II SA/Wa 2168/21

II SA/Wa 2168/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /przewodniczący/
Andrzej Góraj
Tomasz Szmydt /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 889/22 - Wyrok NSA z 2025-05-30
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 29 poz 154
art. 146 ust. 1 pkt 4, art. 151, art. 152 ust. 2
Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Protokolant referent stażysta Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na orzeczenie dyscyplinarne Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem oddala skargę
Uzasadnienie
J. W. złożył skargę na orzeczenie dyscyplinarne Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2021r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem (akta przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego zostały opatrzone klauzulą "zastrzeżone").
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. Zastępca Dyrektora Delegatury ABW w [...], działając na podstawie art. 146 ust 1 pkt 4, art. 151 oraz art. 152 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r. poz. 27, ze zm., dalej: "ustawa o ABW oraz AW"), w związku z upoważnieniem Szefa ABW z dnia [...] czerwca 2020 r. dla zastępców dyrektora Delegatury ABW w [...] oraz w związku z § 36 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 lipca 2020 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1225), dalej: "rozporządzenie", orzekł na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania dyscyplinarnego [...], iż J. W., (zwany dalej "obwinionym" lub "skarżącym"), został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej poprzez nieprzestrzeganie zasad pragmatyki służbowej w ten sposób, że nie wykonał polecenia służbowego i w dniach [...] sierpnia 2020 r. przebywał na terenie [...] bez uzyskania zezwolenia Szefa ABW na pozasłużbowy wyjazd za granicę, tj. o czyn z § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w związku z § 2 ust. 1 zarządzenia nr Z-10 Szefa ABW z dnia 10 marca 2020 r. w sprawie stosowania przepisów dotyczących wyjazdów za granicę funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, dzieci pozostających na jego utrzymaniu, współmałżonka, w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, dalej "zarządzenie nr Z-10", za co obwinionemu wymierzono karę dyscyplinarną nagany z ostrzeżeniem.
W ocenie organu, materiał zgromadzony wtoku postępowania dyscyplinarnego potwierdza, iż obwiniony przebywał na terytorium [...] bez wymaganej zgody Szefa ABW, mając świadomość konieczności uzyskania zezwolenia na taki wyjazd. Działanie to stanowiło pogwałcenie przepisów zarządzenia nr Z-10, które skutkowało uznaniem go winnym naruszenia dyscypliny służbowej i w konsekwencji wymierzeniem mu kary dyscyplinarnej.
Od przedmiotowego orzeczenia o ukaraniu pełnomocnik J. W., adw. P. J., wniósł odwołanie w dniu 15 lutego 2021 r. (z zachowaniem wymaganego terminu), zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:
1. obrazę przepisów, tj. art. 145 ustawy o ABW oraz AW w zw. z § 12 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia w zw. z § 2 ust. 1 zarządzenia nr Z-10:
- poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do przyjęcia, że obwiniony nie przestrzegał zasad pragmatyki służbowej w ten sposób, iż nie wykonał polecenia służbowego, podczas gdy jak wynika ze wskazanego aktu prawnego funkcjonariusz ABW w celu uzyskania zezwolenia na pozasłużbowy wyjazd za granicę jest zobowiązany do złożenia właściwego raportu do Szefa ABW, który to raport został przez obwinionego złożony,
2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. § 41 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 20 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, poprzez błędne wskazanie zajmowanego przez obwinionego stopnia w stosunku do wydanego postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, z którego to postanowienia jak i postanowienia o zmianie postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, wynika że zostało ono wszczęte w stosunku do [...] J. W., który to stopień nie odpowiada stopniowi obwinionego, określonemu w orzeczeniu o uznaniu winnym i wymierzeniu kary dyscyplinarnej, w którym to orzeczono o ukaraniu [...] J. W.
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który to błąd miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na nieuzasadnionym ustaleniu faktów w ten sposób, że obwiniony nie wykonał polecenia służbowego, podczas gdy z treści zeznań przesłuchanych świadków wynika jednoznacznie, że odbyta z obwinionym rozmowa z bezpośrednimi przełożonymi nie miała charakteru oficjalnego, w trakcie tej rozmowy nie zostało wydane obwinionemu polecenie służbowe, zakazujące wyjazdu zagranicznego, w chwili przeprowadzenia rozmowy raport złożony przez obwinionego nie był rozpatrzony, zaś stosownie do wymagań zarządzenia nr Z-10 obwiniony złożył stosowny raport, celem uzyskania zgody na wyjazd.
Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik obwinionego wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia o uznaniu winnymi i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydanego w pierwszej instancji, co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie obwinionego, ewentualnie o uchylenie orzeczenia wydanego w pierwszej instancji i umorzenie postępowania dyscyplinarnego.
Do przedstawionych zarzutów szczegółowo odniósł się działający z upoważnienia Szefa ABW zastępca dyrektora Biura Kadr ABW w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] marca 2021 r., utrzymującym w mocy zaskarżone orzeczenie.
J. W. złożył skargę na orzeczenie dyscyplinarne Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2021r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucał:
1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. ;
- art. 145 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu w zw. z art. 12 ust. 1 i 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie postępowań dyscyplinarnych w zw. z § 2 ust. 1 zarządzenia nr Z-10 Szefa ABW z 10 maja 2020 r. w sprawie stosowania przepisów dotyczących wyjazdów za granicę funkcjonariusza ABW, dzieci pozostających na jego utrzymaniu, współmałżonka, w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, poprzez ich niewłaściwą wykładnię a następnie niewłaściwe zastosowanie, wynikające z przyjęcia że obwiniony nie przestrzegał zasad pragmatyki służbowej w ten sposób iż nie wykonał polecenia służbowego w postaci zakazu wyjazdu za granicę, podczas gdy z treści norm zarzucanych obwinionemu postanowieniem o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z dnia [...].10.2020 r. oraz postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z dnia [...].10.2020 r., nie wynika wydanie polecenia służbowego, którego to obwiniony nie wykonał, zaś treść czynu zarzucanego obwinionemu oraz brzmienie norm wskazanych jako zarzuconych, nakłada na funkcjonariusza ABW wyłącznie zobowiązanie do złożenia właściwego raportu do Szefa ABW, który to raport został przez obwinionego zgodnie ze wskazanymi normami złożony.
- art. 82 ust. 1 ustawy o ABW i AW - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wynikające z nieprawidłowego dokonania wykładni rozszerzającej w zakresie czynu zarzucanego w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, w konsekwencji wyjście w treści zaskarżonego orzeczenia poza granice czynu zarzucanego obwinionemu oraz przyjęcie że oskarżony dopuścił się naruszenia czynu zarzucanego w skutek stwierdzenia naruszenia art. 82 ust. 1 ustawy o ABW i AW, którego to naruszenia obwinionemu nie zarzucono w sposób umożliwiający podejmowanie w tym zakresie obrony, a także niewłaściwą wykładnię tegoż przepisu polegającą na utożsamieniu wskazanej normy z wydaniem polecenia służbowego, podczas gdy o ile polecenie służbowe winno być zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, o tyle przepis prawa sam w sobie nie stanowi polecenia służbowego - które na kanwie sprawy niniejszej w stosunku do funkcjonariusza ABW mógł wydać wyłącznie Szef ABW bądź upoważniony przez niego funkcjonariusz.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia jak i orzeczenia go poprzedzającego, tj. orzeczenia o uznaniu winnym i wymierzeniu kary dyscyplinarnej w całości oraz uniewinnienie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia jak i orzeczenia go poprzedzającego.
Skarżący podnosił, iż o ile, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia z dnia [...] marca 2021 r., z art. 82 ustawy o ABW i AW, wynika że funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać zezwolenie Szefa właściwej Agencji na wyjazd za granicę, o tyle obwinionemu [...] J. W., w treści postawionych zarzutów zarówno w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z dnia [...] października 2020 r. jak i postanowieniu z dnia [...] października 2020 r. dotyczącego zmiany postanowienia o wszczęciu - w zakresie określenia czynu zarzucanego obwinionemu ze wskazaniem jakie przepisy naruszył oraz wskazaniem kwalifikacji prawnej czynu, w postanowieniach tych obwinionemu nie zarzucono naruszenia art. 82 ustawy o ABW i AW. W świetle wspomnianych zarzutów obwinionemu zarzucono naruszenie dyscypliny służbowej poprzez nieprzestrzeganie zasad pragmatyki służbowej w ten sposób, iż nie wykonał polecenia służbowego i przebywał w dniach [...].08. na terenie [...] bez uzyskania zezwolenia Szefa ABW. Zdaniem skarżącego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że istotnie obwiniony nie wykonał polecenia służbowego w zakresie wyjazdu zagranicznego oraz, że w stosunku do obwinionego zostało wydane tego rodzaju polecenie służbowe.
Skarżący wskazuje, iż jak wskazano w uzasadnieniu do zaskarżonego Orzeczenia Szefa ABW z dnia [...] marca 2021 r., oraz zgodnie z przepisami ustawy o ABW i AW, jak i zgodnie zarządzeniem nr Z-10, jedyną osobą uprawnioną do podjęcia decyzji w zakresie wyrażenia zgody na wyjazd zagraniczny obwinionego był Szef ABW lub upoważniony przez niego funkcjonariusz - a więc to właśnie Szef ABW lub upoważniony przez niego funkcjonariusz mógł wydać tego rodzaju polecenie służbowe. O ile nawet, w ślad za wskazanym w uzasadnieniu do wspomnianego orzeczenia twierdzeniem, że sam fakt złożenia przez funkcjonariusza ABW raportu o wyrażenie zgody przez Szefa ABW na taki wyjazd, nie może być uznany za równoznaczny z uzyskaniem takiej zgody, o tyle treść zarządzenia Z - 10, którego to naruszenie miałoby przesądzać o odmowie wykonania polecenia służbowego, w istocie dotyczy wymogu złożenia przez funkcjonariusza odpowiedniego raportu, nie zaś uzyskania zgody.
Nie sposób, bowiem uznać obwinionego winnym niewykonania polecenia służbowego w ten sposób, że miałby on dopuścić się naruszenia przepisów ustawy o ABW i AW (art. 82 ustawy), skoro przepis ten nie legł u podstaw postawionych obwinionemu zarzutów. W przeciwnym zaś razie, skutkiem tego rodzaju rozstrzygnięcia byłoby doprowadzenie do wydania orzeczenia o uznaniu obwinionego winnym czynu, którego, co do zasady mu uprzednio nie zarzucono.
Należy wskazać, w ślad za uzasadnieniem orzeczenia o uznaniu winnym i wymierzeniu kary dyscyplinarnej z dnia [...] stycznia 2021 r., ([...]), że nie zostały zakwestionowane okoliczności dotyczące złożenia przez J. W. raportów dotyczących wnioskowania o udzielenie zgody na wyjazd. Obwiniony pierwszy z raportów wprowadził do systemu e-kadry i przekazał do kierownika komórki organizacyjnej już [...] sierpnia 2020 r., z uwagi na fakt że raport został anulowany z adnotacją "Poprzedni raport anulowany z powodu braku wpisu o zdeponowaniu legitymacji" obwiniony wprowadził do systemu e-kadry drugi raport. Obwiniony złożył również raport w dniu [...] września.
W ocenie skarżącego, kluczowym dla niniejszego postępowania jest iż w sprawie niniejszej, co do zasady w stosunku do obwinionego nie zostało wydane polecenie służbowe, którego to obwiniony nie wykonał. Zarówno w trakcie przeprowadzonej ze skarżącym rozmowy "prewencyjnej", co wynika również w sposób jednoznaczny ze zgromadzonego materiału dowodowego, obwinionemu nie zakomunikowano polecenia służbowego, którego to J. W. miałby nie dopełnić.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wnosił o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019r., poz.2325, zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zastępca Dyrektora Delegatury ABW w [...] orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 146 ust 1 pkt 4, art. 151 oraz art. 152 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r. poz. 27, ze zm.), dalej: "ustawa o ABW oraz AW", w związku z upoważnieniem Szefa ABW z dnia [...] czerwca 2020 r. dla zastępców dyrektora Delegatury ABW w [...] oraz w związku z § 36 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 lipca 2020 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1225), dalej: "rozporządzenie", orzekł na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego wtoku postępowania dyscyplinarnego [...], iż J. W., (zwany dalej "obwinionym" lub "skarżącym"), został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej poprzez nieprzestrzeganie zasad pragmatyki służbowej w ten sposób, że nie wykonał polecenia służbowego i w dniach [...] sierpnia 2020 r. przebywał na terenie [...] bez uzyskania zezwolenia Szefa ABW na pozasłużbowy wyjazd za granicę, tj. o czyn z § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w związku z § 2 ust. 1 zarządzenia nr Z-10 Szefa ABW z dnia 10 marca 2020 r. w sprawie stosowania przepisów dotyczących wyjazdów za granicę funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, dzieci pozostających na jego utrzymaniu, współmałżonka, w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, dalej "zarządzenie nr Z-10", za co obwinionemu wymierzono karę dyscyplinarną nagany z ostrzeżeniem.
Zgodnie ze wskazanym aktem prawnym w postaci zarządzenia nr Z-10 Szefa ABW z dnia 10.03.2020 r., funkcjonariusz ABW w celu uzyskania zezwolenia na pozasłużbowy wyjazd za granicę zobowiązany jest do złożenia właściwego raportu do Szefa ABW.
Na wstępie wskazać należy, że kwestie postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w tym tryb wznawiania postępowania dyscyplinarnego, zostały uregulowane w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 z późn. zm.). Zgodnie z § 53 ww. rozporządzenia, w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, w zakresie postępowania dyscyplinarnego, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.
Natomiast artykuł 82 ustawy o ABW oraz AW stanowi, że:
1. Funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać zezwolenie Szefa właściwej Agencji na wyjazd za granicę.
2. Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować Szefa Agencji, w której pełni służbę, o wyjeździe za granicę dzieci pozostających na jego utrzymaniu albo współmałżonka.
3. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń, przypadki, w których uzyskanie zezwolenia lub wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie jest wymagane, a także obowiązki funkcjonariusza wyjeżdżającego za granicę i powracającego z zagranicy.
Na podstawie przepisów zarządzenia nr Z-10, obowiązującego w dacie popełnienia przez obwinionego zarzucanego mu czynu, obowiązek uzyskania zezwolenia na wyjazd dotyczył wszystkich państw. Zatem, jak wskazuje organ, odbycie przez funkcjonariusza podróży zagranicznej, mimo braku wymaganego przepisami ustawy zezwolenia, stanowił przejaw naruszenia dyscypliny służbowej.
Skarżący wskazuje na błędny zapis w orzeczeniach dyscyplinarnych stanowiących opis czynu.
Jednakże, organ słusznie zauważa zarzucone obwinionemu naruszenie stypizowane zostało jako odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia służbowego (§ 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia), dodanie zaś w kwalifikacji prawnej czynu, przepisu § 2 ust. 1 zarządzenia nr Z-10 miało charakter jedynie doprecyzowujący tryb i sposób w jaki funkcjonariusz był zobowiązany owo polecenie służbowe wykonać. Na żadnym etapie postępowania nie wskazywano, że obwiniony nie złożył raportu o udzielenie zgody na wyjazd zagraniczny, a zgromadzone dowody miały na celu jedynie wykazać, że raport ten był złożony nieskutecznie. Zauważyć bowiem należy, iż przepis § 2 ust. 1 zarządzenia nr Z-10 zakłada, że Funkcjonariusz ABW (...) w celu uzyskania zezwolenia na pozasłużbowy wyjazd za granicę (...) jest obowiązany złożyć raport do Szefa ABW drogą służbową.
W przedmiotowej sprawie natomiast obwiniony, składając raport, celu tego nie osiągnął, albowiem raport ten dwukrotnie został odrzucony przez przełożonego. Odrzucenie raportu jednoznacznie wskazuje, że obwiniony nie uzyskał wymaganej zgody na pozasłużbowy wyjazd. Skarżący miał pełną świadomość powyższego oraz był zaznajomiony z przepisami wewnętrznymi ABW, o czym świadczy materiał zawarty w utajnionych aktach postępowania dyscyplinarnego.
W ocenie Sądu dopuszczalnym było zatem przyjęcie przez organ konstrukcji "niewykonania polecenia służbowego". Poleceniem służbowym, wynikającym z przytoczonych przepisów, był bowiem obowiązek wstrzymania się od pozasłużbowej podróży za granicę.
Skarżący jest funkcjonariuszem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zgłaszając się dobrowolnie do tej formacji, musiał mieć świadomość, że służba w niej wiąże się nie tylko z pewnymi przywilejami ale i szczególnymi obowiązkami mogącymi ograniczać niektóre prawa i wolności obywatelskie funkcjonariuszy. Służba w ABW oparta jest na zasadach hierarchicznego podporządkowania. Ważnym warunkiem pełnienia tej służby jest też pełna dyspozycyjność oraz wykonywanie zadań w nielimitowanym czasie służby. W art. 44 ustawy o ABW oraz AW ustawodawca określił wymogi, którym musi odpowiadać osoba pełniąca służbę w jednej ze wspomnianych Agencji, wskazując między innymi, że oprócz odpowiedniego wykształcenia i kwalifikacji zawodowych musi ona wykazywać również zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, wymagających szczególnej dyscypliny służbowej, której gotowa jest się poświęcić (pkt 5). Z tymi wymogami koresponduje treść roty, którą składa funkcjonariusz przed podjęciem służby, ślubując między innymi przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych (art. 47 ustawy o ABW oraz AW). Tak też obowiązki funkcjonariusza ABW kształtują: art. 79, który stanowi, że funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania (ust. 1), jest on zobowiązany odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, jeżeli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa (ust. 2) oraz art. 51 ust. 1, w myśl którego czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określany wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku.
Za naruszenie dyscypliny służbowej funkcjonariusz ABW podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej (art. 145 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW). Naruszenie dyscypliny stanowi między innymi czyn polegający na odmowie wykonania albo niewykonaniu polecenia służbowego.
W ocenie Sądu, wymierzona kara jest współmierna do charakteru popełnionego czynu i stopnia zawinienia funkcjonariusza. Wymierzając tę karę dyscyplinarną organ uwzględnił dotychczasowy wszystkie okoliczności czynu oraz dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Szefa ABW oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji odpowiadają prawu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.