II SA/Wa 212/09

II SA/Wa 212/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-07-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2009-02-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Janusz Walawski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 272 poz 2690
par. 7 ust. 2, par. 8 ust. 2, par. 12 ust. 1 pkt 4, par 31, par. 48 ust. 1, par. 52 ust. 1 i ust. 2
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań  dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2009 r. sprawy ze skargi J. F. na orzeczenie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dyscyplinarnego - oddala skargę -
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. F. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, w dniu 11 grudnia 2007 r. wydał wyrok, którym uchylił:
1) zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą,
2) decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] o uchyleniu postanowienia Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. i umorzeniu postępowania w sprawie,
3) postanowienie Szefa ABW z dnia [...] października 2005 r. nr [...] o uchyleniu postanowienia Szefa ABW z dnia [...] września 2005 r. nr [...] i podjęciu zawieszonego postępowania oraz poprzedzające je postanowienie Szefa ABW z dnia [...] września 2005 r. nr [...] o zawieszeniu wznowionego - postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. - postępowania dyscyplinarnego,
4) postanowienie Szefa ABW z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego.
Sąd w wyroku określił również, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził m.in., że "w obrocie prawnym pozostaje postanowienie Szefa ABW z dnia [...] lutego 2003 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, co do którego złożono w piśmie z dnia 16 października 2004 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd zwraca też uwagę, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r., sprostowanym postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r., przywrócono skarżącemu termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej przez Szefa ABW postanowieniem z dnia [...] lutego 2003 r. Postanowienia te również pozostają w obrocie prawnym. W związku z powyższym, Szef ABW powinien, po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, rozpoznać wniosek skarżącego z dnia 16 października 2004 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej przez Szefa ABW postanowieniem z dnia [...] lutego 2003 r., stosując wykładnię prawa zawartą w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt II SA 1116/03."
Szef ABW, działając na podstawie § 48 ust. 1 pkt 3, § 50, § 51 ust. 1 i ust. 4 pkt 2 oraz § 52 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku z dnia 16 października 2004 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, w dniu [...] maja 2008 r. wydał postanowienie nr [...], którym uchylił własne postanowienie z dnia [...] lutego 2003 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego i wznowił postępowanie dyscyplinarne zakończone decyzją Szefa UOP z dnia [...] grudnia 1998 r.
Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania dyscyplinarnego, Szef ABW, na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 6, art. 151 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.) oraz § 12 ust. 1 pkt 4, § 31 i § 52 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w dniu [...] października 2008 r. wydał orzeczenie o ukaraniu J. F., w którym orzekł o:
1) uchyleniu decyzji o ukaraniu z dnia [...] listopada 1998 r. oraz decyzji z dnia [...] grudnia 1998 r., utrzymującej w mocy decyzję o wymierzeniu J. F. kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe w zakresie czynu wprowadzenia w błąd Szefa Delegatury Urzędu Ochrony Państwa w O., poprzez przedstawienie do akceptacji rachunku nr [...] na kwotę [...] zł na zakupiony w dniu [...] marca 1998 r. regał [...], tj. czynu z § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 1997 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego w Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 116, poz. 746) – jako, że postępowanie odnośnie tego zarzutu prowadzone było z naruszeniem art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. z 1999 r. Nr 51, poz. 526 z późn. zm.) w warunkach przedawnienia i w tej części umarza przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne,
2) odmawia uchylenia wyżej powołanych decyzji w pozostałej części orzeczenia, wobec stwierdzenia winy J. F. popełnienia czynu zaniechania wykonania czynności służbowej, poprzez przedstawienie przełożonemu dokumentu służbowego pn. "Instrukcja [...]", noszącego datę sporządzenia - 1996 r., podczas gdy dokument ten powstał w czasie późniejszym i nie zarejestrowanie tegoż dokumentu zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. czynu określonego w § 7 ust. 2 pkt 3 powyżej określonego rozporządzenia.
Jednocześnie organ utrzymał w mocy wymierzoną karę wyznaczenia J. F. na niższe stanowisko służbowe – jako wydaną bez naruszenia przepisów, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia.
W uzasadnieniu orzeczenia organ podał m.in., iż zarzut zaniechania wykonania czynności służbowej związany z przedstawieniem przełożonemu niezarejestrowanej "Instrukcji [...]" jest potwierdzony i nie podlega uchyleniu. Czynność zaniechania polega na przedstawieniu zastępcy Szefa DUOP w O. dokumentu niebędącego dokumentem oficjalnym, pochodzącym z 1996 r., w sytuacji, gdy dokument ten został sporządzony w terminie późniejszym, o czym przełożony nie wiedział i o czym obwiniony go nie poinformował. Przedmiotowa instrukcja była i jest nadal dokumentem służbowym, wyznaczającym zasady postępowania z dokumentami [...] w jednostce i powinna być aktualizowana stosownie do zmieniającego się stanu prawnego. Instrukcja, jako akt prawny kierownika jednostki powinna być wprowadzona do obrotu prawnego jego decyzją. Każda zmiana aktu prawnego odbywa się w takim samym trybie. Instrukcja, jako akt prawny kierownika jednostki, podlega rejestracji. Rejestracji podlegają również dokonywane w niej zmiany. Obwiniony samowolnie dokonywał w obowiązującej instrukcji zmian, które nie były wprowadzane w określonym trybie, a co za tym idzie nie obowiązywały. Przedstawiony przez obwinionego, zastępcy Szefa DUOP w O., dokument de facto nie obowiązywał.
Przesłuchany w dniu [...] października 1998 r. J. F. przyznał się, że przedmiotową instrukcję zniszczył i w jej miejsce sporządził inny dokument, nie informując o tym przełożonego. Bezspornym jest, że przedmiotowa instrukcja, na podstawie § 21 pkt 2 i 4 obowiązującego wówczas zarządzenia nr 26/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 kwietnia 1987 r. w sprawie szczegółowych zasad i sposobu postępowania w resorcie spraw wewnętrznych z wiadomościami stanowiącymi tajemnicę państwową i służbową, podlegała rejestracji. Organ stwierdził, że waga czynu obwinionego spowodowała utratę zaufania, jakim powinien cieszyć się funkcjonariusz zajmujący stanowisko [...] DUOP w O. Wskazane zachowanie J. F., zajmującego to stanowisko, zdaniem organu - należało uznać za wysoce naganne. Czyny, za które został on w 1998 r. ukarany są rodzajowo zbliżone – oba dotyczą dokumentów. Skoro przedmiotem oceny nie może być czyn przedawniony, nie oznacza to, że czyn drugi nie zasługuje na karę wymierzoną w 1998 r. Organ uznał, że ma prawo do samodzielnej oceny prawnej zgromadzonego materiału dowodowego, w czym mieści się również prawo do wymierzenia obwinionemu kary z ustawowo zakreślonego katalogu kar dyscyplinarnych. Wskazał, że wymierzona kara była stosowna do rodzaju i wagi czynu, okoliczności i pobudek jego popełnienia oraz jego skutków. Jedynie słusznym i zgodnym z obowiązującymi przepisami rozstrzygnięciem jest uchylenie decyzji o ukaraniu w części dotyczącej zarzutu wprowadzenia w błąd przełożonego, jako wydanej niezgodnie z przepisami o przedawnieniu i w tym zakresie umorzenie postępowania dyscyplinarnego oraz odmowa uchylenia decyzji w pozostałej części.
Szef ABW, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 145 ust. 1 i art. 151 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu oraz § 32 ust. 4, § 34, § 35 ust. 1 i § 52 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w dniu [...] grudnia 2008 r. wydał orzeczenie nr [...], którym utrzymał w mocy orzeczenie poprzedzające.
W uzasadnieniu orzeczenia organ odniósł się m.in. do zarzutów podniesionych przez J. F. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. przewlekłości postępowania, powołania błędnej podstawy prawnej i orzekania w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej, niezapoznania się organu z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonania ustaleń sprzecznych z tym materiałem, braku upoważnienia zastępcy Szefa UOP do wydania decyzji w 1998 r.
Odnosząc się do tych zarzutów organ podał, iż powodem zwłoki w rozpatrywaniu sprawy był długi okres czasu, który upłynął od zdarzeń w 1998 r. oraz ich złożona problematyka. Wskazał, że naruszenie przepisów, dotyczących terminów prowadzenia postępowania dyscyplinarnego nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Podniósł ponadto, że powołanie w podstawie prawnej zaskarżonego orzeczenia art. 146 ust. 1 pkt 6 wskazanej wyżej ustawy jest błędem, albowiem organ nie orzekał w tej części orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej [...] – istotą zaskarżonego orzeczenia jest bowiem odmowa uchylenia decyzji o ukaraniu, co de facto, utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie w przedmiocie winy, jak i wymierzonej kary. Poprawienie podstawy prawnej orzeczenia nie jest jego zmianą w sensie materialnym. Organ skorzystał z prawa do samodzielnej, obiektywnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, o czym świadczy choćby uchylenie zarzutu stawianego w warunkach przedawnienia. Za nietrafny uznał zarzut, że zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do ukarania J. F. karą dyscyplinarną, a tym samym do utrzymania jej w mocy. Wskazał, że szkody oraz negatywne skutki zarzucanego czynu są kwestią ocenną.
Organ podniósł również, że skarżący w dniu 16 lipca 2008 r. został zapoznany z materiałami postępowania oraz poinformowany o prawie do składania wniosków o jego uzupełnienie, z którego nie skorzystał. Obecnie składane wnioski dowodowe nie dotyczą rozpoznawanej sprawy. Nie jest również uprawniony zarzut braku upoważnienia dla zastępcy Szefa UOP do wydawania decyzji, gdyż w aktach sprawy takie upoważnienie się znajduje.
Decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana z rażącym naruszeniem przepisów, tj.:
1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej, co do dalszego postępowania, zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1777/07,
2) art. 156 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez jego niezastosowanie,
3) § 52 ust. 2 rozporządzenia Prezesa rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, poprzez wydanie orzeczenia, którego przepis ten nie przewiduje,
4) § 8 ust. 2 i § 12 ust. 1 pkt 1 i 4 powyżej określonego rozporządzenia, poprzez zaniechanie rzetelnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz pominięcie istotnych dowodów w sprawie.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia i utrzymanego nim w mocy orzeczenia poprzedzającego oraz o stwierdzenie nieważności decyzji zastępcy Szefa UOP o ukaraniu z dnia [...] listopada 1998 r. oraz decyzji Szefa UOP z dnia [...] grudnia 1998 r., utrzymującej ją w mocy, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia go poprzedzającego.
Skarżący w skardze wniósł o włączenie do akt sprawy wskazanych w niej dokumentów. Żądanie to powtórzył w piśmie procesowym z dnia 30 marca 2009 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Organ w piśmie z dnia 7 maja 2008 r. odniósł się do wniosków dowodowych skarżącego, wnosząc o ich oddalenie.
Skarżący w piśmie procesowym z dnia 30 maja 2009 r. podtrzymał wcześniej złożone wnioski dowodowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest legalność rozstrzygnięcia, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury.
Dokonując pod tym kątem oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i należało ją oddalić.
Na wstępie należy podać, że kwestie dotyczące wznowienia postępowania dyscyplinarnego zostały uregulowane w rozdziale 8 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 z późn. zm.).
Zgodnie z § 48 ust. 1 powyżej określonego rozporządzenia, postępowanie dyscyplinarne wznawia się, jeżeli;
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe;
2) zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe fakty lub dowody, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego;
3) orzeczenie wydano z naruszeniem przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia;
4) orzeczenie zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Wznowienie postępowania dyscyplinarnego następuje z urzędu lub na wniosek obwinionego (...). Wynika to z treści § 50 powołanego rozporządzenia.
Przełożony, który wydał orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne, wznawia lub odmawia wznowienia postępowania dyscyplinarnego w drodze postanowienia.
Z akt sprawy wynika, iż do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego doszło w związku z zaistnieniem przesłanki określonej w § 48 ust. 1 pkt 3 przedmiotowego rozporządzenia.
Zgodnie z § 52 ust. 1 tego rozporządzenia, postanowienie o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie to prowadzi wyznaczony przez przełożonego rzecznik dyscyplinarny. Przepisy o postępowaniu dyscyplinarnym stosuje się odpowiednio.
W tym miejscu należy stwierdzić, iż Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w pełni wykonał obowiązki, wynikające z powyżej przytoczonych przepisów, a w szczególności zasadnie uznał, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania dyscyplinarnego, zakończonego ostateczną decyzją Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia [...] grudnia 1998 r. utrzymującą w mocy decyzję poprzedzającą o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej [...].
Stosownie do treści § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia, celem wznowienia postępowania dyscyplinarnego jest w szczególności;
1) ustalenie, czy czyn, za który funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, zwany dalej "czynem", został popełniony i czy obwiniony jest jego sprawcą;
2) wszechstronne wyjaśnienie okoliczności i przyczyn popełnienia czynu;
3) zebranie i utrwalenie dowodów w sprawie;
4) wymierzenie funkcjonariuszowi współmiernej do popełnionego przez niego czynu kary dyscyplinarnej.
Z akt sprawy wynika, że cel określony w tym przepisie został przez organ zrealizowany.
Organ prawidłowo ocenił, iż skarżący naruszył dyscyplinę służbową, poprzez popełnienie czynów określonych w § 7 ust. 2 pkt 3 i 4 obowiązującego wówczas rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 1997 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego w Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. Nr 116, poz. 746), które polegało na zaniechaniu wykonania czynności służbowej albo wykonania jej w sposób niedbały lub niezgodny z rozkazem lub poleceniem służbowym (pkt 3) oraz świadomym wprowadzeniu w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę dla służby, szkodę funkcjonariuszowi albo innej osobie (pkt 4).
Podkreślić należy, że organ prawidłowo ocenił, iż czyn, określony w pkt 4 przytoczonego przepisu przedawnił się i postępowanie dyscyplinarne w tym zakresie należało umorzyć, na podstawie § 12 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia.
Z analizy akt sprawy wynika, że organ zebrał i uzupełnił w sprawie wystarczające dowody, które w przewidziany prawem sposób utrwalił i dokonał prawidłowej ich oceny, a wymierzona skarżącemu kara jest współmierna do popełnionego czynu, pomimo tego, że organ umorzył postępowanie w stosunku do jednego z czynów, określonych w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów.
Wbrew twierdzeniu skarżącego, wymierzona kara mieści się w dyspozycji § 52 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w ustępie 1, przełożony wydaje orzeczenie, w którym:
1) odmawia uchylenia dotychczasowego orzeczenia;
2) uchyla dotychczasowe orzeczenie i rozstrzyga o istocie sprawy.
Przepis § 31 stosuje się odpowiednio (§ 31 ust. 1 – orzeczenie o ukaraniu, odstąpieniu od wymierzenia kary, umorzeniu postępowania albo uniewinnieniu, o którym mowa w § 27 ust. 1).
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że również nie są one trafne. Wbrew twierdzeniu skarżącego, organ wydając zaskarżone orzeczenie w pełni wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1777/07, przy czym należy zwrócić uwagę na fakt, iż przedmiotem niniejszej sprawy nie była skarga na niewykonanie tego wyroku.
Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. W aktach sprawy znajduje się bowiem upoważnienie dla zastępcy Szefa UOP do wydawania decyzji dyscyplinarnych.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.