II SA/Wa 2125/24

II SA/Wa 2125/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący/
Dorota Kozub-Marciniak
Łukasz Krzycki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant referent Marta Stec, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w [...] z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odprawy mieszkaniowej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy orzeczenie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w S., zwanego dalej: "Dyrektorem", z [...] października 2024 r. o wypłacie K. W., zwanemu dalej "Wnioskodawcą", odprawy mieszkaniowej w wysokości 204 870,43 złotych.
W uzasadnieniu decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:
- Wnioskodawca wystąpił 19 czerwca 2024 r. do Dyrektora o wypłatę odprawy mieszkaniowej, składając wniosek po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej [...] kwietnia 2024 r. i przeniesieniu do pasywnej rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego; z dokumentów wynika, że na dzień zwolnienia ze służby posiadał 16 lat, 2 miesiące i 26 dni wysługi wojskowej, zaliczanej do wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową.; Wnioskodawca w oświadczeniu - jako dzień do wyliczenia odprawy mieszkaniowej - wskazał [...] marca 2024 r., w którym zajmował stanowisko służbowe w stopniu etatowym - starszy szeregowy, a członkami jego rodziny byli: żona J. W. (dalej: "Żona"), syn N. W. (dalej: "Syn") oraz córka z pierwszego małżeństwa A. W. (dalej: "Córka), z którymi w dniu wskazanym do wyliczenia odprawy, wspólnie zamieszkiwał przy ul. [...] w S.; Wnioskodawca dołączył także oświadczenie, że obecnie wszyscy wymienieni zamieszkują pod adresem [...], [...] B.,
- do obliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej przyjęto 3 normy, w tym 1 normę na Wnioskodawcę (za stanowisko służbowe) oraz 2 normy na członków rodziny: Żonę oraz Syna; Dyrektor nie uwzględnił 1 normy na Córkę Wnioskodawcy z pierwszego małżeństwa z M. F. (dalej: "Matka"); uznał bowiem, że w dniu wskazanym do wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej nie była ona członkiem rodziny Wnioskodawcy, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt. 2 ustawy
z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2024 r., poz. 1270), zwanej dalej: "ustawą o zakwaterowaniu", przez co nie zostały spełnione przesłanki z art. 26 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zakwaterowaniu,
- w odwołaniu Wnioskodawca podniósł, że Córka zamieszkiwała wraz z nim [...] marca 2024 roku - w dniu wskazanym do wyliczenia wysokości odprawy,
- zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu przy ustalaniu należnej żołnierzowi powierzchni użytkowej podstawowej lokalu uwzględnia się stanowisko służbowe żołnierza zawodowego oraz jego stan rodzinny; liczbę norm powierzchni użytkowej podstawowej lokalu mieszkalnego przysługujących żołnierzom zawodowym reguluje rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 29 lipca 2016 r. w sprawie norm powierzchni użytkowej podstawowej przysługujących żołnierzom zawodowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1211), zwane dalej: "Rozporządzeniem"; zgodnie z § 2 Rozporządzenia ilość norm powierzchni użytkowej podstawowej lokalu mieszkalnego przysługujących żołnierzowi zawodowemu zależy od zajmowanego stanowiska służbowego: 1) od generała brygady (kontradmirała) do generała (admirała) - trzy normy; 2) od majora (komandora podporucznika) do pułkownika (komandora) - dwie normy; 3) do kapitana (kapitana marynarki) włącznie - jedna norma,
- w art. 26 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu określono, że członkami rodziny żołnierza zawodowego, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej są; małżonek (art. 26 ust. 3 pkt 1) oraz wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione, przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, dzieci małżonka, dalej: "dzieci", do czasu zawarcia przez nie związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia, chyba, że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego (art. 26 ust. 3 pkt 2); z kolei, stosownie do art. 47 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu decyzję o wypłacie odprawy mieszkaniowej wydaje się nie później niż w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku; wydanie decyzji następuje po złożeniu wniosku, oświadczenia żołnierza o stanie rodzinnym na dzień wskazany przez żołnierza, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 4-6 oraz przedstawieniu co najmniej jednego z dokumentów wymienionych w art. 47 ust. 2 pkt 1-4; z powyższego wynika, że postępowanie w sprawie wypłaty odprawy mieszkaniowej, poza ustaleniem samego prawa do odprawy mieszkaniowej, składa się również z ustalenia kwoty tego świadczenia,
- w rozpatrywanej sprawie poza sporem jest prawo Wnioskodawcy do odprawy mieszkaniowej; Wnioskodawca przedłożył wymagane przepisami dokumenty, potwierdzające zwolnienie z zawodowej służby wojskowej i posiadane 16 lat, 2 miesiące i 26 dni wysługi (17 pełnych lat); okres ten wypełnia dyspozycję art. 12 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2024 r. poz. 242); w sprawie nie stwierdzono także żadnej z negatywnych przesłanek do wypłaty odprawy mieszkaniowej, określonej w art. 23 ust. 9 ustawy o zakwaterowaniu,
- sporna okazała się liczba norm przyjęta do wyliczenia wysokości odprawy mieszkaniowej, tzn. czy należało uwzględnić normę na Córkę; liczba norm w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu oraz § 2 rozporządzenia, zależy od:
-- zajmowanego przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego, co w sprawie jest poza sporem; Wnioskodawca z tego tytułu ma prawo do 1 normy, gdyż [...] marca 2024 r. zajmował stanowisko służbowe z zaszeregowaniem do stopnia etatowego starszego szeregowego,
-- stanu rodziny, tj. faktu, że Wnioskodawca od [...] marca 2022 r. pozostaje w związku małżeńskim (1 norma) i wspólnie zamieszkuje z Synem (1 norma) i z tego tytułu ma prawo do łącznie 2 norm; sporna pozostaje 1 norma na Córkę,
- zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu przyznanie normy na małżonka wymaga jedynie potwierdzenia pozostawania w związku małżeńskim i nie musi być spełniony warunek wspólnego zamieszkiwania; odmiennie w przepisach ustawy o zakwaterowaniu uregulowano przyznanie norm na dzieci; zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 2 danego aktu przyznanie normy na dzieci uzależniono od ich wspólnego zamieszkiwania z żołnierzem zawodowym; pojęcie zamieszkiwania - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu - oznacza przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego, przy czym - wobec dyspozycji art. 28 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. poz. 1610 ze zm.), zwanej dalej: "K.c." - można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania; wyklucza to przypisanie osobie fizycznej (w tym małoletniemu) więcej niż jednego miejsca zamieszkania; oświadczenia Wnioskodawcy o zamieszkiwaniu z Córką [...] marca 2024 r. nie można było uznać za dowód, potwierdzający sporną okoliczność - z uwagi na szereg przeciwdowodów,
- decydującym przeciwdowodem był wyrok Sądu Okręgowego w S.
z [...] lutego 2015 r. (sygn. akt [...]) o rozwiązaniu przez rozwód małżeństwa Wnioskodawcy i Matki, zwany dalej: "wyrokiem z 2015 roku"; Sąd ustalił w nim miejsce pobytu Córki przy Matce; w takich okolicznościach faktycznych - ustalenia miejsca zamieszkania czy pobytu małoletnich przez Sąd - wyrok przesądza tę kwestię i wiąże organy administracji na mocy art. 365 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.); wyrok taki oznacza bowiem, że sąd ustalił miejsce pobytu dziecka przy jednym z rodziców; powoduje to, że dziecko przy tym z rodziców ma pobyt stały, natomiast każdorazowy pobyt dziecka w innym miejscu - np. u drugiego rodzica - musi być traktowany jak pobyt tymczasowy - domicilium dziecka (art. 26 § 2 K.c.), przy czym można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania (art. 28 K.c.); nie jest więc rzeczą organu ustalanie charakteru pobytu dziecka u drugiego z rodziców w razie istnienia orzeczenia Sądu, w którym ustalono ten pobyt przy pierwszym; ustawą o zakwaterowaniu nie uregulowano samodzielnie kwestie miejsca zamieszkania czy pobytu dziecka na potrzeby tego aktu - zatem przy wykładni tego pojęcia - należy mieć na względzie cały system prawny, obowiązujący w Rzeczpospolitej Polskiej,
- Wnioskodawca kroki, zmierzające do oficjalnego przejęcia opieki nad Córką i zmiany treści wyroku rozwodowego w przedmiocie opieki, podjął dopiero w marcu 2024 roku; zatem dopiero miesiąc przed odejściem ze służby; postanowienie Sądu Rejonowego w S. (sygn. akt [...]) o ustaleniu miejsca pobytu małoletniej Córki przy Wnioskodawcy na czas trwania postępowania o zmianę rozstrzygnięcia o władzy rodzicielskiej, zwane dalej: "postanowieniem z 2024 roku" wydano natomiast dopiero [...] lipca 2024 r. - już po zwolnieniu Wnioskodawcy ze służby; powyższe dowodzi zatem niezbicie, że [...] marca 2024 r. (zgodnie z wyrokiem z 2015 roku), miejscem pobytu Córki było miejsce zamieszkania Matki a nie miejsce zamieszkania Wnioskodawcy,
- spojrzenia na kwestię miejsce zamieszkiwania nie zmienia również fakt opieki naprzemiennej - wynikającej z ugody z [...] września 2021 r. spisanej pomiędzy byłymi małżonkami, o sprawowaniu opieki nad Córką w sposób naprzemienny, (po dwa tygodnie u każdego z rodziców), zwanej dalej: "ugodą z 2021 roku"; w przepisach ustawy o zakwaterowaniu - w zakresie regulacji odnoszących się do odprawy mieszkaniowej - nie odwołano się do sprawowania władzy rodzicielskiej czy opieki na dzieckiem, tylko do okoliczności wspólnego zamieszkiwania dzieci z rodzicami; nie można przyjąć, że zamieszkiwanie Córki u Matki oraz u Wnioskodawcy ma równorzędny charakter, a wskazanie przez Sąd miejsca pobytu dziecka przy matce nie rodzi skutków prawnych w kontekście zapisów art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu; wobec treści wyroku rozwodowego oraz treści ugody o opiece naprzemiennej - i związanym z tym zamieszkiwaniem zarówno u Matki, jak i u Wnioskodawcy - należy uznać, że zamieszkiwanie w miejscu zamieszkania Matki ma charakter zamieszkiwania (pobytu) stałego, natomiast w miejscu zamieszkiwania Wnioskodawcy - charakter zamieszkiwania (pobytu) tymczasowego,
- dokonując wykładni art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu należy dążyć do ustalenia miejsca zamieszkiwania dziecka żołnierza, które ma charakter stały; pomimo kluczowego znaczenia dowodu, jakim jest wyrok rozwodowy, należy odnieść się również do oświadczeń dotyczących zamieszkiwania Córki; nie mogły one stać się kluczowymi dowodami w sprawie, gdyż były rozbieżne; Wnioskodawca - w piśmie z 23 sierpnia 2024 r. - podawał, że zamieszkuje ona z nim na stałe już od kilkunastu miesięcy, Matka jednak - w piśmie z 6 września 2024 r. - podawała, że był to koniec czerwca 2024 roku - zatem okres już po odejściu Wnioskodawcy ze służby; ponadto Żona w "Oświadczeniu rodzica" wskazywała zupełnie inną datę, a mianowicie [...] października 2018 r. - okres jeszcze przed podpisaniem ugody z 2021 roku,
- poddano pod ocenę wszystkie oświadczenia złożone w toku postępowania oraz inne dokumenty, przyjmując, że wyrokiem z 2015 roku przesądzono kwestię zamieszkiwania; wiąże on organy administracji; niespójność dat w pozostałych dokumentach (oświadczeniach) wskazuje natomiast na ich niski walor dowodowy; nie ma ponadto podstaw do zmiany jednolitej linii wydanych rozstrzygnięć, w których organ traktował ustalenie miejsca zamieszkania ustalone przez sądy jako kluczowe w sprawach.
W skardze zarzucono naruszenie:
- art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 47, art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o zakwaterowaniu
w zw. z § 2 Rozporządzenia w zakresie, w jakim nie uznano za normę należną wnioskowanej do odprawy mieszkaniowej Córki, uznając błędnie, że [...] marca 2024 r. nie zamieszkiwała z Wnioskodawcą,
- art. 28 K.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, kiedy - mówiąc o zamieszkiwaniu w rozumieniu ustawy o zakwaterowaniu - ustawodawca miał na względzie faktyczne przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego,
- art. 7 w zw. z art 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572), zwanego dalej: "K.p.a.", poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego; doprowadziło to do braku uznania za normę należną wnioskowanej do odprawy mieszkaniowej Córki, uznając jednak błędnie, że Córka [...] marca 2024 r. nie zamieszkiwała wraz z Wnioskodawcą.
Wniesiono o wyznaczenie rozprawy i przeprowadzenie dowodu z zeznań Wnioskodawcy, Żony i Matki na fakt zamieszkiwania Córki [...] marca 2024 r. w miejscu zamieszkania Wnioskodawcy.
W uzasadnieniu skargi podniesiono:
- faktem jest, co wynika nie tylko z oświadczenia Wnioskodawcy, Żony, a także osoby niezainteresowanej zupełnie wydaniem decyzji na korzyść Wnioskodawcy, czyli Matki, że od 2018 roku Córka zamieszkiwała stale z Wnioskodawcą na zasadzie faktycznej pieczy naprzemiennej,
- powyższe wynika także z dokumentów, to jest ugody z 2021 roku, ale także z uzasadnienia postanowienia z 2024 roku, zaświadczenia ze szkoły oraz zaświadczenia o Córlo; z uzasadnienia postanowienia z 2024 roku wprost wynika, że od 2018 roku Córka na zasadzie faktycznej pieczy naprzemiennej zamieszkiwała u obojga rodziców po 2 tygodnie, a ustalenia między rodzicami były respektowane; niezasadnie organ powołuje się na treść art. 28 K.c., który nie ma zastosowania w sprawie,
- wobec treści przepisów nie ma znaczenia, że postanowienie o zmianie miejsca zamieszkania Córki zostało formalnie wydane w lipcu 2024 roku; istotne jest, gdzie faktycznie i z kim zamieszkiwała Córka, a nie, że formalnie w tym przedmiocie postanowienie zmianie wyroku rozwodowego zostało wydane w lipcu 2024 roku; mówiąc o zamieszkiwaniu w rozumieniu ustawy o zakwaterowaniu, ustawodawca miał na względzie faktyczne przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego, z czym wiąże się nie tylko okoliczność zameldowania, ale również opłacanie należności za takie zamieszkiwanie; Córka od lat zamieszkiwała, faktycznie przebywała w miejscu zamieszkania Wnioskodawcy; tam tez była zameldowana, a Wnioskodawca ponosił opłaty za lokal z uwzględnieniem Córki.
W odpowiedzi na skargę organu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Sąd zważył, co następuje.
Skarga została oddalona, gdyż kwestionowana decyzja nie narusza prawa.
Trafne jest stanowisko organu prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do istotnych uwarunkowań formalnych i faktycznych sprawy (przywołano tam też treść stosownych regulacji). Wobec uprzedniego szczegółowego zreferowania jego powtarzanie byłoby zbędne. Sąd przyjmuje je za własne.
Odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać, że są one bezzasadne z następujących przyczyn.
W rozpatrywanej sprawie są poza sporem wszelkie istotne uwarunkowania faktyczne. Organ nie kwestionował w toku postępowania, że - w myśl ugody z 2021 roku. - Wnioskodawca sprawuje opiekę nad Córką po dwa tygodnie naprzemiennie z Matką. Różnica stanowisk sprowadza się do odmiennej oceny, czy można stąd wywieźć, że Córka ta jest wspólnie zamieszkałym dzieckiem - w myśl art. 26 ust. 3 pkt 2 wobec treści art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu. Determinuje to bowiem uprawnienie do uzyskania odprawy mieszkaniowej z uwzględnieniem normy na dodatkową osobę.
Chybiona jest argumentacja skargi, jakoby w sprawie błędnie wyłożono treść przepisów prawa materialnego, zakreślających przesłanki przyznania odprawy mieszkaniowej bowiem – wedle Wnioskodawcy - z uwagi na wspólne zamieszkiwanie Córki przysługuje ona także wobec tego faktu.
Stosowne rozważania wpada zacząć od uwagi, że zamieszczona w ustawie o zakwaterowaniu definicja wyrażenia "zamieszkiwanie" nie jest – wbrew wywodom skargi - tego rodzaju, aby - bez zastosowania odpowiednich, bardziej złożonych niż językowa, metod wykładni - mogła być w sposób racjonalny wykorzystywana dla oceny, komu przysługuje uprawnienie. Gdyby bowiem tak przyjąć należałoby uznać, że każde dziecko zwalnianego ze służby żołnierza, przebywające i korzystające z lokalu będącego miejscem zamieszkania tegoż, musi być traktowane jako zamieszkujące w danym lokalu, niezależnie od tego jak długo w skali roku miałyby trwać stosowny pobyt – np. gdy przyjeżdża do lokalu tylko okresowo, mając inne stałe miejsce zamieszkania. Sama definicja ustawowa nie precyzuje bowiem, czy przebywanie i korzystanie z lokalu na dzień podlegający ocenie (wskazany przez żołnierza we wniosku) ma mieć charakter stały i długotrwały, czy też może być on chwilowy.
Pozostaje natomiast do rozważenia, czy przyjęta przez organ wykładnia regulacji była trafna. Stanął on na stanowisku, że - gdy Córka przebywa równomiernie w dwu miejscach - nie sposób uznać, aby zamieszkiwała oba - w rozumieniu ustawy o zakwaterowaniu. Wskazał, że miejsce, które stanowi właściwy punkt centrum życiowego - zamieszkania - należy określić wedle stosownego rozstrzygnięcia Sądu wedle stanu na dzień ustalania prawa do odprawy (wyroku z 2015 roku).
Pogląd ten wypada w pełni podzielić.
Na gruncie obowiązujących przepisów, związanych z pojęciem zamieszkiwania (w tym kwestia miejsca zamieszkania), należy odpowiedzieć na pytanie czy - z woli pracodawcy - można przyjąć, że zamieszkiwanie małoletniego, rozumiane jako trwałe przebywanie (utworzenie centrum życiowego) może dotyczyć dwóch miejsc. Odpowiedź musi być przecząca. Cały bowiem system regulacji, poczynając od reguł K.c. (w tym art. 28) a dalej szeregu innych, dotyczących związanych z pełnieniem służby przywilejów pracowniczych jak także form pomocy socjalnej, oparty jest na założeniu zamieszkiwania w jednym, określonym miejscu. Przyjęcie jakoby zamieszkiwanie mogło dotyczyć kilku miejsc równocześnie prowadziłoby do następstwa, że określone świadczenia o charakterze pracowniczym czy socjalnym mogłyby być w istocie dublowane. Oznaczałoby to m.in. ponoszenie zwiększonych wydatków ze środków publicznych np. dla rodzin, gdzie opieka nad dziećmi jest sprawowana w sposób szczególny - przemienny. Mianowicie, gdyby Córka miała być traktowana jako zamieszkujący zarówno z Wnioskodawcą, jak i z Matką (czyli pod różnymi adresami), to związane z tym faktem wszelkiego rodzaju świadczenia pracownicze czy np. pomoc socjalna, gdyby spełnione były inne warunki, musiałby być dublowane. Wynikałoby to wyłącznie z faktu że - z woli rodziców - opieka nad ich dzieckiem wykonywana jest przemiennie. Miałoby to przykładowo konkretne reperkusje gdyby Matka także odchodziła ze służby wojskowej i ubiegała się o odprawę mieszkaniowa bądź korzystała z innych form wsparcia, wobec zamieszkiwania z Córką. Oczywiście nie można wykluczyć wprowadzenia rozwiązań skutkujących szczególnym, materialnym uprzywilejowaniem byłych małżonków, którzy decydują się na dany sposób sprawowania opieki nad wspólnym dzieckiem (przykładowo zasada uwzględnienia dodatkowych norm mieszkaniowych dla obydwu rodziców). Skoro jednak musi się to wiązać z wydatkowaniem stosownych środków budżetowych a jednocześnie prowadzi do uprzywilejowania rodziców, którzy decydują się osobno wychowywać dziecko, stosowanie określonych form wsparcia w danym zakresie przez administrację (przyznanie szerszego zakresu świadczeń niż przysługiwałoby, gdyby rodzice mieszkali razem – np. podwójna norma mieszkaniowa itp.), wymagałoby wyrażenia stosownej woli przez prawodawcę expressis verbis. Podstawą dla wypłaty świadczenia (tu: odprawy mieszkaniowej) z tytułu korzystania z lokalu przez Córkę, która przebywa w nim co do zasady wyłącznie czasowo (przez pół roku), nie może być natomiast określona wykładnia regulacji.
Jak trafnie wskazał bowiem organ, przy odwołaniu do względów wykładni systemowej, każda osoba może zamieszkiwać wyłącznie w jednym miejscu. Brak natomiast podstaw, aby samo zamieszczenie w art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu pewnego dookreślenia pojęcia zamieszkanie miało - z woli prawodawcy – prowadzić do modyfikacji tej zasady.
Przemienne przebywanie dziecka u obojga rodziców nie uzasadnia uznania, jakoby zamieszkiwało ono u obojga rodziców - miałoby dwa miejsca zamieszkania - co miałoby uprawniać każdego z rodziców (czy ich oboje równocześnie) do korzystania ze świadczeń, które prawodawca wiąże z zamieszkiwaniem dziecka z rodzicem.
Wobec wskazanych uwarunkowań formalnych, jak i faktycznych, powoływana okoliczność równomiernego zamieszkiwania Córki u Wnioskodawcy oraz Matki nie mogła stanowić wystarczającej podstawy do uznania, że małoletnia zamieszkuje ze zwalnianym ze służby żołnierzem, co implikowałoby prawo do większej odprawy mieszkaniowej.
Rolą organu było więc określenie, które z miejsc okresowego przebywania małoletniej należy traktować jako lokal, gdzie ta faktycznie zamieszkuje. Jak bowiem wskazano, traktowanie obu, jako wykorzystywane w tym celu, nie było dopuszczalne. W uwarunkowaniach danej sprawy trafnie organ wskazał, że określenie faktycznego centrum życiowego małoletniego, w związku z treścią art. 26 § 2 zd. 2 K.c., determinowane było orzeczeniem sądu.
Wnioskodawca jest zobligowany - w myśl stosownych orzeczeń sądu, uszczegółowionych treścią ugody - do zapewnienia stosownych warunków przebywania w zamieszkiwanym lokalu dla Córki (w okresach sprawowania opieki). W danym przypadku żąda jednak wypłaty świadczenia, które miałoby rekompensować mu obciążenia finansowe, wynikające z danego obowiązku. Generalnie jest wprawdzie zasadą udzielenie pomocy zwalnianym ze służby żołnierzom, z którymi wspólnie zamieszkują ich małoletnie dzieci. Nie dotyczy to jednak obecnie przypadków, gdy Wnioskodawca sprawuje jedynie częściowo opiekę nad dzieckiem, zaś miejsce zamieszkania Córki jest przy Matce. Odprawa mieszkaniowa stanowi dla zwalnianego żołnierza przywilej. Przepisy w danym zakresie nie mogą być więc wykładane rozszerzająco.
Wobec wskazanych uwarunkowań nie naruszono powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, zakreślających przesłanki przyznania odprawy z tytułu zamieszkiwania żołnierza z jego dzieckiem. Nie naruszono też przepisów postępowania, co do obowiązku właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Z treści orzeczenia wynika jednoznacznie, dlaczego zastosowano konkretne metody wykładni dla doprecyzowania pojęcia zamieszkiwanie, definiowanego także w ustawie o zakwaterowaniu.
Sąd nie spostrzegł także z urzędu wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.
Z przytoczonych wyżej przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.