II SA/Wa 225/22

II SA/Wa 225/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Łukasz Krzycki /przewodniczący/
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Sygn. powiązane
III OSK 1786/23 - Wyrok NSA z 2025-02-18
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant ref. staż. Maria Pawlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2022 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia motywacyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], Komendant Główny Straży Granicznej (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania D. N. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej także: "organ pierwszej instancji" lub "Komendant [...]OSG") z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], odmawiającej wypłaty skarżącemu świadczenia motywacyjnego za okres od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] października 2021 r. - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2021 r.
Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej wydana została w następującym stanie faktycznym.
Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2020 r. [...] SG D. N. przyznano świadczenie motywacyjne po osiągnięciu 28 lat i 6 miesięcy służby w wysokości 2.500 zł miesięcznie.
W dniu [...] marca 2021 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego.
Wobec powyższego Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. stwierdził ustanie prawa skarżącego do wypłaty świadczenia motywacyjnego za okres od dnia [...] kwietnia 2021 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania dyscyplinarnego.
W dniu [...] września 2021 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wydał orzeczenie dyscyplinarne o uniewinnieniu obwinionego funkcjonariusza, które uprawomocniło się w dniu [...] października 2021 r.
W piśmie z dnia [...] października 2021 r. skarżący zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o wypłacenie mu świadczenia motywacyjnego za okres postępowania dyscyplinarnego.
W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku strony skarżącej, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej - działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 112 ust. 1 pkt 5b, art. 117d ust. 1 pkt 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1486 ze zm. - dalej także: "uSG") - decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], odmówił skarżącemu wypłaty świadczenia motywacyjnego za okres od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] października 2021 r.
W uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej zauważył na wstępie, że zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 5b ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie motywacyjne.
Ponadto, organ pierwszej instancji wskazał, że w świetle art. 117d ust. 1 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi przyznaje się świadczenie motywacyjne po osiągnięciu 28 lat i 6 miesięcy służby w wysokości 2.500 zł miesięcznie.
Jednocześnie, organ podniósł, że przepis art. 117d ust. 6 pkt. 2 cyt. ustawy stanowi, że świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się funkcjonariuszowi przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania.
Wskazując z kolei na przepis art. 117d ust. 7 cyt. ustawy, Komendant [...]OSG zauważył, że jeżeli po przyznaniu świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa w ust. 6, wydaje się decyzję stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty tego świadczenia.
Ponadto, Komendant [...]OSG wskazał, że przepisy ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej nie przewidują zwrotu świadczenia motywacyjnego za okres objęty decyzją stwierdzająca ustanie prawa do wypłaty przedmiotowego świadczenia.
Mając powyższe na względzie, organ pierwszej instancji uznał, że zachodziła podstawa do odmowy wypłaty skarżącemu wnioskowanego świadczenia motywacyjnego za okres wskazany w sentencji decyzji.
W piśmie z dnia [...] listopada 2021 r. skarżący wniósł do Komendanta Głównego Straży Granicznej odwołanie od powyższej decyzji wydanej przez Komendanta [...]OSG.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia celem wydania decyzji o wygaśnięciu decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. Komendanta [...]OSG i wypłacenia skarżącemu zawieszonego świadczenia motywacyjnego za okres od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] października 2021 r.
W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że w związku z wydaniem orzeczenia o uniewinnieniu Komendant [...]OSG powinien - działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. - wycofać z obrotu prawnego decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., wydając decyzję o jej wygaśnięciu z uwagi na jej bezprzedmiotowość i w konsekwencji przywrócić status skarżącego do pierwotnego stanu prawnego uprawniającego skarżącego do świadczenia motywacyjnego od dnia [...] kwietnia 2021 r., a następnie wypłacić skarżącemu zawieszone świadczenie motywacyjne.
Skarżący zauważył, że wobec braku wydania takiej decyzji z urzędu, zwrócił się - jako strona postępowania - w piśmie z dnia [...] października 2021 r. z wnioskiem o wypłacenie mu świadczenia motywacyjnego za okres postępowania dyscyplinarnego, za jaki stosownie do decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. świadczenie to nie było skarżącemu wypłacane.
Przechodząc do analizy spornej decyzji z dnia [...] listopada 2021 r., skarżący wskazał, że ustawodawca w art. 117d ustawy o Straży Granicznej nie reguluje prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego w przypadku postępowania dyscyplinarnego zakończonego uniewinnieniem.
Skarżący uznał jednak, że nie ma takiej potrzeby, albowiem przepisy cyt. ustawy nie funkcjonują w oderwaniu od innych aktów prawa i stosowanych powszechnie zasad prawa.
W tej sytuacji, skarżący uznał, że zakończenie postępowania dyscyplinarnego uniewinnieniem powoduje zachowanie dotychczasowych uprawnień z mocy prawa, zgodnie z zasadą pewności prawa słusznie nabytego ustawą. Ponadto, skarżący stwierdził, że wspomnianą zasadę uzupełnia zasada równości stosowania prawa. W konsekwencji, skarżący uznał, że funkcjonariusz uniewinniony w postępowaniu dyscyplinarnym ma taki sam status prawny, jak inny taki sam funkcjonariusz, wobec którego nie toczyło się postępowanie dyscyplinarne.
W związku z powyższym, skarżący zauważył, że w świetle prawa wszystkie takie same podmioty, a więc funkcjonariusze o takim samym statusie faktycznym w służbie mają równe prawa.
Skarżący stwierdził, że ustawa o Straży Granicznej w spornym przepisie 117d nie reguluje derogacji decyzji ustalającej ustanie wypłaty świadczenia motywacyjnego, bowiem to zagadnienie należy do zakresu przepisów prawa administracyjnego, o czym wyżej.
W tym stanie rzeczy, skarżący uznał, że żądanie zawarte w odwołaniu jest uzasadnione.
W wyniku rozpatrzenia odwołania i ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Główny Straży Granicznej - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2021 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zauważył na wstępie, że zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 5b ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie motywacyjne.
Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 117d ust. 1 cyt. ustawy, funkcjonariuszowi przyznaje się świadczenie motywacyjne po osiągnięciu 25 lat służby, ale nie więcej niż 28 lat i 6 miesięcy - w wysokości 1.500 zł miesięcznie, albo 28 lat i 6 miesięcy służby - w wysokości 2.500 zł miesięcznie.
Ponadto, organ odwoławczy podniósł, że w świetle art. 117d ust. 6 pkt 2 cyt. ustawy, świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się funkcjonariuszowi przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne - do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania.
Z kolei, powołując się na art. 117d ust. 7 cyt. ustawy, Komendant Główny Straży Granicznej zauważył, że jeżeli po przyznaniu świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa w ust. 6, niezwłocznie wydaje się decyzję stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty tego świadczenia. Wydana decyzja - jak stwierdził organ odwoławczy - ma zatem charakter związany.
Komendant Główny Straży Granicznej stwierdził, że bezsprzecznym jest, że w niniejszej sprawie Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. stwierdził ustanie prawa skarżącego do świadczenia motywacyjnego od dnia [...] kwietnia 2021 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Następnie, jak zauważył organ odwoławczy, w dniu [...] września 2021 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wydał orzeczenie dyscyplinarne o uniewinnieniu skarżącego od zarzucanego mu czynu, które uprawomocniło się w dniu [...] października 2021 r.
Organ odwoławczy uznał jednakże, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie spowodowało to zaistnienia po stronie organu pierwszej instancji obowiązku wydania decyzji w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a tym bardziej nie zrodziło to obowiązku wypłaty skarżącemu świadczenia motywacyjnego za okres prowadzenia przeciw skarżącemu postępowania dyscyplinarnego.
Organ odwoławczy stwierdził, że ustanie prawa do świadczenia związane jest z zaistnieniem ustawowej przesłanki, w tym przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Następnie, jak zauważył organ odwoławczy, po ustaniu powyższej przesłanki, decyzja stwierdzająca ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego ustaje z mocy prawa i powstaje na nowo prawo do świadczenia motywacyjnego, ale dopiero po spełnieniu warunku określonego w art. 117d ust. 4 ustawy o Straży Granicznej, tj. po spełnieniu obowiązku opiniowania służbowego, jeżeli od dnia wydania ostatniej opinii o tym funkcjonariuszu upłynęły co najmniej 3 miesiące.
Komendant Główny Straży Granicznej stwierdził jednocześnie, że niezależnie od powyższego odróżnić należy regulacje zawarte w art. 117d ust. 6 od art. 117d ust. 9 ustawy o Straży Granicznej. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że w pierwszym przypadku organ zobowiązany jest wydać decyzję administracyjną o ustaniu prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego, a po utracie aktualności przez przesłankę, stanowiącą podstawę do ustania prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego, organ powinien ponownie ustalić prawo do tego świadczenia. Natomiast, jak zauważył organ odwoławczy, w przypadku wystąpienia okresów określonych w art. 117d ust. 9 ustawy o Straży Granicznej organ zaprzestaje wypłaty świadczenia na czas ich trwania. Czynność ta ma charakter materialnotechniczny i związku z tym nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.
Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, że organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że przepisy ustawy o Straży Granicznej nie przewidują wypłaty świadczenia motywacyjnego za okres objęty decyzją stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty przedmiotowego świadczenia.
Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że nie jest możliwe również zastosowanie w niniejszej sprawie powołanego przez skarżącego art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że żaden przepis prawa nie przewiduje obowiązku stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o stwierdzeniu ustania prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego. Poza tym, jak zauważył organ odwoławczy, wygaśnięcie decyzji ma charakter deklaratoryjny, czyli powoduje skutki prawne dopiero od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia.
Ponadto, Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, że decyzja nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2021 r. w sprawie ustania prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Organ odwoławczy zauważył również, iż skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa do złożenia odwołanie od ww. decyzji.
W świetle powyższych rozważań, organ odwoławczy uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, albowiem sporna decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2021 r.
Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...]OSG z dnia [...] listopada 2021 r., skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:
1. niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację przepisu art. 117d ust. 6 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej - polegającą na wadliwym przyjęciu, że przepis ten - pomimo uniewinnienia skarżącego w postępowaniu dyscyplinarnym - pozbawia go świadczenia motywacyjnego za okres od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] października 2021 r.;
2. wadliwe niezastosowanie wobec skarżącego art. 117d ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, który daje skarżącemu uprawnienie do świadczenia motywacyjnego za okres od [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] października 2021 r. na skutek uniewinnienia go, po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego; skarżący stwierdził, że wspomniane uniewinnienie go przywróciło mu status prawny osoby uprawnionej do wypłaty świadczenia motywacyjnego, ale nie od chwili uprawomocnienia się uniewinnienia, lecz od chwili wszczęcia postępowania dyscyplinarnego zakończonego uniewinnieniem.
W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że nie zgadza się z ustaleniem Komendanta Głównego Straży Granicznej, że orzeczenie o uniewinnieniu daje mu uprawnienie do świadczenia motywacyjnego dopiero od chwili uniewinnienia. Zdaniem skarżącego, taka interpretacja przepisów art. 117d ust. 6 pkt 2 i ust. 7 ustawy o Straży Granicznej jest nie do przyjęcia, albowiem nie tylko nie uwzględnienia uprawnienia wynikającego z art. 117d ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, ale również pomija elementarną zasadę równości wobec prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej realizowanej na podstawie prawa.
W tej sytuacji, skarżący zarzucił, że został niezasadnie pozbawiony świadczenia materialnego na skutek podjętej, co prawda zgodnie z prawem, decyzji o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przez Komendanta [...]OSG, które następnie zostało zakończone uniewinnieniem skarżącego.
W związku z powyższym, skarżący uznał, że zasadne jest jego twierdzenie, iż Komendant [...]OSG błędnie ocenił podstawy do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego, które zakończył uniewinnieniem.
Skarżący uznał zatem, że nie powinien ponosić konsekwencji z tytułu błędnych ocen jego przełożonych służbowych.
Skarżący stwierdził, że ustanie wypłaty spornego świadczenia funkcjonariuszowi, wobec którego toczy się postępowanie dyscyplinarne, należy uznać za zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania uniewinnieniem.
Skarżący zauważył, że w przypadku uniewinnienia, stawiane mu zarzuty uznaje się za niebyłe. W konsekwencji, jak wskazał skarżący, uniewinnienie jest aktem stwierdzającym, że jego status prawny nie różni się niczym od tego, jaki miał przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.
Jednocześnie, skarżący uznał, że to, iż ustawodawca w przepisach ustawy o Straży Granicznej nie przewidział literalnie takiego przypadku, nie oznacza, że nie ma takiego wyjaśnienia w innych przepisach prawa, zaś organy administracyjne sprawujące władzę dyscyplinarną mają uprawnienie nie uwzględniać tych zasad i pozbawiać skarżącego słusznych, ustalonych ustawą uprawnień materialnych związanych z jego długoletnią, nienaganną służbą w Straży Granicznej.
W tej sytuacji, skarżący stwierdził, że w związku z uniewinnieniem go od zarzutów dyscyplinarnych nie może on ponosić szkody, wynikającej z błędnego założenia i nieuzyskania przez jego przełożonych służbowych dowodów potwierdzających jego odpowiedzialność dyscyplinarną.
Skarżący zauważył ponadto, że ustawodawca nie mógł założyć, że różnie będą traktowane uprawnienia takich samych funkcjonariuszy Straży Granicznej.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2022 r. skarżący, uzupełniając swoje stanowisko wyrażone w skardze - wskazał, iż w jego ocenie, nie można zgodzić się z twierdzeniem Komendanta Głównego Straży Granicznej, że po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego uniewinnieniem uprawnienie funkcjonariusza powstaje od tego momentu na nowo. Skarżący uznał bowiem, że nie może być tak, iż dochodzi do pozbawienia go świadczenia motywacyjnego za sporny okres tylko dlatego, że jego przełożony służbowy wszczął postępowanie dyscyplinarne na podstawie zarzutów, które nie znalazły potwierdzenia. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącego, dochodzi do swoistego ukarania funkcjonariusza, pomimo braku przewinienia. Tymczasem, według skarżącego, nie można tak interpretować przepisów ustawy, albowiem byłoby to sprzeczne z zasadą równego traktowania wszystkich wobec prawa, a także zasadą sprawiedliwego traktowania funkcjonariuszy znajdujących się w takiej samej sytuacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej także: "P.p.s.a.").
W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga D. N. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2021 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] odmawiająca skarżącemu wypłaty świadczenia motywacyjnego za okres od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] października 2021 r. - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.
Sąd uznał, że organy Straży Granicznej obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, w tym w szczególności art. 117d ust. 1 pkt 2 i ust. 6 pkt 2 tej ustawy, jak i regulacji prawnych zawartych w przepisach postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.
W ocenie Sądu, organy Straży Granicznej obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, podejmując przy tym wszelkie możliwe i konieczne zarazem kroki, które niezbędne były do dokładnego i właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.
W konsekwencji, Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej wyjaśniły sposób należyty stan faktyczny i wszelkie istotne okoliczności dotyczące zasadności odmowy wypłaty stronie skarżącej świadczenia motywacyjnego za sporny okres.
Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Straży Granicznej, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2021 r., jak i Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, wydając sporne rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy wypłaty stronie skarżącej świadczenia motywacyjnego - nie dopuścili się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.
W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej i spornej decyzji organu pierwszej instancji, należy wyraźnie zauważyć, że zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 5b ustawy o Straży Granicznej funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie motywacyjne.
Na podstawie art. 117d ust. 1 cyt. ustawy, funkcjonariuszowi przyznaje się świadczenie motywacyjne po osiągnięciu 25 lat służby, ale nie więcej niż 28 lat i 6 miesięcy - w wysokości 1500 zł miesięcznie, albo 28 lat i 6 miesięcy służby - w wysokości 2500 zł miesięcznie.
Z kolei, zgodnie z art. 117d ust. 6 pkt 2 ustawy o Straży Granicznej, świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się funkcjonariuszowi przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne - do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania.
Przepis art. 117d ust. 7 uSG przewiduje, że jeżeli po przyznaniu świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa w ust. 6, niezwłocznie wydaje się decyzję stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty tego świadczenia.
Nie ulega zatem wątpliwości, że powyższa decyzja ma charakter związany.
W niniejszej sprawie bezsporne jest to, że w dniu [...] kwietnia 2021 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 117d ust. 6 pkt 2 uSG, wydał decyzję nr [...], na mocy której stwierdził wobec skarżącego D. N. ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego od dnia [...] kwietnia 2021 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania dyscyplinarnego.
Ustanie prawa do świadczenia motywacyjnego związane było z zaistnieniem ustawowej przesłanki - wszczęcia wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego.
Następnie, w dniu [...] września 2021 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wydał orzeczenie dyscyplinarne o uniewinnieniu skarżącego, które uprawomocniło się w dniu [...] października 2021 r.
W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, decyzja stwierdzająca ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego ustaje z mocy prawa i powstaje na nowo prawo do tego świadczenia, ale - co ważne - po spełnieniu warunków określonych w art. 117d ustawy o Straży Granicznej.
W tej sytuacji, należy zwrócić uwagę na różnicę zawartą w treści przepisów art. 117d ust. 6 oraz ust. 9 ustawy o Straży Granicznej.
Otóż, zgodnie z art. 117d ust. 6 uSG, świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się funkcjonariuszowi:
1) który podczas ostatniego opiniowania służbowego otrzymał jedną z opinii służbowych, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 albo 3 albo art. 45 ust. 1 pkt 2 albo ust. 2 pkt 1 - przez okres jednego roku od dnia wydania ostatecznej opinii służbowej;
2) przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne - do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania;
3) ukaranemu karą dyscyplinarną - do czasu jej zatarcia;
4) skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo umorzone - przez okres jednego roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.
Art. 117d ust. 7 uSG przewiduje, że jeżeli po przyznaniu świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa w ust. 6, niezwłocznie wydaje się decyzję stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty tego świadczenia.
W związku z tym, wskazać należy, że w świetle powołanych wyżej przepisów cyt. ustawy, w przypadku zaistnienia wskazanych tam okoliczności przełożony właściwy w sprawach osobowych funkcjonariusza jest zobowiązany do określonego działania wskazanego w ustawie.
W konsekwencji, dla przełożonego skarżącego funkcjonariusza Straży Granicznej decydujące znaczenie miał sam fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Z kolei, przepis art. 117d ust. 9 uSG stanowi, że świadczenia motywacyjnego nie wypłaca się za okres:
1) korzystania z urlopu bezpłatnego,
2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które funkcjonariusz nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 130 ust. 1-3,
3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania,
4) zwolnienia z zajęć służbowych, o którym mowa w art. 125b ust. 2 pkt 1 i 3-5
5) innej nieobecności trwającej co najmniej jeden miesiąc - proporcjonalnie do tego okresu.
Nie ulega wątpliwości, że w przypadku art. 117d ust. 6 uSG, przełożony zobowiązany jest wydać decyzję administracyjną o ustaniu prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego, a po utracie aktualności istnienia danej przesłanki, która stanowiła podstawę do ustania prawa do wypłaty świadczenia, przełożony funkcjonariusza powinien ponownie ustalić prawo do tego świadczenia poprzez wydanie decyzji w sprawie przyznania lub odmowy przyznania świadczenia motywacyjnego.
Natomiast, jeśli chodzi o wystąpienie przesłanek wymienionych w przepisie art. 117d ust. 9 cyt. ustawy, to zauważyć należy, że przełożony zaprzestaje wypłaty świadczenia motywacyjnego za wskazany okres trwania wymienionych przesłanek.
Zdaniem Sądu, organy obu instancji zasadnie przyjęły, że przepisy art. 117d ustawy o Straży Granicznej nie zawierając regulacji prawnej przewidującej wypłatę świadczenia motywacyjnego za okres objęty decyzją stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty tego świadczenia, co w praktyce oznacza, że strona skarżąca była pozbawiona możliwości uzyskania świadczenia motywacyjnego za ten okres, pomimo, że w jej przypadku postępowanie dyscyplinarne zakończyło się wydaniem rozstrzygnięcia o uniewinnieniu skarżącego funkcjonariusza.
W konsekwencji, mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej zasadnie uznał, że w świetle regulacji prawnych zawartych w przepisach art. 117d ust. 6 pkt 2, ust. 7 i ust. 9 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, brak było podstaw prawnych do wypłaty skarżącemu świadczenia motywacyjnego za okres od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] października 2021 r.
W wyniku dokonania analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i Komendant Główny Straży Granicznej, jako organ odwoławczy, w sposób jednoznaczny wyjaśnili w uzasadnieniu obu spornych decyzji administracyjnych, dlaczego brak jest podstaw do wypłaty świadczenia motywacyjnego za powyższy okres.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy Straży Granicznej obu instancji, działając zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Straży Granicznej zawarł, w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a., szczegółowe uzasadnienie faktyczne, odwołując się do dowodów, w oparciu o które dane fakty zostały ustalone. Zdaniem Sądu, ustalone okoliczności faktyczne zostały rozpatrzone w kontekście wszelkich przesłanek mogących uzasadniać prawo do wypłaty świadczenia motywacyjnego, na podstawie art. 117d ustawy o Straży Granicznej, zaś argumentacja organu odwoławczego przedstawiona w tym zakresie nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń.
Tym samym, Sąd uznał również, że zarówno Komendant Główny Straży Granicznej, a wcześniej także Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, nie dopuścili się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisu art. 117d ustawy o Straży Granicznej, wszechstronnie wyjaśnili wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnili w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle wskazanego przepisu - nie zachodzą podstawy do wnioskowanego przez stronę skarżącą wypłaty spornego świadczenia.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.