II SA/Wa 220/19

II SA/Wa 220/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania
Łukasz Krzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Marek Pietras
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 1790/21 - Wyrok NSA z 2022-12-20
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącej K. W. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789) zwana dalej "ustawą o stopniach", utrzymano w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] (dalej jako "Rada") z [...] września 2017 r., zwaną dalej "Uchwałą", o odmowie nadania [...] K. S., zwanej dalej "Habilitantem", stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:
- Sekcja Nauk [...], Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, zwanej dalej "Centralną Komisją", po zapoznaniu się z odwołaniem Habilitanta od Uchwały i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw wnioskowi o jej uchylenie; wynik głosowania to: za uchyleniem Uchwały – 0 głosów, przeciw - 41 głosów, wstrzymujących się - 1 głos,
- Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, w głosowaniu tajnym postanowiło nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy Uchwałę; wynik głosowania to: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw - 8 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów,
- Rada - na podstawie art. 18a ustawy o stopniach - prowadzi od 2015 roku postępowanie z wniosku Habilitanta o nadanie stopnia naukowego,
- w pierwszym etapie tego postępowania Rada - uchwałą z [...] listopada 2015 r. - odmówiła nadania stopnia doktora habilitowanego; wobec złożenia odwołania Centralna Komisja skierowała akta do recenzentów w celu sporządzenia przez nich opinii; dwie opinie recenzentów były jednoznacznie negatywne w zakresie oceny dorobku Habilitanta do stopnia doktora habilitowanego; w konkluzjach były zgodne z opiniami trzech recenzentów, sporządzonymi na etapie postępowania przed Radą; choć dwaj rzeczoznawcy Centralnej Komisji wydali negatywne opinie o dorobku naukowym Habilitantki, to w aspekcie wymogów formalno-prawnych procedowanie Rady Wydziału okazało się jednak w części wadliwe wobec:
- niewydania przez Radę postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania,
- braków uzasadnienia do negatywnej uchwały Rady,
- w efekcie Centralna Komisja - decyzją z [...] maja 2017 r. - uchyliła uprzednią uchwałę Rady i przekazała sprawę do dalszego procedowania,
- w wyniku ponownego rozpoznania wniosku Habilitantki Rada wydała postanowienie o podjęciu zawieszonego wcześniej postępowania i - uwzględniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym sporządzone opinie recenzentów i jednoznacznie negatywną opinię komisji habilitacyjnej - uchwałą z [...] września 2017 r. ponownie odmówiła nadania stopnia naukowego,
- odwołanie Habilitanta od Uchwały Rada zaopiniowała negatywnie (z szerokim uzasadnieniem) - uchwałą z [...] grudnia 2017 r.,
- na etapie opiniodawczym Centralna Komisja skierowała akta do recenzentów w celu sporządzenia opinii; dwie złożone opinie były negatywne w zakresie oceny dorobku Habilitanta do stopnia naukowego i w konkluzjach całkowicie zgodne z opiniami recenzentów, sporządzonymi na etapie postępowania przed Radą i w poprzednim postępowaniu odwoławczym przed Centralną Komisją; odwołanie rozpatrzyła następnie Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji; uchwała tej Sekcji została następnie zatwierdzona przez Prezydium,
- odwołanie Habilitanta skupiało się wyłącznie na zarzutach natury proceduralnej; nie zawierało natomiast zarzutów i nie kwestionowało negatywnej oceny dorobku naukowego, jako podstawy do odmowy nadania stopnia naukowego,
- Rady podjęła Uchwałę po postępowaniu przeprowadzonym poprawnie pod względem formalnym i merytorycznym - z należytą starannością; zapewniono Habilitantowi aktywny udział w postępowaniu; ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zarzuty i wnioski odwołania są bezzasadne,
- oceniając samodzielnie merytoryczny dorobek naukowy Habilitanta, Centralna Komisja uznała, że Uchwała była w pełni zasadna i merytorycznie trafna; podjęto ją na podstawie negatywnej opinii komisji habilitacyjnej, w oparciu o 3 negatywne recenzje; recenzje w tym postępowaniu habilitacyjnym sporządzono prawidłowo; zawarte w nich informacje są zgodne ze stanem faktycznym; ich konkluzje są jednoznaczne i wystarczająco umotywowane; po analizie dorobku naukowego Habilitanta, w tym książki przedstawionej, jako osiągnięcie naukowe (pt. "[...]") ocena rzeczoznawców Centralnej Komisji, przyjęta przez Komisję jako własna, jest zgodna - ani dorobek naukowy, ani główne osiągnięcie habilitacyjne wnioskodawcy nie spełniają wymagań ustawy - nie dają podstaw do nadania stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie [...]; wskazana monografia habilitacyjna stanowi w swym zrębie roboczy, nieobrobiony naukowo zbiór danych do dalszego opracowania; postępowanie opiniodawcze Komisji nie wykazało, aby Habilitant przedstawił osiągnięcia naukowe, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej; zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia ocenę, że jego osiągnięcia naukowe nie spełniają wymogów art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach; Centralna Komisja potwierdziła więc negatywną ocenę Rady - nie znalazła podstaw do kwestionowania Uchwały,
- odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego nieuwzględnienia przez Centralną Komisję zgłoszonych stanowisk Komisji ds. [...] w Nauce przy [...] i Rzecznika Praw Obywatelskich, zaznaczono udzielenie Habilitantowi odpowiedzi m.in. w ramach pisma Centralnej Komisji z [...] grudnia 2016 r.; wobec pisma Komisji ds. [...] w Nauce przy [...], Centralna Komisja nie ma kompetencji do inicjatywy ustawodawczej w zakresie proponowanych tam zmian przepisów obowiązującej ustawy; pismo to przekazano bezpośrednio zespołowi, powołanemu przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do opracowania założeń nowych regulacji ustawowych ze sfery szkolnictwa wyższego i nauki; w związku z otrzymanym w postępowaniu stanowiskiem Rzecznika Praw Obywatelskich Centralna Komisja, w piśmie z [...] września 2017 r., zgodziła się w zupełności z jego opinią, że sprawa jest wysoce kontrowersyjna i wywołująca rozbieżność stanowisk w doktrynie; wyrazem tego jest m.in. wyrażony pogląd, że - w niektórych przypadkach - rada wydziału może odmówić umorzenia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego z powołaniem się na klauzulę interesu społecznego (tak: M. Sieniuć, "Cofnięcie wniosku w sprawie nadania stopnia naukowego a klauzula interesu społecznego w świetle ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki", Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2014, nr 9); Centralna Komisja przyjęła przy tym z zadowoleniem inicjatywę Rzecznika Praw Obywatelskich zgłoszoną do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego jednoznacznego uregulowania tych kwestii od strony prawnej,
- w zakresie zagadnienia podstawowego - kontrowersji prawnych, podnoszonych przez Komisję ds. [...] w Nauce przy [...] i Rzecznika Praw Obywatelskich w zakresie skutków cofnięcia wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego oraz złożenia wniosku o jego umorzenie - Centralna Komisja przyłączyła się do stanowiska Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zgłoszonego w piśmie z [...] sierpnia 2017 r. do Rzecznika Praw Obywatelskich; otóż wnioski o umorzenie postępowania habilitacyjnego nie powinny być interpretowane w oderwaniu od przesłanki określonej w art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie opubl. w Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - ewentualnej sprzeczności z interesem społecznym; kwestia ewentualnego umorzenia postępowania habilitacyjnego powinna być analizowana w każdym przypadku indywidualnie, w odniesieniu do konkretnych okoliczności, w tym - przede wszystkim - do stopnia zaawansowania postępowania oraz faktu sporządzenia (albo niesporządzenia) recenzji i opinii komisji habilitacyjnej (w szczególności negatywnych); w opinii Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego - potwierdzanej przez Centralną Komisję - składanie przez kandydatów do stopnia - w związku z posiadaną przez nich wiedzą o negatywnych recenzjach - wniosku o:
- cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania awansowego lub
- umorzenie postępowania awansowego
bezpośrednio przed podjęciem przez radę jednostki organizacyjnej stosownej uchwały, mogącej skutkować ograniczeniami określonymi w art. 14 ust. 3 oraz w art. 21 ust. 3 ustawy o stopniach, ma na celu obejście przedmiotowych przepisów i rażąco narusza interes społeczny,
- w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2015 r. (sygn. I OSK 1275/15 opubl. w LEX nr 1711894, dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA") wskazano jednoznacznie, że w postępowaniu habilitacyjnym znajduje zastosowanie art. 105 § 2 K.p.a.; zgodnie z nim organ może umorzyć postępowanie, jeśli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym,
- Centralna Komisja, tak jak i Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, negatywnie ocenia zjawisko wycofywania przez kandydatów do stopnia naukowego wniosków już po złożeniu wszystkich recenzji; uniemożliwia to w praktyce wykonania ustawowego zadania, postawionego radom wydziałów przez ustawę,
- otrzymane opinie Komisji ds. [...] w Nauce przy [...] i Rzecznika Praw Obywatelskich były szczegółowo rozpoznawane przez Centralną Komisję; po ponownym rozpatrzeniu wszystkich okoliczności sprawy podtrzymała ona swoje stanowisko; Rada w szczególnych okolicznościach danej sprawy - w obliczu zaawansowania przewodu - miała podstawy do orzeczenia odmowy umorzenia postępowania,
- odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego rażącego naruszenia prawa w zakresie podjęcia zawieszonego postępowania (art. 98 § 2 K.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach) wskazano, że - na podstawie akt postępowania Rady - wniosek pełnomocnika Habilitanta z [...] października 2015 r. o zawieszenie postępowania habilitacyjnego został złożony w następujących okolicznościach: Habilitant - po zapoznaniu się z trzema negatywnymi recenzjami, tuż przed planowanym posiedzeniem Rady - cofnął wniosek o wszczęcie postępowania habilitacyjnego, z konsekwencjami jego umorzenia; Rada - uchwałą z [...] września 2015 r. - rozpatrzyła negatywnie wniosek o umorzenie postępowania habilitacyjnego; Habilitant złożył wówczas do Senatu Uczelni odwołanie od tej uchwały, pomimo otrzymania prawidłowego pouczenia, że nie przysługuje na nią środek odwoławczy, zaś weryfikacja zasadności zajętego stanowiska może następować wyłącznie w przypadku zaskarżenia uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego; Habilitant pominął w odwołaniu istotną dla sprawy okoliczność - to nie Rada, a sama Habilitant jednoznacznie sprecyzował we wniosku żądanie zawieszenia przedmiotowego postępowania, do czasu rozstrzygnięcia odwołania przez Senat Uczelni; podobnie w załączonym do wniosku piśmie, adresowanym do przewodniczącej komisji habilitacyjnej, Habilitant wnioskował o niepodejmowanie jakichkolwiek czynności w postępowaniu habilitacyjnym, a przynajmniej zawieszenie ich do czasu rozstrzygnięcia odwołania przez Senat do [...] października 2015 r (data posiedzenia Senatu); zatem - wbrew temu, co stwierdzono w odwołaniu - wskazanie we wniosku obejmowało zawieszenie postępowania habilitacyjnego jedynie na czas z góry określony - rozpatrzenia przez Senat Uczelni odwołania; jak wynika z akt sprawy, Rada - uwzględniając wniosek w uchwale z [...] października 2015 r. - wyraziła zgodę na zawieszenie postępowania do dnia rozpatrzenia odwołania przez Senat; w okolicznościach faktycznych danej sprawy rozpatrzenie odwołania przez Senat nastąpiło [...] października 2015 r. - Senat Uczelni stwierdził wtedy uchwałą niedopuszczalność odwołania,
- Habilitant formułuje zarzut, że ostatecznie Rada podjęła zawieszone postępowanie habilitacyjne w formie oddzielnego postanowienia z [...] września 2017 r. bez jego wniosku o podjęcie postępowania; pomija w tym zakresie istotną okoliczność, że żądał zawieszenia postępowania jedynie do czasu rozstrzygnięcia odwołania przez Senat; Rada zaś podjęła uchwałę z [...] października 2015 r. o zawieszeniu postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego "do czasu rozstrzygnięcia przez Senat... odwołania od Uchwały Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Rady Wydziału [...] ...",
- zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach - w specyficznych postępowaniach, jakimi są te dotyczące nadania stopnia naukowego, a w szczególności w okolicznościach niniejszej sprawy - art. 98 K.p.a. nie stosuje się wprost, lecz - z uwagi na odmienności tego postępowania - w sposób odpowiedni; zastosowanie w przedmiotowych okolicznościach art. 98 K.p.a. wprost - w znaczeniu odczytywanym przez Habilitanta, że podjęcie zawieszonego postępowania może nastąpić wyłącznie na podstawie odrębnego wniosku o podjęcie postępowania strony - prowadziłoby do skutków nieuzasadnionych i tym samym niedopuszczalnych - zablokowania możliwości kontynuowania przez organ postępowania i jego zakończenia przez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty,
- w stanie faktycznym w danym postępowaniu, wnioski zawarte w odwołaniu są oderwane od formalnych i faktycznych okoliczności, które legły u podstaw działania Rady jak i samego Habilitanta, a które ze strony Rady były wynikiem uwzględnienia jego wniosków; Rada - wychodząc naprzeciw woli Habilitanta oraz wiążąco traktując oświadczenie we wniosku o zawieszenie postępowania, że oczekuje on zawieszenia jedynie do czasu ziszczenia się wskazanego zdarzenia (rozstrzygnięcia Senatu) - po ziszczeniu się warunku podjęła zawieszone postępowanie habilitacyjne; działanie Rady nie nastąpiło więc z naruszeniem prawa i nie było zaprzeczeniem faktycznych intencji i przesłanek, stanowiących podstawę zawieszenia postępowania,
- w przytoczonych okolicznościach danego postępowania habilitacyjnego podjęcie zawieszonego postępowania nie może - w świetle przepisów K.p.a. - ograniczać się tylko do przypadku złożenia oddzielnego wniosku przez stronę; Habilitant wywodzi zresztą możliwość podjęcia zawieszonego postępowania tylko na jego wniosek jako strony, wyłącznie z przytaczanego wybiórczo orzecznictwa sądowego; wskazane przezeń orzeczenie odnosiło się do innej sprawy i wynikało z zupełnie innych okoliczności faktycznych,
- niezasadne są zarzuty odwołania, jakoby procedowanie przez Radę stwarzało fikcję legalności i udziału strony w sprawie, albowiem organ miał obowiązek najpierw doręczyć postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, a dopiero potem dalej procedować - wydawać kolejne decyzje; istotne jest, że od postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania nie przysługuje środek odwoławczy, a organ zobowiązany jest jedynie powiadomić stronę o jego wydaniu (art. 101 § 1 i 3 K.p.a.); zatem strona niezadowolona z podjęcia zawieszonego postępowania wszelkie zarzuty może podnosić w odwołaniu od decyzji, którą załatwiono sprawę, co do jej istoty; z uwagi na wynikającą z art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach zasadę szybkości i ekonomii postępowania habilitacyjnego, Rada Wydziału była uprawniona, w realiach danego postępowania habilitacyjnego - przy uwzględnieniu zgromadzenia kompletu materiału dowodowego, wystarczającego do wydania decyzji załatwiającej sprawę, co do jej istoty - powiadomić stronę w jednym czasie o podjęciu zawieszonego postępowania i o wydaniu decyzji, co do istoty sprawy; nie uszczuplało to w niczym praw Habilitanta jako strony; mógł on bowiem złożyć odwołanie od decyzji i zakwestionować w nim stanowisko organu we wszystkich zaskarżanych kwestiach; z uprawnień tych skorzystał,
- obecna regulacja art. 101 § 3 K.p.a. jest jednoznacznie rozumiana jako wyłączająca możliwość zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania, czyli postanowień o podjęciu zawieszonego postępowania oraz o odmowie zawieszenia (tak np. wyrok WSA o sygn. VI SA/Wa 893/17, opubl. LEX nr 2398237, dostępny w CBOSA),
- odnosząc się do zarzutu odwołania w zakresie nieuwzględnienia wniosku Habilitanta, cofającego wniosek o wszczęcie postępowania awansowego i tym samym o umorzenie postępowania, organ odwoławczy nie stwierdził - na podstawie akt postępowania Rady - wystąpienia przesłanek umorzenia postępowania; co do zasady organ może umorzyć postępowanie, jeśli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym; umorzenie postępowania w sytuacji cofnięcia przez wnioskodawcę wniosku nie jest więc obligatoryjne; organ rozpatrując wniosek jest zobowiązany ustalić, czy są spełnione wszystkie przesłanki z art. 105 § 2 K.p.a.; przy konkluzji, że nie są spełnione wszystkie przesłanki z tego przepisu, może nie uwzględnić wniosku o umorzenie postępowania; po rozpatrzeniu wszystkich okoliczności sprawy w danym postępowaniu w sprawie nadania stopnia uznano, że - w obliczu zaawansowania postępowania - Rada miała pełne podstawy do kontynuowania postępowania; wniosek o jego umorzenie złożono już po sporządzeniu kompletu opinii recenzentów; w sytuacji złożenia kompletu opinii recenzentów, końcowymi czynnościami Rady było tylko podjęcie uchwały o nadaniu (odmowie nadania) stopnia naukowego; istniały więc przesłanki do nieuwzględnienia wniosku i kontynuowania postępowania; analizując art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach należy przyjąć, że intencją ustawodawcy było zobligowanie Rady po sporządzeniu kompletu wszystkich opinii recenzentów do jak najszybszego zakończenia czynności oraz wydania merytorycznej decyzji; należy także zważyć konsekwencje art. 21 ust. 3 ustawy o stopniach stanowiącego, że kandydat może złożyć kolejny wniosek habilitacyjny dopiero po upływie co najmniej trzech lat (z możliwością skrócenia tego okresu do 12 miesięcy),
- złożenie obecnego wniosku przez Habilitantkę nastąpiło w sytuacji faktycznej, gdy prowadzone przez Radę postępowanie habilitacyjne, znajdowało się na końcowym etapie procedury; nie ma merytorycznego i uzasadnionego powodu, aby umarzać postępowanie - obarczone poniesionymi wcześniej przez budżet Państwa poważnymi kosztami - tuż przed wydaniem końcowego rozstrzygnięcia; umorzenie postępowania na wskazanym etapie procedury pozostawałoby także w kolizji z art. 21 ust. 3 ustawy o stopniach (ograniczenie, co do złożenia kolejnego wniosku dopiero po upływie co najmniej trzech lat); w okolicznościach przedmiotowej sprawy umorzenie postępowania tuż przed wydaniem końcowej decyzji byłoby sprzeczne z interesem społecznym,
- prowadzenie postępowania awansowego nie jest tylko i wyłącznie sprawą prywatną samego kandydata; celem polityki naukowej Państwa jest harmonijny rozwój kadr naukowych, zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań, wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego (art. 33 ust. 1a ustawy o stopniach); w prowadzone postępowania awansowe są zaangażowane poważne środki budżetowe (uposażenia członków rady wydziału i naukowej, recenzentów, członków Centralnej Komisji) i osobowe; ustawodawca wyznaczył zadanie - w ściśle określonych w art. 18a i art. 21 ustawy o stopniach terminach - przeprowadzenia postępowań, które powinny się zakończyć rozstrzygnięciem oceniającym merytorycznie dorobek naukowy kandydata, w postaci uchwały w sprawie nadania (odmowy nadania) stopnia naukowego; nie budzą wprawdzie kontrowersji przypadki cofania przez kandydata wniosku na początkowych etapach postępowania; uczynienie tego na końcowym etapie - z realnym celem uniemożliwienia wydania ostatecznego rozstrzygnięcia - budzi poważne zastrzeżenia, także formalno-prawne; co do zasady, kandydat, decydując się na wszczęcie określonej procedury, poddaje ocenie swój dorobek naukowy przez środowisko naukowe; musi wiec przyjąć taką, a nie inną jego ocenę (także negatywną); ustawodawca w art. 18a i art. 21 ustawy o stopniach dał wyraz przekonaniu, że rada wydziału i Centralna Komisja powinny zakończyć postępowanie rozstrzygnięciem merytorycznym, oceniającym dorobek naukowy, a - w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia - ocena dorobku naukowego kandydata powinno ponownie angażować te gremia dopiero po wyznaczonym okresie 3-letnim, z oczywistym założeniem, że poddawany ponownej ocenie dorobek będzie znacząco powiększony; przypadki wycofywania przez kandydata wniosku na etapie końcowym, z założeniem uniemożliwienia wydania decyzji negatywnej, są niezgodne z powołanym celem polityki naukowej Państwa, a więc i z interesem społecznym; immanentną część pojęcia interesu społecznego stanowi postulat zapewnienia rozwoju kadry naukowej, zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań, wymaganymi do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego (art. 33 ust. 1a ustawy o stopniach),
- zarzut braku podstaw do odmowy umorzenia postępowania administracyjnego nie jest więc uzasadniony,
- niezasadne są też inne zarzuty odwołania; komisja habilitacyjna działała w takim samym przekonaniu jak Rada, że rozstrzygnięcie Senatu Uczelni, podjęte [...] października 2015 r., uprawniało ją bezpośrednio do kontynuowania postępowania; czynności, podejmowane przez komisję habilitacyjną są odrębne i niezależne wobec czynności Rady; mają wyłącznie charakter opiniodawczy w oparciu o otrzymane z Centralnej Komisji dokumenty wniosku Habilitantki; komisja habilitacyjna nie uznała także za celowe, aby podjęcie uchwały, zawierającej opinię o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, w rozumieniu art. 18a ust 11 zd. 1 ustawy o stopniach, należało poprzedzić przeprowadzeniem z Habilitantem "rozmowy" (art. 18a ust. 10 ustawy) o jego osiągnięciach i planach naukowych; brak więc podstaw do uznania zarzutu, jakoby Habilitant nie brał udziału (lub nie mógł brać udziału z uwagi na zawieszone postępowanie) w czynnościach komisji habilitacyjnej,
- uwzględniając istotę i cel dokonywanej czynności przez komisję habilitacyjną (w postaci opinii przedkładanej Radzie Wydziału) - nawet w razie uznania badanego stanu za uchybienie - zarzut Habilitanta nie jest zasadny w stopniu pozwalającym na uchylenie Uchwały; nie dyskwalifikuje postępowania wyłącznie sformułowanie opinii komisji habilitacyjnej jeszcze w momencie formalnego zawieszenia postępowania habilitacyjnego; okoliczność ta ujawniła się przy tym po czasie; brak podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały komisji habilitacyjnej, skoro stanowiła ona jedynie opinię, wyrażoną na podstawie przedłożonej jej dokumentacji, której konkluzja pozostawała - w obliczu jednoznacznie negatywnych opinii trzech recenzentów i równie negatywnych stanowisk wszystkich członków komisji habilitacyjnej - niezależnie od etapu postępowania; zaznaczono przy tym, że czas działania komisji habilitacyjnej jest ściśle określony w art. 18a ust. 7 i 11 ustawy o stopniach, przy wyrażeniu przez ustawodawcę wymogu jej szybkiego procedowania,
- Habilitant skierował pismo z [...] sierpnia 2018 r., zawierające wniosek o włączenie informacji o postępowaniach karnym i prokuratorskim do akt i uwzględnienie jej w procedurze odwołania od odmowy nadania stopnia doktora naukowego; w piśmie zawarta był informacja, że w lipcu 2018 roku wpłynął do Sądu Rejonowego akt oskarżenia przeciwko Rektorowi Uniwersytetu [...] w [...] o to, że w okresie od [...] września 2016 r. do [...] maja 2017 r., będąc zobowiązanym do ochrony danych osobowych na Uniwersytecie [...], jako reprezentant Administratora Danych Osobowych na tej uczelni, niedopuszczalnie przetwarzał dane osobowe Habilitanta -przekazał osobom nieuprawnionym informacje, dotyczące m.in. jego danych teleadresowych, przebiegu edukacji oraz zatrudnienia; daną pisemną informację o postępowaniach karnym i prokuratorskim włączono do akt sprawy; uznano zarazem, że treść złożonego aktu oskarżenia nie ma bezpośredniego odniesienia do meritum rozpatrywanych zagadnień w zakresie odmowy nadania przez Radę stopnia naukowego,
- nowe zarzuty, zawarte w kolejnym piśmie (z [...] lutego 2018 r.), przeciwko [...] T. M. i [...] D. F. - pracownikom akademickim Wydziału [...] Uniwersytetu [...] - przekazano do zbadania recenzentowi Centralnej Komisji, powołanemu w obecnym postępowaniu odwoławczym; zarzuty przeciwko [...] T. M. i [...] D. F. są całkowicie niezasadne; ten, dotyczący [...] T. M., był nieuprawniony, gdyż - w momencie powoływania do komisji habilitacyjnej - nie był on powiązany w jakikolwiek sposób z Habilitantką, a jej przełożonym był w przeszłości; także zarzut dotyczący [...] D. F. był niezasadny, gdyż publikacja w tomie pod red. [...] D. F. trudno nazwać "wspólnym dorobkiem publikacyjnym"; wszyscy recenzenci mieli także właściwe kompetencje naukowe w dyscyplinie kulturoznawstwo; stanowisko o bezzasadności zarzutów stawianych [...] T. M. i [...] D. F. i recenzentów zostało potwierdzone przez Sekcję i Prezydium Centralnej Komisji.
W skardze, Habilitant, reprezentowany przez Pełnomocnika – adwokata, sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania:
- art. 105 § 2, poprzez zastosowanie w miejsce art. 105 § 1 K.p.a., do żądania cofnięcia wniosku o wszczęcie postępowania awansowego i odmowę umorzenie postępowania; następstwem tego było dalsze procedowanie nad sprawą i wydawanie decyzji, mimo braku wiążącego wniosku osoby zainteresowanej przeprowadzeniem postępowania; stanowi to rażące naruszenie prawa; konsekwencją tego jest obligatoryjność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wobec art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.,
- art. 97 § 2, poprzez zastosowanie w miejsce art. 98 § 2 K.p.a., wobec wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania; następstwem tego było dalsze procedowanie nad sprawą i wydawanie decyzji, mimo braku wiążącego wniosku strony o podjęcie zawieszonego na jej wniosek (w trybie art. 98 § 1 K.p.a.) postępowania; stanowi to rażące naruszenie prawa,
- art. 27 § 1, w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez udział w postępowaniu i wydaniu decyzji osób, które brały udział w wydaniu decyzji organu I instancji,
a z uwagi na swoje powiązania z habilitantką powinny być z tego postępowania wyłączone,
- art. 40 § 2 K.p.a., poprzez niedoręczenie zaskarżonej decyzji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi.
W szerokim uzasadnieniu skargi rozwinięto m.in. zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a., wywodząc, że w procedurach habilitacyjnych należy go zastosować wprost, zgodnie z ogólnymi regułami, przyjętymi w typowych postępowaniach administracyjnych wszczynanych wnioskiem zainteresowanego, gdzie nie ma innych stron. Powołano się też na poglądy prezentowane w doktrynie, przedkładane w sprawie stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Komitetu [...]. Podniesiono, że każdy kandydat powinien mieć możliwość cofnięcia wniosku o prowadzenie przewodu habilitacyjnego w dowolnym momencie. Dotyczy to w szczególności przypadku, gdy dana osoba nie zapoznała się jeszcze ze stanowiskiem recenzentów. Jak stwierdzono – gdyby nawet w sprawie miał znaleźć zastosowanie art. 105 § 2 K.p.a. (co generalnie kwestionowano) - chybione są wywody organu, jakoby w danym przypadku przeszkodą dla umorzenia postępowania mógł być interes publiczny, upatrywany w przeciwdziałaniu cofaniu wniosków przez osoby, które posiadały wiedzę, co do negatywnych recenzji. W rozpatrywanym przypadku bowiem mylnie uznano jakoby habilitant zapoznał się z treścią opinii. Ustalenia organu w danym zakresie nie uwzględniają w całości materiału dowodowego w sprawie, jak i okoliczności faktycznych - przyjętych praktyk dokumentowania zapoznania się ze stanowiskiem recenzentów, funkcjonujących na danej uczelni. Wskazano też, że - podejmując postępowanie habilitacyjne - bezpodstawnie powołano art. 97 § 2 K.p.a., gdy zawieszono je na wniosek strony - w myśl art. 98 § 1 K.p.a. Uzasadniając zarzut udziału w postępowaniu osób, które powinny być zeń wyłączone wywodzono, że uczestniczyła w nim osoba, która była wcześniej przełożoną Habilitanta i ma on wiedzę, że wypowiadała się o jego dorobku krytycznie. Z inną z osób Habilitant miał wspólną publikacje - przygotował jeden z artykułów w pracy, wydanej pod jej redakcją.
Wniesiono o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
W trakcie rozprawy (k. 61) Habilitant wyjaśniał, że cofnięcie wniosku stanowiło realizację instrukcji Centralnej Komisji. Wskazywano tam na możliwość cofnięcia wniosku na każdym etapie. Podnosił, że decyzję o wycofaniu wniosku podjął wobec okoliczności życiowych - choroby swojej i dziecka. Zdawał sobie też sprawę, że - skoro recenzentów wskazuje osoba, która była wcześniej jego przełożonym i ich relacje nie układały się dobrze - szansa uzyskania tytułu nie jest wielka.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna choć sformułowane tam zarzuty są trafne wyłącznie w niewielkim zakresie. Sąd jednak – wobec treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Orzekając w sprawie, Centralna Komisja trafnie wprawdzie zrekonstruowała jej uwarunkowania formalno-prawne. Konstatacji w danym zakresie nie odniosła jednak do konkretnie ustalonych, istotnych okoliczności w sprawie. Naruszono więc przepisy postępowania w zakresie obowiązku wyjaśnienia sprawy w istotnych aspektach, co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonego aktu – tak, znajdujące odpowiednie zastosowanie w sprawie wobec treści art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o stopniach, przepisy art. 7, 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3, w zw. z art. 8 § 1 oraz art. 11 K.p.a.
W rozpoznawanej sprawie jest w istocie poza sporem kwestia, czy Habilitant spełnia materialnoprawne przesłanki dla nadania mu określonego tytułu naukowego. Konstatacje organów w danym zakresie nie są nawet kwestionowane w skardze. Sąd w pełni podziela sformułowane przez organ oceny a - wobec zreferowania stanowisko organu w tym zakresie - powtarzanie jego argumentacji byłoby bezzasadne.
Spór w danej sprawie sprowadza się do różnicy stanowisk, czy w procedurze habilitacyjnej, wobec cofnięcia wniosku przez zainteresowanego, powinien znaleźć zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a., wobec treści art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o tytule, czy też - jak wywodzi organ - znajdą zastosowanie reguły z art. 105 § 2 K.p.a. Gdyby pogląd organu okazał się trafny, kwestionowano też w skardze, czy zasadnie wywiedziono jakoby istniał interes publiczny (wedle Kodeksu "społeczny"), sprzeciwiający się umorzeniu danego postępowania. Bezspornie nie uczestniczą w nim bowiem inne strony, które musiałyby wyrazić na to zgodę (druga z pozytywnych przesłanek, wymaganych w myśl art. 105 § 2 K.p.a.).
Odnosząc się do pierwszej kwestii należy wskazać, że trafnie organ wywiódł, że w sprawie nie może znaleźć zastosowania reguła z art. 105 § 1 K.p.a. Stanowisko organu jest w danym zakresie prawidłowe i - wobec jego szerokiego zreferowania - ponowne przywoływanie danej argumentacji byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Odnosząc się do wywodów skargi trzeba wskazać, że - wbrew założeniom przyjętym przez jej autora - postępowanie habilitacyjne, kończące się generalnie podjęciem stosownej uchwały rady wydziału (tak art. 18a ust. 11 zd. 2 ustawy o stopniach), nie jest zwykłym postępowaniem administracyjnym. O ile by tak było bezzasadne zamieszczenie w ustawie o stopniach reguł dotyczących możliwość zaskarżenia stosownej uchwały (art. 21 ust. 1). Reguła w danym zakresie wynika bezpośrednio z K.p.a. (art. 127 §. 1 K.p.a.). Analogicznie Kodeks reguluje granice możliwości wydawania rozstrzygnięć w drugiej instancji (art. 138 § 1 i 2). Nie znalazłoby więc uzasadnienia zamieszczanie w ustawie o stopniach art. 21 § 2.
Z kolei powoływany wielokrotnie w skardze art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o stopniach wskazuje jednoznacznie na regułę "odpowiedniego" stosowania przepisów K.p.a., nie zaś stosowanie ich wprost. Wynika stąd jednoznaczna wola prawodawcy, aby postępowanie habilitacyjne było procedurą sui generis - miało charakter szczególny. Nie odnoszą się więc do niego wprost reguły, dotyczące procedowanie w zwykłych sprawach administracyjnych.
Wobec wskazanych uwarunkowań wymaga rozważenia kwestia, czy - wobec okoliczności, że postępowanie habilitacyjne jest inicjowane wnioskiem zainteresowanego uzyskaniem tytułu naukowego (art. 18a ust. 1 ustawy o stopniach) - można uznać w każdym przypadku, że jego cofnięcie skutkuje potrzebą umorzenia postępowania, tak jak ma to miejsce w przypadku innych, zwykłych postępowań administracyjnych, wobec treści art. 105 § 1 K.p.a. (tak argumentacja skargi). Poszukując odpowiedzi na to pytanie organ trafnie uwzględnił obowiązek "odpowiedniego" stosowania procedur K.p.a., wobec konkretnych uwarunkowań materialnoprawnych, wynikających z ustawy o stopniach. Centralna Rada zasadnie więc skonstatowała, że nie można wprost odnosić reguł ogólnych do postępowania habilitacyjnego. Trudno bowiem założyć, aby racjonalny prawodawca - wprowadzając powoływane przez organ stosowne rygory, związane z negatywnym zakończeniem postępowania habilitacyjnego (art. 14 ust. 3 oraz art. 21 ust. 3 ustawy o stopniach) - zakładał, że wskazywanych skutków można uniknąć, cofając wniosek na każdym etapie postępowania. Słusznie więc przywołano wyrażony już w judykaturze pogląd, że w postępowaniach habilitacyjnych muszą znaleźć zastosowanie reguły wskazane w art. 105 § 2 K.p.a., przez odpowiednie jego zastosowanie (tak orzeczenie, powołane przez organ). Oceny tej nie może zmienić to, że określone organy czy instytucje wyrażały w danej sprawie inne zapatrywanie bądź formułowanie także odmiennych poglądów w doktrynie. Przepisy muszą bowiem być wykładane przy założeniu racjonalności prawodawcy. Nie może mieć też znaczenia ewentualne wskazanie w instrukcji Centralnej Komisji możliwości wycofania wniosku, na każdym etapie. Informacja tego rodzaju nie może być traktowana jako źródło nabytego prawa, choć – co wskazano dalej – nie pozostaje całkiem bez znaczenia w sprawie.
Odrębną kwestią jest jednak zagadnienie, czy - w rozpatrywanym przypadku - zachodziły przeszkody dla umorzenia postępowania w myśl art. 105 § 2 K.p.a. - była ku temu przeszkodą sprzeczność z interesem publicznym. Uzasadniając wystąpienie tej przesłanki negatywnej organ wywodził, że nie jest zasadne umorzenie postępowania habilitacyjnego, gdy poniesione są już określone koszty postępowania ze środków Skarbu Państwa, a wycofanie wniosku miałoby służyć uniknięciu konsekwencji prawnych, określonych w art. 14 ust. 3 oraz w art. 21 ust. 3 ustawy o stopniach - gdy kandydat wie już o uzyskaniu negatywnych recenzji. Pogląd ten zdaniem Sądu jest trafny. Znajduje racjonalne podstawy, przy poszukiwaniu stosownej proporcjonalności pomiędzy ochroną interesu publicznego (zbędnego wydatkowania środków) a uwzględnieniem interesu zainteresowanego uzyskaniem tytułu naukowego, który - wobec określonych okoliczności odeń niezależnych - może nie być zainteresowany kontynuowaniem procedury. Należy przy tym podkreślić, że Centralna Komisja nie kwestionuje, co do zasady możliwości cofnięcia wniosku, także gdy poniesiono już jakiekolwiek koszty w procedurze, lecz wskazuje na jego bezskuteczność przy określonych uwarunkowaniach faktycznych sprawy - posiąściu przez zainteresowanego informacji o negatywnych recenzjach.
Odnosząc powyższe uwagi do warunków niniejszej sprawy należy odnotować, że powołaną przez Centralna Komisję w uzasadnieniu skarżonego aktu, ustaloną przezeń okolicznością w tej sprawie, było wyłącznie sporządzenie negatywnych recenzji, przed wpływem wniosku o umorzenie postępowania. W ocenie Sądu sama to okoliczność, o ile prawidłowo nawet ustalono chronologię, nie może być jeszcze przeszkodą dla umorzenie postępowania, o ile zainteresowana osoba nie zna jeszcze ich treści. Takie ograniczenie swobody dysponowania uprawnieniami w zakresie poddania ocenie swoich dokonań naukowych nie znajduje uzasadnienia, zwłaszcza w kontekście podnoszonej przez Komisję argumentacji, że cofnięcie wniosku miałoby służyć uniknięciu skutków, zakreślonych w art. 14 ust. 3 oraz w art. 21 ust. 3 ustawy o stopniach.
Rozpatrując sprawę, organ nie zajął natomiast w uzasadnieniu skarżonego aktu jednoznacznie stanowiska, czy – w jego ocenie - Habilitant mógł zapoznać się z treścią recenzji i wobec jakich ustalonych faktów taki wniosek jest zasadny. Powołano w danym zakresie jedynie stwierdzenia zawarte w Uchwale, bez odniesienia się do nich (ogólna konstatacja, jakoby Habilitant wniósł o zawieszenie postępowania, wobec zapoznania się z negatywnymi recenzjami). W tej sytuacji zawarte w skardze wywody polemiczne w danym zakresie należy uznać za przedwczesne. Nie sposób bowiem uznać, aby sprawa została wyjaśniona w danym jej istotnym aspekcie przez organ odwoławczy. Gdyby zaś Habilitant nie miał w istocie możliwości zapoznania się z recenzjami, cofnął zaś wniosek z innych przyczyn, sam fakt ich sporządzenia nie może mieć kluczowego znaczenia w sprawie.
W tym kontekście naruszenie przepisów postępowania, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy w istotnych jej aspektach, co musi być odzwierciedlone w uzasadnieniu, mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Skutkowało to uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonego aktu. Centralna Komisja obowiązana będzie zająć jednoznaczne stanowisko w danej kwestii, na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego, jak i sformułowanej w skardze argumentacji.
Natomiast bezzasadny był wniosek o stwierdzenie nieważności skarżącego aktu, gdyż nie wydano go z oczywistym, a więc rażącym naruszeniem prawa.
Bezzasadne są inne zarzuty skargi, stanowiące w istocie powtórzenie uchybień podnoszonych w odwołaniu (za wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 40 § 2 K.p.a.), do których odniósł się organ administracji. Jego stanowisko Sąd w pełni podziela. Wobec wcześniejszego zreferowania jego powtarzanie byłoby zbędne. Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów wypada jedynie dodać, co następuje:
- chybione są wywody, jakoby z treści art. 98 § 1 czy 2 K.p.a. wynikało, że - o ile organ zawiesi postępowanie na wniosek strony (za zgodą innych stron) - to podjęcie czynności jest możliwe wyłącznie z ich woli; wniosku takiego nie sposób wywieść z samego brzmienia danej regulacji a równocześnie byłby on nieracjonalny; prawodawca przyznaje organowi władzę dyskrecjonalną, umożliwiając mu zawieszenie postępowania (użycie w § 1 wyrazu "może"), przy uwzględnieniu konkretnych przesłanek - indywidualnego interesu strony czy innych, przywoływanych przezeń okoliczności faktycznych czy formalnych, a równocześnie interesu publicznego w sprawnym zakończeniu prowadzonych w instytucjach publicznych spraw (reguły ogólne z art. 7 in fine oraz art. 12 K.p.a.); nie sposób stąd uznać aby - z woli prawodawcy - w takim przypadku organ tracił uprawnienie niejako gospodarza danego postępowania - mógł dalej procedować tylko wobec konkretnego wniosku strony, niezależnie od okoliczności sprawy takich jak:
- odpadnięcie przesłanki, przemawiającej wcześniej za zawieszeniem postępowania wobec wniosku strony, czy
- ujawnienie się innej ważkiej przyczyny podjęcia sprawy;
z woli pracodawcy uprawnienia organu jako "gospodarza" sprawy, w razie zawieszenia postępowania na wniosek strony, podlegają natomiast ograniczeniu jedynie w tym zakresie, że - po upływie trzech lat od zawieszenia - w istocie postępowania tego nie może już podjąć - obowiązany jest do jego umorzenia z mocy art. 98 § 2 K.p.a.; skoro z kolei – z woli prawodawcy - organ na wniosek strony może zawiesić postępowanie nawet bezterminowo (ustawa tego nie wyklucza), może to uczynić także określając wprost, wobec oczekiwania na jakie zdarzenie wyraża na to zgodę (rozumowanie a maiori ad minus); w rozpatrywanym przypadku postępowanie zawieszono do czasu rozpoznania środków odwoławczych Habilitanta przez Senat Uczelni; bez znaczenia jest natomiast w sprawie, że organ - podejmując postępowanie – bezpodstawnie wskazał na art. 97 § 2 K.p.a.; uchybienie w danym zakresie nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy – podjecie postępowania było uprawnione,
- trafnie organ skonstatował, że wskazane w skardze osoby nie muszą być wyłączone z udziału w postępowaniu habilitacyjnym; poszukując bowiem właściwego rozumienia przepisów w danym zakresie należy mieć na uwadze szczególną specyfiką procedur w akademickich postępowaniach awansowych; otóż uczestniczyć w nich muszą osoby o specjalnościach zbliżonych do kandydata ubiegającego się o tytuł naukowy; wobec specyfiki środowiska akademickiego - ograniczony krąg osób wyspecjalizowanych w konkretnych dziedzinach - nie do uniknięcia są sytuacje, gdy osoby uczestniczące w postępowaniu pozostają w jakichkolwiek relacjach do ubiegającego się o uzyskanie tytułu - w jakiejś formule współpracowały, kwestie uprzedniej podległości służbowej, wspólne zadania itp.; przesłanką wyłączenia określonych osób z procedury nie może być więc samo przekonanie kandydata, że konkretny recenzent ma do niego krytyczny stosunek; prowadziłoby to bowiem do sytuacji, gdzie opinie mogłyby sporządzać tylko osoby w istocie zaakceptowane a więc pośrednio wybrane przez wnioskodawcę - niezgłaszające dotąd zastrzeżeń do jego osiągnięć naukowych; podobnie włączenie artykułu, tekstu do wspólnych publikacji nie może być co do zasady rozumiane rozszerzająco, jako wspólna publikacja; przeszkodą byłoby natomiast współautorstwo; realizacja faktycznie wspólnych prac czy wspólne dokonania, uniemożliwiające recenzentowi obiektywną krytyczną ocenę; sytuacja taka nie występuje, gdy recenzent zajmował się jedynie ogólną redakcją zbioru, w którym stosowny artykuły zamieścił zainteresowany uzyskaniem stopnia naukowego; co do ogólnego zarzutu uczestniczenia tych samych osób w postępowaniach obu instancji nie może mieć to znaczenia, gdy zaskarżony akt zostaje uchylony z innych przyczyn; jego zasadność nie była więc w ogóle przedmiotem oceny przez Sąd,
- bezskuteczny jest zarzut wadliwego doręczenie oskarżonego aktu, gdy nie prowadziło to do jakiegokolwiek ograniczenia praw strony - Habilitant mógł skutecznie wnieść skargę, co też uczynił.
Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach rozstrzygnięto w pkt 2 w myśl art. 200, w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2017 r., poz. 1797). Na zasądzone koszty składają się: kwota 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, - 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokackiego oraz - 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.