili uwagę, że mają pod swoją opieką małoletnie dzieci
i konstytucyjnym obowiązkiem gminy, wynikającym wprost z art. 75 Konstytucji RP, jest zapewnienie realizacji potrzeb mieszkaniowych, czego Zarząd Dzielnicy uporczywie im odmawia.
Skarżący pismem procesowym z dnia [...] marca 2024 r. wnieśli
o przeprowadzenie dowodu z materiału filmowego zamieszczonego na pendrive na okoliczność ich zamieszkiwania.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do skargi stwierdził, iż zarzuty oparte na naruszeniu wymienionych
w skardze przepisów k.p.a. nie mogą stanowić uzasadnionej podstawy skargi, ponieważ nie miały one zastosowania do postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego aktu, albowiem nie jest to postępowanie wskazane w art. 1 k.p.a.
Niemniej jednak organ stwierdził, że wszechstronnie i skrupulatnie rozpatrzył wszystkie okoliczności sprawy i zapoznał się dokumentami złożonymi w sprawie.
Zwrócił uwagę, że skarżący nie zostali zakwalifikowani do udzielenia pomocy mieszkaniowej z powodu niewywiązywania się z obowiązków najemcy
i zamieszkiwania w lokalu bez zgody właściciela.
M. C. była trzykrotnie wzywana do złożenia wniosku o zawarcie umowy najmu socjalnego w stosunku do zajmowanego lokalu - obecnie pomieszczenia tymczasowego. Obecnie zajmuje lokal bez tytułu prawnego. M. C. nie opłacała regularnie czynszu najmu ani opłat za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. Obecnie jej zadłużenie wynosi 16.500 zł, a dług
z poprzedniej umowy najmu 41.000 zł. M. C. również nie uiszcza opłat za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego.
Zarząd Dzielnicy [...] oparł swoje rozstrzygnięcie o § 32 ust. 1 pkt 2) i 3), w zw. z § 32 ust. 8 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady miasta stołecznego Warszawy
z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, który stanowi, że dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy mogą być podstawą odmowy zakwalifikowania do pomocy mieszkaniowej. Informacje te dotyczyły niewywiązywania się
z obowiązków najemcy oraz zamieszkiwania w lokalu bez zgody właściciela.
W ocenie organu, nie ma też podstaw, by uznać, że błędnie nie został zastosowany § 7 ust. 4 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, gdyż przepis ten ma zastosowanie jedynie w sytuacji niespełniania kryterium metrażowego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Zdaniem organu, nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, gdyż przepis ten stanowi, że gmina może (lecz nie musi) zawrzeć umowę najmu socjalnego z konkretną osobą, która nie może sama zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych. Przymus zawarcia umowy najmu nie będzie zachodził nawet wtedy, gdy gmina będzie miała wolne lokale socjalne (por. art. 21 ust. 3 pkt 1-3 ustawy), gdyż umowy najmu powinny być zawierane według wskazań rady gminy. Przepis art. 23 ust. 2 ustawy wskazuje, kiedy gmina może zawrzeć umowę najmu socjalnego, niejako zamiast umowy najmu na czas nieoznaczony i żadną miarą nie wprowadza obowiązku zawarcia umowy najmu
w każdym przypadku, gdy spełnione są obydwa kryteria wskazane w tym przepisie. Kryteria uprawniające do zawarcia umowy najmu lokalu gmina określa samodzielnie na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w przepisie art. 21 ust. 3 ustawy, a art. 23 ust. 2 ustawy określa jedynie specyficzne przypadki, kiedy umowa
z zakwalifikowaną uprzednio do zawarcia umowy najmu osobą, będzie miała charakter umowy najmu socjalnego.
Organ stwierdził, że w sprawie nie było potrzeby przesłuchania skarżących, gdyż wszystkie okoliczności faktyczne zostały wyjaśnione innymi środkami dowodowymi, takimi jak dokumenty prywatne i urzędowe. Skarżący nie wskazali konkretnie jakie okoliczności zostały pominięte, czy niewyjaśnione przez organ, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczności faktyczne wskazane
w skardze, takie jak sytuacja rodzinna, wysokość dochodów skarżących, obecne warunki mieszkaniowe, były zbadane i wzięte pod uwagę w toku czynności poprzedzających podjęcie zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a.
Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. Nr [...] mieści się w katalogu aktów
i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt
I OPS 4/08 (publ. CBOSA) wskazał, że uchwała Zarządu Dzielnicy m.[...] odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem
z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się
w mieszkaniowym zasobie gminy.
Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała z dnia [...] grudnia 2023 r. o odmowie zakwalifikowania skarżących do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu m. [...] rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia pomocy w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się
w mieszkaniowym zasobie gminy. Uchwała ta podlega zatem kognicji sądu administracyjnego.
W postępowaniu zakończonym zaskarżoną uchwałą nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, niemniej jednak w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2021 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 725) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej. Nie można zatem stwierdzić, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. W szczególności zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. pozostaje w korelacji z § 32 ust. 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r.
w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz., poz. 14836, z 2022 r., poz. 3530 i poz. 4666), który nakazuje organowi poddać wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową szczegółowej analizie uwzględniającej przesłanki określone
w punktach 1 - 6.
Rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie § 4, § 5 ust. 1
w związku z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 2 pkt 7, § 32 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z ust. 8 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy.
W świetle ww. przepisów pomoc mieszkaniowa jest kierowana do osób zamieszkujących na terenie [...], które spełniają zarówno kryterium powierzchniowe, jak i dochodowe, o ile nie zachodzą inne przesłanki wynikające
z zapisów uchwały, mające wpływ na rozstrzygnięcie wniosku. O rodzaju udzielonej pomocy (najem socjalny, najem lokalu na czas nieoznaczony) decyduje osiągany dochód. Informacje uzyskane w toku analizy mogą stanowić podstawę do odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej.
W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organ nie odmówił zakwalifikowania skarżących do udzielenia pomocy mieszkaniowej z uwagi na niespełnienie kryterium metrażowego, lecz z uwagi na niewywiązywanie się
z obowiązków najemcy i zamieszkiwania w lokalu bez zgody właściciela - § 32 ust. 1 pkt 2 i 3, w zw. z § 32 ust. 8 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.
Przepis § 32 ust. 1 pkt 1 tej Uchwały stanowi, że wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych przeprowadzoną bezpośrednio
w miejscu zamieszkiwania wnioskodawcy z zastrzeżeniem ust. 9 i 10. Natomiast punkt 3 stanowi o zamieszkiwaniu wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela.
Zgodnie zaś z § 32 ust. 8 ww. Uchwały - niezłożenie oświadczeń
i dokumentów w wyznaczonym terminie umożliwiających przeprowadzenie analizy, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej.
Negatywną przesłankę rozpoznania wniosku skarżących stanowił przepis § 32 ust. 1 pkt 3 Uchwały, który nakazuje analizę wniosków osób ubiegających się
o pomoc mieszkaniową z uwzględnieniem kryterium "zamieszkiwania wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela."
W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący zamieszkują w lokalu nr [...] przy ul. [...] bez tytułu prawnego i bez zgody właściciela.
Ponadto, organ miał obowiązek wziąć pod uwagę § 32 ust. 1 pkt 2 Uchwały, zgodnie z którym bierze się pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy.
Zarówno z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak i z uzasadnienia skarżonego aktu wynika, że organ uczynił zadość obowiązkowi wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego kluczowego dla należytego rozpatrzenia sprawy udzielenia pomocy mieszkaniowej skarżącym, w tym rzeczywistego wykonywania umowy najmu, oraz dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego.
W sprawie zostało ustalone, że skarżący obecnie zajmują lokal bez tytułu prawnego oraz nie wywiązują się ze swych obowiązków, gdyż nie opłacają regularnie czynszu najmu, ani opłat za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. Obecnie zadłużenie skarżącej wynosi 16.500 zł, a dług z poprzedniej umowy najmu - 41.000 zł. M. C. również nie uiszcza opłat za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego.
Skoro skarżący nie uiszczają opłat za korzystanie z mieszkania, wypełnili tym samym negatywną przesłankę z § 32 ust. 1 pkt 2 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., z powodu której pomoc mieszkaniowa nie mogła zostać im przyznana.
Wobec zaktualizowania się przesłanek negatywnych zakwalifikowania skarżących do pomocy mieszkaniowej, nie mają istotnego znaczenia w sprawie przedkładane materiały dowodowe na okoliczność ich zamieszkiwania
w przedmiotowym lokalu.
Uchwała Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., a w szczególności jej § 32, nie ma charakteru wskazówki ani wytycznych, lecz jest obowiązującym aktem prawa miejscowego. Stanowi więc podstawę prawną działań miasta w przedmiocie kwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej z jego zasobów.
Ustawa o ochronie praw lokatorów, nakładając na gminy obowiązek zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej, jednocześnie nadała im uprawnienia do własnych rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy, do zadań własnych gminy o charakterze obligatoryjnym należy zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 3 ww. ustawy, gmina w uchwale regulującej zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład gminnego zasobu mieszkaniowego może określić m.in. wysokość dochodu uzasadniającego oddanie w najem lokalu oraz szczegółowo dookreślić, które osoby uważa za osoby o "niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych".
Odnosząc się do argumentacji skarżących, dotyczącej ustawowych warunków przyznawania lokali socjalnych, Sąd zwraca uwagę, że ustawa o ochronie praw lokatorów, po zmianach wprowadzonych do niej ustawą z dnia 22 marca 2018 r.
o zmianie ustawy o finansowym wsparciu tworzenia lokali socjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów dla bezdomnych, ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 756), nie posługuje się obecnie pojęciem takim jak "lokale socjalne" i nie przewiduje wydzielania takiej kategorii lokali z mieszkaniowego zasobu gminy.
Sąd zatem nie podziela zarzutu naruszenia art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) z dnia 21 czerwca 2001 r., ponieważ przedmiotem zaskarżonej uchwały była sprawa z wniosku skarżących o przyznanie pomocy mieszkaniowej. To miasto [...], na podstawie aktu prawa miejscowego wydanego
w oparciu o podstawę prawną z art. 21 ustawy o ochronie praw lokatorów (...), decyduje o szczegółowych kryteriach wyboru osób, z którymi gmina zawrze umowy najmu mieszkań komunalnych. Zatem dopiero po spełnieniu określonych w ww. uchwale kryteriów, o formie udzielenia pomocy mieszkaniowej decyduje średni miesięczny dochód w gospodarstwie domowym określony w tej uchwale.
Sąd nie stwierdził podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego skarżących z dnia 21 marca 2024 r., bowiem w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 106 § 3 p.p.s.a., a ponadto przepis ten nie służy ustalaniu okoliczności faktycznych dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, który to obowiązek spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne.
W opisanych okolicznościach zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem, dlatego skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.