II SA/Wa 213/24

II SA/Wa 213/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Mateusz Rogala
Sławomir Fularski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1280
art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3
Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży  Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 218 par. 2, art. 219
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia P. C. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby za lata 2006 do 2017 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.
KGP w uzasadnieniu wyjaśnił, że P. C. wnioskiem z dnia [...] listopada 2022 r. zwrócił się do Komendanta CBŚP m.in. o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że w latach 2006-2022 wykonywał czynności służbowe w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, na podstawie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno- Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1611).
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 Kpa, Komendant CBŚP, w dniu [...] grudnia 2022 r., wydał P. C. zaświadczenie potwierdzające, że w latach [...] wykonywał 6 razy w roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Ponadto postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2023 r. Komendant CBŚP odmówił P. C. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach [...] w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Powyższe postanowienie doręczono wnioskodawcy w dniu [...] maja 2023 r. W dniu [...] maja 2023 r. (data stempla pocztowego), w ustawowym terminie, ustanowiony przez wnioskodawcę pełnomocnik, wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu: naruszenie art. 217 § 1 i 2 Kpa w zw. z art. 15 ust. 6 i art. 38 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. poz. 2373, z późn. zm.) oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...) – poprzez ich niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie; błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie przebiegu służby wnioskodawcy oraz warunków tej służby.
W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik stwierdził, że stan faktyczny w zaskarżonym postanowieniu został opisany "dość lakonicznie", a także nie odniesiono się w szerszym kontekście do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, w związku z czym "wymagana jest weryfikacja ustalenia, że praca Wnioskodawcy była pracą w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, a tym samym jego świadczenie emerytalne powinno być zwiększone i to w szerszym zakresie niż ten, który został przyjęty w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia". Pełnomocnik zarzucił też, że organ I instancji bezkrytycznie oparł się na piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] bez żadnych dalszych ustaleń w tym zakresie. Następnie pełnomocnik stwierdził, że z uwagi na specyfikę pełnionej służby, organ I instancji "bezsprzecznie" jest w posiadaniu danych i dokumentów, na podstawie których wydane ma być żądane przez wnioskodawcę zaświadczenie. Aby jednak wykluczyć wątpliwości P. C. wskazał na konkretne czynności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku, z rozbiciem na poszczególne lata. W dalszej części zażalenia pełnomocnik wymienił określone sprawy operacyjne (związane z realizacjami i zatrzymaniami osób, w których wnioskodawca brał bezpośredni udział), prowadzone w latach [...] przez funkcjonariuszy Sekcji do walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Miejskiej Policji [...] (tj. przez wnioskodawcę i szereg innych funkcjonariuszy, których dane personalne wnioskodawca przedłoży na żądanie organu, w razie konieczności z wnioskiem o przesłuchanie tych osób w charakterze świadków lub z wezwaniem do złożenia oświadczeń). Ponadto pełnomocnik wskazał, że w roku [...] w praktycznie każdą niedzielę, każdego miesiąca wraz z pozostałymi funkcjonariuszami powyższej Sekcji, P. C. w sposób bezpośredni uczestniczył w realizacjach spraw operacyjnych związanych z zatrzymaniami osób na terenie giełdy [...] [...], przy ul. [...] oraz na terenie targowiska po byłym dworcu [...] [...] (z uwagi na właściwość miejscową, zatrzymane osoby wraz dokumentacją przekazywane były do Komisariatu Policji [...]). Pełnomocnik wskazał też, że w okresie od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] grudnia 2010 r. P. C. był delegowany do Wydziału [...] KMP [...] ("praca po cywilnemu, tzw. wywiadowcy"), gdzie dokonywano zatrzymań na gorącym uczynku sprawców przestępstw, wykroczeń i zakłóceń porządku oraz obsługiwano interwencje o charakterze nagłym, zlecane przez Dyżurnego KMP [...]. W tym okresie służba pełniona była zgodnie z zasadą, że po trzech udokumentowanych tzw. interwencjach własnych i zatrzymaniach na gorącym uczynku funkcjonariusz wnioskował o premię, a P. C. w okresie delegowania otrzymał ich kilka. Odnosząc się do lat [...] pełnomocnik zaznaczył, że z uwagi na krótki termin na złożenie zażalenia, dane za ten rok zostaną podane w "uzupełnieniu zażalenia osobnym pismem". Stwierdził jednocześnie, że "praca w KP [...] – Wydział [...] - prowadzenie czynności operacyjno-rozpoznawczych, zatrzymania osób, interwencje własne i zlecone przez dyżurnego KP, zabezpieczenia imprez masowych, w tym o podwyższonym ryzyku - mecze, manifestacja 11 listopada itp., udział w pomocy dla innych jednostek w tym dla wydziału KR KMP [...]" w roku [...] dotyczyła konkretnych, podanych przez niego spraw. Następnie pełnomocnik wskazał, że w roku [...] wnioskodawca delegowany był do Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji [...] w ramach powołanej przez Komendanta tej jednostki organizacyjnej Grupy o kryptonimie "[...]", zajmującej się zwalczaniem przestępstw o charakterze rasistowskim i ksenofobicznym (dane przełożonych i kierownictwa do ujawnienia na żądanie organu). W trakcie niemalże półrocznej działalności tej grupy dokonano szeregu zatrzymań osób ze środowisk pseudokibiców i neonazistów (pełnomocnik wskazał na konkretne sprawy). W dalszej części zażalenia pełnomocnik wskazał, że po zamieszkach przed Komisariatem Policji [...], P. C. został delegowany do Wydziału [...] KMP [...] w ramach powołanej przez Komendanta tej jednostki organizacyjnej Policji Grupy o kryptonimie "[...]" i "[...]", a zadaniem tej grupy było wykonanie działań operacyjnych związanych z wytypowaniem, ustaleniem, zatrzymaniem i rozliczeniem osób, które w trakcie nielegalnego zgromadzenia dopuściły się naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariuszy Policji oraz zakłóceń porządku publicznego. W ramach niemalże półrocznej działalności tej Grupy dokonano szeregu zatrzymań, które dokumentowano i dołączono do prowadzonej przez Wydział [...] KMP [...] sprawy [...] (łącznie zatrzymano około 25 chuliganów), a za wykonaną pracę wnioskodawca otrzymał podziękowania z Prokuratury Rejonowej dla [...]. Od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] grudnia 2017 r. wnioskodawca był zaś delegowany do Zarządu [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, gdzie brał bezpośredni udział w realizacjach i zatrzymaniach członków zorganizowanych grup przestępczych.
KGP w uzasadnieniu odwołał się do treści art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno- Skarbowej oraz ich rodzin. KGP zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie organem właściwym do wydania stosownego zaświadczenia był Komendant CBŚP, jako przełożony ostatniego miejsca pełnienia służby przez byłego funkcjonariusza. KGP przywołał treść art. art. 218 § 1 i 2 Kpa.
KGP, przywołując liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, zaznaczył, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu. I choć do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają zastosowanie ogólne zasady postępowania administracyjnego, to jest ono postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Nie znajdują w nim zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Możliwość prowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 Kpa, nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia, podstawy do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Nie ulega zatem wątpliwości, że przepisy art. 217-219 Kpa, określające prawny reżim wydawania zaświadczeń, organy administracji publicznej muszą interpretować w sposób ścisły. Wszelka dowolność w stwierdzeniach i nadinterpretacja danych jest niedopuszczalna. Zaświadczenie jest bowiem dokumentem urzędowym, mogącym stanowić dowód w rozumieniu przepisów procesowych, za którym przemawia prawne domniemanie prawdziwości zawartych w nim informacji. Jeżeli informacje, których potwierdzenia żąda strona ubiegająca się o wydanie zaświadczenia budzą wątpliwości organu, nie może on w sposób arbitralny przesądzać w formie zaświadczenia tych wątpliwych kwestii. Organy Policji nie są uprawnione do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie np. z zeznań świadków, czy też danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia. Nie budzi jednak wątpliwości, że w razie braku potwierdzenia w aktach osobowych okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, organ właściwy do wydania stosownego zaświadczenia powinien zwrócić się do podmiotu dysponującego brakującymi zasobami dokumentów, np. materiałami archiwalnymi, o ich udostępnienie, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie.
KGP zauważył, że P. C. do służby w Policji został przyjęty z dniem [...] sierpnia 1999 r., zaś zwolniony z tej służby z dniem [...] lutego 2023 r. W latach objętych obecnym żądaniem, tj. [...], wnioskodawca pełnił służbę (w ramach mianowania, delegowania bądź powierzenia pełnienia obowiązków służbowych) w strukturach KMP [...], tj.: Wydziale [...], w Referacie do walki z [...] oraz [...] Sekcji (następnie Wydziału) do walki z [...], w Referacie [...], w Zespole [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...], w Referacie [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...], w Zespole [...] Komisariatu Policji [...].
Ponadto w okresie od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] grudnia 2017 r. wnioskodawca delegowany był z urzędu do czasowego pełnienia służby w Wydziale [...] CBŚP, natomiast z dniem [...] grudnia 2017 r. został mianowany na stanowisko [...] powyższego Wydziału. W toku prowadzonego w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, dokonano analizy akt osobowych wymienionego stwierdzając, że nie znajduje się w nich jakakolwiek dokumentacja, na podstawie której można by było wydać wnioskodawcy żądane zaświadczenie o okresach służby pełnionej w pozostałych latach [...] w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury (por. § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji (...). Pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. zwrócono się zatem do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z prośbą o spowodowanie dokonania analizy dokumentów będących w posiadaniu tej jednostki, potwierdzających, że wnioskodawca w okresie od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] września 2017 r. wykonywał czynności służbowe w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Pismem z dnia [...] marca 2023 r. KWP [...] przekazał stanowisko KMP [...] z dnia [...] marca 2023 r., w którym wskazano, że za okres służby w Komisariacie Policji [...] (od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2006 r, oraz od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] września 2017 r.) dokonano sprawdzeń i poddano analizie, na podstawie rejestrów spisów zdawczoodbiorczych, akta przekazane do archiwum dotyczące zarówno pionu prewencji, jak i pionu kryminalnego (wymieniono poszczególne numery i nazwy spisów), stwierdzając, że nie ustalono dokumentacji potwierdzającej wykonywanie przez P. C. czynności służbowych, w których zaistniałoby szczególne zagrożenie jego życia lub zdrowia. Ponadto z otrzymanego stanowiska [...] Wydziału [...] KMP [...] wynika, że całość materiałów będących w posiadaniu tego Wydziału została przeanalizowana pod kątem spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Dokonano przy tym sprawdzenia dokumentacji znajdującej się w tym Wydziale, jak i złożonej w składnicy akt KMP [...] (wymieniono szczegółowo szereg materiałów poddanych analizie). Wskazano, że z dokonanej analizy wynika, że P. C. wykonując czynności służbowe w Wydziale [...] KMP [...] zajmował się prowadzeniem spraw operacyjnych z zakresu przestępstw z art. 286 § 1 Kk art. 297 Kk art. 293 Kk lub art. 116, art. 117, art. 118 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz art. 305 ustawy - Prawo własności przemysłowej, jak również zatrzymywaniem osób, ich doprowadzaniem i konwojowaniem. Ponadto mógł uczestniczyć w zabezpieczeniu imprez masowych lub manifestacji, jednak Wydział ten nie zajmuje się koordynacją wymienionych działań, w związku z czym nie gromadzi żadnej dokumentacji w tym zakresie. Tym samym na podstawie skontrolowanej dokumentacji nie stwierdzono, aby P. C. we wskazywanym okresie brał udział w czynnościach służbowych, w których zaistniało szczególne zagrożenie jego życia lub zdrowia.
Następnie polecono [...] Wydziału [...] KMP [...] dokonanie analizy dokumentów za okres pełnienia przez wnioskodawcę służby (od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] grudnia 2010 r.) w byłym Referacie Wywiadowczym Wydziału [...] wskazanej jednostki organizacyjnej Policji. Zgodnie z poleceniem, sprawdzono będące w dyspozycji Składnicy Akt "Spisy Akt Przekazanych", które potwierdzają przekazanie do archiwum dokumentacji wytworzonej przez wskazaną wyżej komórkę organizacyjną. Uzyskano informację, że dokumentacja w postaci notatników służbowych (które wskazywałyby na rodzaj i charakter interwencji realizowanych przez P. C.) obejmujących okres służby wnioskodawcy, została przekazana do archiwum wskazanymi w piśmie spisami, a następnie wybrakowana (protokołami nr [...] i nr [...] ). W toku dalszych prac analizie poddano zbiory, z których wynika, że z okresu służby wnioskodawcy zarchiwizowano dokumentację w postaci: Książek służby, Książek odpraw do służby, grafików służby i list obecności. Wskazana dokumentacja została jednak wybrakowana i nie stanowi przydatnego zbioru. W związku z powyższym nie ujawniono dokumentacji świadczącej o tym, że P. C. brał udział w czynnościach służbowych, w których jego życie lub zdrowie byłoby zagrożone. W omawianej sprawie dokonano również analizy dokumentacji za okres służby wnioskodawcy od dnia [...] lutego 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. w Komisariacie Policji [...], w wyniku której nie stwierdzono, aby P. C. przeprowadzał czynności w warunkach szczególnych. Analizie poddano: Rejestr Teczek Operacyjnych Rozpoznań oraz Rejestr Spraw Operacyjnych, jednak wymieniony w podanym czasookresie nie prowadził żadnych form pracy operacyjnej. Pozostała zaś dokumentacja, która mogła być wytworzona przez P. C. lub jemu przypisana została wybrakowana (wskazano konkretne protokoły brakowania) i była to dokumentacja: o charakterze kancelaryjno-manipulacyjnym, zlecenia, ustalenia na rzecz innych jednostek Policji oraz innych uprawnionych podmiotów, dotycząca zabezpieczenia porządku publicznego na terenie działania jednostek, dotycząca doprowadzania, konwojowania osób i rzeczy. Ponadto w wyniku analizy wpisów w systemie KSIP dotyczących realizacji oraz zatrzymań osób na terenie działania Komisariatu nie stwierdzono, aby wnioskodawca brał udział we wnioskowanych czynnościach. Konkludując KMP [...] stwierdził, że na podstawie dokonanych ustaleń nie potwierdzono, aby w okresie służby pełnionej przez P. C. od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] września 2017 r. zostały spełnione przesłanki określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Ponadto w piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r. KMP [...] wyjaśnił, że przeprowadzona w tej jednostce kwerenda dokumentacji uwzględniała postanowienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja2014 r., sygn. akt U 12/13.
KGP wskazał, że już po wniesieniu przez pełnomocnika P. C. zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta CBŚP z dnia [...] maja 2023 r., mając na uwadze treść tego zażalenia, organ I instancji, pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. wystąpił do KWP [...] z prośbą o ustosunkowanie się do zarzutów pełnomocnika zawartych w powyższym zażaleniu. Ponadto KGP, mając na uwadze fakt, iż w zażaleniu z dnia [...] maja 2023 r. pełnomocnik kilkukrotnie zaznaczył, że z uwagi na krótki termin, P. C. nie był w stanie wskazać danych za określone lata i dane te "zostaną podane w uzupełnieniu zażalenia osobnym pismem", wystąpił do pełnomocnika wnioskodawcy o przekazanie ewentualnej dokumentacji, bądź też poinformowanie, kiedy dokumentacja taka zostanie przedłożona. W dniu [...] sierpnia 2023 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęło wystąpienie pełnomocnika z dnia [...] lipca 2023 r., w którym wymieniony, w imieniu P. C., uzupełnił dane zawarte w zażaleniu z dnia [...] maja 2023 r., poprzez wskazanie konkretnych czynności wykonywanych w powołanych datach do wymienionych w piśmie spraw. Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. przekazano KMP [...] pismo pełnomocnika strony z dnia [...] lipca 2023 r. z prośbą o uwzględnienie powołanych w tym piśmie okoliczności w ponownie prowadzonej kwerendzie materiałów. W dniu [...] listopada 2023 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęło stanowisko Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia [...] listopada 2023 r., w którym wyjaśniono, że w związku z przedstawionymi przez pełnomocnika P. C. okolicznościami, ponownie zwrócono się do komórek i jednostek podległych Komendzie Miejskiej Policji [...] celem przeprowadzenia kwerendy oraz zweryfikowania wydarzeń wskazanych w dokumentacji dostarczonej przez wnioskodawcę. I tak, w związku z pełnieniem przez P. C. służby w Komisariacie Policji [...], w okresie od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2006 r. oraz od dnia [...] maja 2011 r, do dnia [...] września 2017 r., ponownie dokonano sprawdzeń i poddano analizie, na podstawie rejestrów spisów zdawczo-odbiorczych rozpoczętych w dniu [...] września 2000 r., a zakończonych w dniu [...] kwietnia 2010 r., akta przekazane do archiwum zarejestrowane pod [...] oraz [...] dotyczące zarówno pionu prewencji, jak i pionu kryminalnego (szczegółowo wymieniono numery i nazwy spisów, a także numery i daty protokołów brakowania). Ponadto sprawdzeniem objęto również dokumentację dotyczącą materiałów wytworzonych lub uzyskanych i przekazanych do innej jednostki/komórki organizacyjnej Policji lub uprawnionego podmiotu, zgodnie z właściwością miejscową lub rzeczową, tj. zlecenia, ustalenia na rzecz innych jednostek Policji. Poddano też analizie konkretne czynności wskazane przez pełnomocnika P. C., a wykonywane w latach [...]. Jednocześnie odnosząc się do roku [...] wyjaśniono, że wskazany przez wnioskodawcę udział w interwencjach, meczach, manifestacjach ma odzwierciedlenie w dokumentacji, która nie podlega archiwizacji, a tym samym należy przypuszczać, że została ona wybrakowana. Mając na uwadze powyższe, na podstawie dokonanych sprawdzeń nie ustalono dokumentacji potwierdzającej wykonywanie przez P. C. czynności służbowych, w których by zaistniały szczególne warunki zagrażające jego życiu lub zdrowiu podczas pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] KMP [...].
W związku z pełnieniem przez P. C. służby w okresie od dnia [...] lutego 2006 r. do dnia [...] czerwca 2010 r. oraz od dnia [...] stycznia 2011 r. do dnia [...] lutego 2011 r.. [...] Wydziału [...] KMP [...] wyjaśnił, że przeanalizowano całość materiałów będących w posiadaniu tego Wydziału (również złożonych do składnicy akt) pod kątem spełnienia przez P. C. przesłanek określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Analizie poddano szereg teczek spraw operacyjnych oraz innej dokumentacji (wymieniono konkretne nr TOS, RTO. TOR, notatki służbowe i urzędowe, plany działania, meldunki informacyjne). Dokonano również kontroli rejestrów PKR (obecnie RTO – Rejestr Teczek Operacyjnych), prowadzonych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. Następnie powtórzono to co zostało zawarte we wcześniejszych pismach w sprawie, ponownie wskazując, że P. C. wykonując czynności służbowe w Wydziale [...] KMP [...] zajmował się prowadzeniem spraw operacyjnych z zakresu przestępstw z art. 286 § 1 Kk (oszustwo), art. 297 Kk (oszustwo finansowe), art. 293 Kk (paserstwo komputerowe) lub art. 116, art. 117, art. 118 ustawy o prawie autorskimi i prawach pokrewnych oraz art. 305 ustawy - Prawo własności przemysłowej, jak również zatrzymywaniem osób, ich doprowadzaniem i konwojowaniem, a na podstawie skontrolowanej dokumentacji nie stwierdzono, aby P. C. powyższym w okresie brał udział w czynnościach służbowych, w których zaistniało szczególne zagrożenie jego życia lub zdrowia. Ponadto, uzupełniając swoje stanowisko. [...] do [...] KMP [...] bardzo szczegółowo odniósł się do informacji przedstawionych przez pełnomocnika P. C. (zarówno w zażaleniu z dnia [...] maja 2023 r., jak i w piśmie z dnia [...] lipca 2023 r.), stwierdzając jednak, że z posiadanej dokumentacji nie wynika, iż w trakcie czynności, na które wskazuje pełnomocnik wystąpiły okoliczności szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia, bądź też nie wynika z niej, aby P. C. brał udział w danej realizacji. Odnosząc się do twierdzeń, iż w roku 2009 w praktycznie każdą niedzielę, każdego miesiąca P. C. w sposób bezpośredni uczestniczył w realizacjach spraw operacyjnych związanych z zatrzymaniami osób na terenie giełdy [...] [...] , przy ul. [...] oraz na terenie targowiska po byłym [...] [...], Naczelnik wspomnianego Wydziału wyjaśnił, że posiadana dokumentacja bezsprzecznie potwierdza udział P. C. w takich czynnościach, jednak żaden ze zgromadzonych dokumentów nie wskazuje nawet na ewentualność zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. W notatkach służbowych/urzędowych brak jest informacji świadczących, iż do zagrożenia życia lub zdrowia miało dojść, a w całej dokumentacji nie opisano sposobu zatrzymania osób, zastosowanych środków przymusu bezpośredniego i broni palnej, a także ewentualnych trudności w trakcie czynności zatrzymania. Odnosząc się do wskazywanych przez pełnomocnika P. C. czynności zatrzymania osób, mających miejsce w konkretnych datach na przestrzeni kilku lat, potwierdzono, że wymieniony w czynnościach takich uczestniczył, jednak po szczegółowej analizie tych czynności pod kątem wystąpienia w ich toku szczególnych warunków zagrożenia życia lub zdrowia, nie stwierdzono, aby warunki takie wystąpiły (poddano jedynie w wątpliwość czynności mające miejsce w dniu [...] marca 2009 r., z uwagi na fakt, iż wcześniej potwierdzono udział wnioskodawcy w tym samym dniu w czynnościach na terenie giełdy, a wnioskodawca nie wskazał szczegółów pozwalających na weryfikację tego faktu). Ponadto dokonano sprawdzeń w systemie KSIP za okres pełnionej we wskazywanym Wydziale służby, jednak sprawdzenia te nie przyniosły żadnej istotnej wartości dla prowadzonego postępowania.
W omawianej sprawie ponownego sprawdzenia dokumentacji dokonano również w Wydziale [...] KMP [...] (za okres od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] grudnia 2010 r., w którym P. C. był delegowany do Wydziału [...], wówczas Wydziału [...], KMP [...]), jednak jak już wcześniej ustalono dokumentacja w postaci notatników służbowych, książek służby, książek odpraw do służby, grafików służby i list obecności (które wskazywałyby na sam fakt, a także na rodzaj i charakter interwencji realizowanych przez P. C.) obejmująca okres służby wnioskodawcy, została przekazana do archiwum, a następnie wybrakowana. Ponadto za wskazany okres dokonano również sprawdzenia w KSIP, wykorzystując w tym celu określone kategorie zdarzeń, jednak nie stwierdzono, aby omawiany zbiór był przydatny do oceny służby P. C.. Tym samym nie stwierdzono, aby wymieniony we wskazanym okresie brał udział w czynnościach służbowych, w toku których jego życie lub zdrowie było szczególnie zagrożone.
Odniesiono się również do okresu od dnia [...] września 2015 r. do dnia [...] stycznia 2017 r., w którym to okresie P. C. był delegowany do czasowego pełnienia służby w Wydziale [...] KMP [...] w ramach powołanej przez Komendanta tej jednostki grupy o kryptonimie "[...]" zajmującej się zwalczaniem przestępstw o charakterze rasistowskim i ksenofobicznym oraz grupy o kryptonimie "[...]", której celem było wytypowanie, ustalenie, a następnie zatrzymanie osób, które w trakcie nielegalnego zgromadzenia dopuściły się naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariuszy Policji oraz zakłóceń porządku publicznego. Dokonano zatem analizy rejestrów spraw operacyjnych zarejestrowanych i prowadzonych we wskazanym Wydziale, a następnie dokonano sprawdzeń w składnicy akt Policji [...], gdzie dokonano analizy złożonych spraw operacyjnych prowadzonych w związku z powołanymi grupami, w ramach których P. C. wraz z innymi funkcjonariuszami wykonywał czynności w określonym czasie (wskazano kryptonimy sprawy, numery spisu i daty skrajne). W wyszczególnionych teczkach odnaleziono dokumentację dotyczącą P. C.: [...] - dokumenty odnaleziono w [...] Z notatek służbowych wynika, że dokonano zatrzymań kilkunastu osób, jednak brak jest informacji o tym, którzy policjanci takich zatrzymań dokonali. W związku z ustaleniem, że postępowanie to prowadzone było przez Prokuraturę Rejonową dla [...] i zostało z aktem oskarżenia skierowane do Sądu Rejonowego dla [...], wystąpiono do wskazanego Sądu o udostępnienie do wglądu akt tej sprawy, uzyskując jednak odpowiedź odmowną.
Następnie potwierdzono udział P. C. w czynności zatrzymania L. T. (notatka urzędowa z dnia [...] października 2016 r.), stwierdzając, że okoliczności tego zdarzenia wskazują, iż wnioskodawca podjął tę czynność służbową w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Podobnie w odniesieniu do okoliczności zatrzymania przez P. C.: M. G. (notatka urzędowa z dnia [...] maja 2016 r.) oraz P. J. (notatka urzędowa z dnia [...] listopada 2015 r.), stwierdzono, że czynności te wypełniły przesłanki z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Nie potwierdzono natomiast udziału P. C. w zatrzymaniu sprawcy zachowania o charakterze ksenofobicznym (sprawa prowadzona przez Komisariat Policji [...]).
W odniesieniu do powyższego okresu delegowania wnioskodawcy do Wydziału [...] KMP [...] dokonano również sprawdzeń w KSIP oraz SWD (Systemie Wspomagania Dowodzenia), nie odnajdując jednak rekordów potwierdzających udział P. C. w czynnościach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.
Ponadto ponownie przeprowadzono ustalenia dokumentujące pełnienie przez wnioskodawcę służby w Komisariacie Policji [...], poddając analizie Rejestr Teczek Operacyjnych Rozpoznań oraz Rejestr Spraw Operacyjnych, jednak ustalono, że P. C. w podanym okresie nie prowadził żadnych form pracy operacyjnej. Pozostała przydatna dokumentacja została zaś wybrakowana odpowiednimi protokołami brakowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
KMP [...], po ponownej, szczegółowej analizie dostępnej dokumentacji, przeprowadzonej z uwzględnieniem danych wskazanych przez pełnomocnika wnioskodawcy w zażaleniu z dnia [...] maja 2023 r. oraz w piśmie z dnia [...] lipca 2023 r., nie potwierdził, aby w okresie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] września 2017 r. w stosunku do P. C. spełniona została przesłanka określona w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. W przedmiotowej sprawie, mając na uwadze fakt, iż P. C. w okresie od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] grudnia 2017 r. delegowany był z urzędu do czasowego pełnienia służby w Wydziale do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Kryminalnej CBŚP, pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. wystąpiono również do Naczelnika Zarządu [...] CBŚP z prośbą o spowodowanie dokonania analizy dokumentów będących w posiadaniu tej komórki organizacyjnej, potwierdzających, że wnioskodawca we wskazanym okresie delegowania wykonywał czynności służbowe w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.
Pismem z dnia [...] lutego 2023 r. p.o. Naczelnik Zarządu [...] CBŚP przekazał imienną kartę wykonywanych przez wnioskodawcę czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za rok [...], z której wynika, że P. C. czynności takie wykonywał w tym roku czterokrotnie (w dniach: [...] września 2017 r., [...] października 2017 r., [...] listopada 2017 r. oraz [...] grudnia 2017 r.). Szczegółowe informacje z przeprowadzonej kwerendy przedstawione zostały w notatce służbowej z dnia [...] lutego 2023 r. Ponadto po wniesieniu przez pełnomocnika P. C. zażalenia na postanowienie nr [...] Komendanta CBŚP z dnia [...] maja 2023 r., mając na uwadze treść tego zażalenia, organ I instancji, pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. wystąpił do Naczelnika Zarządu [...] CBŚP z prośbą o ustosunkowanie się do zarzutów pełnomocnika zawartych w powyższym zażaleniu. W odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2023 r. Naczelnik Wydziału [...] CBŚP wyjaśnił, że poza czynnościami wskazanymi w imiennej karcie wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za rok [...], nie ustalono innych, dodatkowych czynności wykonywanych przez wnioskodawcę w okresie delegowania do CBŚP od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] grudnia 2017 r. Ponadto w notatce służbowej z dnia [...] września 2023 r. wskazano szczegółowo, jaka dokumentacja została poddana analizie.
KGP wyjaśnił, że w myśl § 4 § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. - w brzmieniu wynikającym z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Warunkiem zatem uznania, że policjant uczestniczył w opisanych wyżej działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie zagrożenia jego życia lub zdrowia. Oczywistym jest przy tym, iż służba w Policji, z uwagi na podstawowe zadania realizowane przez tę formację (m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców - art. 1 ust. 2 ustawy o Policji), sama w sobie związana jest z ryzykiem wystąpienia wielu potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia funkcjonariuszy (co też rekompensowane jest szeregiem przywilejów należnych policjantom, np. stabilnością zatrudnienia, dodatkami do uposażenia, czy też wcześniejszym uzyskaniem uprawnień emerytalnych). Zagrożenia te dotyczą wszystkich policjantów, bowiem każdy funkcjonariusz Policji przed podjęciem służby ślubuje m.in. strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji).
Samo pełnienie służby na danym stanowisku służbowym i wykonywanie podczas jej pełnienia przypisanych zakresem czynności zadań i obowiązków nie jest zatem równoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych, uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Co do zasady zatem "normalna" służba podczas, której funkcjonariusz podejmował czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, nie wiąże się ze szczególnym zagrożeniem życia lub zdrowia. Uczestniczenie w doprowadzeniu osób zatrzymanych, przeszukaniach, zatrzymaniach osób poszukiwanych/podejrzanych, zabezpieczenie imprez masowych, pozyskiwanie informatorów wśród grup przestępczych, w najmniejszym stopniu nie stanowią o uznaniu, iż służba funkcjonariusza odbywała się w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Są to typowe zadania, które ma obowiązek wykonywać policjant w ramach pełnionej przez siebie służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2970/21).
W konsekwencji podstawa do wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury, zgodnie z § 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., zachodzi wtedy, gdy pozostająca w dyspozycji organu dokumentacja potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzały niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza, a także, iż ilość tych zdarzeń spełnia kryteria wskazane w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Istnieje bowiem oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść za sobą służba w Policji dla każdego funkcjonariusza, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze ilościowym i czasowym określonym w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 3462/15).
Również Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wskazywanego wyroku z dnia 27 maja 2014 r. stwierdził, w kontekście § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., iż zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" (zawarty w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.) odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy.
Ponadto jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2280/16, stwierdzenie, że "warunkiem sine qua non uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie warunków szczególnie zagrażających jego życiu lub zdrowiu, przy założeniu, że zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć oraz, że nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne, w niczym nie narusza § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r." (por. też -wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1852/15 i z dnia 24 marca2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1247/16).
Powołane przepisy dotyczące podwyższania emerytury policyjnej wprowadzają swego rodzaju przywilej na rzecz funkcjonariuszy, których charakter służby pod kątem niebezpieczeństwa z nim związanego istotnie odbiega od funkcjonariuszy pełniących służbę w "zwykłych" warunkach. Innymi słowy, stwierdzone zagrożenie musi mieć charakter wyjątkowy, a nie normalny (typowy) dla służby w Policji. Pominięcie aspektu gradacji warunków pełnienia służby mogłoby skutkować utratą wyjątkowości uprawnień wiążących się z podwyższeniem emerytury, a w konsekwencji zniekształceniem dość oczywistej intencji ustawodawcy, polegającej na częściowym wynagrodzeniu funkcjonariuszowi obciążeń fizycznych i psychicznych wynikających z ponadprzeciętnych niebezpieczeństw wykonywania zawodu policjanta.
Przyznawanie natomiast podwyższonych świadczeń funkcjonariuszom, których służba nie odbiegała w istocie od standardowego zakresu ryzyka, które wiąże się z wykonywaniem ustawowych zadań Policji, wypaczałoby sens instytucji prawnej wyrażonej w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 782/14, z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2094/14, z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 531/15, z dnia 23 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 451/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt IISA/Ol 330/15).
W przedmiotowej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, P. C. wydano żądane zaświadczenie za lata [...], natomiast odnosząc się do lat [...] stwierdzono, że zarówno z akt osobowych wnioskodawcy (m.in. z treści wniosków i rozkazów personalnych, zakresów obowiązków, czy też opinii służbowych), jak i z żadnej dokumentacji będącej obecnie w posiadaniu organu nie wynika, aby wnioskodawca w latach tych, wykonywał czynności w warunkach i wymiarze, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Na podstawie omawianej dokumentacji ustalono jedynie, że wymieniony podjął czynności szczególnie zagrażające jego życiu lub zdrowiu: w 2015 r. - 1 raz, w 2016 r. - 2 razy, zaś w 2017 r. - 4 razy. Jak już natomiast wyjaśniono, możliwość podwyższenia emerytury o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby, uzależniona jest od podjęcia co najmniej 6 czynności w warunkach, o których mowa w § 4 § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r.
Brak jest przy tym podstaw do podważania ustaleń dokonanych w tym zakresie przez poszczególne podmioty, które zaangażowane były w bardzo szczegółową i, co oczywiste, długotrwałą kwerendę dostępnej dokumentacji (również zdanej do właściwego archiwum). Z akt sprawy wynika, że kwerenda powyższa została przeprowadzona rzetelnie, przy czym podkreślić należy, iż dokonywali jej funkcjonariusze Policji, którzy najlepiej znają specyfikę pełnionej przez wnioskodawcę, w latach [...], służby. Brak natomiast dokumentacji świadczącej o pełnieniu przez P. C. służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury nie dowodzi nierzetelności czy też braku obiektywizmu w poszukiwaniu materiału dowodowego bądź naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego lub procesowego.
W przedmiotowej sprawie organ ustalił bowiem bezsprzecznie, iż dostępna dokumentacja nie zawiera informacji, na podstawie których można by było w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, że wymieniony pełnił służbę w warunkach i w wymiarze, o których mowa § 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Należy przy tym zauważyć, że w przedmiotowej sprawie dwukrotnie dokonywano bardzo szczegółowej kwerendy dostępnej dokumentacji (również z uwzględnieniem okoliczności i spraw powołanych przez pełnomocnika strony w zażaleniu z dnia [...] maja 2023 r. oraz w piśmie z dnia [...] lipca 2023 r.), stwierdzając jednak, że nie sposób na podstawie tej dokumentacji, potwierdzić, że P. C. w latach 2006-2017 wykonywał czynności w warunkach i wymiarze umożliwiającym wydanie mu żądanego zaświadczenia. Jednocześnie kluczowym jest, iż nie wystarczy wykazać uczestnictwa wnioskującego o wydanie zaświadczenia w określonej kategorii zdarzeń, o których mowa w powołanych przepisach. Konieczne jest także ustalenie, że uczestnictwo w konkretnym zdarzeniu skutkowało wystąpieniem szczególnego zagrożenia dla życia lub zdrowia wnioskodawcy. Z samego faktu pełnienia służby na danym stanowisku, z przypisanymi do tego stanowiska obowiązkami oraz odpowiednim uposażeniem i innymi świadczeniami, nie wynika, że była to służba pełniona w warunkach szczególnych. Dopiero bowiem z chwilą zaistnienia w trakcie służby konkretnych sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia wypełniają się przesłanki, o których stanowi omawiane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Udziału w czynnościach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia nie można domniemywać lub wywodzić ich istnienia w sposób pośredni (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1247/16).
Ponadto brak odpowiednich dokumentów za lata 2006-2017, wynikający z faktu ich zniszczenia w następstwie upływu okresu ich przechowywania, nie pozwala organowi na wysnucie wniosku o zaistnieniu zdarzeń szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, albowiem podstawą zaświadczenia mogą być tylko dane wynikające z dokumentów, a nie dane domniemane na podstawie charakteru służby. Zaświadczenie ma być potwierdzeniem faktów ujawnionych w dokumentacji, a nie faktów, których zaistnienia można się jedynie domyślać (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawę z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 782/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 395/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 178/15). Brak takich dokumentów, jak również brak odpowiedniej treści (potwierdzającej określone okoliczności) w analizowanej dokumentacji sprawia, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia. Nie można bowiem domniemywać, że w wybrakowanych dokumentach były zawarte informacje istotne dla wniosku zainteresowanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt IISA/Op 212/16).
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wskazano, jaka dokumentacja w przedmiotowej sprawie poddana została kwerendzie, czy też jakie materiały analizie nie mogły być poddane, z uwagi na fakt ich wybrakowania. Niemniej zasadnym jest wskazanie, że uchylenie zaskarżonego postanowienia w toku instancji wyłącznie z powodu niewłaściwego lub niepełnego jego uzasadnienia jest sprzeczne z przepisami art. 138 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 1987 r., sygn. IV SA 220/87 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 485/08). Ewentualne nieprawidłowości w powyższym zakresie zostały konwalidowane przez organ II instancji w postanowieniu niniejszym, w którym wyjaśniono, jakie ewidencje, rejestry oraz inne dane znajdujące się w posiadaniu właściwych podmiotów, zostały poddane analizie oraz z jakich względów nie potwierdzono okoliczności, których potwierdzenia żądał P. C.. Brak było jednocześnie podstaw do tego, aby w uzasadnieniach wydanych w przedmiotowej sprawie postanowień przepisywać treść akt osobowych P. C. , czy też treści zawarte w poszczególnych ewidencjach lub rejestrach, tym bardziej, że dostęp do tych rejestrów odbywa się w ściśle określony przez przepisy prawa sposób.
Szczegółowe informacje na temat dokonanej kwerendy znajdują się w aktach przedmiotowej sprawy, z którymi zarówno strona, jak i jej pełnomocnik w każdym momencie mogą się zapoznać. Z dokumentacji tej wynika natomiast wprost, jakie dokumenty były przedmiotem analizy przeprowadzonej przez organy i w jaki sposób analiza ta była przeprowadzana (wskazano kolejne jej etapy). Podejmowanie czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury musi niezbicie wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego. Związane jest to także z faktem, że przepisy rozporządzenia przewidują liczbowe ujęcie wymiaru czynności, a zatem poszczególne czynności, w których brał udział funkcjonariusz, muszą zostać określone precyzyjnie. Przy czym nie każdy rodzaj czynności służbowej (np. zatrzymanie sprawcy przestępstwa, która to czynność należy do podstawowych obowiązków policjanta) uzasadnia uznanie, iż dokonana została ona w warunkach szczególnych, zagrażających życiu lub zdrowiu.
KGP zaznaczył, że nie jest zasadne kwestionowanie stanowiska podmiotów dokonujących stosownej kwerendy, a więc mających bezpośredni kontakt z istniejącą dokumentacją. Określone wnioski można bowiem formułować wyłącznie w oparciu o treść analizowanej dokumentacji, a nie wyłącznie na podstawie własnych przekonań czy doświadczeń o charakterze zawodowym. Skoro w treści dostępnej dokumentacji nie zostały zawarte informacje o udziale w określonym zdarzeniu P. C., jako uczestnictwie w czynności służbowej szczególnie zagrażającej życiu i zdrowiu, to organ nie jest uprawniony do dowiedzenia przyczyn takiego stanu rzeczy. Jednocześnie nie chodzi w omawianej sprawie o subiektywne przekonanie wnioskodawcy, bądź osób trzecich, co do kwalifikacji danego zdarzenia. Organ nie bada bowiem osobistego nastawienia emocjonalnego funkcjonariusza, które związane jest z uczestnictwem w danym zdarzeniu. Prowadziłoby to bowiem do sytuacji, w której niemal każdy funkcjonariusz powołując określoną czynność służbową wskazywałby na możliwe negatywne skutki, tj. zagrożenia, które mogą mieć miejsce w toku jej wykonywania. Tymczasem ocena, czy dane zdarzenia spełnia wymogi, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., musi mieć charakter obiektywny. Organ zobligowany jest do ustalenia, czy dane zdarzenie pociągało za sobą realne i konkretne szczególne zagrożenie dla życia lub zdrowia. Ocena taka możliwa jest wyłącznie na podstawie pozostającej w dyspozycji organu dokumentacji. Z jej treści musi wynikać w sposób niebudzący wątpliwości, że takie szczególne zagrożenie dla życia lub zdrowia policjanta w związku z uczestnictwem przez niego w danym zdarzeniu wystąpiło, dodatkowo w określonym wymiarze wskazanym w rozporządzeniu.
Ocena spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wynikających z wymienionego przepisu prawa nie może przy tym prowadzić do tworzenia faktów czy okoliczności, które nie są w analizowanej dokumentacji zawarte. Zaświadczenie wydawane jest w oparciu o istniejącą dokumentację wskazującą wprost, że służba była pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Za jego pomocą organ stwierdza co mu jest wiadome. Natomiast interpretowanie, ocenianie adnotacji wynikających z dokumentacji, która nie zawiera informacji o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu oznaczałoby tworzenie nowych faktów, co nie jest dopuszczalne w postępowaniu o wydanie zaświadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt 1OSK 813/16).
Ponadto jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 16/16: "skoro zaświadczenie ma być potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanie zaświadczenia w sytuacji wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego i istnienia sporu w tym zakresie nie powinno mieć miejsca. Mając na uwadze istotę zaświadczenia (która w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych) w judykaturze zwracano uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Jeżeli zatem kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości, organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. Skoro zaświadczenie ma być oparte na dokumentach, zatem to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Wydaje je się wówczas, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi czegokolwiek rozstrzygać".
KGP wskazał, że w niniejszej sprawie przeprowadzone w koniecznym zakresie szczegółowe postępowanie wyjaśniające oraz zgromadzony w nim materiał uniemożliwiły wydanie P. C. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 2006-2017 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. W takim stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie, stosujemy przepisy obowiązujące w dniu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, bowiem dopiero od tego dnia materializuje się przesłanka umożliwiająca wydanie przez organ administracji publicznej danego zaświadczenia. Uwzględniając jednak, że sądy administracyjne wyrażały także odmienny pogląd, KGP podkreślił, że treść przepisu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. (które weszło w życie z dniem 1 czerwca 2005 r.), w brzmieniu wynikającym z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. aktu 12/13, nie uległa zmianie.
P. C., reprezentowany przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie postanowienia KGP z dnia [...] grudnia nr [...] i zobowiązanie organu do wydania orzeczenia w zakresie zaświadczenia, iż P. C. spełnienia warunki pracy w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej w latach 2006-2017, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów poprzez zobowiązanie Organu do przedłożenia wszystkich posiadanych wniosków nagrodowych dla skarżącego i przyznanych w toku służby nagród celem wykazania szczególnego zaangażowania i udziału w określonych zdarzeniach, których brak w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zaliczenie do materiału dowodowego, załączonego odpisu pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2022 (znak: [...]) w przedmiocie gromadzenia w aktach osobowych dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanek do sporządzenia zaświadczenia o okresach służby pełnionych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, z którego a contrario wynika, że przed datą wydania tego dokumentu były błędy w prowadzeniu dokumentacji lub dokumentacja taka nie była w ogóle prowadzona, pomimo istnienia takiego obowiązku i występowania związanych z tym trudności po stronie organu, zarzucając naruszenie art. 217 § 1 i 2 k.p.a, w zw. z art. 15 ust. 2 i 6 oraz art. 38 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. poprzez ich niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie oraz błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie przebiegu służby skarżącego oraz warunków tej służby i przebiegu konkretnych czynności oraz błędne przyjęcie, że w aktach osobowych skarżącego nie znajduje się jakakolwiek dokumentacja, na podstawie której można by było wydać skarżącemu jako wnioskodawcy żądane zaświadczenie o okresach służby pełnionej w pozostałych latach 2006-2017 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.
Skarżący w uzasadnieniu przytoczył przebieg postepowania. Ponadto dodał m.in., że w sytuacji, w której dokumenty zostały zniszczone organ powinien choć w minimalnym zakresie przeprowadzić szersze wyjaśniające postępowanie dowodowe, niż miało to miejsce. Choć istnieją ku temu ograniczenia formalne, to jednak w przedmiotowej prawie żadne inne ustalenia niż analiza dokumentów nie zostały poczynione. Dla skarżącego zrozumiałym jest, że zaświadczenie stanowi poświadczenie określonych faktów lub stanu prawnego i jest pochodną ich istnienia, a tym samym postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do tworzenia nowych dokumentów potwierdzających zasadność żądania strony (wyrok WSA w Łodzi III SA/Łd 621/17), to jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji (Wyrok WSA w Warszawie II SA/Wa 211/17), co jednak nie zostało wykonane dostatecznie.
Skarżący zwrócił uwagę, że w pismach jest mowa o wybrakowaniu (brakowaniu) dokumentów, a nie ich całkowitym zniszczeniu, zatem to organ powinien starać się odtworzyć treść wybrakowanych dokumentów, gdyż skarżący ani nie ma takich kompetencji ani też nie po jego stronie leży wina wybrakowanych tych dokumentów czy też decydowania, które dokumenty należy zniszczyć, a które zachować. Podniósł, iż na stronie 15 uzasadnienia organ wskazał, że faktycznie część dokumentów została wybrakowana, w związku z czym nie podano jaka dokumentacja została poddana kwerendzie, ale organ nie ponosi za to odpowiedzialności w świetle art. 138 k.p.a. oraz że nieprawidłowości w tym zakresie zostały konwalidowane przez organ II Instancji. W ocenie skarżącego sprzeczność ta polega na wyciągnięciu jedynie połowicznych wniosków. Konwalidacja bowiem polegała co najwyżej jedynie na wskazaniu jakie dokumenty zostały wybrakowane, czego w orzeczeniu I Instancji w ogóle nie uczyniono, ale nie zmienia to faktu, że nie przeprowadzono żadnych czynności w celu ustalenia jaka była treść tych dokumentów (i nie chodzi tutaj o ich tworzenie od nowa, ale ustalenie jakie dane zostały przez organ utracone, choć powinny być zachowane i w jego posiadaniu).
Skarżący podniósł, iż w żadnych ze zgromadzonych dokumentów nie ma wniosków nagrodowych, które w toku służby licznie otrzymywał skarżący, a które bezpośrednio potwierdzają szczególny i ponadprzeciętny udział nagradzanego funkcjonariusza w danym zdarzeniu. Żaden z takich dokumentów nie został przywołany ani nie został wymieniony jako brany pod uwagę. Ma to szczególne znaczenie w świetle powoływania się przez organ na orzecznictwo, które stanowi, że służba ma być w szczególnych a nie normalnych warunkach jej pełnienia. W tym zakresie powinno dojść do postępowania wyjaśniającego i przetworzenia posiadanych już danych, co było wskazane w cytowanym powyżej wyroku WSA. Jako przykład skarżący przedłożył odpis pisma Prokuratury Rejonowej [...] z [...].11.2016 roku, w którym imiennie wskazano, że praca skarżącego była na ponadprzeciętnym poziomie i bezpośrednio skutkowała zatrzymaniem kilkudziesięciu najbardziej agresywnych osób. Nie jest to pismo wymagane procedują, a osobiste uznanie ze strony Prokuratora współpracującego ze skarżącym.
Ponadto skarżący przedłożył odpis pisma KGP z dnia [...] marca 2022 r. w przedmiocie gromadzenia w aktach osobowych dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanek do sporządzenia zaświadczenia o okresach służby pełnionych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Z dokumentu tego wynika a contrario, że przed datą jego wydania były błędy w prowadzeniu dokumentacji lub dokumentacja taka nie była w ogóle prowadzona, pomimo istnienia takiego obowiązku i doniosłości zarówno skutków jak i problemów dla funkcjonariuszy. P. C. dopełnił po swojej stronie powinności spisania czynności, w których brał udział ze szczególnym narażeniem swojego zdrowia i życia. Z uwagi na tajność dokumentów, o czym w ww. piśmie wspomina także KGP, skarżący nie miał możliwości szerszego gromadzenia dokumentów, gdzie zakładał, że samo powołanie się na sygnatury będzie wystarczające, gdyż organ powinien być w ich pełnym posiadaniu. Skarżący zatem ze swojej strony spełnił przesłanki o jakich mowa w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 roku (sygn. akt; III OSK 4225/21), gdzie wskazano, że skarżący winien współdziałać z organem i określić zamknięty wykaz dokumentów mogących potwierdzać jego racje" co też pan skarżący uczynił.
KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2023 r. KGP utrzymał w mocy postanowienie Komendanta CBŚP z dnia [...] maja 2023 r. w przedmiocie odmowy wydania skarżącemu – P. C. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby - w latach 2006-2017 - w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej.
Stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.
Przyznając funkcjonariuszom w ww. przepisie ustawy uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 ustawy delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 2020, poz. 1611). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 czerwca 2005 r.
W sprawie tej Sąd oddalił skargę na postanowienie w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 2006-2017 w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Zasadnie w ocenie Sądu Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w tym zakresie.
Organ powołał się na § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. oraz uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13.
Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 (Dz. U. poz. 736) orzekł, iż § 4 pkt 1 rozporządzenia, w zakresie w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że Rada Ministrów, na mocy art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), była uprawniona do przykładowej egzemplifikacji w rozporządzeniu ustawowego pojęcia warunków "szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu" oraz określenia szczegółów realizacji tego wymogu podwyższenia emerytury mając na uwadze ustawowe wytyczne. Zauważył nadto, że słowo "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 rozporządzenia nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia" dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określeniu, czy został spełniony ustawowy warunek emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia wymaga, aby zagrożenie nie tylko miało charakter "szczególny", ale również pozostawało w ściśle określonej ("bezpośredniej") relacji kauzalnej z czynnościami funkcjonariusza. Uprawnienia do takiego dookreślenia ustawowego warunku podwyższania emerytury nie można wywieść z art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że wprowadzenie w ww. przepisie rozporządzenia kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższania emerytury.
Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi w odniesieniu do kwestionowanych postanowień obejmujących żądany okres, albowiem zdaniem Sądu organ należycie przeprowadził w tym zakresie postępowanie. Organ nie naruszył w tym zakresie ani przepisu art. 218 § 2 k.p.a., ani art. 219 k.p.a., na podstawie którego wydano postanowienie. Postępowanie w tym zakresie nie pozwoliło na wydanie zaświadczenia o żądanej – wskazanej wyżej – treści dotyczącej okresu 2006-2017, albowiem organ ustalił jednoznacznie i w sposób wyczerpujący, że konkretna wskazana w postanowieniu dokumentacja dotycząca przebiegu służby wnioskodawcy nie daje podstaw do wydania tego zaświadczenia za ten okres.
Organ dokonał pełnych ustaleń w zakresie służby pełnionej przez skarżącego w latach 2006-2017. Organ wskazał, że w tych latach skarżący pełnił służbę w Wydziale [...], w Referacie [...] (następnie Wydziału) [...], w Referacie [...], w Zespole [...], w Referacie [...], w Zespole [...]. W okresie od [...] września 2017 r. do dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący delegowany był z urzędu do czasowego pełnienia służby w Wydziale [...], natomiast z dniem [...] grudnia 2017 r. został mianowany na stanowisko [...]. W sprawie jest bezsporne i wynika z zaskarżonego postanowienia, że organ dokonał analizy akt osobowych, ustalono, że nie znajduje się w nich dokumentacja, na podstawie której można by było wydać wnioskodawcy żądane zaświadczenie o okresach służby pełnionej w pozostałych latach 2006-2017 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Z akt sprawy wynika, że organ przeprowadził pełne postępowanie wyjaśniające. Pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. zwrócono się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z prośbą o spowodowanie dokonania analizy dokumentów będących w posiadaniu tej jednostki. Z ustaleń organu wynika, że za okres służby w Komisariacie Policji [...] (od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2006 r, oraz od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] września 2017 r.) dokonano sprawdzeń i poddano analizie, na podstawie rejestrów spisów zdawczoodbiorczych, akta przekazane do archiwum dotyczące zarówno pionu prewencji, jak i pionu kryminalnego (wymieniono poszczególne numery i nazwy spisów), stwierdzając, że nie ustalono dokumentacji potwierdzającej wykonywanie przez skarżącego czynności służbowych, w których zaistniałoby szczególne zagrożenie jego życia lub zdrowia. Organ wskazał też, że analizie poddano całość materiałów znajdujących się w Wydziale [...] KMP [...] (sprawdzenie dotyczyło też dokumentacji złożonej w składnicy akt Komendy Miejskiej Policji [...] (wymieniono szczegółowo szereg materiałów poddanych analizie). Organ wskazał jakimi sprawami zajmował się skarżący w Wydziale [...] KMP. Zajmował się prowadzeniem spraw operacyjnych z zakresu przestępstw (z art. 286 § 1 Kk, art. 297 Kk, art. 293 Kk lub art. 116, art. 117, art. 118 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz art. 305 ustawy - Prawo własności przemysłowej, jak również zatrzymywaniem osób, ich doprowadzaniem i konwojowaniem). Organ ustalił, że skarżący mógł uczestniczyć w zabezpieczeniu imprez masowych lub manifestacji, jednak Wydział ten nie zajmuje się koordynacją wymienionych działań, w związku z czym nie gromadzi żadnej dokumentacji w tym zakresie. Organ bezspornie ustalił, że w dostępnej dokumentacji nie stwierdzono, aby skarżący we wskazywanym okresie brał udział w czynnościach służbowych, w których zaistniało szczególne zagrożenie jego życia lub zdrowia.
Organ polecił też Naczelnikowi Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji [...] dokonanie analizy dokumentów za okres pełnienia przez skarżącego służby (od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] grudnia 2010 r.) w byłym Referacie [...] wskazanej jednostki organizacyjnej Policji. Zgodnie z poleceniem, sprawdzono będące w dyspozycji Składnicy Akt "Spisy Akt Przekazanych", które potwierdzają przekazanie do archiwum dokumentacji wytworzonej przez wskazaną wyżej komórkę organizacyjną. Uzyskano informację, że dokumentacja w postaci notatników służbowych (które wskazywałyby na rodzaj i charakter interwencji realizowanych przez skarżącego) obejmujących okres służby, została przekazana do archiwum wskazanymi w piśmie spisami, a następnie wybrakowana (protokołami nr [...] i nr [...]), analizie poddano zbiory, z których wynika, że z okresu służby skarżącego zarchiwizowano dokumentację w postaci: Książek służby, Książek odpraw do służby, grafików służby i list obecności. Wskazana dokumentacja została jednak wybrakowana i nie stanowi przydatnego zbioru. W związku z powyższym nie ujawniono dokumentacji świadczącej o tym, że skarżący brał udział w czynnościach służbowych, w których jego życie lub zdrowie byłoby zagrożone. Organ dokonał również analizy dokumentacji za okres służby skarżącego od dnia [...] lutego 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2011 r. w Komisariacie Policji [...], w wyniku której nie stwierdzono, aby skarżący przeprowadzał czynności w warunkach szczególnych. Analizie poddano: Rejestr Teczek Operacyjnych Rozpoznań oraz Rejestr Spraw Operacyjnych, jednak wymieniony w podanym czasookresie nie prowadził żadnych form pracy operacyjnej. Pozostała zaś dokumentacja, która mogła być wytworzona przez skarżącego lub jemu przypisana została wybrakowana (wskazano konkretne protokoły brakowania) i była to dokumentacja: o charakterze kancelaryjno-manipulacyjnym, zlecenia, ustalenia na rzecz innych jednostek Policji oraz innych uprawnionych podmiotów, dotycząca zabezpieczenia porządku publicznego na terenie działania jednostek, dotycząca doprowadzania, konwojowania osób i rzeczy. Ponadto w wyniku analizy wpisów w systemie KSIP dotyczących realizacji oraz zatrzymań osób na terenie działania Komisariatu nie stwierdzono, aby wnioskodawca brał udział we wnioskowanych czynnościach.
W świetle powyższego na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie było podstaw aby stwierdzić, że w okresie służby skarżącego w latach 2006-2017 zostały spełnione przesłanki określone w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Akta sprawy potwierdzają, że przeprowadzona w Komendzie Miejskiej Policji [...] kwerenda dokumentacji uwzględniała postanowienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13.
W nawiązaniu do wystąpienia pełnomocnika, w którym wskazywano konkretne czynności wykonywane przez skarżącego organ, jak wynika z akt sprawy, ponownie zwrócił się do właściwych jednostek Policji w celu przeprowadzenia kwerendy i zweryfikowania wskazywanych wydarzeń. Ponownie dokonano sprawdzeń i poddano analizie, na podstawie rejestrów spisów zdawczo-odbiorczych rozpoczętych w dniu [...] września 2000 r., a zakończonych w dniu [...] kwietnia 2010 r., akta przekazane do archiwum zarejestrowane pod [...] oraz [...] dotyczące zarówno pionu prewencji, jak i pionu kryminalnego (szczegółowo wymieniono numery i nazwy spisów, a także numery i daty protokołów brakowania). Ponadto sprawdzeniem objęto również dokumentację dotyczącą materiałów wytworzonych lub uzyskanych i przekazanych do innej jednostki/komórki organizacyjnej Policji lub uprawnionego podmiotu, zgodnie z właściwością miejscową lub rzeczową, tj. zlecenia, ustalenia na rzecz innych jednostek Policji. Z akt wynika, że poddano analizie konkretne czynności wykonywane w latach 2012, 2013, 2014 i 2017. Odnosząc się do roku 2017 wyjaśniono, że wskazany przez skarżącego udział w interwencjach, meczach, manifestacjach ma odzwierciedlenie w dokumentacji, która nie podlega archiwizacji. Organ wskazał, że należy przypuszczać, że została ona wybrakowana. Sąd nie ma podstaw do podważenia powyższego ustalenia. Niewątpliwie na podstawie wszystkich dokonanych przez organ sprawdzeń można stwierdzić, że nie ustalono dokumentacji potwierdzającej wykonywanie przez P. C. czynności służbowych, w których by zaistniały szczególne warunki zagrażające jego życiu lub zdrowiu podczas pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] Komendy Miejskiej Policji [...]. Przeanalizowano też całość materiałów będących w posiadaniu Wydziału [...] KMP. Zweryfikowano wcześniejsze ustalenia, analizie poddano szereg teczek spraw operacyjnych oraz innej dokumentacji (wymieniono konkretne nr TOS, RTO, TOR, notatki służbowe i urzędowe, plany działania, meldunki informacyjne). Naczelnik Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji [...] stwierdził, że z posiadanej dokumentacji nie wynika, iż w trakcie czynności, na które wskazywał skarżący, wystąpiły okoliczności szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia, bądź też nie wynika z niej, aby skarżący brał udział w danej realizacji. Wyjaśniono, że posiadana dokumentacja potwierdza udział skarżącego w realizacji spraw związanych z zatrzymaniami osób na terenie giełdy [...] i na terenie targowiska, jednak żaden ze zgromadzonych dokumentów nie wskazuje na ewentualność zagrożenia życia lub zdrowia policjanta. W notatkach służbowych/urzędowych brak jest informacji świadczących, iż do zagrożenia życia lub zdrowia miało dojść, a w całej dokumentacji nie opisano sposobu zatrzymania osób, zastosowanych środków przymusu bezpośredniego i broni palnej, a także ewentualnych trudności w trakcie czynności zatrzymania. Organ wskazał nadto, że dokonano sprawdzeń w KSIP oraz SWD (Systemie Wspomagania Dowodzenia), nie odnajdując jednak rekordów potwierdzających udział skarżącego w czynnościach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Organ ustalił nadto, że w 2017 r. skarżący czterokrotnie (w dniach wskazanych w zaskarżonym postanowieniu) wykonywał czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w zażaleniu organ wyjaśnił też, że w postępowaniu wyjaśniającym (pismo Naczelnika Wydziału [...] Zarządu [...] CBŚ z dnia [...] czerwca 2023 r. ) poza czynnościami wskazanymi w Imiennej karcie wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za rok 2017, nie ustalono innych, dodatkowych czynności wykonywanych przez wnioskodawcę w okresie delegowania do Centralnego Biura Śledczego Policji od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] grudnia 2017 r. Ponadto w notatce służbowej z dnia [...] września 2023 r. wskazano szczegółowo, jaka dokumentacja została poddana analizie.
Organ, rozpatrując wniosek o wydanie zaświadczenia żądanej przez skarżącego treści przeprowadził w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy i w treści samego uzasadnienia zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia. Należycie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie pozwoliło na wydanie zaświadczenia o żądanej treści, a to wobec braku dokumentów wskazujących, aby skarżący podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia.
W sprawie niniejszej istotne jest nie samo twierdzenie skarżącego, iż wykonywał czynności pozwalające na wydanie zaświadczenia, o którym mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r., przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13, ale fakt istnienia dokumentów, rejestrów, ewidencji, czy innych zbiorów danych pozwalających na stwierdzenie powyższego.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Podstawę postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia stanowi art. 219 k.p.a., który jest częścią regulacji działu VII k.p.a. Tym samym postanowienie to wydawane jest poza ramami ogólnego postępowania administracyjnego. Zarzuty skargi nie są trafne. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu prowadzonym na skutek żądania wydania zaświadczenia, w tym przypadku żądanej treści, nie rozstrzyga się w indywidualnej sprawie administracyjnej o obowiązku, czy uprawnieniu jednostki.
Zauważyć należy, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone nad wyraz wnikliwie, z pełnym udziałem przy tym skarżącego. Kilka razy poddawano kwerendzie materiały znajdujące się tak w posiadaniu organu. Organ za każdym razem przy dokonywaniu kwerendy brał pod uwagę argumenty i twierdzenia skarżącego.
Podkreślenia wymaga, że postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego (v. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1139/10, Lex nr 1082571, wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt I OSK 104/09, Lex nr 594852). Właściwy organ może wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych, bez potrzeby ich kreowania (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1616/09).
Istota zaświadczenia tkwi w tym, że nie jest ono aktem woli organu, ale aktem wiedzy. W niniejszej sprawie organ dokonał wyczerpujących ustaleń – z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 – na podstawie dostępnych danych pozostających w dyspozycji Policji. Powyższe wynika nie tylko z uzasadnienia zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia, które spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., ale przede wszystkim znajduje potwierdzenie w aktach przedłożonych Sądowi przez organ. Treść zaskarżonego postanowienia nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że organ wyczerpując wszelkie możliwości w postępowaniu wyjaśniającym, nie odnalazł dokumentów świadczących w sposób bezsprzeczny, że skarżący wykonywał czynności służbowe, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.
W takim przypadku organ nie miał podstaw, aby wydać zaświadczenie żądanej treści.
Organ nie naruszył § 4 pkt 1 rozporządzenia z 4 maja 2005 r., co wykazano już wyżej. Okoliczność, że organ wziął pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13, pozwala stwierdzić, iż zastosowano właściwe przepisy i we właściwym brzmieniu.
Odnosząc się do zarzutów skargi raz jeszcze podkreślenia wymaga, że zaświadczeniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (v. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania weryfikacji jego treści, PiP, 2004 r. nr 10, str. 58).
Zaświadczenie nie jest wyrazem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zatem, nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu.
Należy podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06 (Lex nr 214079), że "jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe". Posiadane przez organ informacje nie mogą bowiem być uzupełnione przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (v. wyrok NSA z 16 września 2005 r. sygn. akt II OSK 36/05, publ. ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 64).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie z którym, "(...).Skoro zaświadczenie ma być potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, jego wydanie w sytuacji wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego i istnienia sporu w tym zakresie, nie powinno mieć miejsca. Mając na uwadze istotę zaświadczenia, która sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych, w judykaturze zwraca się właśnie uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie, jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. W sytuacji zatem gdy kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenia nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii dyskusyjnych. Ma być oparte na dokumentach, zatem to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Wydaje je się wówczas, gdy fakt powstania skutków prawnych jest ewidentny i organ nie musi o czymkolwiek przesądzać. (...)" (v. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 222/23, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Organ należycie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i w sposób właściwy ocenił cały materiał sprawy. Wydając postanowienie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, podjął wszelkie niezbędne czynności mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Postanowienie oparł na posiadanej dokumentacji, która nie dała podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści. Prawidłowo Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślenia wymaga, że skarżący nie wskazał jakie ewentualnie jeszcze inne istotne i dopuszczalne czynności należałoby wykonać w tym postepowaniu. Organy Policji nie są uprawnione do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie np. z zeznań świadków, czy też danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia. Organ nie mógł w sposób automatyczny uwzględnić podanego przez samego skarżącego opisu przebiegu wymienionych przez niego zdarzeń, jeśli okoliczności przez niego wskazane nie miały swojego odzwierciedlenia w treści analizowanej dokumentacji. Organ nie był także uprawniony do aktualizacji, przetworzenia lub też uzupełnienia informacji zawartych w tej dokumentacji na podstawie informacji dostarczonych przez samą stronę. Z kolei ocena określonych zdarzeń, w kontekście spełnienia przez nie kryteriów wskazanych w przepisach prawa, należy do wyłącznej kompetencji organu prowadzącego postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Organ dokonał bowiem kompleksowej oceny dokumentacji pozostającej w dyspozycji KMP [...] i jednostek jej podległych oraz CBŚP za lata 2006-2017 r., tj. za okres pełnienia przez skarżącego służby w tych jednostkach Policji. W materiałach sprawy znajdują się pisma, w których szczegółowo wskazano jakiego rodzaju dokumentacja podlegała analizie. W wyniku przeprowadzonej kwerendy materiałów stwierdzono, że albo nie zawiera ona jakichkolwiek informacji potwierdzających wykonywanie przez skarżącego czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., albo co prawda jest informacja o uczestnictwie skarżącego w określonym zdarzeniu, ale dokumentacja nie zawiera informacji o przebiegu danego zdarzenia, albo nie potwierdza realizacji przez niego czynności w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Podkreślono także, że przy analizie dokumentacji uwzględniono wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, w odniesieniu do przesłanki zawartej w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Wobec powyższego stwierdzono, że wyniki przeprowadzonej kwerendy nie dały podstaw do stwierdzenia, iż skarżący wykonywał w latach 2006-2017 czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Skarżący z kolei wskazał zdarzenia ze swoim udziałem, które w jego ocenie, spełniają kryteria do podwyższenia mu emerytury policyjnej. Skoro zatem z żadnej dokumentacji będącej w posiadaniu organu nie wynika, aby skarżący w trakcie pełnienia służby w Policji, w latach 2006-2017, albo wykonywał czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., albo by je wykonywał w wymiarze wymaganym przez ten przepis, to organ słusznie przyjął, że brak było podstaw do wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej przez niego treści.
Ocena, czy dane zdarzenie spełnia wymogi, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., musi mieć charakter obiektywny. Organ zobligowany był tym samym do ustalenia, czy dane zdarzenie pociągało za sobą realne i konkretne szczególne zagrożenie dla życia lub zdrowia konkretnej osoby. Ocena taka możliwa jest wyłącznie na podstawie pozostającej w dyspozycji organu dokumentacji. Z jej treści musi wynikać w sposób niebudzący wątpliwości, że takie szczególne zagrożenie dla życia lub zdrowia policjanta w związku z uczestnictwem przez niego w danym zdarzeniu wystąpiło. Nie można byłoby zgodzić się zatem ze stwierdzeniem, że każda czynność służbowa, którą na podstawie istniejących okoliczności można zakwalifikować jako czynność o potencjalnie podwyższonym ryzyku, niesie rzeczywiste, wprost wynikające i dające się przewidzieć zagrożenie. Takie założenie czyniłoby bezprzedmiotową weryfikację rzeczywistego jej przebiegu. Tylko ustalenie, na podstawie analizowanej dokumentacji, zaistnienia określonych okoliczności, może skutkować przyjęciem, że w danym przypadku, wystąpiło realne i konkretne zagrożenie dla życia i zdrowia. Ocena w tym zakresie musi mieć bowiem charakter obiektywny.
Ponadto Sąd stwierdził, że nie było podstaw do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Odnosząc się natomiast do kwestii przyznawanych w toku służby nagród w celu wykazania szczegółowego zaangażowania skarżącego i udziału w określonych zdarzeniach podkreślenia wymaga, że kwestie te nie mogą ważyć na wyniku niniejszej sprawy. Samo przyznanie nagrody nie jest wystarczające, gdy brak szczegółowego opisu podejmowanej czynności, która wskazywałaby na istnienie zagrożenia życia i zdrowia. Także samo pismo Prokuratury Rejonowej [...] nie daje podstaw do zastosowania § 4 pkt 1 rozporządzenia.
Z całych akt postępowania wynika, że organ należycie i wyczerpująco przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a w związku z tym, że nie odnaleziono materiałów potwierdzających podejmowanie co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia, brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w wyroku.