II SA/Wa 2125/09

II SA/Wa 2125/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-07-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /sprawozdawca/
Eugeniusz Wasilewski /przewodniczący/
Iwona Dąbrowska
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant Łukasz Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2010 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] o cofnięciu R. B. pozwolenia na broń palną myśliwską przeznaczoną do celów łowiectwa.
Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny.
R. B. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...].
W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację, że Sąd Rejonowy
w G. [...] Wydział Karny prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...], na podstawie art. 66 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k., warunkowo umorzył na okres [...] próby postępowanie karne wobec wyżej wymienionego za popełnienie przez niego przestępstwa z art. 27a ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r.
o rybactwie śródlądowym, tj. za to, że wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, przy pomocy [...], dokonał nielegalnego połowu ryb w ilości [...] sztuk [...] i [...] sztuk [...] o łącznej wadze [...] kg i łącznej wartości [...] zł, czym działał na szkodę [...] Parku Narodowego. Wyrok ten został zmieniony, na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora, wyrokiem Sądu Okręgowego w L. [...] Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2009 r. w ten sposób, że uchylono rozstrzygnięcie o nawiązkach i orzeczono od wymienionego wpłacenie na rzecz Fundacji [...] w N. świadczenie pieniężne w kwocie [...] zł oraz zwolniono go od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, w pozostałym zaś zakresie wyrok pozostawiono bez zmian.
Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że powyższy stan faktyczny w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. cofnął R. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczoną do celów łowieckich.
Od tej decyzji R. B. złożył odwołanie zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, czyli art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji są zobowiązane do cofnięcia pozwolenia na broń, gdyż to ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w przypadku zaliczenia posiadacza broni palnej do takich osób, interes tej osoby
w zachowaniu pozwolenia winien ustąpić pierwszeństwa interesowi społecznemu. Nie jest bowiem kwestią obojętną dla tego interesu, czy osoba posiadająca pozwolenie na broń daje gwarancję, że nie stworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Organ wskazał, że nie ulega żadnej wątpliwości, że strona popełniła prawomocnie osądzone przestępstwo wymierzone przeciwko mieniu, chociaż nie usytuowane
w kodeksie karnym. Jest to czyn z ustawy o rybactwie śródlądowym polegający na nielegalnym, dokonanym za pomocą [...], połowie ryb na szkodę [...] Parku Narodowego. R. B. popełnił czyn zabroniony skierowany przeciwko mieniu, a więc objęty katalogiem, z którym ustawodawca wprost wiąże obawę sprzecznego z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego użycia broni. Takie postępowanie stoi w sprzeczności z celami łowiectwa wynikającymi z powołanej ustawy - Prawo łowieckie. Myśliwy powinien chronić środowisko przyrodnicze, a zachowanie wyżej wymienionego świadczy o lekceważącym stosunku względem środowiska naturalnego i rzutuje w sposób negatywny na ocenę jego postawy w kontekście zachowania pozwolenia na broń palną myśliwską. Tak więc obawa, określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wynika z faktu naruszenia przez stronę porządku prawnego oraz rodzaju i okoliczności popełnionego czynu. Wprawdzie czyn, który został popełniony nie jest umieszczony w kodeksie karnym wśród przestępstw przeciwko mieniu, jednak jest on skierowany przeciwko mieniu. Ustawodawca z tego typu osądzonymi przestępstwami wprost związał obawę możliwego użycia broni sprzecznie z celem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, warunkowe umorzenie postępowania karnego jest immanentnie związane z ustaleniem, że przestępstwo zostało popełnione i wina osoby o nie oskarżonej, choć nieznaczna, nie budzi wątpliwości, w przeciwnym bowiem przypadku mógłby zapaść tylko wyrok uniewinniający. Popełnienie zatem przez R. B. powyższego czynu rodzi uzasadnioną obawę, że użyje broni niezgodnie z prawem.
W ocenie organu strona nie daje gwarancji, że będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności dotyczących bezpiecznego posiadania
i używania broni. Powyższy wyrok świadczy o jej lekceważącym stosunku do obowiązującego prawa, tym bardziej, że w okresie od 2007 do 2008 r. popełniła [...] wykroczeń w ruchu drogowym, za które została ukarana mandatami. W tej sytuacji nie można uznać, że przestrzega ona porządku prawnego, a nielegalny połów ryb
z dnia [...] na [...] listopada był jedynie kolizją z prawem.
Pozytywna opinia z koła łowieckiego, dobra opinia z miejsca zamieszkania, a także prawidłowe przechowywanie broni również nie pozwalają na zachowanie prawa do jej posiadania ze względów wskazanych wyżej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. B. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r.
Wnoszący skargę zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, że istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym
z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia takiej tezy bez wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez nią czynem, jej cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem.
W ocenie skarżącego warunkowe umorzenie postępowania karnego jest środkiem probacyjnym polegającym na poddaniu sprawcy próbie, a nie prawomocnym skazaniem
w rozumieniu prawa karnego, a oskarżonego, wobec którego sąd warunkowo umorzył postępowanie karne, uważa się za osobę niekaraną.
Podkreślił, że nie wykazano związku pomiędzy popełnionym przestępstwem
a cechami charakteru i jego dotychczasowym postępowaniem. Powoływanie się zaś na wykroczenia drogowe w celu wykazania uzasadnionej obawy użycia broni jest wykazaniem tylko i wyłącznie braku argumentów.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 2
w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U.
z 2004 r. Nr 52, poz.525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje
w drodze decyzji administracyjnej.
Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, przesłanką cofnięcia R. B. pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt popełnienia czynu z art. 27a ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, w następstwie czego Sąd Rejonowy w G. [...] Wydział Karny prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...] warunkowo umorzył postępowanie karne na okres [...] próby wobec wyżej wymienionego oskarżonego o to, że działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, przy pomocy [...], dokonał nielegalnego połowu ryb na szkodę [...] Parku Narodowego.
Decyzja wydana w oparciu o art.18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji jest decyzją mającą charakter związania administracyjnego, co oznacza że organ administracji w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą (w przedmiotowej sprawie jest to stan opisany w art. 15 ust. 1 pkt 6 wyżej wskazanej ustawy), ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Należy jednak dodać, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy nie formułuje stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający w dużej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy przesłanka, od której spełnienia uzależnione jest zastosowanie normy prawa (art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni
i amunicji - cofnięcie pozwolenia na broń), istnieje, czy nie.
W rozpoznawanej sprawie organy dokonały błędnych ustaleń tak faktycznych, jak
i prawnych, co przejawia się przede wszystkim w przyjęciu, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego przez Sąd, jest równoznaczne ze skazaniem. Zarówno poglądy doktryny, jak również orzecznictwo w tym zakresie, nie pozostawiają wątpliwości, że warunkowe umorzenie postępowania karnego [...], nie jest formą ani odmianą warunkowego skazania (por. uchwała połączonych Izb Karnej i Wojskowej Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1971 r., sygn. akt VI KZP 26/69, OSNKW 1971, z. 3, poz. 33). Z kolei B. Kunicka-Michalska stwierdziła, że warunkowe umorzenie jest stosowane "nie tylko zamiast kary, lecz zamiast wyroku skazującego" (w: E. Bieńkowska, B. Kunicka-Michalska, G. Rejman, J. Wojciechowska, Kodeks karny, Część ogólna, Warszawa 1999 r., s.107). Podobne stanowisko zawarł Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 grudnia 1993 r., sygn. akt I KZP 34/93 (OSNKW 1994, z. 1-2, poz. 9).
Nie można zatem wywodzić, jak uczyniły to organy Policji w niniejszej sprawie, iż prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne w stosunku do skarżącego, oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 27a ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy
o rybactwie śródlądowym, polegającego na nielegalnym połowie ryb, stanowi przesłankę zawartą w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, obligującą do cofnięcia pozwolenia na broń. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że w związku
z prawomocnym wyrokiem, postępowanie karne wobec skarżącego zakończyło swój byt,
a zatem także druga przesłanka wymieniona w wyżej powołanym przepisie nie została spełniona.
Natomiast wywody organów Policji w odniesieniu do wystąpienia uzasadnionej obawy użycia przez R. B. broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pozostają w sprzeczności z wyrokiem Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział Karny z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...] warunkowo umarzającego m.in., na podstawie art. 66 § 1 k.k., postępowanie karne w stosunku do skarżącego. Już z treści wskazanego przepisu wynikają wprost wymogi, jakie muszą być spełnione, by można było zastosować tę instytucję. Są nimi w szczególności nieznaczna wina i społeczna szkodliwość czynu, a nade wszystko okoliczność, że postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy tryb życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni przestępstwa.
Nie sposób w związku z tym stwierdzić, na jakiej podstawie organy Policji przy takiej prognozie Sądu, a nadto pomimo pozytywnych opinii, tak z miejsca zamieszkania skarżącego, jak i z koła łowieckiego uznały, że zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie można bowiem, jak wielokrotnie wskazywały sądy administracyjne, przedmiotowej obawy wywodzić z samego faktu popełnienia czynu zabronionego.
Ponadto, zdaniem Sądu, o jej istnieniu nie przesądza okoliczność kilkukrotnego ukarania skarżącego mandatami za wykroczenia w ruchu drogowym w latach 2007-2008, gdyż kary te po pierwsze uległy zatarciu, zaś po drugie w żaden sposób nie pozostają
w związku z obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Wskazane uchybienia miały istotny wpływ na treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć, co powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.
Rozpoznając sprawę ponownie, organ winien mieć na względzie poczynione rozważania oraz wnikliwie przeanalizować możliwość zastosowania w stanie faktycznym sprawy tych przepisów ustawy o broni i amunicji, które dotyczą cofania pozwolenia na broń.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy.