II SA/Wa 2218/13

II SA/Wa 2218/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący/
Anna Mierzejewska /sprawozdawca/
Jacek Fronczyk
Symbol z opisem
6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 1151/15 - Postanowienie NSA z 2024-02-16
I OSK 2076/14 - Wyrok NSA z 2016-07-01
I SA/Wa 2076/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2014-12-10
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 270 poz 1599
Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.) Jacek Fronczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia - oddala skargę -
Uzasadnienie
Zastępca Prokuratora Generalnego – Naczelny Prokurator Wojskowy decyzją z dnia [...] października 2013 r., działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 § 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości uposażenia [...] K.C. – prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...].
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje:
Decyzją administracyjną nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Wojskowy Prokurator Okręgowy w [...] – na podstawie art. 78 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), art. 116 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. Nr 50, poz. 487 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2006 r. Nr 59, poz. 423 ze zm.) oraz § 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), przyznał prokuratorowi [...] K. C. uposażenie w łącznej kwocie 6012,00 zł, na które składa się uposażenie zasadnicze i dodatek za długoletnią służbę wojskową. Na podstawie art. 116 ust. 2 pkt 2 ustawy o prokuraturze oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825) – w którym określono, że stanowiskiem równorzędnym pod względem wynagrodzenia i uposażenia, dla potrzeb związanych z obliczaniem dodatku wyrównawczego [...] K. C. właściwe jest stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej – określił wysokość dodatku wyrównawczego dla wymienionego prokuratora na kwotę 3891 zł. Łączną kwotę wynagrodzenia, stosownie do przepisów art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 56, poz. 339), ustalił na kwotę 9.903 zł.
W odwołaniu od tej decyzji K. C. podniósł, że od dnia [...] czerwca 2010 r. pełnił służbę na stanowisku prokuratora Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], które było równorzędne ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej. Z tego tytułu, decyzjami Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. i z dnia [...] sierpnia 2009 r., na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. W sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 133, poz. 1099), zostało mu przyznane wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej, tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej.
W związku z likwidacją Wydziału [...] Wojskowy Prokurator Okręgowy w [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. obniżył mu wysokość wynagrodzenia zasadniczego prokuratora, ze stawki siódmej do stawki czwartej.
K. C. podniósł, iż wydający decyzję ustalającą wysokość dodatku wyrównawczego, naruszył zasadę określoną w art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, zawierającą zasadę ochrony wysokości wynagrodzenia prokuratora obejmującego inne odpowiednio równorzędne stanowisko. Zdaniem K. C. prawo do wynagrodzenia prokuratora, w tym również jego wysokość, jako określone w przepisach prawa, jest prawem nabytym i dlatego raz przyznane wynagrodzenie w określonej stawce, nie może być obniżone do stawki niższej. Nadto z decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. i z dnia [...] grudnia 2009 r. jednoznacznie wynikało, iż stanowisko, na którym pełnił służbę i otrzymywał wynagrodzenie było równorzędne ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej.
Organ II instancji nie podzielił zasadności odwołania.
Zgodnie z art. 116 ust. 4 ustawy o prokuraturze, uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Uposażenie to jest równe wynagrodzeniu prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (art. 116 ust. 5 tej ustawy). Na podstawie art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825) - które uchyliło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 288). Natomiast przepisy o uposażeniu żołnierzy zawarte są w szczególności w Rozdziale 5 – Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych – ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Art. 80 ust. 2 tej ustawy stanowi, iż w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Na podstawie art. 80 ust. 7 tejże ustawy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydał rozporządzenie z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. Nr 196, poz. 1298). Stosownie do § 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, przy ustalaniu uprawnień do dodatku uwzględnia się miesięczną kwotę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi zawodowemu na stanowisku wojskowym oraz kwotę wynagrodzenia miesięcznego, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku cywilnym. Wysokość porównywanego wynagrodzenia ustala się, przyjmując wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny, dodatek za długoletnią pracę oraz dodatek specjalny, których zasady wypłacania i wysokość określają odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i ustawy o prokuraturze. Przy czym w odniesieniu do prokuratorów powszechnych, poza przepisami ustawy o prokuraturze, obowiązujące jest w tym względzie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom.
Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny z dniem [...] stycznia 2010 r., powołał K. C. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Ministra Obrony Narodowej [...] K. C. został zwolniony z zajmowanego stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w [...] i z dniem [...] stycznia 2010 r wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...]. Jednocześnie z dniem objęcia obowiązków na tym stanowisku został mianowany do stopnia majora z grupą uposażenia U: 14C. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Ministra Obrony Narodowej, [...] G. K. został zwolniony ze stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...], wyznaczony z dniem 26 kwietnia 2013 r. na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...] i zaszeregowany do stopnia [...] (grupa U: 15).
Zatem [...] K. C. nigdy nie został powołany przez Prokuratora Generalnego na stanowisko równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej, ponieważ odpowiedniki prokuratur apelacyjnych nie funkcjonują w strukturze wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Zgodnie z art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze stanowiskami równorzędnymi prokuratorów w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury są odpowiednio stanowiska: w Prokuraturze Generalnej i w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej; w prokuraturze okręgowej i w wojskowej prokuraturze okręgowej; w prokuraturze rejonowej i w wojskowej prokuraturze garnizonowej.
Natomiast z dniem rozformowania wydziałów ds. przestępczości zorganizowanej, przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, dotyczący prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej – stał się przepisem martwym.
Decyzja Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...], na którą powołuje się K. C., formalnie nie była decyzją o przyznaniu mu wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej – tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej, wraz z dodatkiem za długoletnią pracę – lecz była decyzją o ustaleniu uposażenia (wojskowego) wymienionemu oficerowi, wydaną na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wysokość ustalonego w tej decyzji dodatku wiązała się z pełnieniem określonej funkcji. Jeżeli zatem [...] K. K. na mocy stosownej decyzji kadrowej przestał pełnić służbę prokuratorską w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej, tj. wydziale ds. przestępczości zorganizowanej wojskowej prokuratury okręgowej, to tym samym odpadła podstawa prawna do ustalenia, że równorzędnym stanowiskiem dla wymienionego prokuratora jest stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej.
Nie ma racji odwołujący, twierdząc, że "raz przyznane wynagrodzenie w określonej stawce nie może być obniżone do stawki niższej". K. C. nigdy nie miał ustalonej stawki wynagrodzenia, gdyż w ogóle nie było to możliwe. Przepisy ustawy o prokuraturze, w szczególności dotyczące zasad wynagradzania prokuratorów powszechnych, bezpośrednio nie dotyczą prokuratorów wojskowych będących oficerami. Dlatego też nie znajduje zastosowania, w odniesieniu do tej grupy prokuratorów wojskowych (będących oficerami), norma wyrażona w art. 62 ust. 1ea tej ustawy, na którą powołuje się K. C. Zwrócić bowiem należy uwagę, że zasada wyrażona w art. 62 ust. 3 ustawy o prokuraturze, z której jednoznacznie wynika, że przepisy art. 62 ust. 1-2 tej ustawy stosuje się do prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, a contrario przesądza o braku stosowania tych przepisów, a więc i art. 62 ust. 1 ea ustawy o prokuraturze, względem prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami – w tym [...] K. C.
Przepisy ustawy o prokuraturze, dotyczące zasad wynagradzania prokuratorów powszechnych mają zastosowanie w odniesieniu do prokuratorów wojskowych, będących oficerami, tylko w sposób pośredni, w sytuacji ustalania porównywanego wynagrodzenia i uposażenia wojskowego, o czym była mowa wcześniej. W żadnym przypadku przepisy ustawy o prokuraturze nie mogą stanowić dla prokuratorów wojskowych będących oficerami, samodzielnej podstawy roszczeń w zakresie uposażenia wojskowego, gdyż względem wyżej wymienionych stosuje się właściwe przepisy uposażeniowe ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
K. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] października 2013 r., wydaną przez Zastępcę Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego, zarzucił naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 116 ust. 1 i 4 w zw. z art. 62 ust. 1 ea ustawy o prokuraturze oraz w zw. z art. 79 i art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury;
2. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania. Podnosił, między innymi, iż stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej, mimo braku w strukturze organizacyjnej wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury odpowiednika Prokuratury Apelacyjnej powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, zgodnie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia za stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury było równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej. Z tego tytułu, Decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom ustalono mu wysokość wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku równorzędnym stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej, w stawce siódmej, tj. w najniższej stawce wynagrodzenia zasadniczego prokuratora prokuratury apelacyjnej. Jednocześnie w decyzji tej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 116 ust. 4 i 5 ustawy o prokuraturze określono wysokość uposażenia wojskowego wraz z dodatkiem wyrównawczym dla prokuratorów.
Wojskowy Prokurator Okręgowy w [...] wydał szereg decyzji ustalających wysokość otrzymywanego wynagrodzenia. W decyzjach tych wysokość przyznanego na zajmowanym stanowisku wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej oraz zasady przyznawania wynagrodzenia nie uległy zmianie. Zmiana przepisów (tj. treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokość dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia za stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury) nie miały wpływu na ustalenie zasad ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego.
Zatem nie jest zasadne zawarte w zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji twierdzenie, iż skarżący został jedynie wyznaczony do pełnienia obowiązków prokuratora Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], co skutkowało wypłatą wyższego wynagrodzenia za wykonywanie obowiązków w tym wydziale. Nie jest zasadne twierdzenie, iż w związku z wyznaczeniem go na stanowisko prokuratora Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] skarżący utracił prawo do wyrównania do stawki prokuratora prokuratury apelacyjnej. Nie ma zatem podstaw prawnych do obniżenia nabytego przez prokuratora prawa do wynagrodzenia w określonej stawce wynagrodzenia zasadniczego, gdyż skarżący, pełniąc obowiązki w Wydziale [...], zajmował stanowisko równorzędne pod względem wynagrodzenia prokuratorowi prokuratury apelacyjnej i otrzymywał siódmą stawkę wynagrodzenia.
Skarżący podnosił, iż powinien skorzystać z ochrony wysokości uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego stosownie do treści art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ponieważ doszło do wyznaczenia go na niższe stanowisko służbowe. Przepisy art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2013 r. sygn. K 27/12, gwarantują mu ochronę wysokości jego wynagrodzenia i zmiany w prokuraturze nie mogą tego prawa naruszać.
W odpowiedzi na skargę Zastępca Prokuratora Generalnego – Naczelny Prokurator Wojskowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż zgodnie z przepisami ustawy o prokuraturze, prokurator nabywa prawo do stawki siódmej jedynie w dwóch przypadkach: albo poprzez wyznaczenie na stanowisko w prokuraturze apelacyjnej (gdzie stawka siódma jest stawką najniższą), albo poprzez odpowiednio długi staż w prokuraturze okręgowej – w wyniku którego po kolejnych pięcioletnich okresach pracy prokurator otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w stawkach od czwartej do ósmej. Żaden z tych przypadków nie dotyczy skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym chodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną.
Na wstępie przypomnieć należy, iż ustawa o prokuraturze normuje kwestie związane z działalnością i organizacją prokuratury, obowiązkami i prawami prokuratorów, odpowiedzialnością dyscyplinarną prokuratorów, aplikacjami i aplikantami prokuratorskimi. Rozdział 8 tej ustawy zawiera unormowania szczególne dotyczące prokuratorów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Oznacza to, iż przepisy tego rozdziału odmiennie niż przepisy rozdziałów poprzednich, regulują kwestie związane z zatrudnieniem na stanowisku prokuratora w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury, tj. wyznaczaniem, przenoszeniem i zwalnianiem ze stanowisk służbowych, delegowaniem prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, kar dyscyplinarnych za przewinienia dyscyplinarne i i wykroczenia.
Z treści art. 116 ustawy o prokuraturze wynika, iż "do prokuratorów, asesorów i aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, stosuje się w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych lub służby okresowej z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Natomiast art. 116 ust. 4 ustawy wskazuje że "uposażenie prokuratorów, asesorów i aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy".
Należy wskazać, iż stosunek służbowy prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest stosunkiem mieszanym, gdyż jest on normowany przez dwie ustawy: ustawę o prokuraturze, a przez treść art. 116 ust. 1 tej ustawy również przez ustawę o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Ponieważ skarżący pełnił zawodową służbę wojskową, to w stosunku do niego miał zastosowanie art. 111 ust. 1 ustawy o prokuraturze, z którego treści wynika, iż prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury wyznacza Minister Obrony Narodowej na wniosek Naczelnego Prokuratora Wojskowego w trybie określonym w przepisach ustawy o służbie woskowej żołnierzy zawodowych.
Na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych w zależności od kwalifikacji i opinii służbowej, natomiast stosownie do treści ust. 5 art. 35 powołanej ustawy żołnierza zawodowego wyznacza na stanowisko służbowe i zwalnia z tego stanowiska Minister Obrony Narodowej.
Zgodnie z § 39 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U Nr 7, poz. 38 ze zm.) żołnierz w służbie stałej pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym, natomiast na podstawie § 45 tego rozporządzenia czas pełnienia służby na stanowisku służbowym liczy się od dnia faktycznego objęcia tego stanowiska, ogłoszonego w rozkazie dowódcy jednostki po wydaniu rozkazu personalnego o wyznaczeniu żołnierza zawodowego na to stanowisko przez właściwy organ woskowy.
Paragraf 45 rozporządzenia wskazuje 3 przesłanki, pod których spełnienia liczy się czas pełnienia służby, tj:
1. darta dzienna objęcia stanowiska służbowego,
2. rozkaz personalny dowódcy jednostki wojskowej o faktycznym objęciu wyznaczonego stanowiska służbowego,
3. rozkaz personalny właściwego organu wojskowego o wyznaczeniu żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe.
Warunkiem wykonania § 45 rozporządzenia jest wydanie decyzji o objęciu wyznaczonego stanowiska służbowego ze wskazaniem daty objęcia tego stanowiska na podstawie rozkazu personalnego o wyznaczeniu na stanowisku służbowe
Należy jeszcze przypomnieć treść art. 62 ust. 1c ustawy o prokuraturze, który stanowi, iż prokurator obejmując stanowisko, otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce podstawowej. Wynagrodzenie zasadnicze prokuratora podwyższa się do wysokości stawki pierwszej awansowej po siedmiu latach pracy na danym stanowisku prokuratorskim
Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy z uwagi na przyznanie skarżącemu decyzjami Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. i z dnia [...] grudnia 2009 r. – na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom – wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej (tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej), daje skarżącemu status równy prokuratorowi apelacyjnemu, na zasadzie przepisów art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1ea i art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze i czy w decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] wrzęśnia 2013 r. oraz w utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2013 r. stawka siódma tego uposażenia – właściwego dla prokuratora apelacyjnego – powinna zostać mu zachowana.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej postawione pytania należy odpowiedzieć odmownie.
Dokładna analiza przepisów art. 62 ust. 1 ab oraz ust. 1eb ustawy o prokuraturze wskazuje, że prokurator nabywa prawo do stawki siódmej jedynie w dwóch przypadkach: albo poprzez wyznaczenie na stanowisko w prokuraturze apelacyjnej (gdzie stawka siódma jest stawką najniższą), albo poprzez odpowiednio długi staż w prokuraturze okręgowej – w wyniku którego po kolejnych pięcioletnich okresach pracy prokurator otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w stawkach od czwartej do ósmej. Dodać tu należy, iż aby osiągnąć poziom stawki siódmej, która w prokuraturze apelacyjnej jest przedostatnia pod względem wysokości (wyżej cytowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom) – prokurator powinien przepracować na stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej 15 lat.
Skarżący, jakkolwiek odwołuje się do powyższych przepisów, to swoje prawo do zachowania siódmej stawki wynagradzania upatruje z faktu prawnego – wydanych w jego sprawie dwóch decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. i z dnia [...] grudnia 2009 r., którymi – na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom – przyznano mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej.
Zatem powyższa stawka została przyznana nie jako stała stawka wynagrodzenia, ale stawka przysługująca nie wprost z przepisów ustawy o prokuraturze, ale z mocy stosownego rozporządzenia, w związku z wykonywanymi zadaniami przez skarżącego, w określonej komórce prokuratury okręgowej – tu Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale [...] i wynikającej wprost z przypisania skarżącego, będącego prokuratorem okręgowym, do tego wydziału.
Nie można zatem uznać, aby takie przypisanie skarżącemu wynagrodzenia w stawce siódmej, na mocy przepisu rozporządzenia, na czas pracy w Wydziale [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], kreowało pełnienie wówczas przez niego stanowiska równorzędnego (w pojęciu hierarchicznym) ze stanowiskiem prokuratora apelacyjnego. Rozstrzygnięcie to jedynie kreowało, na ten czas, otrzymywanie uposażenia w stawce siódmej.
Odwrotne rozumowanie prowadziłoby do wniosku, iż nie jedynie ustawa o prokuraturze (art. 62 ust. 1ab oraz ust. 1eb), ale także akt niższej rangi, jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825) kreują zasady nabywania statusu prokuratora apelacyjnego. Na mocy tego rozporządzenia Rady Ministrów (a także uchylonego przez nie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. – Dz. U. Nr 49, poz. 288 oraz poprzedzającego go rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. – Dz. U. Nr 56, poz. 460), prokuratorom wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej przysługiwał niejako dodatkowy bonus z tytułu pełnienia służby w tej specyficznej komórce organizacyjnej wojskowej prokuratury okręgowej, w postaci przyrównania ich uposażenia do wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej. Innymi słowy prokuratorzy ci nie nabywali prawa do stawki siódmej, jako najniższej w prokuraturze apelacyjnej, gdyż nie spełniali ku temu warunków ustawowych, a jedynie nabywali uprawnienie do otrzymywania wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej, przez okres wykonywania obowiązków w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Z chwilą zakończenia wykonywania obowiązków w powołanej komórce organizacyjnej, przedmiotowe uprawnienie do zwiększonego wynagrodzenia przestało przysługiwać i dlatego zaskarżone decyzje, wydane w związku z objęciem przez skarżącego stanowiska w innym Wydziale w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] nie mogły przyznać mu wynagrodzenia w siódmej stawce. Nabyte na podstawie powyższych przepisów prawo do otrzymywania siódmej stawki wynagrodzenia było ściśle ograniczonym uprawnieniem, przyznanym jedynie na czas pracy danego prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej, właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Zatem zwiększenie stawki wynagrodzenia było jedynie czasowe. Regulacja ta ma zatem charakter wyjątkowy, gdy te specyficzne zasady przyznawania stawki siódmej wynagrodzenia, porówna się z zasadami przyznawania innych stawek wynagradzania. Ta specyfika, leżąca u genezy przyznania skarżącemu rzeczonej stawki wynagrodzenia, wskazuje także na okresowy charakter zwiększenia stawki wynagrodzenia.
Wobec powyższego brak jest podstaw do powoływania się przez skarżącego na zasady zawarte w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP i regulacje dotyczące praw nabytych, w tym orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 27 marca 2013 r., sygn. K 27/12), gdyż skarżący nie nabył stałego prawa do stawki siódmej, albowiem nigdy nie został on wyznaczony na stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej ani też nie posiadał odpowiednio długiego stażu pracy w prokuraturze okręgowej, aby takie stanowisko uzyskać. Stawka ta przysługiwała mu jedynie na czas pracy w Wydziale [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...].
Wbrew stanowisku skarżącego, jego uprawnienia do dalszego zachowania siódmej stawki wynagrodzenia nie można także wyprowadzać z treści art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze.
W niniejszej sprawie jest oczywiste, iż prokurator [...] K. C. po zniesieniu Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] z dniem [...] kwietnia 2013 r. już wcześniej, bo od 2009 r. piastował stanowisko prokuratora okręgowego. W związku ze zniesieniem Wydziału [...] w Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. wyznaczył prokuratora G. K., zajmującego stanowisko prokuratorskie prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] (jak wyżej wspomniano od 2009 r.), na stanowisko wojskowe w konkretnej komórce organizacyjnej w tej prokuraturze (Wydział [...]). Zatem w przypadku skarżącego nastąpiła tu jedynie zmiana wydziału w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...]. Skarżący od 2009 r. i nadal ma niezmiennie stanowisko prokuratora okręgowego. Zmiana wydziału nie spowodowała zmiany jego statusu prokuratorskiego.
W rozumieniu przepisu art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze równorzędnym stanowiskiem dla stanowiska prokuratora apelacyjnego, będzie np. stanowisko sędziego sądu apelacyjnego, otrzymującego wynagrodzenie zasadnicze z ósmej stawki, który zrzekł się swego urzędu sędziowskiego i został powołany na stanowisko prokuratorskie prokuratora prokuratury apelacyjnej.
Skoro wyżej wskazane uregulowania ustawy o prokuraturze nie zezwalają na zachowanie na obecnie zajmowanym przez skarżącego stanowisku siódmej grupy wynagrodzenia, to czy zachowanie wynagrodzenia w tej stawce nie wynikałoby z przepisu art. 79 ustawy o zawodowej służbie żołnierzy zawodowych.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższy przepis nie może być stosowany w niniejszym przypadku, gdyż sytuacja skarżącego nie dotyczy wyznaczenia na stanowisko służbowe w strukturze wojskowej, ale w strukturze organów ścigania.
Przepis art. 79 odnosi się do żołnierzy wyznaczonych na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia, co wprost wynika z jego treści, a nie – jak twierdzi skarżący – na niższe stanowisko służbowe. Zgodnie z definicjami zawartymi w art. 6 ust. 1 pkt 5 i 6 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej, o tym czy stanowisko jest wyższe czy równorzędne decyduje stopień etatowy tego stanowiska, a nie grupa uposażenia. W konsekwencji o wyznaczeniu na niższe stanowisko służbowe w przypadku skarżącego (będącego podpułkownikiem) można by mówić wówczas, gdyby został wyznaczony na stanowisko zaszeregowane do stopnia etatowego majora. Cytowany przepis, używając określenia "uposażenie zasadnicze" odnosi je do tego pojęcia w rozumieniu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, czyli uposażenia przysługującego żołnierzowi zawodowemu na zajmowanym przez niego stanowisku wojskowym (art. 78 ust. 1 powołanej ustawy). Skarżący wspomnianą wyżej decyzją kadrową Ministra Obrony Narodowej został wyznaczony na stanowisko zaszeregowane do tego samego stopnia etatowego (podpułkownika) grupy uposażenia (U-15), co poprzednio zajmowane, a więc na stanowisko równorzędne o takiej samej grupie uposażenia.
Zatem przywołanie przez skarżącego przepisu art. 79 jest w tym przypadku nieuprawnione zarówno na gruncie wojskowej ustawy pragmatycznej, jak i z uwagi na to, iż w istocie spór, co do wysokości wynagrodzenia skarżącego, nie wynika z jego stanowiska w wojsku (ta sama grupa zaszeregowania), ale przesunięcia go, w określonej sytuacji do innego wydziału w ramach tej samej prokuratury, który to spór można rozstrzygnąć jedynie w oparciu o przepisy ustawy o prokuraturze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem prawa skutkującym ich uchylenie albo stwierdzeniem nieważności i dlatego z wyżej wskazanych względów, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.