II SA/Wa 2338/19

II SA/Wa 2338/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-12-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Sławomir Fularski
Stanisław Marek Pietras
Tomasz Szmydt /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
III OSK 2605/21 - Wyrok NSA z 2023-10-24
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M.O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę
Uzasadnienie
Pani ppłk rez. M. O. złożyła skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 utrzymującą w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., wydaną w przedmiocie przyznania dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej.
W związku z przewidywanym zwolnieniem ppłk M. O. z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] maja 2019 r., Dowódca Wojsk Obrony Terytorialnej decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r, przyznał skarżącej, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, dodatek służbowy w wysokości 900 zł. Wydając przedmiotową decyzję organ pierwszej instancji ustalił, że skarżąca w okresie służby wojskowej otrzymywała dodatek służbowy z tytułu pełnienia służby w Jednostce Wojskowej Nr [...] (Jednostce Wojskowej Komandosów), przez łączny okres ponad 10 lat ostatnio w kwocie 900 zł miesięcznie.
Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu podniesiono, że w okresie pełnienia przez skarżącą zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym w Jednostce Wojskowej Nr [...] była uprawniona do otrzymywania dodatku służbowego w maksymalnej wówczas obowiązującej wysokość 900 zł miesięcznie. Po zwolnieniu ze stanowiska służbowego w Jednostce Wojskowej Nr [...] i wyznaczeniu na stanowisko służbowe w Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej skarżąca otrzymywała dodatek służbowy również w kwocie 900 zł miesięczne. W okresie służby w Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej, dokonano zmiany rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 853), w wyniku którego podniesiono wysokość dodatku służbowego dla żołnierzy pełniących służbę w Jednostce Wojskowej Nr [...]. W przypadku skarżącej wysokość tego dodatku wynosiła do 2850 zł do 3300 zł miesięcznie. Wobec powyższego, w opinii odwołującej, wysokości dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej powinna wynosić 3300 zł.
Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżącej "odtworzono'' dodatek służbowy, który otrzymywała w Jednostce Wojskowej Nr [...]. Dla celów odtworzenia dodatku, w ostatnim miesiącu służby wojskowej, stosownie do treści § 7 ust. 2 pkt 1 i 2 cyt. rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego, przyjmuje się natomiast kwotę dodatku jaką otrzymał żołnierz w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej w tej jednostce wojskowej, a nie kwotę dodatku jaką przewidują przepisy prawa w dacie zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej.
Organ wskazał, że zgodnie ze stanem faktycznym ppłk rez. M. O. otrzymywała dodatek służbowy:
1) z tytułu pełnienia służby wojskowej jednostce wojskowej (§ 27 rozporządzenia) od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. w okresie pełnienia służby wojskowej w [...] Pułku Specjalnym oraz od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] maja 2017 r. w okresie pełnienia służby wojskowej Jednostce Wojskowej Nr [...] (tj. przez łączny okres ponad 10 lat). Wysokość ostatniego dodatku została ustalona decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej Komandosów Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej 0,60 i w ostatnim miesiącu służby w tej jednostce wojskowej wynosiła 900 zł;
2) na podstawie § 27a rozporządzenia, w okresie służby w Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej na stanowisku służbowym oraz w okresie pozostawania w dyspozycji, również w kwocie 900 zł miesięcznie.
Organ wskazał, że odwołując się do treści przepisu art. 80 ust, 5e ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 27 i § 27a rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych należało przyjąć, że są to dwa różne dodatki, W oparciu zatem o art. 80 ust. 5e i 5f omawianej ustawy, skarżącej należało przyznać, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, dodatek w kwocie wyższej, tj. dodatek za pełnienie służby wojskowej w Jednostce Wojskowej Nr [...], w wysokości 900 zł miesięcznie. Regulacje te wskazują bowiem, że w przypadku zbiegu uprawnień żołnierza do dwóch dodatków służbowych, żołnierzowi przysługuje jeden dodatek, którego wysokość jest wyższa. Stosownie natomiast do treści wyżej przywołanego § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia dla potrzeb ustalenia wysokości dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej uwzględnia się miesięczną kwotę dodatku służbowego ustalaną z dnia utraty prawa do dodatku. Dniem utraty prawa do dodatku służbowego z tytułu pełnienia służby w jednostce wojskowej był ostatni dzień służby w tej jednostce wojskowej, tj. [...] maja 2017 r. (przy czym oficer otrzymała za maj dodatek służbowy w pełnej wysokości wynoszącej 900 zł, co wynika z istoty wypłaty uposażenia miesięcznie "z góry"). Jak wskazuje przepis art. 80 ust 5c ustawy - decyzję w sprawie przyznania dodatku o charakterze stałym wydaje się na czas określony lub nieokreślony, nie dłuższy jednak niż na czas pełnienia przez żołnierza zawodowego służby na stanowisku służbowym.
Kierując się treścią tego zapisu organ wskazał, iż nie może przyjąć hipotetycznej wartości dodatku służbowego jaka przysługiwałaby oficer w przypadku gdyby nadal pełniła zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej Komandosów i dla celów odtworzenia dodatku przyjąć kwotę dodatku, która nigdy nie była przyznana. Istotnie po zwolnieniu ze stanowiska służbowe w Jednostce Wojskowej Nr [...], dokonano nowelizacji cyt. rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w ten sposób, że żołnierzom pełniącym służbę w Jednostce Wojskowej Nr [...] znacznie zwiększono wysokość dodatku służbowego. W wyniku wprowadzonych zmian, w przypadku żołnierza posiadającego analogiczny status kadrowy jaki posiadała ppłk rez. M. O. w dacie zwolnienia ze stanowiska służbowego w tej jednostce, przewidziano wysokość dodatku ustaloną przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej wynoszących od 1,90 do 2,20 kwoty bazowej, tj. od 2850 zł do 3300 zł miesięcznie. Organ podkreślił, że istotą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jest "odtworzenie", tj. ponowne przyznanie w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej dodatku, który był w przyszłości wypłacany skarżącej. Wynika to z brzmienia art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatek służbowy z różnych tytułów, w ostatnim miesiącu pełnienia służby przyznaje się dodatek specjalny z jednego tytułu w najwyższej wysokości. Wysokość dodatku specjalnego z jednego tytułu uzależnia się od wysokości dodatku i okresu jego otrzymywania. Przepis stosuje się odpowiednio do dodatku służbowego. Analiza treści omawianego przepisu nie powinna więc budzić wątpliwości, że żołnierzowi, w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, przyznaje się dodatek, który otrzymywał w przeszłości. Zaskarżoną decyzją nie przyznano ppłk rez. M. O.dodatku służbowego "na przyszłość" w związku z pełnieniem służby w danej jednostce wojskowej. Kluczowe znaczenie ma § 7 ust. 1 tego rozrządzenia, zgodnie z którym do wyliczenia wysokości dodatku w ostatnim miesiącu służby wojskowej należy przyjąć kwotę dodatku jaką ostatnio została wypłacona żołnierzowi, a nie kwota dodatku obowiązująca w dacie zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Treść tego przepisu nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych, bowiem jednoznacznie wskazuje, że do wyliczenia kwoty dodatku w ostatnim miesiącu służby wojskowej należy przyjąć kwotę dodatku jaka została wypłacona żołnierzowi zawodowemu w przeszłości, a nie hipotetyczną kwotę dodatku, jaką mógłby otrzymać żołnierz.
M. O. złożyła skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 utrzymującą w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., wydaną w przedmiocie przyznania dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Zaskarżonej decyzji zarzucała:
1. Naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 80 ust 5 f ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2019r., poz.330 ze zm., dalej "uosw") oraz § 6, § 27, § 27a i § 28 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 853, zwanym dalej "rozporządzeniem") przez ich błędną wykładnię a w szczególności poprzez przyznanie dodatku służbowego w wysokości nie odpowiadającej warunkom określonymi przepisach, obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji a zastosowanie norm prawnych wycofanych już z obrotu prawnego.
2. Naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez obrazę: art.: 7, 9, 11, 104, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie a w szczególności poprzez niewyjaśnienie stanu prawnego sprawy przez wskazanie stronie przepisu temporalnego pozwalającego na przyznaniu dodatku służbowego w wysokości ustalonej na podstawie przepisów nie obowiązujących już w dniu wydania zaskarżonych decyzji.
3. Naruszenie przepisów konstytucyjnych poprzez obrazę: 1. art. 32 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez niestosowanie jednolitych kryteriów przy dokonywaniu weryfikacji istnienia przesłanek uprawniających oficerów do dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, podczas gdy skarżąca ma prawo oczekiwać, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa i są wobec nich stosowane jednolite metody weryfikacji.
4. Naruszenie art. 2, art. 7, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz Konwencji o ochronie praw i podstawowych wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 do ww. Konwencji poprzez naruszenie podstawowych zasad ustrojowych Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zasady państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, zasady działania na podstawie i w granicach prawa, zapewnienia praw człowieka i obywatela według norm obowiązujących w dniu przyznania uprawnienia.
Mając powyższe na uwadze, skarżąca wnosiła o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji;
2) wskazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, stosownie do brzmienia art. 141 § 4 ppsa, organom orzekającym, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy, obliczając wysokość dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, winne są zastosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji tj. rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 853, zwanym dalej rozporządzeniem;
3) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z normami przepisanymi.
Skarżąca podniosła, iż wysokość i warunki uzyskania pierwszego dodatku reguluje przepis § 27 ust 3) rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Opierając się na powyższym przepisie dodatek służbowy z tytułu pełnienia służby w Jednostce Wojskowej nr [...], na dzień wydania zaskarżonej decyzji (na dzień zwolnienia ze służby) winien wynieść: od kwoty 2850,00 złoty do kwoty 3300,00 złoty. Okres służby skarżącej w Jednostce Wojskowej nr [...] wynosi 16 lat, cztery miesiące i 15 dni, ponadto w dniu utraty prawa do pobierania dodatku była oficerem starszym. Przedmiotowy dodatek pobierała przez okres 10 lat. Zgodnie z powyższym przy obliczeniu kwoty dodatku należy zastosować mnożniki kwoty bazowej z kolumny czwartej wiersz pierwszy - dla oficerów starszych służących dłużej niż 6 lat - wynoszących od 1,9 do 2,2. W myśl § 2. przywołanego rozporządzenia, kwotą bazową w rozumieniu rozporządzenia jest kwota 1500 zł. Z pomnożenia kwoty bazowej przez mnożniki wynika, iż dodatek służbowy tytułu pełnienia służby w Jednostce Wojskowej nr [...], w ostatnim miesiącu służby wynosić winien od 2850 złoty do kwoty 3300 złoty. Zaznaczyć przy tym należy, iż ppłk M. O. podczas służby w JW[...] otrzymywała dodatek służbowy zawsze w kwocie najwyższej określonej w rozporządzeniu. W dniu utraty przez prawa do otrzymywania dodatku służbowego z tytułu pełnienia służby w Jednostce Wojskowej nr [...] obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2016r. Poz. 2296). W myśl § 27 pkt 3) niezmienionego jeszcze rozporządzeniem z dnia 19 października 2017 r. (Dz.U. z 2017r. poz. 2016) wysokość ww. dodatku wynosiła od 0 do 0,6 kwoty bazowej. Skarżąca otrzymywała wtedy dodatek w wysokości 900 zł co stanowi 0,6 kwoty bazowej, czyli najwyższą możliwą na ten czas kwotę dodatku. Jeśli zatem przyjąć, że najwyższa kwota dodatku stanowi 100% dodatku to wyznaczając wskaźnik relacji konieczny do określenia wysokości dodatku należnego w ostatnim miesiącu służby należy uznać, iż skoro skarżąca w dniu utraty prawa do pobierania tego dodatku otrzymywała go w wielkości 100% to dodatek należny w dniu zwolnienia, o którym mowa w § 7 ust 1 rozporządzenia winien wynosić 100%, czyli być najwyższy z przedziału 1,9 - 2,2 kwoty bazowej i wynosić 3300 złoty. Przyznanie mojej mocodawczym dodatku służbowego w niższej wysokości tj. przyznanej jej w okresie pełnienia służby w w/w jednostce, na podstawie nieobowiązujących już przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2296), stanowi pogwałcenie elementarnych zasad orzekania w postępowaniu administracyjnym.
Natomiast drugi z dodatków, które otrzymywała wnioskodawczyni w okresie pełnienia służby wojskowej został uregulowany w § 27a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Zgodnie z tym przepisem; 1. Żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe w dowództwie Rodzajów Sił Zbrojnych, który przez łączny okres co najmniej 10 lat pełnił służbę w Jednostce Wojskowej Nr [...] lub w Jednostce Wojskowej Nr [...], otrzymuje dodatek służbowy o charakterze stałym w kwocie ustalonej w ostatnim miesiącu służby wojskowej w tych jednostkach. 2. Dodatek, o którym mowa w ust. 1, wypłaca się żołnierzowi przez okres zajmowania stanowisk służbowych w dowództwach Rodzajów Sił Zbrojnych, nie dłużej jednak niż przez okres 3 łat od dnia objęcia pierwszego stanowiska służbowego w Dowództwie Rodzajów Sił Zbrojnych. Powyższy dodatek w przypadku mojej mocodawczyni na dzień wydania zaskarżonej decyzji wyniósł 900,00 złoty, tym samym był niższy od dodatku wymienionego w pkt. 1 jw. Ponadto zgodnie z § 6. ust. 1 pkt 2) rozporządzenia z uwagi na czas pobierania tego dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia służby dodatek ten przysługuje w wysokości 2/10 ostatnio pobranej kwoty tego dodatku. W myśl § 28 ust.1 Rozporządzenia dodatek służbowy, o którym mowa w § 26 ust. 1 pkt 1-4 i 7-9 i § 27, przyznaje się od dnia objęcia przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego. W zakresie przyznawania dodatku służbowego, w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, przepisy § 6 i § 7 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z § 6. 1. Żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje: 1) w pełnej wysokości - jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym przez okres co najmniej 10 lat; 2) w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym - jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat, z tym, że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się jako pełny rok.
Wywodząc z brzmienia w/w przepisów skarżąca wskazywał, iż winna była otrzymać dodatek w wysokości 3300 zł. Stosując powyższa regulację zawartą w art. 80 ust. 5f uosw moja mocodawczyni w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej winna otrzymać dodatek w wyższej wysokości tj. z tytułu pełnienia służby w Jednostce Wojskowej nr [...]. Stosownie zaś do treści do § 7 ust. 1 żołnierzowi zawodowemu, który utracił prawo do otrzymywania dodatku specjalnego o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługuje dodatek specjalny w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby. Skarżąca podnosiła, że przyznanie dodatku służbowego w niższej wysokości tj. przyznanego jej w okresie pełnienia służby w w/w jednostce, na podstawie nieobowiązujących już przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2016r., poz. 2296), stanowi pogwałcenie elementarnych zasad orzekania w postępowaniu administracyjnym. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w części dotyczącej wysokości dodatku służbowego z tytułu służby w Jednostce Wojskowej Nr [...] zostało zmienione Rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 października 2017 r. (Dz.U, z 2017r, poz. 2016). Należy zwrócić uwagę, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji jest przyznanie a nie odtworzenie dodatku służbowego, tym samym organ na nowo dokonuje czynności przyznania dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej. Winien więc zgodnie z art. 80 ust 5f zbadać wszystkie dodatki jakie oficer otrzymywała w toku służby wojskowej, ustalić ich wysokość, ale według aktualnie obowiązujących przepisów, ewentualnie przepisów przejściowych i przyznać dodatek, który jest w najwyższej wysokości. Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2015, II SA/Wa 1041/14, LEX nr 1817036). Ponadto należy dodatkowo wskazać, iż decyzja administracyjna jest co do zasady wydawana na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu jej wydania. Wyjątki od tej reguły muszą wprost wynikać z przepisów przejściowych, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Oparcie orzeczenia na przepisach prawa, które zostały uchylone stanowi rażące naruszenie prawa. Z uwagi na powyższe zaskarżona decyzja, jest obarczona wadą nieważnościową, uzasadniającą wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w trybie administracyjnym, nawet w sytuacji uzyskania przez nią waloru ostateczności, jako wydaną bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa tj. na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa.
Zaskarżona decyzja uchybia również przepisom prawa procesowego: art. 7, 9, 11,107 k.p.a. Zdaniem skarżącej należy wskazać, że organ, wydając decyzję nieprawidłowo zastosował lub pominął przepisy, o których mowa powyżej i naruszył zasadę prawdy obiektywnej, ponieważ nie w pełni wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi się kierował stosując nieobowiązujące już normy prawne. Organ orzekający nie dokonał uzasadnienia przyjętego stanowiska w treści zaskarżonej decyzji, nie wskazując przepisów przejściowych pozwalających na zastosowanie nieobowiązujących już przepisów wykonawczych, podczas gdy ustawa nie dopuszcza takiej możliwości. Świadczy to o nieprawidłowym działaniu organu administracji publicznej i podważa zaufanie do jego funkcjonowania, tym samym narusza zasady procedury administracyjnej, zawarte w art. 7 i 8 k.p.a., które nakazują takie działanie organów aby pogłębiać świadomość i kulturę prawną obywateli. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r., IV SA/Wa 67/2010, LexPolonica nr 2248068, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W ocenie skarżącego zasada przekonywania należy do ustawowych obowiązków organu, została ona wyrażona w art. 11 k.p.a. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji. Uzasadnienie to jeden ze wskazanych wart. 107 k.p.a. integralnych elementów prawidłowej decyzji administracyjnej." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 września 2005 r., III SA/Wa 1599/2005 Lex Polonica nr 1483202). Ostanie zarzuty dotyczą naruszenia przepisów konstytucyjnych poprzez obrazę art. 32 ust. 1 Konstytucji poprzez niestosowanie jednolitych kryteriów przy dokonywaniu weryfikacji istnienia przesłanek uprawniających oficerów do dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej i przyjęcie, iż wysokość tego dodatku zależy od brzmienia norm prawnych obowiązujących w dniu jego otrzymywania co doprowadzi do przyznania tegoż samego dodatku w różnych wysokościach: niższej - na podstawie nie obowiązujących już przepisów, wyższej - na podstawie aktualnych przepisów, podczas gdy skarżąca ma prawo oczekiwać, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa i są wobec nich stosowane jednolite metody weryfikacji. Sytuacja to prowadzi do naruszenia art. 2, art. 7, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz Konwencji o ochronie praw i podstawowych wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 do ww. Konwencji poprzez naruszenie podstawowych zasad ustrojowych Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zasady państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, zasady działania na podstawie i w granicach prawa, zapewnienia praw obywatela według norm obowiązujących w dniu przyznania uprawnienia.
Minister Obrony Narodowej wnosił o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego.
Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podpułkownik rez. M. O. otrzymywała dodatek służbowy:
1) z tytułu pełnienia służby wojskowej w jednostce wojskowej (§ 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, dalej "rozporządzenie") od dnia [...] lipca 2004r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. w okresie pełnienia służby wojskowej w [...] Pułku Specjalnym oraz od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] maja 2017 r. w okresie pełnienia służby wojskowej Jednostce Wojskowej Nr [...] (tj. przez łączny okres ponad 10 lat). Wysokość ostatniego dodatku została ustalona decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej Komandosów Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej 0,60 i w ostatnim miesiącu służby w tej jednostce wojskowej wynosiła 900 zł;
2) na podstawie § 27a rozporządzenia, w okresie służby w Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej na stanowisku służbowym oraz w okresie pozostawania w dyspozycji, również w kwocie 900 zł miesięcznie.
Organ wskazał, że odwołując się do treści przepisu art. 80 ust. 5e ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2019r., poz.330 ze zm., dalej "usop" lub "ustawa") oraz § 27 i § 27a rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych należało przyjąć, że są to dwa różne dodatki, W oparciu zatem o art. 80 ust. 5e i 5f omawianej ustawy, skarżącej należało przyznać, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, dodatek w kwocie wyższej, tj. dodatek za pełnienie służby wojskowej w Jednostce Wojskowej Nr [...], w wysokości 900 zł miesięcznie. Regulacje te wskazują bowiem, że w przypadku zbiegu uprawnień żołnierza do dwóch dodatków służbowych, żołnierzowi przysługuje jeden dodatek, którego wysokość jest wyższa. Stosownie natomiast do treści wyżej przywołanego § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia dla potrzeb ustalenia wysokości dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej uwzględnia się miesięczną kwotę dodatku służbowego ustalaną z dnia utraty prawa do dodatku. Dniem utraty prawa do dodatku służbowego z tytułu pełnienia służby w jednostce wojskowej był ostatni dzień służby w tej jednostce wojskowej, tj. [...] maja 2017 r. (przy czym oficer otrzymała za maj dodatek służbowy w pełnej wysokości wynoszącej 900 zł, co wynika z istoty wypłaty uposażenia miesięcznie "z góry"). Jak wskazuje przepis art. 80 ust 5c ustawy - decyzję w sprawie przyznania dodatku o charakterze stałym wydaje się na czas określony lub nieokreślony, nie dłuższy jednak niż na czas pełnienia przez żołnierza zawodowego służby na stanowisku służbowym.
Skarżąca podnosiła, iż organ przyznał sporny dodatek na podstawie nieobowiązujących już przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2016r., poz. 2296). Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016r. w części dotyczącej dodatku służbowego z tytułu służby w Jednostce Wojskowej Nr [...] zostało bowiem zmienione Rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 października 2017r. (Dz.U. z 2017r., poz.2016).
Zgodnie z art. 80 ust. 5f ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173 z późn. zm.) przyznaniu, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej podlega jedynie dodatek specjalny lub dodatek służbowy. Na podstawie art. 80 ust. 5e ustawy, żołnierzowi zawodowemu spełniającemu równocześnie warunki do otrzymywania dodatków specjalnych o charakterze stałym z kilku tytułów przysługuje jeden dodatek specjalny w wyższej stawce miesięcznej. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku zbiegu uprawnień do dodatku służbowego.
W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma brzmienie § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Przytaczając pełne brzmienie przepisu należy wskazać, że zgodnie z § 7: Żołnierzowi zawodowemu, który utracił prawo do otrzymywania dodatku specjalnego o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej przysługuje dodatek specjalny w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby lub wygaśnięcia stosunku służbowego w związku ze śmiercią żołnierza, zaginięciem lub uznaniem za zmarłego (ust.1).
2. Ustalenie wysokości dodatku specjalnego o charakterze stałym, obowiązującej w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej lub wygaśnięcia stosunku służbowego, następuje przez:
1) określenie wskaźnika relacji ostatniej miesięcznej kwoty dodatku do kwoty bazowej - ustalonych z dnia utraty przez żołnierza prawa do otrzymywania dodatku z tytułu wykonywania czynności, o których mowa w § 4 pkt 1-10; wskaźnik ten wyraża się w procentach z zaokrągleniem do setnych części procentu;
2) pomnożenie kwoty bazowej ustalonej na dzień zwolnienia żołnierza ze służby przez wskaźnik relacji, o którym mowa w pkt 1.
3. W zakresie przyznawania dodatku, o którym mowa w ust. 1, przepisy § 6 stosuje się odpowiednio.
Regulacja § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wyraźnie zatem odsyła do daty utraty przez żołnierza prawa do otrzymania dodatku. Dniem utraty prawa do dodatku służbowego z tytułu pełnienia służby w Jednostce Wojskowej [...] był ostatni dzień służby w tej jednostce wojskowej, tj. [...] maja 2017 r. W tej dacie i zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami skarżąca otrzymała za maj 2017r. dodatek służbowy w pełnej wysokości wynoszącej 900 złotych. Przyjęcie przez organ w tym zakresie hipotetycznej kwoty dodatku związanego ze służbą w Jednostce Wojskowej [...], na bazie przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby (czyli w 2019r.) nie znajduje zatem oparcia w przytoczonych regulacjach prawnych. W dacie zwolnienia ze służby skarżąca nie pełniła jej już bowiem w JW [...] lecz w Dowództwie Wojsk Obrony Terytorialnej.
W związku z powyższym niezasadnym okazał się zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 80 ust 5 f uosw oraz § 6, § 27, § 27a i § 28 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 853, ze zm.). Organ bowiem nie działał na podstawie przepisów wycofanych z obrotu prawnego a odniósł się do § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, który to przepis nakazuje "odtworzenie" spornego dodatku w wysokości w jakiej faktycznie skarżąca go otrzymywała pełniąc służbę w Jednostce Wojskowej [...].
Nie można również doszukać się w działaniu organu naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez obrazę: art.: 7, 9, 11, 104, 107 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. Stan prawny sprawy został wyjaśniony w sposób adekwatny do potrzeb niniejszego postępowania. Przy czym organ nie miał potrzeby wskazania stronie przepisu temporalnego pozwalającego na przyznaniu dodatku służbowego w wysokości ustalonej na podstawie przepisów nie obowiązujących już w dniu wydania zaskarżonych decyzji, bowiem § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wyraźnie wskazuje metodę "odtworzeniową" tego świadczenia.
W ocenie Sądu nie miało również miejsca naruszenie przepisów art. 32 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez niestosowanie jednolitych kryteriów przy dokonywaniu weryfikacji istnienia przesłanek uprawniających oficerów do dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, podczas gdy skarżąca ma prawo oczekiwać, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa i są wobec nich stosowane jednolite metody weryfikacji. Kryteria określone w § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych dotyczą bowiem wszystkich żołnierzy kończących służbę na wskazanych w tych regulacjach prawnych zasadach.
Nie miało również miejsca naruszenie art. 2, art. 7, Konstytucji RP oraz Konwencji o ochronie praw i podstawowych wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 do ww. Konwencji poprzez naruszenie podstawowych zasad ustrojowych Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zasady państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, zasady działania na podstawie i w granicach prawa, zapewnienia praw człowieka i obywatela według norm obowiązujących w dniu przyznania uprawnienia. Skarżąc bowiem otrzymała świadczenie w postaci dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia służby na podstawie § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, który nawiązuje do świadczenia, które faktycznie skarżąca otrzymywała pełniąc służbę w Jednostce Wojskowej [...].
Sąd nie dopatrując się w działaniach organów uchybień, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.