II SA/Wa 2230/23

II SA/Wa 2230/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak
Joanna Kruszewska-Grońska
Łukasz Krzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. art. 217-219
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1611
par. 4 pkt 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji,  Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego  Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby  Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem - przywołując art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." – odmówiono wydania zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie przez p. T. S., zwanego dalej "Funkcjonariuszem" - od 1 lutego 2006 r. do 31 lipca 2016 r. – służby w warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.
Uzasadniając orzeczenie przywołano następujące okoliczności faktyczne oraz prawne uwarunkowania sprawy:
- raportem z [...] stycznia 2022 r., uzupełnionym 25 kwietnia 2022 r., Funkcjonariusz - przywołując § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1611), zwanego dalej "rozporządzeniem o świadczeniach" - zwrócił się o wydanie zaświadczenia, uprawniającego do podwyższenia emerytury za okres 1 lutego 2006 r. do 31 lipca 2016 r.,
- rozpatrując żądanie w trybie art. 218 § 2 K.p.a., przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie - w sprawie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę; miało ono na celu ustalenie, czy - w przypadku Funkcjonariusza - zaistniały okoliczności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach,
- w myśl tego przepisu - w brzmieniu wynikającym z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2014 r. (sygn. akt U 12/13) - emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia,
- na podstawie akt osobowych oraz zgromadzonych w toku postępowania materiałów ustalono w niniejszej sprawie następujący stan faktyczny,
- Funkcjonariusz pełnił służbę w Policji od [...] kwietnia 1995 r. do [...] lutego 2022 r.; w okresie objętym żądaniem pełnił służbę w Wydziale [...] Komendy [...] Policji, zwanego dalej "Wydziałem" - na stanowiskach wykonawczych oraz kierowniczych (ekspert, kierownik sekcji, specjalista),
- w wyniku przeglądu akt osobowych Funkcjonariusza stwierdzono, że nie zawierają one dokumentów, potwierdzających pełnienie we wnioskowanym okresie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu,
- pismem z 26 stycznia 2022 r. poinformowano Funkcjonariusza, że przekroczenie przewidzianego na załatwienie sprawy terminu wynika z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego; jego celem jest ustalenie, czy w przypadku Funkcjonariusza zachodzą okoliczności, o których mowa w przepisach powołanego rozporządzenia o świadczeniach,
- ponadto - w zakresie rozpatrywanej sprawy - pismem z 27 stycznia 2022 r., zwrócono się do Komendanta [...] Policji z prośbą o analizę dokumentów, potwierdzających, że Funkcjonariusz wykonywał w latach 2006-2016 czynności w sytuacjach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach,
- pismem z dnia 27 października 2022 r. Komendant [...] Policji poinformował, że kwerenda materiałów archiwalnych przeprowadzona w Komendzie [...] Policji przez Wydział Ochrony Informacji Niejawnych i Archiwum oraz Wydział nie potwierdziła pełnienia przez Funkcjonariusza służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach; przesłano jednocześnie całość zgromadzonej w niniejszej sprawie korespondencji,
- w ramach kwerendy przeprowadzonej przez Wydział Ochrony Informacji Niejawnych i Archiwum Komendy [...] Policji (pismo z 2 marca 2022 r.) dokonano przeglądu rejestrów operacyjnych za lata 2006-2007 oraz spisów przekazanych z Wydziału akt, a także wytypowano do przeglądu materiały pn.: "dokumentacja operacyjnego sprawdzenia" (sygn. akt [...] - 4 tomy), "teczki rozpoznania" (sygn. akt [...] - 1 tom, [...] - 5 tomów) i "teczki rozpracowania operacyjnego" (sygn. akt [...] - 3 tomy,[...] – 15 tomów); poddano je następnie szczegółowej analizie w Wydziale,
- wymieniono których akt spraw kwerendy dokonano w Wydziale – wedle pisma z 25 października 2022 r. – przywołując nazwy, sygnatury archiwalne i liczby tomów,
- na podstawie analizy powyższych spraw stwierdzono, że Funkcjonariusz – pełniąc służbę w Wydziale - realizował szereg czynności, polegających głównie na pracy operacyjnej, zarówno w miejscu pełnienia służby, jak i w terenie; uczestniczył również w działaniach w celu zatrzymanie i doprowadzenie osób, podejrzewanych o kradzieże samochodów, oraz paserstwo kradzionych samochodów - do jednostek Policji, prokuratur i sądów - dla realizacji czynności procesowych,
- z udokumentowanego wykazu realizowanych przez Funkcjonariusza czynności, nie wynika jednakże w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, aby były one realizowane w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia i zdrowia; wobec tego nie ma podstaw do podwyższenia emerytury za wnioskowany okres na podstawie § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach,
- realizując wyrażoną w art. 10 K.p.a. zasadę czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu - pismem z 8 listopada 2022 r. - przesłano Funkcjonariuszowi kopię pisma Komendanta [...] Policji z 27 października 2022 r. wraz z kopią pisma zastępcy naczelnika Wydziału z 25 października 2022 r. - z prośbą o zajęcie stanowiska,
- w odpowiedzi - pismem z 18 listopada 2022 r. - Funkcjonariusz podtrzymał żądanie wydania zaświadczenia za lata 2006-2016 - potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu; zaznaczył jednocześnie, że nie zgadza się ze stanowiskiem Komendy [...] Policji w przedmiotowej sprawie; w obszernym wystąpieniu przywołał szereg realizacji, w których brał udział, a które - w jego ocenie - stanowią potwierdzenie wykonywania czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach; odnosząc się do konkretnych rozpracowań operacyjnych zaznaczył, że nie zgadza się ze stwierdzeniem: "brak jest jednoznacznych dokumentów potwierdzających realizację czynności wyczerpujących zapisy w § 4 pkt 1 rozporządzenia",
- w związku z tym - pismem z 5 grudnia 2022 r. - zwrócono się do Komendanta [...] Policji z prośbą o przeprowadzenie ponownej kwerendy oraz zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie,
- pismem z 31 lipca 2023 r., Komendant [...] Policji przesłał dokumentację zgromadzoną w toku ponownej analizy materiałów; jednocześnie poinformował, że przeprowadzona kwerenda w Wydziale nie potwierdziła pełnienia przez Funkcjonariusza służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach - z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt U 12/13,
- służba w Policji - z uwagi na podstawowe zadania realizowane przez tę formację - jest sama w sobie związana z ryzykiem wystąpienia wielu potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia funkcjonariuszy; zagrożenia dotyczą wszystkich policjantów; każdy bowiem funkcjonariusz Policji – przed podjęciem służby - ślubuje m.in. strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia; wynika to z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.) - (patrz: wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 1763/16, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"),
- warunkiem uznania, że policjant uczestniczył w uprawniających do podwyższenia emerytury działaniach jest natomiast wystąpienie zagrożenia jego życia lub zdrowia; oczywistym jest przy tym, że służba w Policji jest związana z ryzykiem wystąpienia szczególnego rodzaju zagrożeń; jest to rekompensowane szeregiem należnych policjantom przywilejów, np. stabilnością zatrudnienia, dodatkami do uposażenia, czy też wcześniejszym uzyskaniem uprawnień emerytalnych; ustawodawca uzależnia jednakże zwiększenie wymiaru emerytury od zaistnienia konkretnych, wymienionych w przepisach prawa przesłanek; podwyższenie emerytury uzależniono nie tylko od podejmowania w czasie wykonywania obowiązków służbowych konkretnego rodzaju czynności, ale także od czynienia tego w określonym ilościowo wymiarze - 6 razy w ciągu roku, przy podejmowaniu czynności określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach; nie jest zatem możliwe wydanie zaświadczenia na podstawie samej kwalifikacji służby Funkcjonariusza, jako szczególnie zagrażającej życiu lub zdrowiu (tak: wyroki WSA o sygn. akt IISA/Wa 782/14 2094/14, 531/15 i 451/15 – dostępne w CBOSA),
- dla uzyskania prawa do zwiększenia uposażenia nie wystarczy wystąpienie zagrażających życiu i zdrowiu okoliczności; ustawodawca wzmocnił powyższy wymóg i posłużył się dodatkowym kwalifikatorem; zagrożenie, o jakim mowa w omawianym przepisie musi być realne, rzeczywiste, a nie takie, które można jedynie przewidzieć; nie może też mieć charakteru abstrakcyjnego; ma być obiektywne i konkretne; chodzi zatem o określone sytuacje, w jakich zaistniało tego rodzaju zagrożenie - ze wskazaniem daty, miejsca, przebiegu zdarzenia - podczas którego np. określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza; istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba w Policji na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia lub zdrowia - występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym oraz ilościowym, wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach; dlatego z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku, z przypisanymi do doń obowiązkami, nie wynika, że jest ona pełniona w warunkach szczególnych i że permanentnie występuje szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza; dopiero bowiem z chwilą zaistnienia w trakcie służby konkretnych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia, wypełniają się przesłanki, o których stanowi rozporządzenie o świadczeniach; stąd możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby, pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, wystąpi tylko gdy w sposób nie budzący wątpliwości zostanie wykazane pełnienie służby w takich warunkach (tak wyroki WSA o sygn. akt II SA/Op 212/16 oraz II SA/Wa 801/17 – dostępne w CBOSA),
- w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt U 12/13 stwierdzono, że zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" - zawarty w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2023 r. poz. 1280 ze zm.) - odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se - rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia; z perspektywy ustawowej regulacji jest ważne, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby - miało charakter wyjątkowy,
- w przedmiotowej sprawie zarówno z akt osobowych Funkcjonariusza, jak i szczegółowo przeanalizowanej dokumentacji, znajdującej się w Komendzie [...] Policji, nie wynika, aby w trakcie pełnienia służby w Policji - w okresie 1 lutego 2006 r. do 31 lipca 2016 r. - wykonywał on czynności w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach - w wymiarze określonym w tym przepisie; nie ma jednocześnie podstaw do podważania ustaleń, dokonanych w tym zakresie przez Komendanta [...] Policji,
- skoro zatem w treści dokumentacji nie zawarto informacje o udziale Funkcjonariusza, w określonym zdarzeniu, jako podejmowanie czynności szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, albo dokumentację, która mogłaby zawierać takie informacje wybrakowano, organ nie jest uprawniony wyjaśniać przyczyn takiego stanu rzeczy; nie może zaprzeczyć bez wątpliwości, aby określona czynność służbowa miała miejsce lub miała taki charakter albo by jej uczestnikiem był Funkcjonariusz; nie może też jednak potwierdzić tych okoliczności; nie wynikają one bowiem z treści analizowanej dokumentacji - nie da się ich wyprowadzić w oparciu o istniejącą treść analizowanych dokumentów (tak: wyrok o sygn. akt II SA/Wa 1935/18 – dostępny w CBOSA),
- samo podejmowanie przez Funkcjonariusza czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywracania porządku publicznego, wynikających z zajmowanego stanowiska oraz zakresów obowiązków, nie stanowi podstawy do stwierdzenia pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu; podejmowanie takich czynności służbowych musi niezbicie wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego; związane jest to także z tym, że w przepisach rozporządzenia o świadczeniach przewidziano liczbowe ujęcie wymiaru czynności; poszczególne czynności, w których brał udział Funkcjonariusz, należy zatem określić precyzyjnie; pamiętać przy tym należy, że nie każdy rodzaj czynności służbowej uzasadnia uznanie, że realizowano ją w warunkach szczególnych - zagrażających życiu lub zdrowiu (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 3462/15 – dostępny w CBOSA),
- uwzględniając wynik przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz zgromadzone materiały, nie jest zatem możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez stronę treści; organ rozpatrując żądanie strony uwzględnia, przed wydaniem zaświadczenia, dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub utrwalonych innymi technikami zbiorów danych; gdy posiadane przez organ dowody nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, może on orzec jedynie postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia,
- analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w tezie wyroku z 2 września 1998 r. (sygn. akt II SA/Łd 1119/96); stwierdził, że postępowanie wyjaśniające - prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. - musi odnosić się do faktów i okoliczności, wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru czy zbioru innego rodzaju danych; nie ma bowiem podstaw wydania zaświadczenia, co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka; wydanie zaświadczenia narusza w takiej sytuacji art. 218 K.p.a.,
- postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia można przeprowadzić jedynie w koniecznym zakresie; taka regulacja modyfikuje ustalone w K.p.a. zasady postępowania dowodowego; występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego - wobec zakreślonych w art. 75-86 Kodeksu; prowadzone na podstawie art. 218 § 2 K.p.a. postępowanie wyjaśniające polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych - nie jednakże w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo już istniejących, faktów lub praw (tak: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2280/16 – dostępny w CBOSA),
- konkludując – znajdującymi się w posiadaniu organu administracji danymi są informacje, zgromadzone przezeń przed wystąpieniem danej osoby o wystawienie zaświadczenia; żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych danych; zgodnie z dyspozycją art. 219 K.p.a., odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę może nastąpić m.in., gdy nie można spełnić żądania strony, ze względu na treść posiadanych danych lub brak będących w dyspozycji organu dokumentów; prowadząc postępowanie organ zwrócił się do podmiotu, który mógł posiadać dokumentację, związaną z przedmiotowym zagadnieniem; brak możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia żądania strony stwierdzono zaś ponad wszelką wątpliwość i jednoznacznie,
- w związku z tym nie ma podstaw do wydania zaświadczenia, o którym mowa w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2018 r. poz. 2373, ze zm.); organ wyczerpał bowiem w całości możliwość wydania żądanego zaświadczenia, na podstawie art. 218 § 1 K.p.a.
W skardze zarzucono, przy wydaniu kwestionowanego postanowienia:
- złamanie zasady prawdy obiektywnej - wobec nieobiektywnego, nierzetelnego i stronniczego przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego – co do pełnienia w Policji przez Funkcjonariusza służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu,
- błędną interpretację faktów i okoliczności, związanych z prowadzonymi przez Funkcjonariusza czynnościami - w szczególności błędną interpretację warunków szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu,
- zlekceważenie i pominięciu argumentów Funkcjonariusza oraz rozstrzygnięcie całkowicie sprzeczne z wydanym w innej sprawie - w tym samym stanie faktycznym i prawnym; łamie to zasadę pogłębionego zaufania w zakresie bezstronności i równego traktowania,
- złamanie zasady praworządności, poprzez oparcie swojego stanowiska na przepisie zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny jako w części niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.).
W szerokim uzasadnieniu skargi Funkcjonariusz zwracał uwagę na specyfikę pracy w Wydziale, co znajdowało potwierdzenie w treści szeregu dokumentów wewnętrznych. Przywoływał okoliczności zdarzeń z jego udziałem - wskazując m.in., że - w trakcie jednego z nich - na środek pomieszczenia wypadł chałupniczo wykonany granat, co musiało zostać odnotowane w stosownych dokumentacjach. Przywoływał szerszą argumentację, przemawiającą za tym, że służba, którą pełnił przez szereg lat w Wydziale, wiązała się z realnym zagrożeniem jego życia i zdrowia.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację.
Funkcjonariusz przy dodatkowym piśmie podtrzymał argumentację skargi (tak k. 41-49) oraz przesłał wydruk stron z informacjami prasowymi o akcjach, w których uczestniczył (k. 50-62).
Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.).
Sąd, zważył co następuje:
Skarga oddalono, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa.
Zasadnie skonstatował organ, że w sprawie nie zachodziły przesłanki dla wydania zaświadczenia o żądanej treści – wystąpiły więc przesłanki do wydania postanowienia, w myśl art. 219 K.p.a. Trafnie scharakteryzowano stan faktyczny, jak i przywołano treść stosownych regulacji normatywnych oraz stanowisko judykatury. Wobec uprzedniego, szczegółowego zreferowania argumentacji organu, jej ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie dodać, co następuje.
Trafnie podkreśla organ, że w stosownych regulacjach normatywnych - przepisy K.p.a. - przewidziano wydawanie zaświadczeń jedynie, gdy potwierdzone nimi fakty wynikają z prowadzonych przezeń, czy dostępnych dlań ewidencji, rejestrów albo innych danych (art. 218 § 1 wobec art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu).
W rozpatrywanym stanie faktycznym organ odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści konstatując, że nie dysponuję dokumentami, które pozwalałyby potwierdzić fakt pełnienia przez Funkcjonariusza służby w warunkach, opisanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach.
Wbrew wywodom skargi, organ prawidłowo interpretował zakres prawa do podwyższenia uposażenia w kontekście ram materialnoprawnych, zakreślonych wskazanym § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach. W końcowej części danej regulacji normatywnej ustanowiono przesłankę istnienia bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. W następstwie przywołanego przez organ orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, należy ten warunek rozumieć jako samo zagrożenie życia lub zdrowia (nie zaś "bezpośrednie"), wykraczające jednak poza to, wynikające z pełnienia określonego rodzaju służby i zakresu obowiązków w formacji mundurowej. Spełnienie danego warunku oceniać więc należy w kontekście konkretnych zdarzeń, w jakich uczestniczył Funkcjonariusz. Jeżeli z prowadzonych rejestrów lub innych w posiadaniu organu danych wynika, że konkretne zdarzenie wiązało się z zagrożeniem życia lub zdrowia osób w nim uczestniczących, zaś brał w nim udział określony Funkcjonariusz, zasadne jest potwierdzenie tego w formie stosownego zaświadczenia. Organ nie może natomiast samodzielnie oceniać opisywanych w jego rejestrach zdarzeń, jako np. stanowiących o zagrożeniu życia lub zdrowia uczestniczących osób - gdy nie wynika to z treści zapisu w rejestrze lub z dokumentu. Nie może także czynić ustaleń, co do wystąpienia określonych zdarzeń lub ich oceny w oparciu o inne źródła niż dokumenty - np. na podstawie zeznań świadków, czy wyjaśnień samego zainteresowanego uzyskaniem zaświadczenia. Dotykałoby to sfery czynienia ustaleń faktycznych nie zaś potwierdzania informacji, zawartych np. w rejestrach (tak przedmiot zaświadczenie). Wykraczałoby to poza granice uprawnienia prowadzenia postępowania wyjaśniającego - w rozumieniu art. 218 zd. 2 K.p.a. Postępowanie to może dotyczyć wyłącznie ustalenia zawartości archiwum, analizy treści dokumentów czy ich weryfikacji, nie zaś oceny lub klasyfikacji opisanych tam zdarzeń.
Odnosząc się do zarzutów skargi – w zakreślonych wcześniej granicach formalnoprawnych instytucji wydawania zaświadczeń w trybie K.p.a. - należy wskazać, że są one bezzasadne z następujących powodów:
- rolą organu w kwestii ustalenia stanu faktycznego mogło być wyłącznie wyjaśnienie, czy w posiadanej dokumentacji istnieją stosowne zapisy, potwierdzające udział Funkcjonariusza w zdarzeniach, gdzie istniało zagrożenie życia lub zdrowia - w stosownej ilości w ciągu roku; nie mogą być natomiast przedmiotem jego rozważań kwestia, czy konkretne akcje bądź inne zdarzenia mogły mieć taki charakter, aby zagrożenie występowało; wkraczałoby to bowiem w formułowanie ocen co do cech zdarzeń, opisanych w prawdzie w dokumentacji lecz w konkretny sposób nieskategoryzowanych; wykracza to poza przedmiot wydawania zaświadczeń; nie może więc mieć kluczowego znaczenia wystąpienie w trakcie wystąpiło zdarzenia, które oczywiście ocenić można jako kreujące zagrożenie (np. opisany w skardze incydent z granatem), lecz czy w sporządzonej wówczas dokumentacji użyto określonych sformułowań; w przeciwnym wypadku proces wydawania zaświadczenia na rzecz konkretnego funkcjonariusza musiałby obejmować merytoryczną analizę okoliczności faktycznych wszelkich udokumentowanych zdarzeń, w których uczestniczył; wykracza to poza zakres instytucji wydawania zaświadczeń, gdy przedmiotem żądania nie jest wyłącznie potwierdzenie faktu udziału w konkretnych zdarzeniach; kwalifikacja, czy ich charakter stanowił o realnym zagrożeniu życiu lub zdrowia uczestniczących w nim funkcjonariuszy - gdy w stosownych dokumentach brak odnośnych zapisów - wykracza poza ramy postępowania - w ramach instytucji wydania zaświadczenia,
- brak podstaw dla uznania, jakoby organ błędnie interpretował fakty i okoliczności, związane z prowadzonymi przez Funkcjonariusza czynnościami; jak wskazano ich ocena, gdy nie wynika to ze stosownych zapisów w ewidencjach czy innych dokumentach, wykracza poza granice postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia,
- organ nie mógł uwzględnić argumentacji Funkcjonariusza, skoro ramy postępowania wyznaczała posiadana przezeń dokumentacja; Sąd nie może odnieść się do zarzutu, jakoby w analogicznej sprawie wydano odmienne rozstrzygnięcie; twierdzenie, co do podobieństwa spraw, stanowi jedynie subiektywną ocenę Funkcjonariusza; rolą Sądu była wyłącznie ocena zgodności z prawem indywidualnego, zaskarżonego aktu,
- orzekając w sprawie organ nie wywodził, jakby przeszkodą dla wydanie zaświadczenia był brak dowodów udziału Funkcjonariusza w akcjach, gdzie występowało "bezpośrednie" zagrożenie jego zdrowia lub życia; wskazywał jedynie, że nie dysponuje dokumentacją, gdzie potwierdzono by zagrożenie jego życia lub zdrowia - wobec szczególnych okoliczności konkretnego zdarzenia.
Nie sposób więc uznać, jakoby organ nie podjął wszelkich czynności, służących wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy. Jej przedmiotem nie było w istocie ustalenie, czy Funkcjonariusz spełnia warunki określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia o świadczeniach, lecz czy w archiwach (innych zbiorach dokumentów) organu znajdują się dokumenty, gdzie zawarto stosowne informacje wprost na to wskazujące. W tym kontekście organ przekonywująco wywiódł, że nie dysponuję dokumentami, które bezpośrednio potwierdzałyby udział Funkcjonariusze w zdarzeniach, gdzie zagrożone było jego życie lub zdrowie – przy określonej ilości incydentów w roku.
Nie mogą mieć znaczenia w sprawie w tym kontekście także przedłożone dodatkowo przez Funkcjonariusze dokumenty. Przedmiotem rozważań organu, jak i Sądu, podającego legalność jego działań, nie była kwestia, czy Funkcjonariusz uczestniczył w zdarzeniach, gdzie zagrożone były jego życie bądź zdrowie lecz czy organ dysponuje dokumentacją, w której wprost by to potwierdzono.
Należy jednak podkreślić, że brak - w ewidencjach, rejestrach bądź w innych, znajdujących się w posiadaniu organu danych - zapisów o udziale Funkcjonariusza w zdarzeniach o określonych cechach, zamyka wprawdzie drogę do otrzymania żądanego zaświadczenia od danego organu - w trybie przepisów K.p.a. Nie wyklucza jednak uzyskania uprawnień emerytalnych z danego tytułu w ramach stosownego postępowania przed sądem powszechnym (tak samo: wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2554/16 – dostępny w CBOSA).
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Nie uchybiono ani przepisom postępowania w zakresie powinności właściwego wyjaśnienia sprawy - w kontekście jej ram prawnych - jak i przepisom prawa materialnego, determinującym warunki, gdy stosowne zaświadczenie można wydać.
Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.