II SA/Wa 2114/23

II SA/Wa 2114/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-05-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania /przewodniczący/
Joanna Kube
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 6 ust. 1 lit. f, art. 17 ust. 1, art. 21 ust. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2024 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2020 r. do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, dalej: "Prezes UODO" lub "organ", wpłynęła skarga K. S., dalej: "skarżący", na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] z siedzibą w [...], dalej: "[...]" lub "Spółka", oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], dalej: "[...]", polegające na niezrealizowaniu żądania usunięcia jego danych osobowych z wyników wyszukiwarki [...] o adresie URL: [...] W tej sprawie Prezes UODO wydał w dniu [...] marca 2021 r. decyzję administracyjną nr [...] o umorzeniu postępowania.
Po rozpoznaniu skargi wniesionej przez skarżącego od ww. decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1994/21 uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Prezes UODO umarzając zaskarżoną decyzją postępowanie nie wyjaśnił bowiem dokładnie stanu faktycznego sprawy przez co rozumieć należy także ustalenia w zakresie uprawnienia skarżącego do żądania usunięcia danych osobowych ze wskazanego przez niego adresu URL. Twierdzenie organu o braku interesu prawnego skarżącego, które było podstawą do zastosowania art. 105 k.p.a. było dowolne, albowiem niepoparte bezspornymi ustaleniami faktycznymi. Danie przez organ wiary stwierdzeniom [...] bez ich wszechstronnego rozważenia w decyzji, z jednoczesnym całkowitym zanegowaniem twierdzeń skarżącego, że chodzi o jego dane osobowe, dawało podstawę do stwierdzenia, że organ uchylił się od należytego wypełnienia nałożonego na niego przez RODO zadania.
Sąd nakazał organowi przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W przypadku wątpliwości, co do interesu prawnego skarżącego organ może zwrócić się do niego
o niezbędne wyjaśnienia, czy przedłożenie posiadanych dowodów. Prowadzenie postępowania przez Prezesa UODO w sprawach z zakresu ochrony danych osobowych, zwłaszcza w przypadku wątpliwości co do interesu prawnego wnioskodawcy lub zakresu żądania skierowanego do organu, powinno opierać się na współdziałaniu z osobą kwestionującą zgodność z prawem przetwarzania jej danych osobowych, przez co należy rozumieć dopuszczalność zwrócenia się przez organ do wnioskodawcy o doprecyzowanie, czy uzupełnienie informacji niezbędnych w danym postępowaniu.
Sąd wyjaśnił, że na gruncie RODO, interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., wywodzić należy z faktu przetwarzania przez administratora danych osobowych osoby, która żąda podjęcia przez Prezesa UODO czynności przewidzianych w RODO w celu ochrony jej praw (w tym przypadku, zdaniem strony, naruszonych w związku z odmową usunięcia jej danych osobowych ze wskazanej
w sprawie strony internetowej).
Sąd wskazał również, że wbrew twierdzeniu organu, skarżący w treści skargi do Prezesa UODO nie wskazywał, że dane osobowe "K. S." nie dotyczą jego osoby. Twierdzenie to nie znajduje oparcia w skardze skarżącego do Prezesa UODO z dnia [...] lutego 2020 r. Skarżący wnosząc w tym piśmie o objęcie ochroną na podstawie RODO, jednoznacznie wskazywał: "w związku z występowaniem moich danych osobowych", zwrócił się ze skargą "na niezasadne umieszczenie moich danych osobowych pod linkiem", oczekiwał, że "firma [...] usunie z wyszukiwarki moje imię i nazwisko – K. S. pod linkiem". Podnosił, że "informacje zawarte w linku dotyczące moich danych osobowych są nieprawdziwe, gdyż nigdy nie miałem nic wspólnego z Projektem [...], a tym bardziej nie byłem jego sponsorem". Wskazywał, że "Informacją istotną mogącą pomóc w identyfikacji umieszczenia mojego imienia i nazwiska w wyszukiwarce [...] może być również poniższe linki". Wskazał te linki. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r. skarżący wskazał Prezesowi UODO jakie informacje pojawiają się po wpisaniu do wyszukiwarki [...] jego imienia i nazwiska, tak aby organ nie miał wątpliwości dlaczego pojawianie się tych wskazanych informacji kwestionuje, z uwagi na to, że jego zdaniem są to informacje nieprawdziwe. Twierdzenie skarżącego w skardze do Prezesa UODO, że informacje zawarte we wskazywanym w sprawie linku, odnoszące się do jego osoby są nieprawdziwe, albowiem jak twierdził nie miał nic wspólnego z Projektem [...] i nie był jego sponsorem nie dawały podstaw do twierdzenia przez organ, że kwestionowane przetwarzanie danych osobowych nie dotyczy osoby skarżącego. Właśnie z uwagi na zarzucaną "nieprawdziwość informacji" skarżący dążył do usunięcia danych osobowych z wyszukiwarki [...] "pod wskazywanym linkiem".
Podsumowując Sąd wskazał, że Prezes UODO umarzając postępowanie
z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego, nie wykazał, że dane osobowe, których skarżący domagał się usunięcia, nie dotyczą jego osoby.
Prezes UODO, po ponownym rozpoznaniu sprawy ze skargi K. S. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] oraz [...], polegające na niezrealizowaniu żądania usunięcia jego danych osobowych z wyników wyszukiwarki [...] o adresie URL: (...), decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] [...], na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775), dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), art. 17 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23 maja 2018 r., str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4 marca 2021, str. 35), dalej: "RODO", odmówił uwzględnienia wniosku z tego względu, iż [...] ostatecznie spełniło żądanie skarżącego, zaprzestając udostępniania wskazanego przez niego adresu URL dla zapytań składających się z jego imienia i nazwiska w wynikach wyszukiwania wyszukiwarki [...] - czyniąc tym samym ostatecznie zadość jego żądaniom skierowanym do administratora oraz celowi niniejszego postępowania.
Zdaniem organu, z uwagi na to, że [...] nie przetwarza już danych osobowych skarżącego we wskazany w skardze sposób, brak jest podstaw do zastosowania któregokolwiek z uprawnień wynikających z powyższego przepisu.
Organ zwrócił uwagę, że istotą niniejszego postępowania było nieuwzględnienie przez [...], operatora wyszukiwarki internetowej [...], żądania usunięcia danych osobowych skarżącego z wyników wyszukiwania zwracanych po wpisaniu imienia i nazwiska skarżącego poprzez wyświetlanie adresu URL: [...]
Prezes UODO argumentując rozstrzygnięcie wskazał, że RODO określa zasady i odnosi się do przetwarzania danych osobowych w sposób całkowicie lub częściowo zautomatyzowany oraz do przetwarzania w sposób inny niż zautomatyzowany danych osobowych stanowiących część zbioru danych lub mających stanowić część zbioru danych (art. 2 ust. 1). Przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne wtedy, gdy administrator danych osobowych legitymuje się którąkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 1 RODO. Każda z przesłanek wymienionych w tym przepisie ma charakter autonomiczny
i niezależny, co oznacza, że spełnienie co najmniej jednej z nich stanowi w danym przypadku o zgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych. Niezależnie od zgody osoby, której dane dotyczą (art. 6 ust. 1 lit. a RODO), przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest to niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa
i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych,
w szczególności, gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem (art. 6 ust. 1 lit. f RODO).
W wyszukiwarce internetowej [...] przetwarzane są dane osobowe, które zostały publicznie udostępnione przez wydawców stron internetowych. Podstawą prawną pozyskiwania i przetwarzania przez [...] informacji ogólnodostępnych w Internecie jest prawnie uzasadniony interes, o którym mowa
w art. 6 ust. 1 lit. f RODO. Dane osobowe osoby fizycznej udostępniane są
w wynikach wyszukiwania w celu realizacji podstawowej funkcji wyszukiwarki internetowej, tj. wskazywania linków do stron internetowych zawierających informacje na temat konkretnej osoby fizycznej w odpowiedzi na zapytanie dokonane przez użytkownika w wyszukiwarce na podstawie imienia i nazwiska tej osoby.
Jak wskazał [...], świadczenie usługi wyszukiwarki internetowej zaspokaja interes użytkowników Internetu w zakresie przekazywania informacji
i posiadania dostępu do informacji za pośrednictwem wyszukiwarek oraz jest to niezbędne w uzasadnionym interesie prawnym [...], polegającym na prezentowaniu wyników wyszukiwania.
Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na gruncie przepisów RODO, interes prawny,
o którym mowa w art. 28 k.p.a. wywodzić należy z faktu przetwarzania przez administratora danych osobowych osoby, która żąda podjęcia przez Prezesa UODO czynności przewidzianych w RODO w celu ochrony jej praw (w tym przypadku - zdaniem strony - naruszonych w związku z odmową usunięcia jej danych osobowych ze wskazanej w sprawie strony internetowej).
Skarżący, w przypadku poczucia naruszenia jego prawa do ochrony danych osobowych, ma prawo wnieść skargę do organu nadzorczego (art. 77 RODO).
Stosownie do brzmienia art. 17 ust. 1 RODO, osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, m.in. jeżeli osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 1 RODO wobec przetwarzania i nie występują nadrzędne prawnie uzasadnione podstawy przetwarzania lub osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 2 wobec przetwarzania (lit. c).
Artykuł 21 ust. 1 RODO przyznaje osobie, której dane dotyczą, prawo do tego, by w dowolnym momencie wnieść sprzeciw - z przyczyn związanych z jej szczególną sytuacją - wobec przetwarzania dotyczących jej danych osobowych opartego na art. 6 ust. 1 lit. e lub f, w tym profilowania na podstawie tych przepisów, wskazując zarazem, że administratorowi nie wolno już przetwarzać tych danych osobowych, chyba że wykaże on istnienie ważnych prawnie uzasadnionych podstaw do przetwarzania, nadrzędnych wobec interesów, praw i wolności osoby, której dane dotyczą, lub podstaw do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń. W sytuacji, gdy żądanie przewidziane w art. 21 ust. 1 RODO jest zasadne, osoba, której dane dotyczą, ma prawo skutecznie domagać się realizacji prawa do bycia zapomnianym (art. 17 ust. 1 lit. c RODO).
Wniosek, o którym mowa w art. 17 ust. 1 RODO, skierowany do administratora danych, co do zasady powinien zawierać elementy pozwalające administratorowi na dokonanie oceny, czy zachodzi jedna ze wskazanych w nim przesłanek warunkujących obowiązek usunięcia danych osobowych przez administratora. Wniosek winien zatem co do zasady zawierać: jasno sformułowane żądanie usunięcia danych, zakres danych oraz być umotywowany w sposób pozwalający ocenić administratorowi zasadność żądania usunięcia przez pryzmat przesłanek wskazanych w art. 17 ust. 1 RODO. Z kolei administrator, w przypadku odmowy uwzględnienia wniosku ze względu na brak ku temu przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1 lub ze względu na zaistnienie jednej z okoliczności wyłączających zastosowanie tego przepisu wskazanych w art. 17 ust. 3 RODO, winien uzasadnić przyczyny odmowy w ten sposób, aby organ, w ewentualnym postępowaniu, mógł ocenić zasadność tej odmowy.
Administrator danych osobowych jest obowiązany do zbadania, czy istnieją podstawy prawne do uwzględnienia skierowanego do niego żądania usunięcia danych osobowych, natomiast Prezes UODO - do kontroli prawidłowości tej oceny. Organ może nakazać usunięcie uchybień poprzez nakazanie usunięcia danych osobowych, jedynie po uprzednim dokonaniu oceny zachowania administratora tych danych, który wcześniej ich usunięcia niezasadnie odmówił, bądź pozostał
w bezczynności mimo kierowanych do niego żądań. Rolą organu w tej konkretnej sprawie jest zatem zbadanie, czy administrator danych osobowych, do którego zwrócono się z konkretnym żądaniem usunięcia danych osobowych, właściwie się do niego ustosunkował.
Dla niniejszego rozstrzygnięcia podstawowe znaczenie ma zatem nie samo żądanie przedstawione przez skarżącego Prezesowi UODO, ale treść pism kierowanych przez skarżącego do [...] - administratora danych osobowych wyświetlanych za pomocą wyszukiwarki.
Prezes UODO podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2093/13, w którym Sąd stwierdził, że zakres przedmiotowy (...) postępowania (administracyjnego) zakreśla już żądanie skierowane do administratora danych osobowych, a nie sama skarga do organu. Skarga ta wywodzona jest bowiem dopiero z faktu niezrealizowania przez administratora danych osobowych skierowanego do niego żądania. Tym samym na etapie skargi kierowanej do organu, nieskutecznym jest modyfikowanie jej zakresu,
w porównaniu z pierwotnym żądaniem kierowanym do administratora danych osobowych. Kolejnym następstwem powyższego związania pierwotnym żądaniem kierowanym do administratora danych osobowych jest to, że organ może prowadzić postępowanie administracyjne jedynie w zakresie, jaki został określony w żądaniu kierowanym do administratora danych osobowych. Zadaniem organu jest ustalenie tego, czy administrator danych osobowych ustosunkował się do całego żądania strony i czy przy tej sposobności nie naruszył przepisów prawa.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący zwracał się do [...] o usunięcie jego danych osobowych z wyników wyszukiwania wyszukiwarki internetowej [...] w zakresie ww. adresu URL w dniach [...] maja 2019 r., [...] października 2019 r. oraz [...] grudnia 2019 r.
W odpowiedzi na pierwsze żądanie skarżącego z [...] maja 2019 r. [...] w dniu [...] maja 2019 r. wskazała skarżącemu, że w momencie analizy wniosku link nie był wyświetlany w wynikach wyszukiwania lub został usunięty.
W odpowiedzi na drugie żądanie z dnia [...] października 2019 r. [...]
w dniu [...] października 2019 r. odmówiła uwzględnienia wniosku skarżącego z uwagi na fakt, że opublikowane treści dotyczą działalności zawodowej skarżącego - wskazała, że decyzję podjęła po przeanalizowaniu odpowiednich praw
i uzasadnionych interesów związanych z problematyczną treścią i jej wpływu na karierę zawodową.
W odpowiedzi na trzecie żądanie skarżącego z dnia [...] grudnia 2019 r., [...] w dniu [...] grudnia 2019 r. odmówiła uwzględnienia wniosku z uwagi na fakt, że z jego treści oraz z zawartości wskazanego adresu URL wynikało, iż dane opublikowane pod ww. adresem URL nie dotyczą skarżącego. Wyjaśniono, że
w trzecim wniosku skarżący przedstawił dłuższe uzasadnienie swojego żądania,
z którego jaśniej wynikało, że dane osobowe na stronie internetowej identyfikowanej przez wskazany adres URL jego nie dotyczą. [...] stwierdziła, że
w tym przypadku nie mogło dojść do naruszenia praw skarżącego. Dane osobowe zawarte na spornej stronie nie dotyczą skarżącego, ale innej osoby fizycznej o tym samym imieniu i nazwisku. W związku z tym prawo do żądania usunięcia linku
z wyników wyszukiwania przysługiwałoby ewentualnie K. S. , o którym mowa jest na spornej stronie internetowej, ale nie skarżącemu. Jak wskazała [...], wnioski skarżącego były rozpatrywane odrębnie i ostateczna decyzja [...] została przedstawiona w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2019 r.
W piśmie z dnia [...] października 2022 r. [...] wyjaśniła, że aktualnie nie przetwarza danych osobowych skarżącego zawartych na spornej stronie internetowej w ramach wyświetlania wyników wyszukiwania na podstawie zapytania odpowiadającego imieniu i nazwisku skarżącego. Aktualnie wskazany w skardze adres URL [...] nie jest wyświetlany w wynikach wyszukiwarki [...] po wpisaniu hasła odpowiadającego imieniu i nazwisku skarżącego. Spółka zdecydowała o usunięciu adresu URL z listy wyników wyszukiwania poprzez imię i nazwisko skarżącego, po otrzymaniu wezwania organu do złożenia wyjaśnień z dnia [...] września 2022 r.
W trakcie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym
w Warszawie skarżący przedstawił dodatkowe dowody i wyjaśnienia, z których wynikało, że dane osobowe na spornej stronie internetowej dotyczą skarżącego. Powodem decyzji [...] o usunięciu spornego linku z listy wyników wyszukiwania po wpisaniu imienia i nazwiska skarżącego było uznanie informacji zawartych na stronie za już nieaktualne i nieadekwatne (informacje na stronie zostały opublikowane w 2008 r.).
Prezes UODO stwierdził, że istotą problemu w realizacji prawa do usunięcia danych skarżącego było niedostateczne uzasadnienie wniosku i w efekcie błędne uznanie przez [...], że z wnioskiem o usunięcie wyniku wyszukiwania wyświetlanego po wpisaniu imienia i nazwiska skarżącego, zwróciła się osoba trzecia o tożsamym imieniu i nazwisku, co osoba wspomniana w artykule. Spółka przyjęła taką stanowczą interpretację dopiero po trzecim wniosku skarżącego o usunięcie danych. Jak jednak wskazała, powyższe założenie wynikało z tego, że w tekście znajdującym się pod wskazanym linkiem była mowa, że uczestnikiem wyjazdu na teren badań wykopaliskowych do [...] był jeden ze sponsorów fundacji, wymieniony z imienia i nazwiska – K. S., natomiast w swoim wniosku do [...] skarżący kategorycznie zaprzeczał jakoby miał coś wspólnego z projektem [...] albo z jego sponsorowaniem, co mogło sugerować, że osoba opisana w artykule nie jest skarżącym. [...] uznała zatem, że na stronie internetowej znajdują się dane osobowe nie skarżącego, ale innej osoby o takim samym imieniu i nazwisku. Skoro bowiem informacje zawarte na spornej stronie internetowej nie dotyczą skarżącego, tylko innej osoby o tym samym imieniu i nazwisku, to prawo do żądania usunięcia linku do tej strony z wyników wyszukiwania nie przysługuje skarżącemu tylko ewentualnie K. S., o którym mowa jest na tej stronie. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że informacje zawarte na stronie internetowej odnoszą się do niego, zaś samo imię i nazwisko nie jest na tyle charakterystyczne, aby była tylko jedna osoba o tym imieniu i nazwisku, na co wskazuje wielość różnych zwracanych wyników wyszukiwania.
Według organu, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, jakie musi być wydane w przedmiotowej sprawie, ma także okoliczność, że [...] ostatecznie uwzględniła wniosek skarżącego i zdecydowała o usunięciu adresu URL [...] z wyników wyszukiwania [...] dla zapytań składających się z imienia i nazwiska skarżącego.
Organ zauważył, że [...] bardzo szybko reaguje na żądania realizacji praw osób, których dane dotyczą. Odpowiedzi następowały maksymalnie po kilku dniach. Podniósł, że administrator powinien ułatwiać osobie, której dane dotyczą, wykonanie praw jej przysługujących (art. 12 ust. 2 RODO). W przypadku jakichkolwiek wątpliwości mających wpływ na realizację żądania, administrator może wezwać osobę składającą do przedstawienia dodatkowych informacji, unikając tym samym decyzji opartej na domyśle. Nie wyłącza to jednak powinności osoby wnoszącej wniosek od tego, by był on sformułowany na tyle jasno, aby administrator danych mógł go zrealizować - w interesie wnoszącego - możliwie szybko. Skarżący precyzyjnego wniosku nie złożył, a uzupełniając go jeszcze bardziej argumentował za jego nieuwzględnieniem. Wątpliwości takie bezsprzecznie zaistniały po trzecim wniosku skarżącego, w kontekście ogółu prowadzonej ze skarżącym korespondencji, na co wskazała sama [...].
Odnosząc się do roli [...] w przedmiotowym postępowaniu, organ przytoczył wyrok TSUE z dnia 13 maja 2014 r. w sprawie C-131/12 [...] , [...]. W ww. sprawie TSUE stwierdził, że w przypadku, gdy przedsiębiorstwo z siedzibą poza Unią Europejską ma kilka oddziałów w różnych państwach członkowskich, organ nadzorczy państwa członkowskiego może wykonywać uprawnienia w stosunku do oddziału tego przedsiębiorstwa, znajdującego się na terytorium tego państwa członkowskiego. Działalność [...] jest związana z działalnością [...]. W związku z tym zarówno [...], jak i [...], organ uznał za podmioty mające interes prawny w tym postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zatem oba te podmioty są jego stronami.
Organ podkreślił, że ocena dokonywana przez Prezesa UODO w każdym przypadku służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu rozstrzygnięcia odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 RODO, mającego na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych osobowych.
W przedmiotowej sprawie [...] ostatecznie spełniło żądanie skarżącego, zaprzestając udostępniania wskazanego przez niego adresu URL dla zapytań składających się z jego imienia i nazwiska w wynikach wyszukiwania wyszukiwarki [...] - czyniąc tym samym ostatecznie zadość jego żądaniom skierowanym do administratora oraz celowi niniejszego postępowania.
Z uwagi na to, że [...] nie przetwarza już danych osobowych skarżącego we wskazany w skardze sposób, brak jest podstaw do zastosowania któregokolwiek z uprawnień wynikających z powyższego przepisu. W związku z tym, zdaniem Prezesa UODO, uzasadnione jest wydanie decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku skarżącego. Spółka nie utrudniała przy tym realizacji żądania skarżącemu (wbrew art. 12 ust. 2 RODO). To sam skarżący, podnosząc ostatecznie (przed wydaniem uchylonej przez Sąd decyzji), że dane nie dotyczą jego, wprowadził w błąd tak Spółkę, jak i organ.
Odnosząc się do wniosku z dnia [...] października 2022 r. o przeprowadzenie rozprawy z udziałem skarżącego w celu dokonania oględzin materiałów, do których prowadzi mechanizm wyszukiwarki [...], złożenia przez niego wyjaśnień (...) organ wskazał, że nie zaistniały przesłanki, które uzasadniałyby jej przeprowadzenie, gdyż nie wpłynęłoby to na przyspieszenie lub uproszczenie postępowania ani nie wymagał tego przepis prawa. Nie zaszła też potrzeba uzgodnienia interesów stron ani nie było to konieczne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (art. 89 § 1 i 2 k.p.a.). Kwestie te zostały ustalone
i udowodnione na podstawie zawartych w zebranym materiale dowodowym sprawy.
Pismem z dnia [...] września 2023 r. skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] sierpnia 2023 r., wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez wyciągnięcie z materiału dowodowego sprawy wniosków z niego niewynikających i błędne uznanie, że: [...] pomimo odmów usunięcia jego danych osobowych nie naruszyła obowiązków wynikających
z art. 12 RODO; poprzez uznanie, że [...] bardzo szybko reaguje na żądania praw osób, których dane dotyczą poprzez uznanie, że jednostronne wyjaśnienia uczestnika (bez podjęcia działań sprawdzających) są wystarczające do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, m.in. w zakresie wyjaśnienia przyczyn dwukrotnego nieuwzględnienia przez [...] wniosku o usunięcie jego danych osobowych z wyników wyszukiwania,
2) art. 7 i art. 77 oraz 78 § 1 k.p.a. - poprzez niezebranie przez organ administracji całości materiału dowodowego i załatwienia sprawy w szczególności poprzez przeprowadzenie rozprawy i przeprowadzenie dowodu z oględzin celem ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy oraz skonfrontowanie oświadczeń uczestników z jego stanowiskiem,
3) art. 107 § 1 pkt. 6 i § 3 k.p.a. - poprzez wskazanie błędnych podstaw prawnych decyzji i niewyjaśnienie przyczyn ich zastosowania; poprzez błędnie skonstruowane uzasadnienie faktyczne decyzji i niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł,
4) art. 104 § 1 k.p.a. - poprzez załatwienie sprawy polegające na odmowie uwzględnienia jego wniosku podczas gdy zebrany materiał sprawy nie uzasadnia takiego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że skoro uczestnik przetwarzał dane, to w takiej sytuacji organ winien podjąć inne rozstrzygnięcie niż odmowę uwzględnienia wniosku skarżącego.
Zdaniem skarżącego, odmowa przeprowadzenia rozprawy przez organ była nieuzasadniona. Przeprowadzenie rozprawy umożliwiłoby - jego zdaniem - rozstrzygnięcie kwestii jego wizerunku oraz zebranych materiałów. Na ewentualnej rozprawie organ mógłby zestawić jednostronne oświadczenia uczestników (m.in.
w zakresie przyczyn odmowy usunięcia danych) z zeznaniami strony. Organ nie wyjaśnił, dlaczego jednostronne oświadczenia uczestnika (np. w zakresie przyczyn usunięcia jego danych) są wystarczające do uznania ich za prawidłowe pomimo, że żadne inne czynności dowodowe nie potwierdziły tych okoliczności. Zarzucił organowi nieprzeprowadzenie dodatkowych czynności kontrolnych oświadczeń stron.
Zdaniem skarżącego, wadliwość postępowania w niniejszej sprawie potwierdza brak przeprowadzenia przez organ w sposób należyty postępowania
w zakresie spełnienia obowiązków z art. 12 RODO.
W odpowiedzi na skargę Prezes UODO podtrzymał stanowisko wyrażone
w zaskarżonej decyzji. Uznał, że prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie przedsięwziął wszelkie przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu
i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do wydania rozstrzygnięcia. Zebrany materiał dowodowy, w szczególności składane przez strony wyjaśnienia, pozwoliło na dokonanie takich ustaleń.
W postępowaniu dotyczącym ochrony danych osobowych, to skarżący określa - w podaniu skierowanym do organu - przedmiot swojej skargi, podmiot, którego działanie lub zaniechanie stanowi naruszenie przepisowo ochronie danych osobowych oraz żądanie, jakiego oczekuje od organu w związku z działaniem tego podmiotu. Organ nie ma uprawnień do zmiany zakresu tak sformułowanego podania
i zmiany żądania wskazanego wniosku. Dodatkowo, dla spraw, których przedmiotem jest nieuprawnione niespełnienie żądania podmiotu danych dodatkowe znaczenie ma treść pism (żądań) kierowanych przez skarżącego do administratora danych osobowych. Na etapie skargi kierowanej do organu, nieskutecznym jest modyfikowanie jej zakresu, w porównaniu z pierwotnym żądaniem kierowanym do administratora danych osobowych. Następstwem związania pierwotnym żądaniem kierowanym do administratora danych osobowych jest to, że organ może prowadzić postępowanie administracyjne jedynie w zakresie, jaki został określony w żądaniu kierowanym do administratora danych osobowych. Zadaniem organu jest ustalenie tego, czy administrator danych osobowych ustosunkował się do całego żądania strony i czy przy tej sposobności nie naruszył przepisów prawa. Organ w toku postępowania badał zatem reakcję administratora danych osobowych na żądanie podmiotu danych w aspekcie podstaw prawnych przetwarzania, lecz nie np. ewentualnych nieprawidłowości w zakresie przejrzystego informowania (art. 12 RODO), których skarżący nie podnosił.
Ocena dokonywana przez Prezesa UODO w każdym przypadku służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu rozstrzygnięcia odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 RODO, mającego na celu zastosowanie określonych w tym przepisie uprawnień naprawczych dla procesu przetwarzania danych osobowych. W przedmiotowej sprawie [...] ostatecznie spełniło żądanie skarżącego, zaprzestając udostępniania wskazanego przez niego adresu URL dla zapytań składających się z jego imienia i nazwiska
w wynikach wyszukiwania wyszukiwarki [...] - czyniąc tym samym ostatecznie zadość jego żądaniom skierowanym do administratora oraz celowi niniejszego postępowania.
Z uwagi na to, że [...] nie przetwarza już danych osobowych skarżącego we wskazany w skardze do organu sposób, brak było podstaw do zastosowania któregokolwiek z uprawnień wynikających z powyższego przepisu
w sytuacji, gdy zaprzestanie przetwarzania nastąpiło z chwilą, gdy sam skarżący odstąpił od wprowadzania w błąd organu i Spółki, co do tego, do czyich danych osobowych prowadził link.
Biorąc powyższe pod uwagę jedynym rozstrzygnięciem, jakie organ mógł podjąć, było wydanie decyzji odmawiającej uwzględnienia wniesionej skargi. Organ nie mógł wydać decyzji przywracającej stan zgody z prawem poprzez nakazanie spełnienia żądania skarżącego w momencie, gdy żądanie zostało już spełnione.
W przypadku wydania odmiennego rozstrzygnięcia organ mógłby narazić się na możliwość zarzucenia mu nieważności decyzji z powodu jej niewykonalności.
Wypowiedzenie się organu w uzasadnieniu decyzji, co do szybkości reagowania [...] na wnioski, nastąpiło w oparciu o ustalone w stanie faktycznym terminy udzielanych odpowiedzi. Spółka udzielała odpowiedzi niezwłocznie, w przeciągu kilku dni.
Naruszenie art. 12 RODO, nie polega w każdym przypadku na niespełnieniu żądania podmiotu danych. Co więcej, administrator może odmówić uwzględnienia żądania w przypadku, gdy uzna, że jest ono niezasadnie, co może wynikać
z okoliczności właściwych dla danej sprawy i poinformować o tym w sposób zgodny
z art. 12 RODO. Tak było również w niniejszej sprawie. Administrator, ze względu na dwuznaczne sformułowanie wniosku skarżącego do administratora w sposób uzasadniony uznał, że z wnioskiem o realizację prawa zwraca się osoba inna niż osoba uprawniona (osoba, której dane dotyczą). Spółka nie utrudniała realizacji żądania skarżącemu ani nie informowała o tym nieprzejrzyście. Interpretacja składanych wniosków przez skarżącego do Spółki stanowi istotną okoliczność sprawy, której nie można pominąć.
Organ wskazał administratorowi, wypełniając tym samym rolę edukacyjną organu nadzorczego, że w przypadku wątpliwości, co do tożsamości lub zakresu żądania, winien zwrócić się do wnioskującego o dodatkowe wyjaśnienia. Taka jednak sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie, gdyż wątpliwości administratora wystąpiły dopiero na etapie prowadzonego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, gdzie skarżący przedstawił dodatkowe dowody, wcześniej nie wskazywane w postępowaniu. Jeżeli organ uznałby, że doszło do naruszenia art. 12 RODO przedstawiłby stosowne rozstrzygnięcie, o ile skarżący by tego żądał. Bezcelowe jest zarazem każdorazowe dowodzenie, że do naruszenia art. 12 nie doszło, zwłaszcza w sytuacji, gdy naruszenia art. 12 skarżący nie podnosił w pierwotnej skardze do organu.
Organ, odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia wnioskowanej przez skarżącego rozprawy z jego udziałem, odwołał się do powodów nieuwzględnienia tego wniosku podanych w zaskarżonej decyzji. Niezależnie od tego, wskazał, że kwestie, których dowodzić chciał skarżący zostały ustalone i udowodnione na podstawie dowodów zawartych w zebranym materiale dowodowym sprawy,
w szczególności oświadczeń samego skarżącego (pismo skarżącego
z dnia [...] października 2022 r.) oraz dowodów przedstawionych w skardze na decyzję (pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2021 r.).
Prezes UODO stwierdził, że skarżący nie wskazał w zarzutach skargi ani w jej uzasadnieniu, jakie ustalenia organu dokonane na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego są błędne lub niepełne, a co mogło wyjaśnić przeprowadzenie rozprawy. Nie wskazał również, że doszło do ustaleń sprzecznych z treścią przedstawionych przez strony postępowania dowodów. Z treści skargi nie sposób wywnioskować jakie negatywne skutki miało dla skarżącego nieprzeprowadzenie wnioskowanej rozprawy, a w szczególności tego, że brak jej przeprowadzenia miał wpływ na ustalony stan faktyczny i treść rozstrzygnięcia.
Zdaniem Prezesa UODO, czynności te nie przyczyniłyby się do szybszego załatwienia sprawy, a przeciwnie - znacznie by je wydłużyło. Biorąc pod uwagę zasadę ekonomiki procesowej oraz w obliczu złożonej przez skarżącego skargi na bezczynność, przeprowadzenie dodatkowych czynności dowodowych, mających na celu jedynie potwierdzenie faktów ustalonych na podstawie niesprzecznych dowodów, było zbędne.
W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2024 r. uczestnik postępowania [...] wniósł o oddalenie skargi, stwierdzając, iż żaden z zarzutów skargi nie jest zasadny.
Argumentując wskazał m.in. iż żądanie skarżącego dotyczące usunięcie adresu URL [...] z listy wyników wyszukiwania wyszukiwarki poprzez jego imię i nazwisko zostało uwzględnione.
Spółka zdecydowała o usunięciu powyższego adresu URL z listy wyników wyszukiwania poprzez imię i nazwisko skarżącego po otrzymaniu wezwania organu do złożenia wyjaśnień z [...] września 2022 r. Nastąpiło to po tym, jak w trakcie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżący przedstawił dodatkowe dowody i wyjaśnienia, z których wynikało, że dane osobowe na spornej stronie internetowej dotyczą skarżącego. Powodem decyzji Spółki
o usunięciu spornego linku z listy wyników wyszukiwania po wpisaniu imienia
i nazwiska skarżącego było uznanie informacji zawartych na stronie za już nieaktualne i nieadekwatne. Z tego względu Prezes UODO nie mógł nakazać usunięcia tego adresu URL z listy wyników wyszukiwania poprzez imię i nazwisko skarżącego.
Zdaniem uczestnika, skarżący błędnie wywodzi brak przeanalizowania przez organ w decyzji przesłanek dotyczących obowiązków przewidzianych w art. 12 RODO, ponieważ tych okoliczności nie dotyczyło postępowanie administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej.
Kontrolowane rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, jeżeli jest zgodne
z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy,
o czym przesadza art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej: "p.p.s.a." Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a., stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wymienionych ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie stwierdził, aby Prezes UODO, przy wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2023 r. naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy też przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że celem ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych oraz RODO, jest ochrona prywatności
w rozumieniu art. 47 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2006 r., I OSK 628/05, LEX nr 198299; wyrok NSA w składzie 7 sędziów z dnia 6 czerwca 2005 r.,
I OPS 2/05).
Zasadniczą dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kwestią było rozważenie, czy Prezes PUODO mógł zaskarżonym rozstrzygnięciem odmówić uwzględnienia skargi skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r. na nieprawidłowości
w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] oraz [...], w sytuacji gdy [...] ostatecznie zaprzestało udostępniania wskazanego przez skarżącego adresu URL dla zapytań składających się z jego imienia i nazwiska w wynikach wyszukiwania wyszukiwarki [...], czyniąc zadość jego żądaniom skierowanym do administratora.
W wyszukiwarce internetowej [...] przetwarzane są dane osobowe, które zostały publicznie udostępnione przez wydawców stron internetowych. Podstawą prawną pozyskiwania i przetwarzania przez [...] informacji ogólnodostępnych w Internecie jest prawnie uzasadniony interes, o którym mowa
w art. 6 ust. 1 lit. f RODO. Dane osobowe osoby fizycznej udostępniane są
w wynikach wyszukiwania w celu realizacji podstawowej funkcji wyszukiwarki internetowej, tj. wskazywania linków do stron internetowych zawierających informacje na temat konkretnej osoby fizycznej w odpowiedzi na zapytanie dokonane przez użytkownika w wyszukiwarce na podstawie imienia i nazwiska tej osoby.
Świadczenie usługi wyszukiwarki internetowej zaspokaja interes użytkowników Internetu w zakresie przekazywania informacji i posiadania dostępu do informacji za pośrednictwem wyszukiwarek oraz jest to niezbędne w uzasadnionym interesie prawnym [...] polegającym na prezentowaniu wyników wyszukiwania.
Każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo wnieść skargę do organu nadzorczego, w szczególności w państwie członkowskim swojego zwykłego pobytu, swojego miejsca pracy lub miejsca popełnienia domniemanego naruszenia, jeżeli sądzi, że przetwarzanie danych osobowych jej dotyczących narusza RODO.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 RODO, który reguluje tzw. prawo do bycia zapomnianym (mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie) osoba, której dane dotyczą ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, m. in. jeżeli osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 1 wobec przetwarzania i nie występują nadrzędne prawnie uzasadnione podstawy przetwarzania lub osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 2 wobec przetwarzania (lit. c).
Artykuł 21 ust. 1 RODO przyznaje osobie, której dane dotyczą, prawo do tego, by w dowolnym momencie wnieść sprzeciw - z przyczyn związanych z jej szczególną sytuacją - wobec przetwarzania dotyczących jej danych osobowych opartego na art. 6 ust. 1 lit. e lub f, w tym profilowania na podstawie tych przepisów, wskazując zarazem, że administratorowi nie wolno już przetwarzać tych danych osobowych, chyba że wykaże on istnienie ważnych prawnie uzasadnionych podstaw do przetwarzania, nadrzędnych wobec interesów, praw i wolności osoby, której dane dotyczą, lub podstaw do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń.
W sytuacji, gdy żądanie przewidziane w art. 21 ust. 1 RODO jest zasadne, osoba, której dane dotyczą, ma prawo skutecznie domagać się realizacji prawa do bycia zapomnianym (art. 17 ust. 1 lit. c RODO).
Administrator danych osobowych jest obowiązany do zbadania, czy istnieją podstawy prawne do uwzględnienia skierowanego do niego żądania usunięcia danych osobowych, natomiast Prezes UODO do kontroli prawidłowości tej oceny. Organ może nakazać usunięcia uchybień poprzez nakazanie usunięcia danych osobowych, jedynie po uprzednim dokonaniu oceny zachowania administratora tych danych, który wcześniej ich usunięcia niezasadnie odmówił, bądź pozostał
w bezczynności mimo kierowanych do niego żądań. Rolą organu jest zatem zbadanie, czy administrator danych osobowych, do którego zwrócono się
z konkretnym żądaniem usunięcia danych osobowych, właściwie się do niego odniósł.
Trafnie zatem Prezes UODO stwierdził, że w zakresie rozpoznania przez niego skargi skarżącego podstawowe znaczenie miało nie samo żądanie przedstawione przez skarżącego Prezesowi UODO, ale treść pism kierowanych przez skarżącego do [...] - administratora danych osobowych wyświetlanych za pomocą wyszukiwarki.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, Prezes UODO miał prawo przyjąć, że istotą problemu w realizacji prawa skarżącego do usunięcia jego danych osobowych z wyszukiwarki było niedostateczne uzasadnienie żądania skierowanego do administratora i w efekcie błędne uznanie przez [...], że z wnioskiem
o usunięcie wyniku wyszukiwania wyświetlanego po wpisaniu imienia i nazwiska skarżącego, zwróciła się osoba trzecia o tożsamym imieniu i nazwisku, co osoba wspomniana w artykule. Powyższe założenie wynikało z tego, że w tekście znajdującym się pod wskazanym linkiem była mowa, że uczestnikiem wyjazdu na teren badań wykopaliskowych do [...] był jeden ze sponsorów fundacji, wymieniony z imienia i nazwiska – K. S., natomiast w swoim wniosku do [...] skarżący kategorycznie zaprzeczał jakoby miał coś wspólnego z projektem [...] albo z jego sponsorowaniem, co mogło sugerować, że osoba opisana w artykule nie jest skarżącym. [...] uznała zatem, że na stronie internetowej znajdują się dane osobowe nie skarżącego, ale innej osoby o takim samym imieniu i nazwisku. Skoro bowiem informacje zawarte na spornej stronie internetowej nie dotyczą skarżącego, tylko innej osoby o tym samym imieniu i nazwisku, to prawo do żądania usunięcia linku do tej strony z wyników wyszukiwania nie przysługuje skarżącemu tylko ewentualnie K. S., o którym mowa jest na tej stronie. Skarżący zatem, kierując skargę do [...], nie wykazał jednoznacznie, że informacje zawarte na stronie internetowej odnoszą się do niego.
W przedmiotowej sprawie [...] nie przetwarza już danych osobowych skarżącego we wskazany w skardze sposób, ponieważ ostatecznie Spółka spełniła żądanie skarżącego, zaprzestając udostępniania wskazanego przez niego adresu URL dla zapytań składających się z jego imienia i nazwiska w wynikach wyszukiwania wyszukiwarki [...], czyniąc tym samym ostatecznie zadość jego żądaniom skierowanym do administratora oraz celowi niniejszego postępowania. Organ zasadnie zatem przyjął, że brak było podstaw do zastosowania któregokolwiek z uprawnień wynikających z przepisu art. 58 ust. 2 RODO.
Kontrola decyzji Prezesa UODO nie dała podstaw do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania lub naruszeniem prawa materialnego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Prezes UODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób dostatecznie jasny motywy jej podjęcia, zaś przytoczona argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosi się do kwestionowanego w postępowaniu administracyjnym procesu przetwarzania danych osobowych.
Organ nie badał w przedmiotowym postępowaniu w aspekcie podstaw prawnych przetwarzania ewentualnych nieprawidłowości w zakresie przejrzystego informowania (art. 12 RODO), ponieważ skarżący nie podnosił tej kwestii w swojej skardze na nieprawidłowości w przetwarzaniu jego danych osobowych przez [...].
Zdaniem Sądu, organ dysponował dostatecznym materiałem dowodowym
w sprawie, wobec tego prowadzenie wszelkich innych dowodów, w świetle poczynionych ustaleń, było zbędne. W szczególności nie zachodziły obligatoryjne przesłanki do przeprowadzenia rozprawy. Zebrany przez organ materiał dowodowy stanowił dostateczną podstawę do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Strona zaś nie zgadza się z kwalifikacją prawną przedmiotowego stanu faktycznego. Odmienna zaś wykładnia prawa nie stanowi podstawy do przeprowadzenia rozprawy.
Zakres przedmiotowy postępowania toczącego się przed Prezesem UODO, zakreślała złożona skarga do organu na niezgodne z prawem przetwarzanie danych, a nie okoliczności, które skarżący przedłożył dopiero na etapie skargi do Sądu, modyfikując swoje pierwotne żądanie.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.