II SA/Wa 2223/20

II SA/Wa 2223/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska /przewodniczący/
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 5691/21 - Wyrok NSA z 2023-05-24
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. N. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, z późn. zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. o obniżeniu [...] K.N. dodatku służbowego o 50%.
W uzasadnieniu Komendant Główny Policji wskazał, że orzeczeniem nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] maja 2018 r. [...] K.N. został uznany winnym popełnienia zarzucanych mu czynów, wymienionych w orzeczeniu dyscyplinarnym. Orzeczeniem tym wymierzono mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
W wyniku wniesionego przez [...] K.N. odwołania, Komendant Główny Policji w dniu [...] lipca 2018 r. wydał orzeczenie nr [...], w którym utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] maja 2018 r. Organ podał, że orzeczenie stało się prawomocne w dniu jego wydania, zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji.
Komendant Główny Policji wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...], na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, ze zm.), wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego z dniem [...] września 2018 r. obniżył [...] K.N. dodatek służbowy o 50% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 310 złotych miesięcznie. Decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, iż uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionych przewinień dyscyplinarnych, skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary, jaką przewidują przepisy ustawy o Policji - obniżenie dodatku służbowego podinsp. K.N. o 50% jest w pełni zasadne.
W odwołaniu funkcjonariusz zarzucił m.in., że rozkaz personalny nie uwzględnia całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności charakteru popełnionych przewinień dyscyplinarnych, a także ich skutków. Zdaniem podinsp. K.N. obniżenie dodatku służbowego aż o 50% stanowi rażący przejaw stronniczości i braku bezstronności, obiektywizmu i rzetelności w ramach toczącego się postępowania dyscyplinarnego i oceny stopnia zawinienia. Ponadto skarżący zarzucił wydanej decyzji naruszenie zasady bezstronności z uwagi na fakt, że została wydana przez Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...], który miał obowiązek wyłączyć się z urzędu, wobec prowadzonego wobec niego postępowania karnego przez Prokuraturę Okręgowy w O..
Komendant Główny Policji rozstrzygając sprawę przytoczył § 9 ust. 1, ust. 2, ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi łat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Wskazał, że stosownie do § 8 ust. 8 powołanego rozporządzenia dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną; 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej; 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Organ wskazał, że obniżenie dodatku jest w tej sprawie obligatoryjne. Podniósł, że użycie w powołanym § 8 ust. 8 zwrotu "obniża się" wskazuje, że przepis w tym zakresie skonstruowany jest w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie kwestia poziomu, do jakiego mogą oni zmienić należny policjantowi dodatek służbowy, gdyż w zależności od własnej oceny mogą go obniżyć od 20% do 50% otrzymywanej stawki.
W przypadku określonym w § 8 ust. 8 pkt 1 cytowanego rozporządzenia podstawą do przyjęcia, że występują przesłanki do obniżenia dodatku służbowego jest fakt, iż policjant naruszył dyscyplinę służbową w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną.
Komendant Główny Policji wskazał, że z akt sprawy wynika, że aktualnie w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie nr [...] Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] maja 2018 r.
o ukaraniu [...] K.N. karą dyscyplinarną ostrzeżenia
o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wobec uznania go winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych, polegających na niewykonaniu lub nierzetelnym wykonaniu czynności służbowych. Tym samym niezbędne jest zdaniem organu obniżenie policjantowi dodatku służbowego w granicach wyznaczonych w przepisie § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.
Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że charakter dokonanych przez [...] K.N. przewinień dyscyplinarnych, polegającego na niewykonaniu lub nierzetelnym wykonaniu czynności służbowych (art. 132 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2 oraz 3 ustawy o Policji), a także rodzaj wymierzonej kary dyscyplinarnej (ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku), w pełni uzasadnia obniżenie otrzymywanej stawki dodatku służbowego o 50%, tj. do kwoty 310 zł miesięcznie.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant Główny Policji wskazał m.in,
że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób właściwy. Przed wydaniem rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Organ zaznaczył, że zbieranie, materiału w sprawie musi być zatem ograniczone do gromadzenia wyłącznie materiału istotnego
z punktu widzenia decyzji merytorycznej kończącej to postępowanie administracyjne,
a nie całości materiałów czy dowodów istniejących w rzeczywistości. Stwierdził,
że okoliczności podnoszone przez funkcjonariusza nie dotyczą niekompletności materiału zebranego w sprawie, ale wyłącznie sposobu jego oceny. Podniósł, że nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że organ nie dopełnił staranności, dokładności, bezstronności, obiektywności i rzetelności w ramach toczącego się postępowania przy ocenie przesłanek obniżenia dodatku służbowego. Organ wziął bowiem pod uwagę wszystkie okoliczności zaistniałego zdarzenia, w tym konieczność zapewnienia właściwej dyscypliny służbowej wśród innych policjantów. Komendant Główny Policji stwierdził jednocześnie, że niezasadny jest także zarzut dotyczący braku wyłączenia z udziału w toczącym się postępowaniu Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...]. Organ powołał się na art. 24 k.p.a. i art. 25 k.p.a. Wskazał m.in., że działanie piastuna organu - Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] jako osoby wchodzącej w skład organu administracji publicznej, jest równoznaczne z działaniem samej osoby prawnej. W tego rodzaju sytuacji zachodzi potrzeba stosowania wykładni rozszerzającej danego przepisu. Organ podał, że Osoba piastująca funkcję organu jest więc również traktowana jak pracownik, a zasada prawdy obiektywnej uzasadnia stosowanie przepisu art. 24 k.p.a. do wszystkich osób zatrudnionych w urzędzie rozumianym jako biuro organu administracyjnego, a więc także do osoby wykonującej funkcję tego organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2010 r sygn. akt II SA/Wr 520/09). Treść art. 24 Kpa w zestawieniu z treścią art. 25 k.p.a. wskazuje jednak, iż nie każde wyłączenie pracownika, jest tożsame z wyłączeniem organu. Zróżnicowanie bowiem konsekwencji wyłączenia pracownika od skutków wyłączenia organu wskazuje,
iż wyłączenie organu nie może nastąpić z innych przyczyn, niż wymienione w art. 25 Kpa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r, sygn. akt 1OSK 1186/12 oraz z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 354/07). Organ przytoczył art. 24 k.p.a. i stwierdził, że strona nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za wyłączeniem Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji
w [...] na wskazanej podstawie prawnej. KGP wskazał, że nie może taką podstawą być, w tym przypadku, prowadzone postępowanie przygotowawcze w sprawie karnej, którego przedmiotem jest uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez piastuna organu, tj. Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...]. Postępowanie prowadzone przeciwko danej osobie musi być poprzedzone czynnością ogłoszenia zarzutów. Wówczas postępowanie przygotowawcze zmienia swoje stadium z in rem w ad personam. Od tego momentu jest skierowane przeciwko oznaczonej osobie. Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w [...] wskazał,
że nie posiada wiedzy aby przeciwko niemu prowadzone było jakiekolwiek postępowanie karne. Do Wyższej Szkoły Policji w [...] nie wpłynęła również żadna informacja z toczącego się postępowania o skierowaniu go przeciwko Komendantowi-Rektorowi Wyższej Szkoły Policji w [...]. Przyjęcie a limine, że złożenie zawiadomienia o przestępstwie i wskazanie jako sprawcy piastuna organu, jako przesłanki do wyłączenia pracownika organu administracji publicznej z udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, implikuje do stwierdzenia, iż zaistniała przesłanka określona w art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a., byłoby całkowicie arbitralne i pozbawione logicznego uzasadnienia.
Komendant Główny Policji wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi
i nie zachodziła żadna z określonych w art. 24 k.p.a. przesłanek wyłączenia pracownika organu, jak też żadna z przesłanek zawartych w art. 25 k.p.a. wyłączenia organu. Organ stwierdził też, że organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez funkcjonariusza kwoty dodatku służbowego do wymagań określonych przepisami prawa. Podniósł, że w uzasadnieniu rozkazu personalnego organu I instancji przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.
Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2018 r. stał się przedmiotem skargi K.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, a także rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozkazu personalnego, tj: art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75, art. 77, art. 78. art. 80 k.p.a. poprzez brak staranności, dokładności, bezstronności, obiektywizmu i rzetelności w ramach toczącego się postępowania w sprawie obniżenia dodatku służbowego. Wskazał, że tym obszarze nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, strona nie została powiadomiona o jego wszczęciu, o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, o prawie do złożenia ewentualnych wniosków dowodowych. Brak postępowania administracyjnego skutkował tym, że wydane rozkazy personalne zarówno Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...], jak i Komendanta Głównego Policji obniżające dodatek służbowy wymagały wszechstronnego i wnikliwego postępowania dowodowego, w tym "dochowania praw pokrzywdzonego".
W ocenie skarżącego, z uwagi na wskazane uchybienia, zaskarżony rozkaz personalny i rozkaz personalny organu I instancji wydane z rażącym naruszeniem prawa i naruszają interes strony.
Skarżący podniósł, że brak wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dowodowego spowodował, że nie mógł realizować swoich praw, w tym m. in. uniemożliwiono mu złożenie wniosku o wyłączenie M,F., pełniącego jednocześnie funkcje organu . W ocenie skarżącego wymieniony podlegał wyłączeniu
z uwagi na przesłanki z art. 24 § 3 k.p.a. Skarżący podniósł, że gdyby wiedział
o toczącym się postępowaniu, to złożyłby wniosek o wyłączenie. Zarzucił, że rozkazy personalne wydane zostały z naruszeniem zasady bezstronności. Stwierdził, że fakt,
iż postępowanie karne toczy się w sprawie, ale ze wskazaniem w zawiadomieniu osoby odpowiedzialnej za czyny z art. 191 k.k. i art. 231 k.k. w osobie Komendanta - Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] oznacza, że wymieniona osoba nie była obiektywna w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Stwierdził, że jeżeli organ nie podziela zarzutu wyłączenia z art. 24 § 1 pkt. 6 k.p.a., to z ostrożności procesowej bezsprzecznie podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 3 k.p.a.
Skarżący zarzucił też błędną ocenę przesłanek uzasadniających obniżenie dodatku służbowego, a w zasadzie z uwagi na brak postępowania dowodowego jej brak. Przytoczył z § 9 ust. 2 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. Stwierdził, że wynikające z wyżej wymienionego aktu prawnego przesłanki nie zostały zweryfikowane w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżanych rozkazów personalnych. Wskazał, że nie uwzględniono oceny wywiązywania się skarżącego z obowiązków służbowych, gdy tymczasem skarżący do tego czasu był zawsze pozytywnie, wręcz wzorowo oceniany przez przełożonych i inne osoby. Wskazał na listy gratulacyjne, listy z życzeniami i podziękowaniami.
Skarżący zaznaczył też, że orzeczenie dyscyplinarne zostało przez niego zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zakwestionował zgodność z prawem orzeczenia dyscyplinarnego i wskazał, że orzeczona kara dyscyplinarna, jej surowość jako taka nie może przesądzić o wysokości obniżenia dodatku.
Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonym rozkazie personalnym. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że postępowanie w sprawie obniżenia dodatku służbowego nie służy podnoszeniu zarzutów wobec orzeczenia dyscyplinarnego. Zgodnie z przepisami ustawy o Policji orzeczeniem prawomocnym jest orzeczenie wydane przez organ II instancji na skutek odwołania obwinionego. Pełnomocnik wskazał, że fakt wniesienia skargi do sądu administracyjnego pozostaje ambiwalentny dla tej cechy rozstrzygnięcia wyższego przełożonego dyscyplinarnego. Chybiony jest też zarzut dotyczący naruszenia udziału strony w postępowaniu. Strona jako policjant winna znać pragmatyki służbowe, a więc wiedzieć o obligatoryjności obniżenia dodatku. Natomiast wybór wielkości obniżenia został poddany wyłącznej ocenie przełożonego, a tak określony przedmiot ze swej istoty nie polega na gromadzenia dowodów. Te dowody z dokumentów, które znalazły się w aktach sprawy są natomiast stronie znane. Pełnomocnik wskazał też, że błędny jest zarzut naruszenia art. 24 k.p.a. Podniósł m.in., że z uwagi na swą ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monokratycznego organu administracji publicznej podlega wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu. Skarżący żąda wyłączenia piastuna organu. Ponadto okoliczności, na które się powołuje nie korelują z podaną podstawą prawną. Fakt wszczęcia śledztwa w sprawie nie jest równoważny ze wszczęciem postępowania przeciwko osobie piastuna organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 37/19 uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim
w mocy rozkaz personalny Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt I OSK 614/20 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądził od K.N. na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji dokona powtórnej oceny zaskarżonego rozkazu personalnego, uwzględniając poczynione w uzasadnieniu wyroku uwagi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, jak również prawa procesowego, w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania
i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju
i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Jak stanowi § 9 ust. 5 rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6.
Stosownie do § 8 ust. 8 powołanego rozporządzenia dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku m.in. naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (punkt 1). Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do dodatku służbowego.
W sprawie jest bezsporne, że w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego w obrocie prawnym funkcjonowało prawomocne orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymujące w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta – Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] maja 2018 r.
o ukaraniu [...] K.N. karą dyscyplinarną ostrzeżenia
o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Organ obowiązany był tym samym do obniżenia skarżącemu dodatku służbowego, zgodnie z § 8 ust. 8 powołanego rozporządzenia. Trafnie organ wskazał, że uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została kwestia ustalenia granic obniżenia tego dodatku.
Obniżenie dodatku służbowego nastąpiło w tej sprawie w granicach określonych w § 8 ust. 8 rozporządzenia.
W rozkazie personalnym Komendanta – Rektora Wyższej Szkoły Policji
w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. jednoznacznie wskazano, że obniżenie dodatku służbowego o 50% uwzględnia całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionych przewinień dyscyplinarnych, skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary, czyli ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku.
W ocenie Sądu dokonane przez organ ustalenie granic obniżenia dodatku służbowego zostało uzasadnione w sposób wystarczający dla dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji. Uzasadnienie to – w stanie faktycznym tej sprawy – Sąd uznał przy tym za wyczerpujące i pozwalające stwierdzić, że ocena organu, co do konieczności obniżenia dodatku służbowego o 50% nie była w tej sprawie dowolna.
Zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu
I instancji zostały uzasadnione zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. i nie pozostawiają wątpliwości co do przyczyn, z powodu których organ obniżył dodatek służbowy o 50%. Wymierzona kara dyscyplinarna w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku dawała podstawę do obniżenia dodatku służbowego w maksymalnej wysokości. Kwestia dotychczasowego przebiegu służby skarżącego, czy ocena wywiązywania się z obowiązków służbowych do czasu wymierzenia kary dyscyplinarnej, na co skarżący zwrócił uwagę w skardze, pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji. Obniżenie dodatku służbowego w określonej wysokości nastąpiło bowiem ściśle w związku z wymierzeniem kary dyscyplinarnej oraz jej rodzajem, co związane było z naruszeniem dyscypliny służbowej. Kwestia wcześniejszego sposobu wywiązywania się skarżącego z zadań służbowych nie mogła ważyć na wyniku tej sprawy.
Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu z dnia [...] sierpnia 2018 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Zasadnie Komendant Główny Policji stwierdził, że interes społeczny tożsamy w tej sprawie z interesem służby przeważał w tym przypadku nad indywidualnym interesem strony.
Okoliczność niezawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie obniżenia dodatku służbowego stanowi uchybienie procesowe, które nie miało jednakże żadnego wpływu na wynik sprawy. To bowiem przepisy prawa, tj. rozporządzenia powołanego już wyżej, obligują organ do obniżenia dodatku służbowego.
W sprawie tej nie zostały naruszone przepisy art. 7, 8, 9, 11, 75, 77, 78 czy art. 80 k.p.a. Organy działały na podstawie i w granicach prawa. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, nie budzi on wątpliwości. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i został rozpatrzony należycie. Ocena organu nie była dowolna i znajduje oparcie w tym materiale dowodowym. Organ przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego nie zapewnił możliwości wypowiedzenia się, czym naruszył art. 10 k.p.a., jednak to uchybienie nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy. W sprawie jest bowiem bezsporne, że orzeczeniem
nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy orzeczenie
nr [...] Komendanta – Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] z dnia [...] maja 2018 r.
o ukaraniu [...] K.N. karą dyscyplinarną ostrzeżenia
o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Trafnie organ wskazał, że orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji stało się prawomocne
w dniu jego wydania (art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji). Sądowi z urzędu wiadome jest nadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1771/18 oddalił skargę na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. (wyrok nie jest prawomocny).
Skarżący nie wskazał, jakie ewentualnie inne dowody miałyby zostać przez organ przeprowadzone w niniejszej sprawie. Kwestia oceny dotychczasowego wywiązywania się z obowiązków służbowych, czy też listów gratulacyjnych
i z podziękowaniami, o których jest mowa w skardze, nie mogła, jak wskazano już wyżej, mieć wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy. Sąd nie stwierdził nadto, aby w sprawie naruszone zostały przepisy k.p.a. dotyczące wyłączenia piastuna organu
I instancji. Przepisy art. 24 k.p.a. odnoszą się tylko do pracownika organu, nie mają zastosowania do osoby piastującej funkcję monokratycznego organu. Zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zachodziła podstawa do zastosowania art. 25 k.p.a., a zatem wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. W odniesieniu do piastuna organu nie ma zastosowania art. 24 k.p.a. (v. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09, wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1186/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona nie wykazała, aby w tej sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 25 § 1 k.p.a., stanowiące podstawę do wyłączenia organu. Okoliczności przywołane przez stronę
nie dają podstaw do stwierdzenia, że w sprawie tej naruszone zostały podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Organ będąc zobowiązany przepisami prawa do wydania rozkazu personalnego o obniżeniu dodatku służbowego, wydał ten rozkaz personalny w oparciu o przepisy prawa. Ustalając zaś granice obniżenia tego dodatku kierował się właściwymi przesłankami, wynikającymi z charakteru popełnionych przewinień dyscyplinarnych, ich skutków, a także rodzaju wymierzonej kary dyscyplinarnej. Ustalenie organu nie było dowolne.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), orzekł jak w wyroku.