II SA/Wa 2361/23

II SA/Wa 2361/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Iwona Maciejuk
Sławomir Fularski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono wydanie  uchwały z naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 149 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 6 art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 40
art. 94 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. W. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia kwalifikacji do udzielenia pomocy mieszkaniowej stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.
Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2021 r. Zarząd Dzielnicy [...] (dalej "organ" lub "Zarząd"), działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr LXX/2182/201G Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (j.t. Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 8814 i z 2019 r. poz. 13139) w związku z § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (j.t. Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 36 ust. 1 pkt 1, § 42 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XXIlI/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz.
z 2019 r. poz. 14836 i z 2020 r. poz. 5791), podjął uchwałę nr [...], którą uchylił kwalifikację P. W. (dalej też jako "skarżący" lub "wnioskodawca", do udzielenia pomocy mieszkaniowej.
W uzasadnieniu uchwały, wskazano, że P. W. złożył w dniu
[...] września 2013 r. wniosek o zawarcie umowy najmu socjalnego lokalu. Wnioskodawca o przydział lokalu ubiegał się sam (gospodarstwo 1- osobowe).
Zarząd w dniu [...] kwietnia 2014 r. podjął uchwałę nr [...], w której wyraził zgodę na zakwalifikowanie i umieszczenie wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego.
Następnie uchwałą Zarządu nr [...] z [...] marca 2019 r. wnioskodawca został skreślony z listy osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu, na podstawie § 26 ust. 4 uchwały nr LVIll/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta W.
W wyniku złożonej przez wnioskodawcę skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie wyrokiem z 15 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1485/19, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały (tym samym wnioskodawca ponownie został umieszczony na liście osób oczekujących na najem lokalu).
Organ wskazał, że zgodnie z § 42 ust. 1 pkt 1 obecnie obowiązującej uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...], sprawy w rejestrze poddawane są raz w roku weryfikacji uaktualniającej warunki uprawniające wnioskodawcę do udzielenia pomocy mieszkaniowej.
Pismem z [...] lutego 2021 r. wnioskodawca został wezwany do złożenia dokumentacji potwierdzającej warunki uprawniające do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W odpowiedzi, pismem z 1 marca 2021 r., wnioskodawca odmówił przedstawienia aktualnej dokumentacji potwierdzającej m.in. fakt zamieszkiwania na terenie [...]. Ponadto, w wyniku przeprowadzonej wizji lokalnej ustalono, że wnioskodawca nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ulicy C. [...] w W. (z relacji właściciela lokalu wynika, że na stałe przebywa poza W.).
Organ wskazał, że zgodnie z § 36 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta, zarząd dzielnicy uchyla kwalifikację do udzielenia pomocy mieszkaniowej w przypadku niedostarczenia przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie dokumentów niezbędnych do weryfikacji, o której mowa w § 42 ust. 1 uchwały Rady Miasta.
W świetle powyższego Zarząd postanowił uchylić kwalifikację P. W. do udzielenia pomocy mieszkaniowej.
Pismem z [...] lipca 2021 r. P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu z [...] czerwca 2021 r. nr [...], zarzucając jej naruszenie:
- art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm. - dalej: k.p.a.) poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny i wyczerpujący stanu faktycznego w niniejszej sprawie oraz poprzez nieuwzględnienie w toku czynności postępowania, jak i w ostatecznym rozstrzygnięciu, słusznego interesu obywatela,
- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. i 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania skarżącego do władzy publicznej oraz rozstrzygnięcie sprawy w sposób odmienny niż poprzedzające je uchwały, mimo że stan faktyczny
i prawny w tym okresie nie uległ zmianie,
- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny dowodów zebranych w toku postępowania i oparcie się jedynie na relacji właściciela lokalu,
w którym skarżący zamieszkuje, co skutkowało błędnym ustaleniem, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu położonym przy ul. C. [...] w W., co miało wpływ na treść zaskarżonej uchwały,
- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej
i faktycznej decyzji, tj. w szczególności brak wskazania dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie i faktów, które uznał za udowodnione, w wyniku oceny poszczególnych dowodów.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniósł również o dopuszczenie
i przeprowadzenie dowodu z oświadczenia R. T. z [...] czerwca 2021 r. na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w lokalu przy ul. C. [...]
w W.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że podstawą faktyczną zaskarżonej uchwały miał być brak dostarczenia organowi administracji dokumentacji, służącej weryfikacji kwalifikacji (§ 42 ust. 1 pkt. 1 uchwały) oraz ustalenie, iż skarżący nie zamieszkuje
w W.
Skarżący nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem, ponieważ wbrew twierdzeniom organu dostarczył wszelkie niezbędne dokumenty służące weryfikacji warunków mających wpływ na ustalenie kwalifikacji do zawarcia umowy najmu. Przede wszystkim są to dokumenty dotyczące źródeł utrzymania oraz stopnia niepełnosprawności. Wskazał, że utrzymuje się jedynie ze świadczeń wynikających z niepełnosprawności. Stan niepełnosprawności nie uległ zaś - co do zasady - zmianie. Wysokość świadczeń z tym związanych należy zaś do sfery informacji znanych organowi z urzędu. W aktach sprawy znajdują się więc dokumenty, które pozwalają na weryfikację kwalifikacji do zawarcia umowy najmu. Niezasadne jest więc twierdzenie, że odmówił przedstawienia jakichkolwiek dokumentów.
Skarżący zauważył, że uchwałą z [...] stycznia 2021 r. znak sprawy: [...] organ utrzymał jego kwalifikację do uzyskania pomocy mieszkaniowej. Trudno zatem przypuszczać, aby od [...] stycznia 2021 r. do czerwca 2021 r. zmieniły się okoliczności wpływające na rzeczoną kwalifikację, skoro podstawą jej uzyskania była jego niepełnosprawność i brak lokalu mieszkalnego zapewniającego mu realizację podstawowej potrzeby egzystencjalnej. Podkreślił, że zawsze dostarczał organowi administracji publicznej wszelkie niezbędne i wymagane prawem dokumenty.
Skarżący zakwestionował twierdzenie organu, że zmieniła się jego sytuacja mieszkaniowa. Stwierdził, że organ dokonał dowolnego i błędnego ustalenia, iż nie zamieszkuje w lokalu przy ul. C., lecz mieszka poza W. Ponadto, wskazał, że organ błędnie ocenił relację R. T. i na niej oparł całokształt oceny materiału dowodowego w tym zakresie. Przedłożył oświadczenie R. T. na sporną okoliczność oraz stwierdził, że w rozmowie z nim ww. zaprzeczył jakoby udzielał organowi informacji o treści wskazanej w skarżonej uchwale.
Zdaniem skarżącego, organ nieprawidłowo zatem ocenił stan faktyczny sprawy, co wynika z braku wnikliwości zarówno jego badania, jak i oceny, co skutkowało skreśleniem wnioskodawcy z listy osób zakwalifikowanych do najmu lokalu po siedmiu latach jego starań, przy braku istotnej dla utrzymania tej kwalifikacji zmiany jego warunków bytowych i mieszkaniowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że pismem z [...] maja 2020 r. skarżący został wezwany do złożenia dokumentacji potrzebnej do przeprowadzenia weryfikacji uaktualniającej.
W odpowiedzi skarżący dostarczył dokumentację dotyczącą sytuacji dochodowej
i majątkowej, jednak nie dostarczył dokumentacji potwierdzającej aktualną sytuację mieszkaniową. Stosowny załącznik nr 5 do wniosku o pomoc mieszkaniową został opatrzony przez skarżącego adnotacją: "nie posiadam szczegółowych danych na temat, właściciel użyczył mi tylko i wyłącznie miejsca do spania przy ul. C. [...] m [...] w W.".
Organ zwrócił uwagę, że dokumenty na temat sytuacji mieszkaniowej konieczne są m.in. do potwierdzenia zamieszkiwania na terenie W. oraz do sprawdzenia, czy tzw. kryteria metrażowe, określone w § 7 uchwały Rady Miasta, są przez wnioskodawcę spełnione.
Niezależnie od weryfikacji uaktualniającej, w dniu [...] października 2020 r. złożono skarżącemu propozycję zawarcia umowy najmu lokalu, która została przez niego wstępnie przyjęta.
W związku ze zbliżającym się terminem weryfikacji uaktualniającej ([...] grudnia 2020 r.) skontaktowano się ze skarżącym, który w dniu [...] grudnia 2020 r. poinformował, że przebywa u siostry poza W. i jest na kwarantannie w związku z podejrzeniem zakażenia koronawirusem oraz, że nie uda mu się przybyć do W. w 2020 r.
Organ zwrócił uwagę, że pomimo niedostarczenia dokumentacji, uchwałą nr [...] z [...] grudnia 2020 r., utrzymana została kwalifikacja skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W uzasadnieniu uchwały wskazano potrzebę weryfikacji oraz wskazano dokumenty, jakie nie zostały przez skarżącego uzupełnione.
Z uwagi na trudną sytuację epidemiczną, na zasadzie wyjątku termin weryfikacji uaktualniającej został przesunięty przez Radę W. w 2020 r.
z połowy roku, aż do jego zakończenia. Tym samym doszło do sytuacji, gdzie weryfikacja uaktualniająca w kolejnym 2021 r. przeprowadzana zgodnie z planem
w I połowie roku następowała bezpośrednio tuż po weryfikacji w roku 2020.
Skarżący już po podjęciu przez Zarząd uchwały nr [...] z [...] grudnia
2020 r., dostarczył część dokumentacji, jednak nadal nie dostarczył dokumentacji potwierdzającej zamieszkiwanie w nieruchomości na terenie W.
Organ zaznaczył, że nieodzowność dostarczenia przez skarżącego dokumentów potwierdzających tytuł prawny do zamieszkiwania na terenie W. wynika
z konieczności prawidłowego wydatkowania środków publicznych przez. W. Za taki bezsprzeczny dowód zamieszkiwania na terenie Miasta nie można uznać oświadczenia osoby trzeciej – R. T., w którym tenże zezwala na pomieszkiwanie, nocowanie skarżącego. Nikt nie podważa autentyczności złożonego oświadczenia, praktyka w przypadku takich oświadczeń wskazuje jednak na konieczność dodatkowej weryfikacji, tak by uniknąć sytuacji wydatkowania środków W. na rzecz osób, które faktycznie na terenie Miasta nie zamieszkują.
Wątpliwości w kwestii zamieszkiwania skarżącego na terenie W.
(a tym samym konieczność dostarczenia dokumentów potwierdzających ten fakt) dowodzi również notatka służbowa pracowników Urzędu dot. tzw. "wizji" w lokalu nr [...] przy ulicy C. [...] w W. Z treści notatki wynika, że skarżący, co najmniej w okresie zimowym, nie zamieszkuje pod wskazanym adresem.
Notatka sama w sobie nie jest dowodem pozwalającym stwierdzić, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu, tylko że konieczne jest stwierdzenie zamieszkiwania w lokalu poprzez przedłożenie spisanej umowy użyczenia lub przedłożenie innych dowodów wskazujących bezsprzecznie na ten fakt.
Zdaniem organu, dodatkowym argumentem przemawiającym za koniecznością uzupełnienia dokumentacji jest fakt, że skarżący - osoba uzyskująca dochód - zamieszkuje przedmiotowy lokal i nie partycypuje w kosztach jego utrzymania, takich jak rachunki za energię, wodę, ogrzewanie czy wywóz śmieci. Organ zwrócił uwagę także na fakt, że skarżący rzadko kiedy odbierał telefon od pracowników Urzędu, a jak już odebrał to okazywało się, że był poza [...]. Taka sytuacja wzbudziła wątpliwości co do faktu zamieszkiwania skarżącego pod wskazanym adresem.
W związku z powyższym, pismem z [...] lutego 2021 r. organ wezwał skarżącego do uzupełnienia dokumentacji potrzebnej do poprawnego przeprowadzenia weryfikacji uaktualniającej.
W odpowiedzi skarżący zwrócił niewypełnione dokumenty i odmówił przedłożenia dokumentacji na temat aktualnej sytuacji mieszkaniowej (umowy użyczenia lub innego dokumentu potwierdzającego zamieszkiwanie w lokalu). Nie dostarczył też jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego metraż zajmowanego lokalu.
Organ w związku z tym nie miał możliwości prawidłowego przeprowadzenia weryfikacji uaktualniającej (poprzednia weryfikacja - z uwagi na sytuację pandemiczną - warunkowo została przeprowadzona na korzyść skarżącego). Organ, oprócz potwierdzenia faktu zamieszkiwania na terenie W., nie był
w stanie stwierdzić, czy kryteria "metrażowe" do uzyskania pomocy zostały spełnione.
Organ zaznaczył, że nie uchylał się od obowiązku zapewnienia najmu socjalnego lokalu skarżącemu, bowiem złożono mu propozycję najmu lokalu. To skarżący, uchylając się od dostarczenia dokumentacji potrzebnej do prawidłowego procedowania wniosku, uniemożliwił organowi udzielenie mu pomocy, o którą się starał.
Organ wskazał, że podstawę prawną ww. zaskarżonej uchwały indywidualnej organu stanowiła uchwała Rady Miasta, która zawiera zarówno przepisy materialne, jak i procesowe, które dawały podstawę do jej podjęcia. Wobec ww. uchwały indywidualnej nie miały więc zastosowania przepisy k.p.a., co powoduje, że zaskarżona uchwała nie podlega kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami k.p.a.
Zarząd nie zgodził się z zarzutem braku szczegółowego rozpoznania wniosku
o udzielenie pomocy mieszkaniowej, ponieważ - jak stwierdził - podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przeprowadził wnikliwą i szczegółową analizę i ocenę sytuacji życiowej i majątkowej skarżącego.
Zarząd podkreślił, że strona nie może ograniczać się do formułowania twierdzeń co do okoliczności faktycznych oczekując, że to organ ma w takim wypadku obowiązek poszukiwania dowodów, by te twierdzenia wykazać. Obowiązek gromadzenia
i poszukiwania dowodów, spoczywający na organach administracji, nie może być uznany za nieograniczony. Nie sposób żądać, aby organy poszukiwały dowodów
w nieskończoność, albo podejmowały szczególne dochodzenie w celu wykrycia dowodów, o których istnieniu nic nie wiadomo.
W piśmie procesowym z [...] lutego 2022 r., działający w imieniu skarżącego pełnomocnik wskazał, że podniesione w skardze zarzuty, odnoszące się do fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, wbrew stanowisku wyrażonym w odpowiedzi na skargę są prawnie dopuszczalne oraz znajdują potwierdzenie w materiałach postępowania administracyjnego. Podniósł, że rozstrzygnięcie organu całkowicie abstrahuje od zebranego materiału dowodowego. Warunki mieszkaniowe skarżącego są znane od wielu lat i nie uległy zmianie, podobnie jak stan niepełnosprawności oraz źródła utrzymania. Stwierdzenie, zawarte w notatce służbowej z [...] lutego 2021 r., że "W lokalu nie zastano wnioskodawcy, który ma aktualnie przebywać u siostry poza W. (ostatni raz był w W. w połowie stycznia 2021 r.)", w żaden sposób nie świadczy o tym, że skarżący w sposób trwały zmienił miejsce pobytu albo nie ma zamiaru przebywać pod wskazanym adresem. Jedynie ustalenie faktyczne, że skarżący w sposób trwały opuścił lokal lub nigdy w nim nie zamieszkiwał, pozwala na uchylenie kwalifikacji skarżącego do lokalu z zasobu W.
Wyrokiem z 17 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2669/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ww. skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że Zarząd - wbrew zarzutom skargi -
w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy, przyjmując zasadnie w oparciu
o ustalenia dokonane w toku analizy wniosku oraz na podstawie zgromadzonej dokumentacji, że skarżący nie dostarczył w wyznaczonym terminie dokumentacji potwierdzającej warunki uprawniające do udzielenia mu pomocy mieszkaniowej, przez co nie można było sprawdzić, czy spełnia on kryteria kwalifikacji do udzielenia mu pomocy mieszkaniowej.
Sąd zgodził się z organem, że poprzez weryfikację uaktualniającą należy rozumieć w szczególności dostarczenie dokumentacji dotyczącej sytuacji dochodowej, majątkowej oraz lokalowej, pozwalającej na ocenę czy nadal spełnione są określone
w uchwale Rady Miasta kryteria dochodowe, kryteria metrażowe, albo nie zachodzi podstawa do zastosowania przez Zarząd stosownego zwolnienia od obowiązywania poszczególnych kryteriów. Sąd uznał, że Zarząd, podejmując zaskarżoną uchwałę prawidłowo zastosował przepisy § 36 ust. 1 pkt 1 oraz § 42 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XXIII/669/2019, mając na uwadze niedostarczenie przez skarżącego w wyznaczonym terminie dokumentów niezbędnych do weryfikacji warunków zamieszkiwania kwalifikujących do ich poprawy.
Sąd nie stwierdził podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego zawartego
w skardze. Wskazał przy tym, że sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności rozstrzygnięć administracyjnych według stanu prawnego i faktycznego z dnia ich wydania, zaś przedłożone wraz ze skargą oświadczenie R. T. zostało złożone [...] czerwca 2021 r., a zatem już po wydaniu zaskarżonej uchwały.
W wyniku wniesienia przez skarżącego skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 1822/22 uchylił
w całości zaskarżony wyrok Sądu I instancji z 17 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2669/21 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy skarżący podjął wymagane czynności, celem umożliwienia organowi dokonanie weryfikacji uaktualniającej, pozwalającej na ocenę, czy spełnia on warunki uprawniające do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Skarżący konsekwentnie twierdzi, że złożył wymagane dokumenty, a ustalenia organu co do tego, że nie mieszka na terenie W. są błędne. Skarżący kwestionuje sposób interpretacji treści złożonych przez niego pism oraz twierdzenie organu, że nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. C. w W. Skarżący wskazuje, że organ błędnie zinterpretował oświadczenie właściciela ww. lokalu, a nadto, że notatka sporządzona na tę okoliczność w dniu [...] lutego 2021 r. nie może stanowić dowodu w sprawie.
Sąd I instancji zobowiązany był ustalić podstawę prawną działania organu, kompletność i prawidłowość poczynionych przez niego ustaleń oraz trafność konsekwencji prawnych wywiedzionych wobec skarżącego. Wszystkie te elementy powinny znaleźć się w uzasadnieniu kwestionowanego skargą kasacyjną wyroku, albowiem jedynie wówczas, wyrok ten poddawałby się kontroli instancyjnej. Elementów tych jednak w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji nie ma. Wskazując na podstawę prawną zaskarżonego aktu Sąd I instancji powołuje się wyłącznie na § 36 ust. 1 pkt 1 oraz § 42 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XXIII/669/2019. Przepisy te określają kompetencję Zarządu dzielnicy do przeprowadzenia weryfikacji uaktualniającej spełnienia warunków do otrzymania pomocy mieszkaniowej. Sąd w ogóle nie wskazał i nie wyjaśnił przepisów uchwały, z których wynikałyby wymogi, jakie skarżący powinien spełnić, aby jego wniosek został pozytywnie zweryfikowany. Sąd stwierdził jedynie, że organ prawidłowo wskazał w odpowiedzi na skargę, że poprzez weryfikację uaktualniającą należy rozumieć w szczególności dostarczenie dokumentacji dotyczącej sytuacji dochodowej, majątkowej oraz lokalowej, pozwalającej na ocenę, czy skarżący spełnia określone uchwałą kryteria dochodowe, metrażowe bądź podstawy do zwolnienia
z obowiązku wykazania realizacji tych wymogów. Nie wyjaśnił zaś, z jakich przepisów te wymogi wynikają, jaka konkretnie jest ich treść i wreszcie nie konfrontuje tych wymogów z dokumentacją przedłożoną przez skarżącego. Sąd I instancji ocenił stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, a nie w treści zaskarżonego aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli kwestionowany skargą akt, uchylał kwalifikację skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej z uwagi na brak wykazania spełnienia określonych uchwałą kryteriów, to zasadniczą kwestią, jaką powinien skontrolować sąd administracyjny powinno być: 1) ustalenie, jakie kryteria skarżący miał obowiązek spełnić; 2) z których przepisów uchwały kryteria te wynikają; 3) czy skarżący został prawidłowo wezwany do wykazania, że przedmiotowe kryteria spełnia; 4) czy dokumenty złożone przez skarżącego potwierdzają stanowisko organu, że skarżący określonych uchwałą kryteriów nie realizuje. Takiej oceny Sąd I instancji
w ogóle nie przeprowadził. Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok, z uwagi na naruszenie art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a") nie poddaje się kontroli instancyjnej i z tego względu podlegał uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 ww. ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji uwzględni oceny prawne sformułowane w części zważającej niniejszego uzasadnienia i dokona oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu adekwatnie do ustawowych wymogów kształtujących ustrojową funkcję sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, zważył co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych wyżej przepisów, sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie działa w warunkach związania oceną prawną dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2023 r., w sprawie o sygn. akt III OSK 1822/22, który uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2669/21 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołana norma prawna w zdaniu pierwszym wskazuje wprost na ograniczenie swobody sądu pierwszej instancji przy wydawaniu nowego orzeczenia, po wyroku NSA przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. Nadto zgodnie z regulacją zawartą w zdaniu drugim art. 190 p.p.s.a. - skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy nie można oprzeć na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak podkreśla się w judykaturze "w tym sensie wykładnia prawa, o której mowa w zdaniu pierwszym art. 190 p.p.s.a., wiąże nie tylko sąd pierwszej instancji i kasatora, ale także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku wydanego w tej sprawie po ponownym jej rozpoznaniu" (por. wyrok NSA z 25 marca 2009 r., sygn. akt. II GSK 830/08). Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać odmiennej interpretacji przepisów niż interpretacja wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Jak akcentuje się
w orzecznictwie sądowym, istnienie możliwości oceny przez sąd pierwszej instancji orzeczenia sądu instancji wyższej stanowiłoby bowiem zaprzeczenie zasady dwuinstancyjności i zasad ustrojowych, wynikających z art. 176 Konstytucji RP oraz przepisów ustrojowych - art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - ustawy Prawo
o ustroju sądów administracyjnych.
Na wyrażoną w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP zasadę postępowania sądowego co najmniej dwuinstancyjnego składa się bowiem m.in. konieczność zapewnienia sprawności sądowej i określenia oznaczonej liczby instancji. Trybunał Konstytucyjny
w wyroku z 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt SK 77/06 (opubl. W OTK ZU nr 3/A/2008, poz. 39) interpretując ten przepis stwierdził, że w pewnym momencie musi zapaść rozstrzygnięcie, które nie podlega kontroli innych organów i z którym wiąże się domniemanie zgodności z prawem, niepodlegające obaleniu w dalszym postępowaniu (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1064/08).
Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., dotyczyć może tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego. Gdy w trakcie ponownego rozpoznania sprawy sąd pierwszej instancji stwierdzi, że stan faktyczny, który stanowił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia dokonanego przez Naczelny Sąd Administracyjny nie został dostatecznie wyjaśniony bądź jest odmienny od przyjętego przez NSA, nie jest związany wyrażoną poprzednio oceną, ponieważ do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (podobnie w wyrokach: SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98; NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1064/08; NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 342/05; NSA z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06). Drugi z przypadków utraty mocy wiążącej wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego to podjęcie, po wydaniu przez NSA, a przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania - przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której wyrażona zostanie odmienna wykładnia prawa od przyjętej w wyroku wydanym w tej sprawie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej.
W takim przypadku moc wiążącą będzie miała wykładnia wynikająca z uchwały (art. 269 § 1 p.p.s.a., por. także: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s.420-421; B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2006, s. 451; uchwała NSA
z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08).
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że nie miała miejsca żadna z okoliczności, pozwalająca Sądowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy na odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA
z 28 listopada 2023 r. i dlatego Sąd obowiązany jest orzekać w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Kontroli Sądu podlega uchwała nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., uchylająca kwalifikację skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Zaskarżony akt został podjęty m.in. na podstawie § 36 ust. 1 pkt 1 i § 42 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz.
z 2019 r. poz. 14836 i z 2020 r. poz. 5791).
Uchwała nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy została wydana na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1182 i 1309).
Z art. 21 ust. 3 pkt 5 tej ustawy wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony
i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej.
Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uchwała zarządu dzielnicy [...] w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Analogicznie należy ocenić charakter prawny uchwały w przedmiocie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu [...]. Przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 stycznia 2017 r., wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 2151/16, wyraźnie wskazał, że z przepisów uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., a także
z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz o zmianie Kodeksu cywilnego oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków
o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać praworządnie oraz uwzględniać interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09).
W ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, powyższe stanowisko należy odnieść również do spraw rozstrzyganych przez zarządy dzielnic [...] na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych zawartych
w uchwale Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Powołana uchwała zawiera zarówno przepisy materialne, jak i procesowe - reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej, jak również faktyczne podstawy jej przyjęcia.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że ww. uchwała - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom W. lokale znajdujące się w dyspozycji Miasta. Uchwała ta, określając tryb rozpoznawania
i załatwiania wniosków o zakwalifikowanie do zawarcia umowy najmu lokalu, reguluje sposób również poddania tego rodzaju spraw kontroli społecznej. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosków dotyczących zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy (w tym przypadku dzielnicy miasta) realizuje zadania wykraczające poza typowe prawa i obowiązku wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego. W tym wypadku należy bowiem zbadać, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania, winno prowadzić do umieszczenia kandydatury takiego wnioskodawcy na liście oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego.
W postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r.
o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 172 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ.: j.w.). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Powołany przepis stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Mając powyższe na względzie, uznać należy, że obowiązkiem Zarządu, wydającego sporną uchwałę nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., było zatem podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przy czym, wskazać należy, że czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego.
Skreślenie skarżącego z listy osób zakwalifikowanych do udzielenia pomocy mieszkaniowej oparto na § 36 ust. 1 pkt 1 w związku z § 42 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r.
w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...].
Stosownie do § 36 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały, zarząd dzielnicy uchyla kwalifikację do udzielenia pomocy mieszkaniowej w przypadku niedostarczenia przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie dokumentów niezbędnych do weryfikacji,
o której mowa w § 42 ust. 1. Stosownie zaś do § 42 ust. 1, sprawy w rejestrze poddawane są weryfikacji uaktualniającej warunki uprawniające wnioskodawcę do udzielenia pomocy mieszkaniowej w następujących przypadkach: sprawy oczekujące na realizację - raz w roku (pkt 1); przed wydaniem skierowania do zawarcia umowy najmu, jeżeli od zakwalifikowania lub ostatniej weryfikacji upłynęło więcej niż
6 miesięcy (pkt 2).
Zdaniem Sądu, Zarząd wydając sporną uchwałę [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nie dochował wszelkich zasad prawidłowego działania i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego wystarczająco wnikliwie, nie zgromadził też w sposób kompletny stosownego materiału dowodowego i nie poddał go szczegółowej analizie. Wszystkie te elementy powinny zaś znaleźć się w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Wskazując na podstawę prawną zaskarżonego aktu organ powołał się wyłącznie na § 36 ust. 1 pkt 1 oraz § 42 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XXIII/669/2019. Przepisy te określają jedynie kompetencję Zarządu dzielnicy do przeprowadzenia weryfikacji uaktualniającej spełnienie warunków do otrzymania pomocy mieszkaniowej. Organ
w ogóle zaś nie wskazał i nie wyjaśnił przepisów uchwały, z których wynikałyby wymogi, jakie skarżący powinien spełnić, aby jego wniosek został pozytywnie zweryfikowany. Nie wyjaśnił też z jakich przepisów te wymogi wynikają, jaka konkretnie jest ich treść
i nie skonfrontował tych wymogów z dokumentacją przedłożoną przez skarżącego.
Zarząd winien zaś w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia ustalić, jakie kryteria skarżący miał obowiązek spełnić; z których przepisów uchwały kryteria te wynikają; czy skarżący został prawidłowo wezwany do wykazania, że przedmiotowe kryteria spełnia; oraz czy dokumenty złożone przez skarżącego potwierdzają stanowisko organu, że skarżący określonych uchwałą kryteriów nie realizuje. Takiej oceny organ
w zaskarżonej uchwale ogóle jednak nie przeprowadził.
Zauważyć należy, że skarżący w treści pisma z [...] marca 2021 r. wyjaśnił przyczyny, dla których nie może przedstawić tytułu prawnego do lokalu nr [...], położonego w W. przy ul. C. [...]. Z treści uzasadnienia kwestionowanej uchwały nie wynika, aby przyczyną uchylenia kwalifikacji było niedostarczenie przez skarżącego w wyznaczonym terminie dokumentów niezbędnych do weryfikacji, o której mowa w § 42 ust. 1, lecz aktualnej dokumentacji potwierdzającej m. in. fakt zamieszkiwania na terenie W., której skarżący - jak wyjaśnił - nie mógł dostarczyć z uwagi na brak jakiejkolwiek umowy z właścicielem przedmiotowego lokalu.
Rację ma autor skargi, że stwierdzenie organu w zaskarżonej uchwale, iż skarżący odmówił przedstawienia aktualnej dokumentacji potwierdzającej m.in. fakt zamieszkiwania na terenie [...] jest więc niezgodne z prawdą i gołosłowne. Dowolne jest też stwierdzenie organu, że z relacji właściciela lokalu wynika, iż skarżący na stałe przebywa poza W.
Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana
z istotnym naruszeniem przepisów procesowych zawartych w uchwale nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r.
w sprawie zasad wynajmowania lokali, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ podejmując rozstrzygnięcie nie zebrał a następnie nie dokonał
w wyczerpujący sposób oceny materiału dowodowego, nie czyniąc istotnych dla przyjętej podstawy prawnej ustaleń faktycznych. Przeciwnie, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na bardzo lakoniczną, pobieżną i wybiórczą ocenę okoliczności faktycznych sprawy.
Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd prowadząc postępowanie
w przedmiotowej sprawie, był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte
w ww. uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i art. 7 k.p.a. Przepisy te stanowią, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad, w ocenie Sądu,
w niniejszej sprawie nie respektowano. W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa.
Stosownie do treści art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.
o samorządzie gminnym, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkom przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Od daty podjęcia zaskarżonej uchwały do chwili wydania niniejszego wyroku minął rok, zachodzi zatem przesłanka wyłączenia stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, o której mowa w ww. przepisie. Powyższe ustalenia nakazują stwierdzić, że zaskarżona uchwała została wydana
z naruszeniem prawa.
Rozpatrując sprawę ponownie, organ weźmie pod uwagę dokonaną wyżej ocenę prawną.
Wyjaśnić jeszcze należy, że Sąd nie stwierdził podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego skarżącego, bowiem w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Celem regulacji z art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest umożliwienie sądowi ponownego, czy też uzupełniającego, ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności rozstrzygnięć administracyjnych według stanu prawnego i faktycznego z dnia ich wydania, zaś przedłożone wraz ze skargą oświadczenie R. T. zostało złożone [...] czerwca 2021 r., a zatem już po wydaniu zaskarżonej uchwały. Ponadto, w ocenie Sądu, przeprowadzenie powyższego dowodu nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.