II SA/Wa 2214/18

II SA/Wa 2214/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-06-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /przewodniczący/
Ewa Kwiecińska
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Sygn. powiązane
III OSK 2406/21 - Wyrok NSA z 2023-04-19
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę
Uzasadnienie
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z [...] maja 2018 r.
nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138), zwanej dalej u.o.d.o., po rozpatrzeniu wniosku R. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2017 r. (znak: [...]) o odmowie uwzględnienia wniosku R. S. w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych oraz danych osobowych jego małoletniego syna F. S. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], zwanego dalej PPIS oraz [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego
z siedzibą w [...], zwanego dalej [...].
W uzasadnieniu GIODO wskazał, że do Biura wpłynęła skarga R. S. na przetwarzanie jego danych osobowych oraz danych osobowych jego małoletniego syna F. S. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], zwanego dalej PPIS oraz [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z siedzibą w [...] zwanego dalej [...]. Organ podał, że w treści swej skargi skarżący wskazał, że ww. organy bez podstawy prawnej przetwarzają dane osobowe jego małoletniego syna F. S.
w zakresie stanu jego zdrowia, w szczególności skarżący neguje sposób pozyskania przedmiotowych danych dotyczących wykonywania obowiązkowych szczepień ochronnych. Ponadto skarżący wskazuje, że ww. organy bez podstawy prawnej przetwarzają również jego dane osobowe jako ustawowego przedstawiciela małoletniego syna F. S.
GIODO wskazał, że w toku postępowania ustalił następujący stan faktyczny:
1) PPIS pozyskał dane osobowe skarżącego (imię, nazwisko, adres zamieszkania,
nr telefonu) oraz jego małoletniego syna F. S. (imię, nazwisko, data urodzenia, adres zamieszkania) wraz z informacją o stanie jego szczepień
w sprawozdaniu za [...] kwartał 2014 r. z przychodni [...] filia [...],
w związku z stwierdzeniem braku dokonania szczepień u małoletniego F. S. zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych (dowód karta 22). W toku prowadzonego postępowania PPIS pozyskał ponadto nr PESEL i NIP skarżącego (dowód karta 23). 2) Z wyjaśnień PPIS wynika, że do rodziców (w tym skarżącego) małoletniego F. S. wystosowane zostało pismo informacyjne dotyczące procedury postępowania w przypadku uchylania się od szczepień,
a następnie wezwano ich do realizacji szczepień ochronnych wobec małoletniego syna F. S. pismami z [...] maja 2014 r. W dalszej kolejności w powyższym przedmiocie PPIS skierował upomnienia z [...] października 2014 r. do rodziców małoletniego F. S. 3) PPIS w wyjaśnieniach z dnia [...] października 2016 r. wskazał, że z uwagi na niewykonanie ww. obowiązku przez rodziców małoletniego F. S. przekazał dane osobowe jego oraz jego rodziców, w tym skarżącego, Wojewodzie [...] jako organowi uprawnionemu do prowadzenia egzekucji obowiązku niepieniężnego, jakim jest wykonanie obowiązkowych szczepień (dowód karta 25). Powyższe dane zostały również przekazane wraz z dokumentacją [...] Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, jako organowi II instancji.
4) W przedmiotowej sprawie [...] występuje jako organ II instancji w stosunku do orzeczeń PPIS, mających na celu egzekwowanie obowiązku poddania obowiązkowemu szczepieniu małoletniego syna Skarżącego – F. S. (dowód karty 36-41). 5) [...] przekazał dane osobowe małoletniego F. S. oraz jego rodziców Wojewodzie [...] w celu wyegzekwowania obowiązkowego szczepienia, na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201).
W dniu [...] października 2017 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęły dwa wnioski skarżącego z [...] października 2017 r. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji i o uzupełnienie decyzji.
GIODO postanowieniem z [...] października 2017 r. (znak: [...]) odmówił uwzględnienia wniosku o uzupełnienie decyzji i postanowieniem z [...] października 2017 r. (znak: [...]) odmówił uwzględnienia wniosku
o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji.
Utrzymując w mocy własną decyzję o odmowie uwzględnienia wniosku R.S. GIODO wskazał m.in., co należy do jego zadań zgodnie z art. 12 pkt 2 u.o.d.o. Przywołał art. 14 u.o.d.o. Podał, że w celu zweryfikowania zarzutów skarżącego pod adresem PPIS i [...], a jednocześnie umożliwienia tym podmiotom zajęcia stanowiska wobec dotyczącej ich skargi, Generalny Inspektor, korzystając
z instrumentów prawnych określonych w art. 14 u.o.d.o., zwrócił się do ww. podmiotów o złożenie pisemnych wyjaśnień oraz potwierdzających je dowodów w sprawie przedstawionej w skardze. Organ wskazał, że ze względu na charakter uprawnień przysługujących mu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, rozstrzygając sprawę poddaną jego ocenie, oparł się przede wszystkim na pisemnych wyjaśnieniach stron i przesłanych przez nie dowodach. GIODO zaznaczył, że w niniejszym postępowaniu, na podstawie zgromadzonych wyjaśnień, dokonał indywidualnej oceny podstaw przetwarzania danych osobowych skarżącego i jego małoletniego syna F. S. przez PPIS i [...]. Podniósł, że sugestie wyrażone przez GIODO w pismach skierowanych do Ministra Zdrowia, Głównego Inspektora Sanitarnego jest działaniem odrębnym mającym na celu doprecyzowanie obowiązujących przepisów.
GIODO wskazał przy tym, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 marca 2001 r. (sygn. II SA 401/00) wskazał, że "Generalny Inspektor (...) nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami".
GIODO podał, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy wykazał,
że skarżący, jako osoba sprawująca prawną pieczę nad swoim małoletnim synem F. S., nie wykonał w stosunku do niego obowiązku szczepień ochronnych. Z uwagi na powyższe jego dane osobowe oraz dane osobowe małoletniego F. S. przekazane zostały przez przychodnię [...] filia [...] PPIS w celu wyegzekwowania obowiązku poddania obowiązkowemu szczepieniu.
Organ wskazał, że każda forma przetwarzania danych osobowych tzw. "zwykłych" powinna znaleźć oparcie w jednej z enumeratywnie wyliczonych w art. 23 ust. 1 u.o.d.o. przesłanek, warunkujących legalność tego procesu. Przetwarzanie danych osobowych tzw. "wrażliwych", których wyczerpujący katalog określono w art. 27 ust. 1 u.o.d.o. powinno mieć oparcie w jednej z przesłanek wymienionych w art. 27 ust. 2 u.o.d.o. Niezależnie od zgody osoby, której dane dotyczą, przetwarzanie jej danych osobowych jest dopuszczalne między innymi wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa w przypadku przetwarzania danych zwykłych (art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o.). W przypadku danych wrażliwych, przetwarzanie danych osobowych bez zgody osoby której dane dotyczą dozwolone jest m. in. w przypadku, gdy przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą,
i stwarza pełne gwarancje ich ochrony (art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o.).
Odnosząc się do kwestii pozyskania danych osobowych skarżącego oraz jego małoletniego syna przez PPIS GIODO wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2016 r., poz. 1866), zwanej dalej u.z.z. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w tej ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. 2017 r. poz. 1318 z późn. zm.). Ponadto, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w u.z.z. do udzielania danych
i informacji organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Wojskowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Inspekcji Weterynaryjnej, Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej, Inspekcji Ochrony Środowiska, jednostkom, o których mowa w art. 30 ust. 1, oraz ośrodkom referencyjnym i instytutom badawczym - niezbędnych do prowadzenia nadzoru epidemiologicznego nad zakażeniami i chorobami zakaźnymi i zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych; właściwym państwowym inspektorom sanitarnym - niezbędnych do prowadzenia nadzoru epidemiologicznego nad niepożądanymi odczynami poszczepiennymi; organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej - niezbędnych do sprawowania nadzoru nad realizacją obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-3 u.z.z. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 8 u.z.z. osoby przeprowadzające szczepienia ochronne prowadzą dokumentację medyczną dotyczącą obowiązkowych szczepień ochronnych, w tym przechowują karty uodpornienia oraz dokonują wpisów potwierdzających wykonanie szczepienia (pkt 1) i sporządzają sprawozdania z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz sprawozdania ze stanu zaszczepienia osób objętych profilaktyczną opieką zdrowotną, które przekazują państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu (pkt 2). Rozporządzenie wydane na podstawie art. 17 ust. 10 u.z.z. określa w załączniku nr 4 wzór sprawozdania z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych, zgodnie z którym w dziale drugim znajduje się wykaz osób uchylających się od szczepień ochronnych.
Organ stwierdził, że art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. stanowi podstawę przekazania danych osobowych skarżącego i jego małoletniego syna PPIS wraz z informacją
o stanie szczepień (zdrowiu dziecka), natomiast w rozporządzeniu określono kwestie organizacyjne i techniczne pozwalające usystematyzować obieg opisanych w nim dokumentów. GIODO wskazał, że z uwagi na to, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie art. 5 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. 2017 r. poz. 1261), zwanej dalej u.p.i.s., w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ppkt c u.z.z. sprawuje nadzór w zakresie realizacji obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym, przychodnia [...] filia [...] na podstawie art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. była zobligowana do poinformowania o niewypełnieniu w/w obowiązku przez skarżącego wobec małoletniego F. S. Wskazanie Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] danych osobowych skarżącego i jego syna w zakresie imion, nazwiska, daty urodzenia dziecka wraz z danymi kontaktowymi, adresem zamieszkania było celowe, ponieważ umożliwiło wykonywanie przez PPIS nadzoru w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych.
GIODO stwierdził, że działanie to miało oparcie w przesłankach określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. (w przypadku danych skarżącego) oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. (w przypadku danych małoletniego syna skarżącego) w związku z przepisami ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz było zgodne z art. 26 ust. 1 u.o.d.o. Podniósł, że ustawodawca, poza opisanym powyżej uprawnieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do pozyskiwania danych osobowych osób nierealizujących obowiązku szczepień, przewidział dla organów tego rodzaju możliwość przetwarzania danych, w ramach wykonywania nadzoru nad realizacją w/w obowiązku.
Odnosząc się do wyrażonego w treści skargi żądania o spowodowanie zaprzestania przetwarzania danych osobowych skarżącego oraz jego syna przez PPIS organ wskazał, że przestrzeganie ustawowego obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym wynikającym z art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt b u.z.z., jak również udzielenie informacji dotyczących jego realizacji zabezpieczone zostało przymusem administracyjnym (tak również: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 7/13).
Z uwagi na to, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 pkt c u.z.z. PPIS sprawuje nadzór nad wykonywaniem obowiązku szczepień oraz określa ich zakres i termin (art. 5 pkt 3 u.p.i.s.) organ ten jest uprawniony do dochodzenia wykonania obowiązku szczepień na drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. Art. 15 § 1 u.p.e.a. obliguje wierzyciela, do wysłania zobowiązanej osobie upomnienia, przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Z wyjaśnień PPIS w [...] wynika, że organ ten wezwał rodziców małoletniego F. S. do wykonania obowiązku szczepień w stosunku do ich syna, a następnie upomniał ich w związku
z nie wykonaniem obowiązkowych szczepień, o których mowa w ww. wezwaniu.
Oznacza to w ocenie organu, że przetwarzanie danych osobowych, w tym danych dotyczących stanu zdrowia w zakresie niewykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego, syna skarżącego przez PPIS, ma oparcie w przesłance określonej w art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. natomiast w przypadku danych osobowych skarżącego, w przesłance wskazanej w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt b u.z.z. i przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Odnosząc do kwestii pozyskania i dalszego przetwarzania danych osobowych skarżącego i jego małoletniego syna przez [...] GIODO wskazał, że jest on organem rządowej administracji zespolonej w województwie i zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 1 u.p.i.s. jest organem wyższego stopnia w stosunku do PPIS. [...] przeprowadził kontrolę działalności PPIS w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami postępowań prowadzonych w celu egzekwowania wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, w tym postępowania dotyczącego skarżącego i jego małoletniego syna F. S.. W związku z powyższym przetwarzanie danych osobowych syna skarżącego przez [...] ma oparcie w przesłance określonej w art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o., natomiast w przypadku danych osobowych skarżącego, w przesłance wskazanej w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o.
GIODO podał, że z uwagi na niewykonanie przez skarżącego w/w obowiązku pomimo kierowanych wezwań i upomnień, zarówno PPIS jak i [...] zobowiązane były podjąć działania do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. PPIS jako wierzyciel I instancji oraz [...] jako wierzyciel II instancji, wszczęli postępowanie egzekucyjne, w stosunku do rodziców małoletniego F. S. W wyniku powyższego postępowania egzekucyjnego dane osobowe małoletniego F. S. oraz jego rodziców zostały przekazane Wojewodzie [...], jako organowi właściwemu do prowadzenia egzekucji obowiązku niepieniężnego, jakim jest wykonanie obowiązkowych szczepień. Powyższe dane osobowe PPIS zobowiązany był wskazać
w tytule wykonawczym, zgodnie z regulacją art. 27 § 1 u.p.e.a.
GIODO zaznaczył, że obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym jest zastrzeżony przymusem administracyjnym, jako obowiązek wynikający wprost
z przepisów prawa, gdzie w roli wierzyciela występuje organ PPIS, natomiast w roli organu egzekucyjnego Wojewoda. Zgodnie bowiem art. 20 § 1 u.p.e.a. organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest co do zasady wojewoda. Zaznaczyć należy, że kierownik wojewódzkiej inspekcji lub kierownik powiatowej inspekcji są organami egzekucyjnymi w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jedynie w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych przez te organy decyzji
i postanowień (por. art. 20 § 1 pkt 3 i 4 u.p.e.a.). Podmioty te nie są zatem organami egzekucyjnymi w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym w odniesieniu do obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisu prawa (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 1312/13). W niniejszej sprawie zatem PPIS prawidłowo zidentyfikował organ egzekucyjny tj. Wojewodę, do którego skierował tytuły wykonawcze, zawierające dane osobowe małoletniego F. S. oraz jego rodziców.
Organ stwierdził, że udostępnienie Wojewodzie [...] danych osobowych dotyczących stanu zdrowia syna skarżącego przez PPIS oraz [...],
w zakresie niewykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego, ma zatem oparcie w przesłance określonej w art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. natomiast w przypadku danych osobowych skarżącego, w przesłance wskazanej w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o.
w związku z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Odnosząc się do zarzutu nie spełnienia obowiązku informacyjnego z art. 25 u.o.d.o. wobec skarżącego i jego małoletniego syna przez PPIS i [...] organ przywołał art. 25 art. 25 ust . 2 pkt 5, pkt 6 u.o.d.o. Wskazał, że PPIS i [...] są organami państwowymi, które realizują zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej z zakresu zdrowia publicznego. Zgodnie z powyższym podstawą do zwolnienia PPIS
i [...] z obowiązku informacyjnego w stosunku do skarżącego i jego małoletniego syna jest art. 25 ust. 2 pkt 5 u.o.d.o. ( dane są przetwarzane przez administratora,
o którym mowa w art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, na podstawie przepisów prawa).
Odnosząc się do zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żądania wskazania przepisów, które zwalniały by PPIS z rejestrowania zbiorów danych wrażliwych, w tym zbioru osób "uchylających się" GIODO wskazał, że kwestia rejestracji zbioru danych osobowych może być ewentualnie przedmiotem postępowania prowadzonego przez Generalnego Inspektora z urzędu, a nie w postępowaniu wszczętym na skutek skargi indywidualnej osoby (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 953/09). Dodatkowo GIODO wskazał, że według doktryny: "Zgłoszenie i sama rejestracja zbioru danych osobowych mają w istocie jedynie informacyjny i formalny charakter. Nie są źródłem żadnych praw dla administratora ani też nie oznaczają, że przetwarzanie danych w zbiorze jest zgodne z prawem. (...) niezgłoszenie zbioru do rejestracji zagrożone jest sankcją kamą (...). Zarejestrowanie zbioru (wpis do rejestru) jest czynnością materialno-techniczną (czynnością wywołującą skutki prawne drogą działań faktycznych); rejestracja nie odbywa się przez wydanie decyzji administracyjnej (...)" (J.Barta, P.Fajgielski, R.Markiewicz, "Ochrona danych osobowych. Komentarz", 5.wydanie, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2011, s. 642-3).
Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 111 § 1
i 1b k.p.a. oraz art. 160 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000) w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia
1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku R. S. o uzupełnienie decyzji GIODO z [...] maja
2018 r., odmówił uwzględnienia wniosku. Organ wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w objętej wnioskiem decyzji jest kompletne, orzeka bowiem o całości żądań wnioskodawcy zawartych w skardze.
Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] maja 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił organowi:
1. naruszenie art 304 § 2 ustawy 2 dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.), poprzez nie poinformowanie prokuratora o naruszeniu przez pracowników PPIS w [...] przepisów karnych art. 53 w związku z art 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. 1997 Nr 133, poz. 883 z późn. zm.).
2. naruszenie art. 3 Konwencji o prawach dziecka z dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. 1991 Nr 120, poz. 526) poprzez wydanie decyzji dotyczącej praw małoletniego w odniesieniu do praw ogółu bez rozstrzygnięcia w konkretnej sytuacji faktyczno-prawnej tego konkretnego dziecka i uznania co będzie stanowiło w tym konkretnym stanie o tzw. dobru dziecka i najlepszym zabezpieczeniu jego interesów.
3. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257. z 2018 r. poz. 149 z późn. zm.), polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.
4. naruszenie art 7, 77 § 1 i art 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a
5. naruszenie art 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.
6. naruszenie art 138 § 1 pkt 1 k.p.a w związku 2 art 144 k.p.a. poprzez utrzymanie
w mocy wadliwy decyzji pierwotnej.
7. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pierwotnej w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie tej decyzji.
8. naruszenie art. 39¹ § 1 k.p.a. polegające na doręczaniu pism w postępowaniu w formie papierowej podczas gdy organ był zobligowany do doręczenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
9. naruszenie art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie
i niedopełnienie obowiązku zawiadomienia strony z podaniem przyczyn zwłoki
i wskazania nowego terminu załatwienia sprawy oraz pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia.
Skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) b) c) P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości a na wypadek uznania przez sąd,
że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wniósł o jej uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji z naruszeniem prawa, na podstawie art. 193 w związku z art 188 pkt 3 uwzględniając art. 39 ust. 3 Konstytucji wniósł o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego czy rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych narusza przepisy art. 92 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji, na podstawie art. 200 w związku z art. 208 P.p.s.a. o nałożenie na UODO obowiązku zwrotu stronie poniesionych kosztów w kwocie 369 zł w związku z niewłaściwym postępowaniem organu. Skarżący zwrócił się o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawił m.in. przebieg postępowania, rozszerzoną argumentację skargi prezentującą stanowisko skarżącego. Podniósł m.in, że stronie nie udało się uzyskać dostępu do metryki sprawy mimo podjęcia aktywnych działań w tym względzie. Skarżący wskazał, że ustne postanowienie o odmowie udostępnienia akt a następnie postanowienie na zażalenie strony było wydane z rażącym naruszeniem prawa. Podstawa prawna przetwarzania danych osobowych czyli art. 5 pkt 3 u.p.i.s. nie ustala normy kompetencyjnej do podejmowania wskazanych w decyzji GIODO czynności gdyż wymienia jako kompetencje ustawowe: "ustalanie zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie" - czyli w zakresie nadzoru nad ustalaniem zakresu i terminów a nie nadzoru nad wykonywaniem obowiązku przez osoby fizyczne. Czym innym jest ustalanie przepisów a czym innym ich wykonywanie. Przyjęcie tezy, że organy Inspekcji Sanitarnej z jednej strony są władne wydawać komunikaty określające obowiązki osób fizycznych a z drugiej strony mogą nadzorować realizację tych samych obowiązków wobec tych samych osób fizycznych byłoby obrazą zasady trójpodziału władzy wyrażonej w art. 10 Konstytucji. Skarżący wskazał, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego powinno uwzględnić, iż PPIS w [...] nie nałożył obowiązku w drodze decyzji opierając się na art. 5 u.z.z. oraz uprawnieniach powiatowego Inspektora Sanitarnego nadanych mu przez ustawodawcę, które zostały przewidziane na sytuacje szczególne
co bezpośrednio wynika z treści art. 33 u.z.z. ani nie wystąpił stan epidemii przewidziany w okolicznościach szczególnych na podstawie innych aktów prawnych skoro jak wynika z treści decyzji GIODO, PPIS w [...] powołał się wyłącznie na komunikat PSO ogłoszony w dzienniku urzędowym a nie powszechnie obowiązujące źródło prawa. Skarżący wskazał na istnienie oczywistego braku legitymacji ustawowej jeśli chodzi o egzekucję zarówno po stronie Wojewody skoro nie ogłoszono aktu prawa miejscowego przewidzianego na wypadek epidemii (w tym miejscu chodzi o tę egzekucję obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa) jak i brak przepisów szczególnych dotyczących egzekucji przez sanepid obowiązku stosowania profilaktycznego świadczenia zdrowotnego w POZ, inaczej mówiąc skorzystania
z uprawnienia do bezpłatnej usługi w ramach NFZ przez osobę zdrową.
W ocenie skarżącego organy inspekcji sanitarnej, jak i GIODO nie potrafiły podać właściwej podstawy prawnej dla swoich działań. Skarżący wskazał także m.in. na nieodniesienie się przez organ do wniosków dowodowych oraz brak uwzględnienia
i odniesienia się GIODO do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, wyrażonego przez stronę w piśmie.
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 39¹ § 1 k.p.a. wskazał,
że przepis ten nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. Część pism w toku przedmiotowego postępowania została w wyniku pomyłki wysłana skarżącemu za pokwitowaniem przez operatora pocztowego. Organ podał, że po wykryciu ww. pomyłki, bezzwłocznie zaprzestał wysyłania w toku postępowania pism do skarżącego w powyższy sposób i doręczał je za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w myśl postanowień powołanego wyżej art. 39¹ § 1 k.p.a. W sposób powyższy doręczone zostały skarżącemu w szczególności: pismo organu z dnia [...] marca 2018 r. informujące o zgromadzeniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie i przysługującej skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów
i materiałów oraz zgłoszonych żądań i zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2018 r.
o czym świadczą urzędowe poświadczenia doręczenia, znajdujące się w aktach sprawy.
Doręczenie pisma organu z dnia [...] maja 2017 r. informującego o zgromadzeniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie i przysługującej skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak i decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., nastąpiło do rąk adresata w formie papierowej,
o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenia ich odbioru przez skarżącego. Nie można zatem uznać, że nie doszło do ich doręczenia. Organ podkreślił, że doręczanie pism w toku postępowania w formie papierowej
nie spowodowało po stronie skarżącego żadnych negatywnych skutków prawnych, w szczególności skarżący zachował termin do wniesienia odwołania.
Pismem procesowym z dnia [...] czerwca 2019 r. R. S. wskazał,
że w sprawie będącej przedmiotem skargi do WSA pojawiły się nowe dokumenty, które w ocenie skarżącego mogą wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Skarżący wskazał na pismo p.o. Zastępcy Dyrektora [...] z dnia 2018-12-[...], informujące
o pozostawieniu bez rozpoznania wniosków strony z dnia 2018-05-[...].
W kolejnym piśmie procesowym z [...] czerwca 2019 r. skarżący nawiązał do swojego pisma z [...] stycznia 2019 r. złożonego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2187/18.
W następnym piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący wniósł
o zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z – jak podał – "ujawnieniem czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sądowo-administracyjnej". Skarżący wskazał, że w dniu 2018-12-[...] strona odebrała pismo p.o. Zastępcy Dyrektora Zespołu [...] z dnia 2018-12-[...], informujące o pozostawieniu bez rozpoznania wniosków strony z dnia 2018-05-[...]. Skarżący podał, że w piśmie tym "pracownik UODO poświadcza nieprawdę w dokumencie urzędowym (...)".
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 czerwca 2019 r. Sąd postanowił oddalić wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie podlegała uwzględnieniu.
Zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych,
jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu nie naruszają przepisów prawa materialnego, jak również nie naruszają przepisów prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, prawidłowo ustalonym przez organ
w decyzji, trafnie GIODO stwierdził, że podstawę prawną przetwarzania danych osobowych skarżącego jak i jego małoletniego syna stanowią przepisy prawa.
Obowiązek poddania osoby, nad którą skarżący sprawuje prawną pieczę szczepieniu ochronnemu wynika bezpośrednio z przepisów prawa, tj. wprost z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 oraz ust. 8 pkt 2 u.z.z. Prawidłowo tym samym GIODO przyjął, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego i jego syna miało w tej sprawie oparcie w przesłankach określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. (w przypadku danych skarżącego) oraz art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. (w przypadku danych małoletniego syna skarżącego) oraz było zgodne z art. 26 ust. 1 u.o.d.o. Trafnie organ wywiódł przy tym, że w takim przypadku, wyłączony jest obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 25 u.o.d.o. (art. 25 ust. 2 pkt 5 u.o.d.o.)
Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt b u.z.z. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w tej ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. osoby przeprowadzające szczepienia ochronne sporządzają sprawozdania
z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz sprawozdania ze stanu zaszczepienia osób objętych profilaktyczną opieką zdrowotną, które przekazują państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu.
Powyższe stanowiło wystarczającą podstawę prawną do przekazania danych osobowych skarżącego i jego małoletniego syna Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...]. Organ wykazał też, że przetwarzanie danych przez [...] miało swoją podstawę przepisach prawa, albowiem organ ten przeprowadził kontrolę działalności PPIS w zakresie zgodności z przepisami postępowania prowadzonego w celu egzekwowania wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych.
Trafnie GIODO wskazał, że z uwagi na to, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie art. 5 pkt 3 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.i.s. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ppkt c u.z.z. sprawuje nadzór w zakresie realizacji obowiązku poddawania
się szczepieniom ochronnym, przychodnia [...] filia [...] na podstawie art. 17 ust. 8 pkt 2 u.z.z. była zobowiązana do poinformowania
o niewypełnieniu obowiązku przez skarżącego wobec małoletniego F. S. PPIS jest zaś uprawniony do przetwarzania danych osobowych w związku z dochodzeniem wykonania obowiązku szczepień w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. GIODO wskazując na zgodność z prawem przetwarzania przez organy państwowej inspekcji sanitarnej danych osobowych skarżącego i jego syna nie naruszył zatem prawa. Zasadnie też organ wskazał, że istniała podstawa prawna do przekazania danych Wojewodzie [...]. Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym jest zastrzeżony przymusem administracyjnym.
Ta wykazana wyżej ustawowa podstawa przetwarzania danych osobowych skarżącego i jego małoletniego syna nie budzi żadnych wątpliwości. Nie ma w związku z tym podstaw do poddawania w wątpliwość dopuszczalności przetwarzania danych osobowych skarżącego i jego małoletniego syna w związku z niedopełnieniem obowiązku szczepienia.
Przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wydanego na podstawie art. 17 ust. 10 u.z.z., określającego m.in. wzory sprawozdań z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz tryb i terminy ich przekazywania, nie zmieniają niczego w niniejszej sprawie. Podstawę prawną do przetwarzania danych osobowych skarżącego i jego małoletniego syna stanowią bowiem przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Zarówno wymienione rozporządzenie, jak też okoliczność, że Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu Program Szczepień Ochronnych na dany rok ze szczegółowym schematem stosowania poszczególnych szczepionek, nie stanowią – wbrew stanowisku skarżącego –
o nielegalności przetwarzania danych osobowych jego i jego małoletniego syna
w związku z niewypełnieniem ustawowego obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu. Podstawę do wydania komunikatu stanowi art. 17 ust. 11 u.z.z.
W stanie faktycznym tej sprawy - wobec niebudzących wątpliwości przepisów u.z.z. - Sąd nie znalazł podstaw do skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego. Taki sposób regulacji jak określony w u.z.z. jest wystarczający do przyjęcia,
że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika bezpośrednio z przepisów prawa, a także, że te przepisy prawa, tj. ustawy, stanowią przesłankę legalności przetwarzania w tej sprawie danych osobowych skarżącego i jego małoletniego syna.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nierozważenia przez organ kwestii dobra dziecka i najlepszego zabezpieczenia jego interesów wskazania wymaga, że sprawa niniejsza dotyczy dokonanej przez GIODO oceny zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych. Przedmiotem niniejszego postępowania nie są kwestie medyczne.
W ocenie Sądu organ należycie przeprowadził postępowanie administracyjne, prawidłowo ustalił stan faktyczny (art. 7 k.p.a.), w wyczerpujący sposób zebrał materiał dowodowy korzystając ze swych uprawnień i należycie go rozpatrzył (art. 77 § 1 k.p.a.). Ocena tego materiału dowodowego była zaś prawidłowa. Organ nie uchybił art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie pozostawia wątpliwości, z jakich przyczyn organ nie uwzględnił w żadnym zakresie wniosku skarżącego. Okoliczność, że skarżący prezentuje odmienne od organu stanowisko w kwestii zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych nie stanowi także o naruszeniu art. 8 k.p.a. Trafnie przy tym GIODO wskazał, że kwestia dotycząca obowiązku rejestracji zbioru danych osobowych przez określony podmiot nie jest kwestią, która może być rozstrzygana w niniejszej indywidualnej sprawie. Tego rodzaju sprawy toczą się pomiędzy organem i administratorem danych. Kwestia przepisów karnych u.o.d.o.
w związku z art. 40 tej ustawy nie była przedmiotem niniejszej sprawy. Natomiast zarzut naruszenia art. 39 ¹ § 1 k.p.a. okazał się zasadny, albowiem w istocie organ – wbrew żądaniu strony – część pism w postępowaniu administracyjnym przesyłał skarżącemu za pośrednictwem poczty tradycyjnej zamiast za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Uchybienie to jednakże nie miało wpływu na wynik sprawy. Strona brała udział w postępowaniu, otrzymywała pisma dotyczące toczącego się postępowania, w tym doręczona została za pośrednictwem poczty tradycyjnej także decyzja z [...] sierpnia 2017 r. Strona skorzystała z prawa wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pełnomocnik skarżącego w postępowaniu administracyjnym skorzystał z prawa wglądu w akta sprawy w dniu [...] marca 2018 r. Uchybienie zatem przepisowi art. 39 ¹ § 1 k.p.a. nie wywołało dla strony niekorzystnych skutków prawnych i samo w sobie nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Podstawy do uwzględnianie skargi nie stanowi także zarzucane przez skarżącego nieodniesienie się przez organ w decyzji do wniosku o "przeprowadzenie dowodów przeciwko dokumentom". Z pisma skarżącego z dnia [...] kwietnia 2018 r. skierowanego do GIODO wynika, że żądania skarżącego stanowiły w istocie prezentację odmiennego stanowiska skarżącego w kwestii rozpatrywanego zagadnienia od stanowiska prezentowanego przez pozostałe strony postępowania administracyjnego. GIODO przedstawił swoje stanowisko co do zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie uwzględnił wniosku skarżącego inicjującego postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, nie podzielił tym samym twierdzeń skarżącego prezentowanych w jego toku. Całokształt argumentacji skarżącego i działania podejmowane w celu wykazania nielegalności przetwarzania danych osobowych nie zmieniły ustalenia GIODO, że to przepisy u.z.z. stanowiły w tej sprawie przesłankę legalności przetwarzania danych osobowych, a nadto, że były one adekwatne do celu przetwarzania.
Odnosząc się do podniesionej w uzasadnieniu skargi kwestii dostępu do metryki sprawy, wskazania wymaga, że kwestia udostępnienia metryki sprawy nie wpływa na wynik niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 66a § 1 k.p.a. w aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w formie pisemnej lub elektronicznej. Stosownie do art. 66a § 2 k.p.a. metryka sprawy, wraz z dokumentami do których odsyła, stanowi obowiązkową część akt sprawy i jest na bieżąco aktualizowana.
Metryka stanowi spis czynności podejmowanych w sprawie (P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2014 r. str. 243). W doktrynie wskazuje się jednocześnie, że metryka nie stanowi dowodu, w szczególności zaś nie zastępuje dowodu z dokumentów, do których odsyła. Naruszenie obowiązku założenia
i prowadzenia oraz aktualizacji metryki nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na jego wynik.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że metryka sprawy została załączona do akt postępowania administracyjnego, o czym organ poinformował skarżącego pismem z dnia [...] maja 2018 r. wskazując jednocześnie na prawo wglądu (karta- 345 akt administracyjnych).
Jak wskazano już jednak wyżej, kwestie dotyczące metryki sprawy (jej założenia we właściwym czasie, prawidłowości jej prowadzenia), w tym jej udostępnienia,
nie stanowią zagadnienia, które mogłoby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji (v. wyrok NSA z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 705/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nawet nieudostępnienie metryki sprawy nie stanowi tego rodzaju uchybienia procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Metryka sprawy z uwagi na jej "organizacyjny" charakter nie zastępuje dowodów z dokumentów.
Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że organ prowadząc niniejsze postępowanie nie ustrzegł się uchybienia procesowego, które jednakże nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd zwraca uwagę, że organ pismem z [...] czerwca 2017 r. poinformował skarżącego o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. i wskazał na możliwość zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni. Skarżący w piśmie z [...] lipca 2017 r. zwrócił się o udostępnienie kopii akt administracyjnych, wskazując przyczyny, z uwagi na które nie może stawić się w organie. Organ do wniosku tego ustosunkował się po wydaniu decyzji z [...] sierpnia 2017 r., albowiem dopiero [...] sierpnia 2018 r. wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku o przesłanie kopii akt sprawy. Zdaniem Sądu takie działanie organu administracji publicznej stanowi działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania (art. 8.k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności, równego traktowania. Uchybienie to nie miało wprawdzie wpływu na wynik sprawy, jednakże organ powinien był rozparzyć ten wniosek przed wydaniem decyzji.
Nawiązując do kwestii podniesionych przez skarżącego w pismach do Sądu
z dnia [...] czerwca 2019 r. wskazania wymaga jedynie, że pismo p.o. Zastępcy Dyrektora Zespołu [...] z dnia 2018-12-[...] nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Kwestia oceny skarżącego co do działania organu w zakresie tego pisma także nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy.
Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego niezałatwienia sprawy w terminie, wskazania wymaga jedynie, że kwestia ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i nie mogła być w tym postępowaniu rozstrzygana. Nadto, nie ma wpływu na wynik tej sprawy. Przepisy P.p.s.a. przewidują możliwość wnoszenia skarg na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie określonego wniosku, po wyczerpaniu środka zaskarżenia.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w wyroku. Wobec nieuwzględnienia skargi brak było podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.