II SA/Wa 2356/23

II SA/Wa 2356/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Kozub-Marciniak
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6246 Orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 133 poz 1422
par. par. 9 ust. 1, 10 ust. 1 pkt 9, 13 pkt 5
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach
Dz.U. 2022 poz 2305
art. art. 84 ust. 2, 87 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant referent Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę
Uzasadnienie
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (CWKL) w [...] orzeczeniem z [...] października 2023 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775), dalej "Kpa." art. 84 ust. 2 oraz art. 190 ust. 1 i 10 ustawy z 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. 2022 r., poz. 2305), na podstawie przepisów § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. z 2012 r. poz. 1013 ze zm.) i art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2022 r. poz. 520, 655 i 1115) oraz § 12 pkt 1 i § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2015 r., poz. 749), a także § 11 ust. 1 i § 12, ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. 2022 r. poz. 1243 ze zm.), dalej "rozporządzenie", po rozpatrzeniu odwołania szer. J. W. (skarżący) od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w S. (RKL) Nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, która to RKL zliczyła skarżącego do Kategorii N, Zał. 1 Grupa IV - Trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej, uchyliła zaskarżone orzeczenie RKL w części dotyczącej rozpoznanych schorzeń i ich kwalifikacji orzeczniczej i ustaliła nowe oraz utrzymała w mocy w części dotyczącej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej.
W pkt 8 orzeczenia CWKL postawiła następujące rozpoznanie:
Schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej
1. Praktyczna ślepota oka lewego po trzykrotnej operacji wewnątrzgałkowej (ppV) z powodu odwarstwienia siatkówki i usunięcia zaćmy oka lewego z wszczepieniem sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej przy krótkowzroczności oka prawego (Vod=0,5 cc -1,5 Dsph; Vos=1/50sc knp) - § 9 pkt 1, § 14 pkt 4; § 14 pkt 2 rozporządzenia
2. Brak jednoczesnego widzenia obuocznego - § 11 pkt 3 rozporządzenia.
W pkt 9 orzeczenia CWKL ustaliła wobec skarżącego Kategorię zdolności
do zawodowej służby wojskowej: Kategoria N- Zał. 1 Grupa IV - Trwałe niezdolny
do zawodowej służby wojskowej.
W pkt 10 orzeczenia CWKL ustaliła związek poszczególnych chorób lub ułomności ze służbą wojskową, wskazując, że nie pozostają w związku ze służbą wojskową na podstawie rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r. (Dz.U.
z 2003 r. Nr 62 poz. 567 ze zm.).
Ponadto zaliczała badanego do: drugiej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia. Data powstania grupy inwalidztwa: od [...] lipca 2023 r., inwalidztwo nie pozostawało w związku ze służbą.
W orzeczeniu wskazano również, że RKL w wydanym orzeczeniu uznała orzekanego za niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej z powodu niskiej ostrości wzroku oka lewego z brakiem widzenia obuocznego po trzykrotnej operacji wewnątrzgałkowej z powodu odwarstwienia siatkówki i usunięcia zaćmy oka lewego. Innych schorzeń powodujących niezdolność do zawodowej służby wojskowej nie stwierdzono.
Od orzeczenia RKL skarżący złożył odwołanie do CWKL, w którym nie zgodził się z tym orzeczeniem, argumentując swoje stanowisko faktem poprawy ostrości wzroku oka lewego w ostatnim czasie oraz nieuprawnionym użyciem określenia "brak widzenia obuocznego". Wniósł ponadto o uznanie go za zdolnego do zawodowej służby woskowej i nie zaliczanie do jakiejkolwiek grupy inwalidztwa. Do odwołania nie dołączono dokumentacji medycznej nieznanej RKL w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu wskazanego na wstępie orzeczenia CWKL wyjaśniła, że wojskowe komisje lekarskie, tak pierwszej jak i drugiej instancji, orzekając o zdolności do zawodowej służby wojskowej zobowiązane są do ścisłego stosowania obowiązujących przepisów wynikających z rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.
Wnikliwa analiza zgromadzonej dokumentacji okulistycznej wskazuje jednoznacznie, że stwierdzony deficyt czynności narządu wzroku dotyczy głębokiego niedowidzenia oka lewego - Vos= 1/50 sc, knp (sc-bez korekcji, knp- korekcja nie pomaga), która przez RKL została błędnie zakwalifikowana do § 13 pkt 5, gdy powinna do § 9 pkt 1. Brak widzenia obuocznego określa konkretne stany czynnościowe jednoczesnego funkcjonowania obu oczu i jego brak nie określa, że jedno oko jest ślepe. Możliwa jest sytuacja, że brak jednoczesnego widzenia może występować przy prawidłowym widzeniu każdego oka osobno (np. w przypadku zeza). Tym samym rozpoznanie ad pkt. 8.1 jest błędne i nie odpowiada tak ustaleniom badania komisyjnego, jak i zakresowi pojęciowemu zastosowanego § 13 pkt 5 i § 11 pkt 3 (pominięto kluczowe słowo "jednoczesnego"). Dlatego uchylono zaskarżone orzeczenie RKL w zakresie stwierdzonych schorzeń i ich kwalifikacji orzeczniczej oraz rozpoznano jak w niniejszym orzeczeniu (pkt 8. 1, 2 orzeczenia).
Jak wynika z zebranej dokumentacji, na podstawie specjalistycznej konsultacji okulistycznej komisji pierwszej instancji zostało bezspornie stwierdzone, że u orzekanego występuje praktyczna ślepota oka lewego, stan pseudosoczewkowości pooperacyjnej i zaburzenia jednoczesnego widzenia obuocznego. Badania te zostały przeprowadzone na nowoczesnym sprzęcie przez doświadczonego lekarza konsultanta.
Reasumując CWKL stwierdziła, że wyniki okulistycznych badań komisyjnych nie budzą zastrzeżeń w kontekście prawidłowości ich przeprowadzenia. Skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji medycznej, która by mogła podważać ustalenia komisji pierwszej instancji w zakresie stwierdzonych schorzeń – przedstawiona wcześniej dokumentacja potwierdza jedynie te ustalenia. Dlatego uznała, że nie ma podstaw do dalszych badań specjalistycznych czy obserwacji szpitalnej dla celów orzeczniczych i odwołanie rozpatrzyła na podstawie zebranej dokumentacji. W konsekwencji RKL miała pełne podstawy do rozpoznania u orzekanego ww. schorzeń. Dalsza obserwacja lekarska, diagnostyka i leczenie powinno być przeprowadzona w ramach NFZ pod nadzorem lekarza POZ.
CWKL zastosowała przywołane wyżej przepisy rozporządzenia MON z dnia 7 czerwca 2022 r. – § 9 pkt 1, 14 pkt 4, 14 pkt 2 oraz § 11 pkt 3, odpowiadającym literalnie stwierdzonej dysfunkcji wzroku, w grupie IV, właściwej dla żołnierzy zawodowych odpowiada kategorią zdrowia Z/N – zdolny/niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Biorąc pod uwagą, że schorzenie wyjściowe (odwarstwienie siatkówki) ma w tym przypadku charakter samoistny a także fakt krótkowzrocznej wady oka prawego może powodować, szczególnie w warunkach ciężkiej fizycznie służbie żołnierza zawodowego w grupie szeregowych żołnierzy zawodowych, zwiększone zagrożenie dla oka prawego. Dlatego RKL słusznie wybrała i orzekła kategorię N – niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Dlatego CWKL utrzymała zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej.
Zdaniem CWKL skarżący, poza zgłoszeniem sprzeciwu wobec orzeczenia o niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, nie przedstawił wiarygodnej dokumentacji medycznej, która by dowodziła innego stanu faktycznego niż ustalony orzeczeniem RKL. Dowody zebrane w postępowaniu są obiektywne i przekonujące, opierają się na wynikach wysokospecjalistycznych badań dodatkowych i konsultacjach lekarzy specjalistów w swoich dziedzinach w pełni uzasadniają sformułowane w orzeczeniu rozpoznania.
Skargę na powyższe orzeczenie CWKL do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Skarga dotyczyła orzeczenia w części określającej kategorię zdolności do pełnienia służby i rozpoznanych schorzeń i ich kwalifikacji orzeczniczej. Skarżący zarzucił CWKL:
1) błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie wadliwego rozpoznania schorzenia powodującego niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej poprzez nieuwzględnienie faktu widzenia na prawe oko, której to okoliczności CWKL nie uwzględniła przy ustaleniu kategorii zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej - N - trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej,
2) naruszenie § 21 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 2023 r. w sprawie wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe
i zwalniania z tych stanowisk poprzez jego niezastosowanie polegające na nierozważeniu przy ustalaniu skarżącemu kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej okoliczności, że jako osoba widząca na jedno oko może być przez dowódcę jednostki wyznaczony na stanowisko odpowiadające jego stanowi zdrowia i kwalifikacjom.
Wniósł o uchylenie orzeczenia CWKL z [...] października 2023 r., uchylającego orzeczenie RKL z [...] lipca 2023 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w części dotyczącej rozpoznanych schorzeń i ich kwalifikacji orzeczniczej
i ustalającej nowe oraz utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, w części utrzymującej w mocy orzeczenie z [...] lipca 2023 r. dotyczące kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej i przekazanie sprawy RKL do ponownego jej rozpatrzenia.
W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty.
Do skargi załączył kserokopie wyniku badania pola widzenia prawego oka oraz zaświadczenia lekarskiego badania oka prawego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd przyjął, że skarga obejmuje całość orzeczenia CWKL, a zatem pełny jego zakres.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to, że sąd bada w pełnym zakresie treść zaskarżonego aktu albo czynności lub też bezczynności organu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Sąd ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze, nie będąc jednocześnie związanym sposobem sformułowania skargi, podniesionymi w niej zarzutami i wnioskami.
Skarga na orzeczenie CWKL z [...] października 2023 r. w zakresie ustalenia zdolności do służby oraz rozpoznanych schorzeń i ich kwalifikacji orzeczniczej podlega oddaleniu.
Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych orzeczeniami), do których zastosowanie znajdują w odpowiednim zakresie przepisy Kpa. (vide wyrok NSA z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 851/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich dokonywana przez sąd administracyjny w tym zakresie, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych (vide powołany powyżej wyrok NSA).
Podkreślenia wymaga przy tym, że sąd administracyjny, kontrolując orzeczenie komisji lekarskiej, nie ocenia kwestii medycznych. Nie jest więc uprawniony
do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania. Co za tym idzie, Sąd nie może badać prawidłowości samej diagnozy.
Stosownie do treści art. 87 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny wojskowe komisje lekarskie wydają orzeczenie o zdolności danej osoby do służby wojskowej na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w przypadku potrzeby również obserwacji szpitalnej. Przepis art. 58 ust. 6 stosuje się. Zgodnie z art. 84 ust. 2 powołanej ustawy, wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie, które jest decyzją. W przepisie art. 87 ust. 3 ustawy o obronie Ojczyzny, ustawodawca zawarł upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do wydania w porozumieniu z Ministrem Zdrowia, rozporządzenia regulującego orzekanie o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej.
W sprawie tej znajduje zastosowanie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (rozporządzenie). Wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do służby wojskowej wraz ze wskazaniem kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz warunki orzekania w tych sprawach określone zostały w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu wymaganych badań oraz po zgromadzeniu wymaganej dokumentacji, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia przedłożenia wyników tych badań i konsultacji wojskowej komisji lekarskiej. Zakres badań wykonywanych w ramach orzekania o zdolności do poszczególnych rodzajów służby wojskowej jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia.
Wojskowa komisja lekarska orzeka w składzie trzech lekarzy, większością głosów składu orzekającego z wyłączeniem sytuacji, gdy działa jednoosobowo. Przewodniczącego składu orzekającego wyznacza przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej (§ 11 ust. 1 rozporządzenia). Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne, badania psychologiczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie (§ 11 ust. 3). Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego. Orzeczenie opatruje się pieczęcią urzędową wojskowej komisji lekarskiej. W przypadku gdy komisja orzeka w składzie jednego lekarza, lekarz ten podpisuje orzeczenie (§ 11 ust. 5). Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia rozpatruje odwołanie w składzie trzech lekarzy. Przewodniczącego składu orzekającego wyznacza przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia (§ 12 ust. 1). Wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia orzeka w sprawie odwołania większością głosów składu orzekającego (§ 12 ust. 3).
Stosownie zaś do § 10 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia, orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej zawiera w szczególności: ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej wraz z uzasadnieniem.
Odnosząc się do treści rozstrzygnięcia dotyczącego zdolności do służby należy wskazać, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 310), zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby:
1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;
2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku;
3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.
Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi, ma charakter szczególny
i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory wynikające z Kpa. Jednakże nie oznacza to, że przepisy postępowania administracyjnego,
a w szczególności jego zasady nie powinny być przestrzegane. Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a zatem takich,
z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym orzeczenia.
Z akt sprawy jak i uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika,
że rozpoznanie poszczególnych schorzeń u skarżącego poprzedziła analiza dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej przez RKL. Organy obu instancji prawidłowo uznały w oparciu o ujawnione badania, że skarżący jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie wskazać należy, że wobec błędnego zakwalifikowania przez RKL schorzenia skarżącego do § 13 pkt 5 rozporządzenia, CWKL stwierdziła, jak w pkt 8.1 i 2 wydanego rozstrzygnięcia. Uznała na podstawie zgromadzonej dokumentacji okulistycznej, że brak widzenia obuocznego określa konkretne stany czynnościowe jednoczesnego funkcjonowania obu oczu i jego brak nie określa, że jedno oko jest ślepe. Możliwa jest sytuacja, że brak jednoczesnego widzenia może występować przy prawidłowym widzeniu każdego oka osobno
(np. w przypadku zeza). Tym samym rozpoznanie w pkt. 8.1 orzeczenia RKL uznała jako błędne i nieodpowiadające tak ustaleniom badania komisyjnego, jak i zakresowi pojęciowemu zastosowanego § 13 pkt 5 i § 11 pkt 3, pominięto bowiem słowo "jednoczesnego". Zasadnym wobec tego okazało się uchylenie orzeczenia RKL
w zakresie stwierdzonych schorzeń i ich kwalifikacji orzeczniczej oraz rozpoznanie, jak w orzeczeniu CWKL (pkt 8.1 i 2 orzeczenia CWKL), przy jednoczesnym stwierdzeniu, że skarżący z uwagi na posiadaną chorobę oczu uniemożliwiającą pełnienie służby, nie jest zdolny do zawodowej służby wojskowej.
Sąd nie ma podstaw ani też wiedzy specjalistycznej, aby podważać wskazane rozpoznanie lekarza specjalisty. Sąd nie jest też uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań lekarskich, czyli weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych skarżącego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny (rozpoznania) w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań celem weryfikacji dotychczasowych. Są to wyłączne kompetencje komisji lekarskich. Sąd administracyjny kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była słuszna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest ustalony stan faktyczny i dowody zgromadzone w postępowaniu przed organem administracji. Tak więc powyższe rozpoznanie i jego kwalifikacja pozostaje poza kontrolą sądową. Z tego też względu załączona do skargi dokumentacja okazała się być nieistotna z punktu widzenia dokonanej przez Sąd kontroli zaskarżonego orzeczenia CWKL.
W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że CWKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze, biorąc pod uwagę wszystkie istotne okoliczności
w sprawie. Zebrana zaś dokumentacja była wystarczająca do należytego rozstrzygnięcia sprawy, a wynik sprawy został w logiczny i przekonujący sposób uzasadniony.
Biorąc powyższe pod rozwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.