II SA/Wa 2330/11

II SA/Wa 2330/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /przewodniczący/
Ewa Grochowska-Jung /sprawozdawca/
Olga Żurawska-Matusiak
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 2591/12 - Wyrok NSA z 2014-01-31
I OZ 378/12 - Postanowienie NSA z 2012-05-30
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 226 poz 1676
art. 70
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych - tekst jednolity
Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
art. 91
Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.) Olga Żurawska – Matusiak Protokolant st. asyst. sędziego Beata Gibzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. i odmówił wypłaty [...] J. G. uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przewidzianego w art. 72 ust 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) - od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] stycznia 2011 r.
W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. W dniu 20 stycznia 2011 r. [...] J. G. wniósł do Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] wniosek o wydanie decyzji przyznającej uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, od dnia [...] października 2010 r. do chwili obecnej oraz o wydanie decyzji w przedmiocie wypłaty uposażenia przysługującego sędziemu w stanie spoczynku za okres od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. Wskazał, że pomimo likwidacji Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] i przeniesieniu w związku z tym w stan spoczynku - nie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Pozostawanie natomiast w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej skutkuje obowiązkiem wypłaty mu uposażenia z tego tytułu, gdyż prawo do tej należności pieniężnej wygasa w momencie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, zaginięcia lub śmierci żołnierza.
Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. stwierdził swoją niewłaściwość w sprawie objętej przedmiotowym wnioskiem i wniosek ten w części dotyczącej przyznania uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej przekazał Ministrowi Obrony Narodowej, natomiast wniosek w części dotyczącej przyznania uposażenia spoczynkowego przekazał Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego [...] . Wskutek wniesionego zażalenia - Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., którym uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej przekazania sprawy Ministrowi Obrony Narodowej i przekazał ją do rozpatrzenia Prezesowi Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] oraz utrzymał w mocy rozstrzygnięcie dotyczące przekazania sprawy Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego [...]. Uzasadniając konieczność rozpatrzenia sprawy dotyczącej przyznania uposażenia, organ wyjaśnił, że od dnia [...] lutego 2011 r. oficer przebywa w dyspozycji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...]. Zatem to ten organ - jako przełożony żołnierza - w myśl art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jest właściwy do rozpatrzenia tej sprawy.
Następnie w dniu [...] maja 2011 r. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] wydał decyzję nr [...] o odmowie wypłaty J. G. uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej od dnia [...] października 2010 r., wskazując, że w ocenie organu pierwszej instancji otrzymanie uposażenia należnego sędziemu w stanie spoczynku powoduje wstrzymanie wypłaty uposażenia z tytułu pełnienia służby wojskowej.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania [...] J. G. do Ministra Obrony Narodowej, w którym ponownie wskazał, że wstrzymanie wypłaty uposażenia z tytułu pełnienia służby wojskowej nie miało podstaw prawnych.
Minister Obrony Narodowej w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. wskazał w pierwszej kolejności, że organ I instancji bezpodstawnie przyjął, że roszczenie oficera dotyczy okresu przypadającego po dniu [...] października 2010 r., nie wskazując daty końcowej okresu, za który oficer domaga się uposażenia, pomimo, iż we wniosku zawarto sformułowanie "do chwili obecnej", które, w ocenie Ministra, należy odczytać jako datę wszczęcia postępowania – a więc [...] stycznia 2011 r. Minister wyjaśnił, że powyższe naruszenie stało się podstawą uchylenia rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji i wydania nowego orzeczenia w tej sprawie, obejmującego okres wskazany we wniosku oficera.
Odnosząc się natomiast do meritum sprawy, Minister wskazał, że ustawa - Prawo o ustroju sądów wojskowych reguluje sprawę otrzymywania uposażenia przez sędziów sądów wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi. W przypadku natomiast przeniesienia sędziego sądu wojskowego w stan spoczynku, przywołana ustawa określa, że przysługuje sędziemu uposażenie, wypłacane w wysokości i na zasadach przewidzianych dla sędziów sądów powszechnych, przeniesionych w stan spoczynku. Ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie reguluje więc uprawnień sędziego sądu wojskowego do otrzymywania uposażenia zarówno w stanie czynnym jak i nieczynnym. Z tego też względu uprawnienia oficera do uposażenia nie można ustalać wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. To z przepisów ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych wynika jakie uposażenie otrzymuje sędzia podczas sprawowania urzędu sędziego, a jakie podczas pozostawania w stanie spoczynku. Dalej organ wskazał, że okoliczność pozostawania oficera w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej nie uprawnia go do otrzymywania uposażenia w wysokości i na zasadach, określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Oficer posiada bowiem status sędziego w stanie spoczynku, który jest regulowany w pierwszej kolejności przez przepisy ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych i ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, w tym również w aspekcie uposażeniowym. Gdyby bowiem uznać, że uposażenie sędziów sądów wojskowych reguluje odrębnie zarówno ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz ustawa - Prawo o ustroju sądów wojskowych, należałoby dojść do nielogicznego wniosku, że sędziom sądów wojskowych przysługiwałyby dwa uposażenia - z tytułu pełnienia służby wojskowej oraz z tytułu sprawowania urzędu sędziego.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego - przepisu art. 70 § 2 ustawy - Prawo ustroju sądów wojskowych poprzez błędne jego zastosowanie do określania praw i obowiązków skarżącego w sytuacji gdy przepis ten nie ma zastosowania do sędziego w stanie spoczynku, lecz jedynie do sędziego sądu wojskowego czynnego zawodowo; naruszenie prawa materialnego - art. 6 ust 1 pkt 15 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 22 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych a contrario, art. 35 i art. 36 ustawy - Prawo o ustroju sądów wojskowych - poprzez wykładnię przepisów w/w ustaw, zakładającą istnienie powiązania normatywno - organizacyjnego o charakterze obligatoryjnym, nierozerwalnym, zakładającym wzajemne krzyżowanie się i przenikanie praw i obowiązków pomiędzy pełnieniem przez skarżącego zawodowej służby wojskowej, a jednoczesnym pozostawaniem jako sędziego w stanie spoczynku, tożsamego dla powiązania istniejącego pomiędzy jednoczesnym pełnieniem zawodowej służby wojskowej i sprawowaniem urzędu sędziego wojskowego, podczas gdy powiązanie takowe w przedstawionej relacji normatywnie nie istnieje. Zarzucił również naruszenie przepisu art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędną wykładnię, zakładającą ograniczenie prawa do uposażenia żołnierskiego tylko dla tych żołnierzy zawodowych, którzy pełnią zawodową służbą wojskową ograniczoną do wykonywania zadań służbowych, czyli regularnego stawiania się "podczas pełnienia służby wojskowej do wyznaczonych zadań", czego zdaniem organu odwoławczego skarżący nie czynił, a tym samym nie posiada prawa do uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej w sytuacji, gdy przepis ten, ani żaden inny takiego ograniczenia nie zawiera; naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19 ust 1 pkt 3 i art. 21 ust 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji przy interpretacji pojęcia "pełnienie zawodowej służby wojskowej" formy pełnienia zawodowej służby wojskowej, polegającej na pozostawaniu żołnierza w dyspozycji oraz legalnej, i przez to pozostającej bez wpływu na prawo do uposażenia takiego żołnierza, możliwości zwolnienia go z zadań służbowych; naruszenie przepisu art. 70 § 3, art. 72 ust 1 i 2 oraz art. 78 ust 1 i art. 80 ust 2 uswżz poprzez błędną wykładnie tych przepisów, zakładającą, iż w związku z tym, że prawem do uposażenia "ustalanego na zasadach ujętych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zostali objęci żołnierze zawodowi - sędziowie sądów wojskowych czynnie wykonujący urząd sędziego" - prawo do uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej nie dotyczy żołnierza zawodowego, a jednocześnie sędziego wojskowego nieczynnego zawodowo, podczas gdy przepisy te w żadnym wypadku nie zawierają podstawy do takiej wykładni; naruszenie art. 78 ust 1 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną wykładnię tego przepisu, wywodzącą z jego treści, iż żołnierz zawodowy posiada prawo do uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej tylko w okresie wykonywania obowiązków służbowych na stanowisku, które zajmuje oraz wywodzącą istnienie domniemania prawnego, zakładającego prawną podstawę do wstrzymania wypłaty żołnierzowi zawodowemu uposażenia wraz z momentem "zaprzestania wykonywania obowiązków służbowych", podczas gdy przepis ten w swojej treści takiego ograniczenia prawa do uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej nie zawiera. Ponadto zarzucił istotny błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjmowaniu wbrew treści wniosków skarżącego, iż wnosi on o wypłatę "dotychczas otrzymywanego uposażenia", związanego z pełnieniem czynnej służby sędziowskiej do dnia [...] lipca 2010 r. i tym samym wskazywaniu, iż jakoby skarżący domaga się "podwójnego" uposażenia z tego samego tytułu, podczas gdy skarżący domaga się, niezależnie od otrzymywanego uposażenia spoczynkowego (które nie jest przedmiotem sprawy), uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres wskazany we wniosku, przysługującego mu stosownie do jego usytuowania formalno - organizacyjnego w ramach pełnionej zawodowej służby wojskowej, którą od [...] lipca 2010 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. pełnił niezależnie, bez żadnego związku organizacyjno - normatywnego z posiadanym statusem sędziego w stanie spoczynku; naruszenie prawa materialnego poprzez celowe nieuwzględnienie w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w zakresie nie tylko materialnym, ale i formalnym, przepisów art. 76 ust 1 i 4 oraz art. 89 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, mimo, iż ze względu na posiadany przez skarżącego status żołnierza zawodowego oraz pełnienie przez niego zawodowej służby wojskowej w stanie dyspozycji - przepisy te powinny mieć zastosowanie; istotny błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na celowym i świadomym pomijaniu pełnienia przez skarżącego zawodowej służby wojskowej w stanie dyspozycji; naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez ewidentne niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, polegające na tym, iż Minister Obrony Narodowej w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do zarzutów, stawianych przez skarżącego w jego odwołaniu od decyzji organu I instancji; naruszenie przepisu art. 139 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącego w stosunku do decyzji organu I instancji, manifestujące się przyjęciem za podstawę materialną decyzji - art. 72 ust 2 ustawy pragmatycznej w znaczeniu uzależniającym prawo do uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej od wykonywania zadań służbowych, czyli regularnego stawiania się "podczas pełnienia służby wojskowej do wyznaczonych zadań", przyjęciem za podstawę prawną decyzji art. 70 §. 2 usw i art. 78 ust 1 i 3 ustawy pragmatycznej, zgodnie z którymi, wedle organu odwoławczego, skarżącemu nie przysługuje prawo do uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej od momentu przejścia w stan spoczynku, ograniczeniem, wbrew treści wniosku, zakresu rozstrzygnięcia do dnia [...] stycznia 2011 r., pomimo, iż z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący domaga się uposażenia z tytułu nieprzerwanego pełnienia zawodowej służby wojskowej po dniu [...] lipca 2010 r.; naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 138 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w formie nieznanej temu przepisowi, ani żadnemu innemu przepisowi k.p.a.; naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 k.p.a. w zw. art. 8 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy poprzez działanie organów administracji w trakcie całego postępowania, dotyczącego sprawy administracyjnej, w sposób godzący w podstawowe zasady prawa administracyjnego, co manifestowało się podejmowaniem decyzji niesamodzielnych, pod wpływem nieznanych ustawie czynników zewnętrznych takich jak: rozkazy bądź polecenia, wydawane w trybie właściwym dla wojskowych stosunków służbowych z charakterystyczną dla nich hierarchicznością i podporządkowaniem służbowym, co czyniło całkowicie iluzoryczną zasadę działania organów tylko na podstawie przepisów prawa, stanie przez te organy na straży praworządności w sposób budujący zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej, wreszcie dwuinstancyjności postępowania; istotny błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż w okresie lipiec - wrzesień 2010 r. było wpłacane skarżącemu nieokreślone, nieznane ustawie, uposażenie, mające na celu zabezpieczenie finansowe jego osoby do czasu uprawomocnienia się uchwały Krajowej Rady Sądownictwa o przeniesieniu w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r. a nie uposażenie z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej; istotny błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż po przejściu w stan spoczynku, pomimo braku zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, skarżący nie pełnił zawodowej służby wojskowej, a jedynie pozostawał w stosunku zawodowej służby wojskowej; istotny błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż skarżący z dniem przeniesienia w sędziowski stan spoczynku nie wykonywał obowiązków służbowych, a w konsekwencji, że w całym okresie po przeniesieniu w stanie spoczynku nie wykonywał żadnych czynności służbowych. W konsekwencji powyższych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga J. G. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy skarżącemu – sędziemu sądu wojskowego w stanie spoczynku, pozostającemu w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, oprócz uposażenia należnego sędziemu sądu wojskowego w stanie spoczynku przysługuje również uposażenie, wynikające z istniejącego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (teks jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), sędziowie sądów wojskowych to żołnierze zawodowi pełniący zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów w sądach wojskowych i w Departamencie Sądów Wojskowych Ministra Sprawiedliwości.
Żołnierz zawodowy, w myśl art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1, natomiast wyjątkowo może ją pełnić w rezerwie kadrowej (art. 19 ust. 1 pkt 2) lub w dyspozycji (art. 19 ust. 1 pkt 3).
Na podstawie art. 70 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.), przepisy powyższe mają zastosowanie do sędziów sądów wojskowych. Przepis ten bowiem stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie prawa i obowiązki sędziów sądów wojskowych określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Zgodnie z art. 70 § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, uposażenie sędziów sądów wojskowych określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym, że nie może być ono niższe od wynagrodzenia sędziów sądów powszechnych na stanowiskach równorzędnych, ustalonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
Kwestie uposażeniowe żołnierzy zawodowych uregulowane zostały w Rozdziale 5 "Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych" ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stosownie do przepisu art. 72 ust. 1 tej ustawy, uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, zaś w myśl ust. 2 tego przepisu, z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie. Uposażenie zasadnicze żołnierza zawodowego jest uzależnione od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe, jak wynika z art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Ponadto w skład uposażenia wchodzą dodatki, wymienione w art. 80 ust. 1 tej ustawy (specjalny, służbowy, za długoletnią służbę wojskową oraz motywacyjny), jak również określony w art. 80 ust. 2 ww. ustawy dodatek wyrównawczy, przysługujący jedynie żołnierzom będącym sędziami sądów wojskowych.
Wskazane regulacje, dotyczące ustalania wysokości uposażenia, należy zatem stosować również do żołnierzy zawodowych – sędziów sądów wojskowych, jednakże z uwzględnieniem przepisów ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych. Uprawnienie sędziego sądu wojskowego do uposażenia znajduje oparcie w przepisie art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych w związku z art. 91 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisami, prawo do uposażenia żołnierz zawodowy – sędzia wojskowy nabywa od dnia zajmowania stanowiska sędziego.
Z powyższego wynika, że uprawnienia sędziego sądu wojskowego, który jest jednocześnie żołnierzem zawodowym, do uposażenia wynikają w pierwszej kolejności ze statusu sędziego, a następnie z okoliczności pełnienia zawodowej służby wojskowej. Powyższe rozważania wskazują również na specyfikę stosunku służbowego, w którym pozostaje sędzia sądu wojskowego, różniącego się od stosunku służbowego żołnierza zawodowego, niebędącego sędzią. Stąd też nie można dokonywać wykładni przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulujących kwestie uposażeniowe, każdego z osobna i wyłącznie literalnie, lecz widzieć je w pewnym systemie, z uwzględnieniem specyfiki takiego stosunku służbowego.
Należy w tym miejscu zauważyć, że zarówno tryb przyznania skarżącemu uposażenia, jak również jego wysokość w czasie pełnienia przez niego służby wojskowej na stanowisku sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] nie były przez niego kwestionowane. Skarżący nie podnosił kwestii, iż jego uposażenie w istocie wynika z dwóch odrębnych tytułów, a mianowicie z tytułu sprawowania urzędu sędziego oraz z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej.
Tę odrębność skarżący zaczął wskazywać dopiero po przeniesieniu go w stan spoczynku.
Zgodnie z przepisem art. 70 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych w związku z art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, sędziemu, który został przeniesiony w stan spoczynku, w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, przysługuje do czasu osiągnięcia wieku 65 lat uposażenie w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku.
Nie ulega wątpliwości, iż takie uposażenie zostało skarżącemu przyznane decyzją Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] , którego wysokości skarżący nie kwestionuje. Od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. było ono wypłacone przez jednostkę wojskową, na której zaopatrzeniu finansowym skarżący pozostawał, natomiast od października 2010 r. wypłaca je Wojskowe Biuro Emerytalne [...] . W ocenie Sądu, nie ma znaczenia, kto jest płatnikiem należnego uposażenia sędziego w stanie spoczynku, istotny jest bowiem sam fakt jego wypłacania w przysługującej wysokości.
Sąd podziela stanowisko organu, że okoliczność pozostawania skarżącego w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej nie jest samoistną podstawą do otrzymywania z tego tytułu uposażenia w wysokości i na zasadach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wymieniany posiada bowiem status sędziego w stanie spoczynku, który – jak wskazano już wcześniej – jest regulowany w pierwszej kolejności przez przepisy ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych i ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w tym w aspekcie uposażeniowym. Przyjęcie, że uposażenie sędziów sądów wojskowych regulują odrębnie zarówno ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak i ustawa – Prawo o ustroju sądów wojskowych doprowadziłoby do sytuacji przysługiwania sędziom sądów wojskowych, tak sprawujących urząd, jak i w stanie spoczynku, dwóch uposażeń – jednego z tytułu pełnienia służby wojskowej, a drugiego z tytułu sprawowania urzędu sędziego lub stanu spoczynku. Prowadziłoby to do nieuzasadnionego wypłacenia dwóch uposażeń za wykonywanie czynności przez sędziego sądu wojskowego – żołnierza zawodowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2515/11, z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1931/11, z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1972/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy również podkreślić, że domaganie się przez skarżącego, wyłącznie na gruncie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uposażenia tylko z tytułu pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, po przeniesieniu w stan spoczynku, nie jest uprawnione. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie, pełnienie służby wojskowej należy rozumieć jako wykonywanie zadań służbowych, nie można zaś utożsamiać go z samym pozostawaniem w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej.
Nie ulega wątpliwości, że spełnianie żądań skarżącego prowadziłoby do nierównego traktowania sędziów wojskowych, sprawujących swój urząd oraz sędziów w stanie spoczynku, którzy pozostają w stosunku zawodowej służby wojskowej. Ci pierwsi żołnierze zawodowi, pełniący służbę na stanowisku sędziego, otrzymują jedno uposażenie, natomiast drudzy, jedynie pozostający w stosunku zawodowej służby wojskowej i posiadający status sędziów w stanie spoczynku, otrzymywaliby dwa uposażenia – jedno z tytułu pozostawania w stosunku służbowym, a drugie z tytułu stanu spoczynku. Takiego rozwiązania nie sposób zaakceptować w demokratycznym państwie prawnym.
W tym stanie rzeczy nie sposób podzielić zarzutów skargi, dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych.
Nieuzasadnione są również zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego wobec przyjęcia przez Sąd, że z samego faktu pozostawania sędziego w stanie spoczynku, w stosunku zawodowej służby wojskowej, nie można wywieść uprawnienia do otrzymywania dwóch uposażeń. Chybiony jest w szczególności zarzut naruszenia art. 76 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. Nie uwzględnia on bowiem wspomnianej specyfiki służby sędziego sądu wojskowego, którego można przenieść w stan spoczynku, w odróżnieniu od żołnierza zawodowego, niebędącego sędzią.
Także zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił jego podstawę faktyczną oraz prawną. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. poprzez orzeczenie na niekorzyść skarżącego, przejawiające się w przyjęciu za podstawę prawną decyzji wskazanych przepisów art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i art. 70 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych. Odmowa uwzględnienia żądania skarżącego z powołaniem się na ww. przepisy nie może być utożsamiana z pogorszeniem jego sytuacji prawnej w sytuacji, kiedy organ pierwszej instancji również wydał decyzję odmowną.
Chybiony i niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a., gdyż organ w zaskarżonej decyzji powołał się na przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Reasumując, w ocenie Sądu, Minister Obrony Narodowej prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne i doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyznania skarżącemu żądanego uposażenia, dlatego też skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.