II SA/WA 2302/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę D. B. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, która utrzymała w mocy decyzję odmawiającą potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego. D. B. urodził się jako obywatel polski, a w 1957 roku wraz z rodzicami wystąpił o zezwolenie na zmianę obywatelstwa polskiego na izraelskie w związku z wyjazdem do Izraela, gdzie następnie nabył obywatelstwo izraelskie. Organ administracji uznał, że zgodnie z ustawą o obywatelstwie polskim z 1951 r., utrata obywatelstwa następuje po spełnieniu dwóch warunków: uzyskaniu zezwolenia władzy polskiej na zmianę obywatelstwa i nabyciu obywatelstwa obcego. Organ powołał się na uchwałę Rady Państwa Nr 5/58 z 1958 r., która stanowiła generalne zezwolenie na zmianę obywatelstwa polskiego na izraelskie dla osób wyjeżdżających na stałe do Izraela, uznając ją za wystarczającą. Skarżący argumentował, że zezwolenie na zmianę obywatelstwa powinno mieć charakter indywidualny. WSA przychylił się do skargi, stwierdzając, że utrata obywatelstwa polskiego wymagała indywidualnego zezwolenia Rady Państwa, a generalna uchwała nie mogła zastąpić takiego aktu. Sąd podkreślił, że przepisy ustawy z 1951 r. nie przewidywały delegacji do wydania uchwały generalnej i nie pozwalały na wykładnię oświadczeń woli według reguł prawa prywatnego. W związku z brakiem indywidualnego zezwolenia, D. B. nie utracił polskiego obywatelstwa, a zaskarżona decyzja została uchylona.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający