II SA/Wa 2111/24

II SA/Wa 2111/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący sprawozdawca/
Mateusz Rogala
Sławomir Fularski
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Pismem z 14 września 2024 r. T. L. (dalej jako: skarżący), powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, złożył do Prokuratury Krajowej
(dalej jako: organ I instancji) wniosek o udostępnienie informacji publicznej,
poprzez przesłanie skarżącemu aktualnej listy wszystkich prokuratorów zatrudnionych w Prokuraturze Krajowej wraz nazwiskami i imionami lekarzy i psychologów do nich przypisanych, którzy ich badali.
W odpowiedzi na wniosek skarżącego organ I instancji pismem z 27 września 2024 r. przekazał skarżącemu listę wszystkich prokuratorów zatrudnionych
w Prokuraturze Krajowej wraz z informacją o aktualnych badaniach lekarskich.
Przekazana przez organ I instancji informacja publiczna zdaniem skarżącego nie była odpowiedzią na złożony przez skarżącego wniosek z [...] września 2024 r., więc pismem z 28 września 2024 r. ponowił swój wniosek wnosząc o "przesłanie listy prokuratorów PK wraz z nazwiskami lekarzy i psychologów, którzy ich badali."
Organ I instancji pismem z 11 października 2024 r. wezwał skarżącego do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu tej konkretnej informacji, z uwagi na to, organ że nie dysponuje "gotową" informacją spełniającą wskazane we wniosku kryteria, tj. "podania imion i nazwisk lekarzy, którzy badali prokuratorów Prokuratury Krajowej i wystawili zaświadczenia o braku przeciwskazań do pracy na stanowisku prokuratora, według stanu na dzień 24 września 2024 r.", a ponadto, uzyskanie tych informacji wymaga przetworzenia danych dostępnych w aktach osobowych każdego z tych prokuratorów, co wymaga kwerendy 86 akt osobowych i odszukanie w nich orzeczeń lekarskich. Ponadto akta osobowe 35 prokuratorów Prokuratury Krajowej znajdują się w sądach pracy na terenie całego kraju i należy je wypożyczyć, a po zapoznaniu się ze wszystkimi 86 zaświadczeniami lekarskimi konieczne będzie zredagowanie listy nazwisk lekarzy.
W odpowiedzi na wezwanie, skarżący pismem z 11 października 2024 r. wskazał, że medialne wypowiedzi Prokuratora Krajowego są uzasadnieniem istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Nadto podniósł, że w podobnej sprawie inny organ tj. Sąd Okręgowy w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2024 r., rozpoznając jego odwołanie od decyzji Sądu Rejonowego [...] w [...], uznającego żądanie podania danych osobowych lekarzy badających sędziów za informację przetworzoną, przyznał mu rację i decyzję tę uchylił.
Prokurator Krajowy działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r, poz. 572,dalej jako: k.p.a.) po rozpoznaniu wniosku T. L. złożonego w Prokuraturze Krajowej w dniu [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych osobowych lekarzy, którzy wystawili zaświadczenia o braku przeciwskazań do pracy na stanowisku prokuratora dla prokuratorów Prokuratury Krajowej decyzją
z [...] października 2024 r., nr [...], odmówił udostępnienia skarżącemu informacji publicznej w tym zakresie.
Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że Prokuratura Krajowa nie dysponuje "gotową" informacją spełniającą kryteria wniosku, a wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, o jakiej mowa wart. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.,
z uwagi na to, że uzyskanie tych informacji wymaga przetworzenia danych dostępnych w aktach osobowych każdego z tych prokuratorów. Wymaga to kwerendy 86 akt osobowych i odszukanie w nich orzeczeń lekarskich co wiązałoby się
z ponadstandardowym nakładem pracy i dodatkowym zaangażowaniem pracowników Prokuratury Krajowej. Podjęcie tych czynności, w celu udzielenia żądanej informacji, zaangażowałoby znaczne środki i zasoby kadrowe Prokuratury Krajowej, przez okres znacznie dłuższy niż wskazany w art. 13 ust. 2 powołanej ustawy, zwłaszcza, że akta osobowe 35 prokuratorów Prokuratury Krajowej znajdują się w sądach pracy na terenie całego kraju i należałoby je wypożyczyć. Nadto organ wyjaśnił, że wytworzenie dla skarżącego tej informacji konieczne byłoby podjęcie pracochłonnych działań, wymagających znaczącego nakładu środków i zaangażowania pracowników Prokuratury Krajowej.
Zdaniem organu I instancji, skarżący poza powołaniem się na decyzję innego organu, w żadnym stopniu nie wskazał na czym polega szczególnie istotny interes publiczny w udostępnieniu mu żądanej informacji, ograniczając w ten sposób możliwość poczynienia przez organ ustaleń w odniesieniu do ewentualnego, realnego wykorzystania tej informacji dla dobra ogółu lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa, wobec tego organ I instancji nie znalazł podstaw, by uznać, że udostępnienie informacji publicznej przetworzonej w tym konkretnym przypadku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Pismem z [...] listopada 2024 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji Prokuratora Krajowego z [...] października 2024 r. wskazując, że narusza ona przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Prokurator Generalny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz
art. 16 ust. 2 u.d.i.p. po rozpoznaniu odwołania skarżącego z [...] listopada 2024 r., decyzją z [...] listopada 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Krajowego z dnia [...] października 2024 r., sygn. [...].
Prokurator Generalny w uzasadnieniu decyzji podzielił stanowisko Prokuratora Krajowego zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Prokuratora Generalnego skarżący w żaden sposób nie wykazał istnienia po swej stronie szczególnie istotnego interesu publicznego. Nadto organ wskazał, że skoro konieczne jest zaangażowanie dodatkowych sił i zasobów kadrowych by przygotować żądane dane, to wnioskodawca ma obowiązek wskazać jaki jest cel ich żądania.
Z uwagi na niewykazanie przez Skarżącego, na czym polega szczególnie istotny interes publiczny w uzyskaniu danych o nazwiskach lekarzy, Prokurator Generalny uznał o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prokuratora Krajowego.
T. L. pismem z 17 grudnia 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prokuratora Generalnego
z [...] listopada 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Prokuratora Krajowego z dnia
[...] października 2024 r., sygn. [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania
w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie art. 138 § 2 k p a. i przekazanie sprany do ponownego rozpoznania.
T. L. skargę uzasadnił, że Prokurator Generalny dysponował decyzją administracyjną Sądu Okręgowego w [...], w której zdaniem skarżącego Prezes Sądu miał do czynienia z sytuacją prawie identyczną i uchylił decyzję odmawiającą udostępnienia analogicznej listy dotyczącej sędziów. Ponadto, skarżący wskazał, że ponad 50 prokuratur z całego kraju przesłało analogiczne listy a inne zadeklarowały, że dostarczą takich informacji w najbliższym czasie.
Skarżący odnosząc się do zarzutu niewykazania szczególnego interesu prawnego wyjaśnił, że skoncentrował się on na dwóch argumentach znanych osobiście zarówno Prokuratorowi Generalnemu i prokuratorowi D. K. a mianowicie problematyki uprawnień psychologów do wykonywania zawodu, oraz publicznych wypowiedzi D. K. o tym, iż na 6000 prokuratorów tylko 400 ma kręgosłup moralny. Nadto poinformował, że uzasadniając szczególny interes prawny wskazał, że prokuratorów badali psychologowie, którzy nie mieli prawa do wykonywania zawodu, a zatem trzeba poznać tożsamość tych osób, gdyż zdaniem D. K. prokuratorzy w większości nie mają kwalifikacji moralnych do pełnienia tej służby.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż jest ona poprawna.
W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, iż w ocenie tut. Sądu przedmiotowy wniosek został skierowany do podmiotu, który w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej jest co do zasady zobowiązany do udostępniania takiej informacji. Nie budziło także wątpliwości, ze przedmiotem wniosku była informacja o charakterze publicznym, gdyż wiązała się z szeroko rozumianą problematyką funkcjonowania organu administracji publicznej. Obydwie w/w okoliczności nie były z resztą nigdy kwestionowane przez strony niniejszego postępowania, a więc uznać je należało za przyznane.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy postępowanie w sprawie było prowadzone przez podmiot zobowiązany w sposób zgodny z regulacjami ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej.
W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi.
Generalną zasadą wyrażoną w w/powołanym akcie prawnym jest nieograniczony dostęp do informacji publicznej (art. 2 omawianej ustawy).
Osoba żądająca dostępu do informacji publicznej nie musi zaś wykazywać istnienia po jej stronie interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu tej informacji.
Pewne odstępstwo od powyższej reguły wprowadził art. 3 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy stanowiąc, że informacja publiczna nosząca znamiona informacji przetworzonej, może być udostępniona w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sformułowanie powyższej normy prawnej prowadzi więc do konkluzji, że w sytuacji gdy przedmiotem wniosku składanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja przetworzona, na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ciężar dowodowy
w tym zakresie obciążać może jedynie wnioskodawcę, bowiem tylko on posiada wiedzę na temat tego, jak zechce wykorzystać zdobytą informację. Kluczowe zaś znaczenie dla oceny istnienia szczególnie istotnego interesu w udostępnieniu danej informacji ma sposób, w jaki wnioskodawca zamierza spożytkować otrzymaną informację.
Wyjaśnić również należało, że ocena żądanej informacji publicznej pod kątem tego, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej czy jest informacją prostą, należy zawsze do organu, do którego trafia wniosek. Tak więc to dopiero adresat żądania dokonuje kwalifikacji tej żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej.
W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Co zaś się tyczy materii informacji przetworzonej, to sformułowanie to nie zostało doprecyzowane w ustawie. Dla jego identyfikacji koniecznym jest więc odniesienie się do orzecznictwa Sadów administracyjnych. W myśl tezy zawartej
w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 17 października 2006 r. wydanego
w sprawie o sygn. akt I OSK 1347/05 "informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na teść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego".
W podobnym duchu wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie w wyroku z 16 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1513/09 stwierdzając, iż "informacja przetworzona to taka, której organ nie posiada, lecz musi ją wytworzyć na podstawie będących w jego posiadaniu informacji źródłowych i nie może to być technicznie proste zestawienie tych informacji,
lecz jakościowo nowa informacja wytworzona zazwyczaj w wyniku dokonania stosownej analizy albo syntezy , obliczeń czy nowych zestawień statystycznych, bądź jakościowo nowego wnioskowania".
Wspólną dla powyższych orzeczeń konkluzją było tez powiązanie działań koniecznych do podjęcia przez organ z materią pracochłonności.
Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że z wnioskami zawartymi w w/powołanych orzeczeniach tut, Sąd w pełni się zgadza i traktuje je jak własne. Jak zaś wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ nie posiadał gotowej - wytworzonej informacji będącej odpowiedzią na wniosek strony ani nie miał technicznych możliwości do prostego jej wytworzenia. Nie posiadając
w sposób wyodrębniony informacji będącej przedmiotem wniosku, organ istotnie byłby więc zobligowany do jej wytworzenia. Tak wytworzona informacja byłaby jakościowo nową a więc poprzez to, nosząca już znamiona informacji przetworzonej.
Należy także zwrócić uwagę na fakt, że wytworzenie przedmiotowej informacji wiązałoby się z pracochłonnymi działaniami organu. W tym zakresie tut. Sąd podziela stanowisko organu, że zakres przedmiotowy wniosku, jest zakresem na tyle szerokim by usprawiedliwiał tego rodzaju konkluzje. Tę konkluzję organ w sposób wystarczająco wyczerpujący umotywował na stronie 4 uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia. Dokonanie kwerendy 86 akt osobowych (zwłaszcza uwzględniając że aż 35 spośród nich znajduje się w jednostkach rozrzuconych na terenie całego Kraju), byłoby istotnie działaniem wykraczającym poza normalny tok pracy pytanego podmiotu i niewątpliwie zakłóciłby zwykły tryb jego funkcjonowania.
W świetle powyższego, tut. Sąd nie miał więc żadnych wątpliwości, że organ prawidłowo zakwalifikował sporną informację jako informację publiczną przetworzoną. Wniosek taki usprawiedliwia bowiem zarówno znaczny zakres nakładu pracy koniecznej do wykonania przez organ, jak też fakt, ze efektem tych prac będzie informacja nowa jakościowo i nieistniejąca w chwili składania wniosku (nie istnieją żądane zestawienia).
Na marginesie dodać należało uwagę o charakterze ogólnym, że w niniejszym postępowaniu kluczowe znaczenia ma sfera faktów. Istotne jest więc jedynie to,
czy organ w chwili otrzymania wniosku, posiadał wyodrębnione dane stanowiące odpowiedź na zadane pytania. Badaniu nie podlegała zaś kwestia tego, czy organ poprawnie archiwizuje posiadane dane i czy ewentualnie powinien mieć wyszczególnione określone informacje jak też to, czy organ prawidłowo organizuje
swą pracę.
W świetle powyższego, gdy strona zobowiązana do udzielenia informacji, poprawnie zakwalifikowała żądaną informację jako należącą do kategorii informacji przetworzonej, jako zasadne jawi się działanie organu polegające na wezwaniu wnioskodawcy do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Co się tyczy owej ustawowej istotności dla interesu publicznego, to w świetle poglądów doktryny i judykatury przyjęło się, iż istnieje ona w sytuacji, gdy autor pytań ma realną możliwość wpływu na funkcjonowanie Państwa, i gdy wykaże, iż żądane dane chce i może w sposób realny wykorzystać dla poprawy działania Państwa czy też poszczególnych jego elementów.
W ocenie tut. Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie sposób było przyjąć,
by pytający miał realną możliwość wpłynięcia na działanie Państwa czy jego poszczególnych instytucji a w szczególności by wykazał to, jak zamierza tego dokonać. Przede wszystkim należy mieć na względzie to, że autorem wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie była osoba fizyczna. Powyższe świadczy więc już niezbicie o tym, że po stronie wnioskodawcy będącego osobą fizyczną,
nie istnieje żadna realna możliwość wpływania na działanie Państwa.
Niezależnie od tego wnioskodawca nie wyjaśnił tego, jak zamierza wpłynąć pozytywnie na funkcjonowanie organów państwowych przy pomocy uzyskanych danych. Tym samym pozbawił tut. Sąd możliwości pełnej weryfikacji trafności tezy skargi, iż za udostępnieniem spornej informacji przemawia szczególnie istotny interes publiczny.
Reasumując, w sytuacji gdy wnioskodawca w sposób skuteczny nie uczynił zadość obowiązkowi wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego pozyskanie informacji publicznej przetworzonej, organowi nie pozostawała inna możliwość jak tylko wydanie decyzji odmawiającej udzielenia spornej informacji. Strona wnioskująca nie wykazała bowiem dokładnie tego, aby posiadając żądane dane chciała, czy też chociaż mogła podjąć działania (i jakie konkretnie działania), mogące realnie wpłynąć na funkcjonowanie określonych instytucji Państwa.
Na marginesie podnieść należało, ze bez wpływu na prawidłowość skarżonej decyzji pozostawała podnoszona w skardze okoliczność pozytywnego rozpoznawania żądań strony przez inne podmioty. Sąd bada bowiem poprawność skarżonego aktu tylko w realiach faktycznych badanej sprawy nie mogąc oceniać sposobu postępowania innych organów w odrębnych postępowaniach.
W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja nie narusza prawa,
zaś zarzuty zawarte w skardze są chybione, Wojewódzki Sad Administracyjny
w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm).