II SA/Wa 2105/06

II SA/Wa 2105/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-05-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Mierzejewska /przewodniczący/
Eugeniusz Wasilewski /sprawozdawca/
Piotr Kraczowski
Symbol z opisem
650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Skarżony organ
Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Asesor WSA Piotr Kraczowski, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia[...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego oddala skargę
Uzasadnienie
T. K. zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o przyznanie emerytury w drodze wyjątku z uwagi "na odmowę wykonania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w L.[...]. ...."
Decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...] Prezes Rady Ministrów odmówił przyznania T. K. emerytury specjalnej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, świadczenie specjalne może być przyznane osobie znajdującej się w trudnej sytuacji bytowej, niezdolnej do pracy, o ile w sprawie występują też inne okoliczności wskazujące na jej szczególny charakter. Mogą to być m.in. wybitne zasługi wnioskodawcy w określonej dziedzinie lub szczególne zdarzenie losowe. Zdaniem organu, okoliczności wynikające z uzasadnienia wniosku oraz nadesłanych dokumentów nie uzasadniały przyznania T. K. emerytury specjalnej.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], Prezes Rady Ministrów utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2005 r. W uzasadnieniu podano iż, przepis art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie precyzuje warunków, jakie powinny być spełnione, aby renta lub emerytura mogła być przyznana w trybie tego przepisu. W związku z powyższym wniosek jest rozpatrywany i oceniany pod kątem występowania okoliczności uzasadniających potraktowanie sprawy w sposób szczególny. Jednakże, zdaniem organu, poczynione w sprawie ustalenia nie wskazują na jej szczególny charakter. Z ustaleń tych wynika, że Pan T. K., lat [...], nauczyciel wychowania fizycznego, obecnie jest bezrobotny, nie posiada prawa do zasiłku. Wnioskodawca podaje, że przepracował w zawodzie nauczyciela 37 lat, przy czym z nadesłanych dokumentów wynika, że od [...] sierpnia 1979 r. do [...] lutego 1988 r. pracował w Szkole [...] nr [...] w Z., na stanowisku nauczyciela wychowania fizycznego, a następnie, w okresie od [...] lutego 1988 r. do[...]lutego 2002 r., z powodu przeniesienia służbowego, został zatrudniony na tym samym stanowisku w Szkole [...] nr [...] w Z.. Jego stosunek pracy wygasł z powodu zwolnienia dyscyplinarnego (na podst. art. 26 ust. 1. pkt. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela). Zainteresowany utrzymuje, że zwolnienie z pracy nastąpiło na skutek nieprawdziwych zarzutów dotyczących użycia siły w stosunku do uczniów [...] Szkoły [...] nr [...] w Z.. Wnioskodawca utrzymuje, że cała sprawa to efekt zemsty innych nauczycieli z powodu jego sukcesów jako trenera w zawodach szkolnych. Ubiegający się o emeryturę specjalną twierdzi, że dyrektor S.. nr [...] w Z. blokuje umyślnie przyznanie mu emerytury z uwagi na odmowę wykonania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w L. W ocenie organu, zainteresowany nie potrafił udokumentować swoich sukcesów zawodowych. Przesłał jedynie kopie dyplomów sportowych jakie otrzymała jego córka. Przytacza w swoim wystąpieniu, że w 1972 r. został powołany do Kadry [...] Sportowców [...], był zawodnikiem [...] Spartakiady [...] w S. i wygrał w tych zawodach wszystkie konkurencje od [...] do [...] m.
Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Z. wskazał, że T. K. jest zarejestrowany w PUP jako bezrobotny od [...] lutego 2005 r. bez prawa do zasiłku. Żona ww. zatrudniona jest w Spółdzielni "[...]". Jej zarobki to[...] zł netto, obecnie przebywa na zasiłku chorobowym. Córka A. jest uczennicą Technikum [...], pobiera zasiłek rodzinny w kwocie[...] zł. Wysokość dochodu na osobę w rodzinie wynosi [...]. Zainteresowany nie korzysta z pomocy miejscowego Ośrodka Opieki Społecznej. T. K. cierpi na schorzenie dróg oddechowych i cukrzycę – wymaga leczenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji. Wskazał na nowe okoliczności w postaci "pozbawienia środków do życia przez lekarza i znieważenia go w opinii publicznej". Podaje, iż znalazł się w bardzo trudnej sytuacji bytowej z uwagi na chorobę żony, która została zwolniona z pracy. Twierdzi, iż był i jest w dalszym ciągu dyskryminowany i szykanowany oraz że choruje.
W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przywołana wyżej zasada oznacza, że sąd administracyjny nie przyznaje dochodzonego świadczenia, a jedynie dokonuje kontroli decyzji administracyjnej pod kątem jej zgodności z prawem, zwłaszcza w zakresie dochowania reguł postępowania administracyjnego przy podejmowaniu decyzji oraz czy organ rozważył wszystkie istotne okoliczności sprawy.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 82 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.), upoważniający Prezesa Rady Ministrów, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, do przyznania emerytury lub renty na warunkach i wysokości innej niż określone w ustawie. Przepis ten nie określa przesłanek przyznania świadczenia, decyzja w tej sprawie podejmowana przez Prezesa Rady Ministrów ma charakter uznaniowy. Organ ma przedstawić w sprawie przesłanki faktyczne i prawne, którymi kierował się przy podjęciu takiej decyzji.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ zbadał wszystkie aspekty sprawy, zwłaszcza sytuację bytową i szczególne okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, uzasadniające w jego ocenie przyznanie świadczenia. W sprawie, organ wyjaśnił w sposób wyczerpujący powody podjęcia decyzji odmownej oraz wskazał na materiał dowodowy jako podstawę rozstrzygnięcia. Decyzja została prawidłowo uzasadniona i, zdaniem Sądu, organ nie podjął jej w sposób dowolny. Także przeprowadzone postępowanie administracyjne nie zawiera uchybień, które skutkowałyby uchyleniem decyzji. Jak już wyżej podano, w toku przeprowadzonego postępowania ustalono wszystkie istotne okoliczności sprawy i prawidłowo przyjęto, iż trudna sytuacja bytowa nie może być jedyna przesłanką przyznania świadczenia specjalnego. Dokonując wykładni "szczególnie uzasadnionego przypadku", orzecznictwo łączy znaczenie użytego określenia z wybitnymi zasługami na niwie zawodowej, artystycznej, społecznej czy też politycznej, a nadto ze zdarzeniami losowymi, które w przedmiotowej sprawie nie występują. Stanu zdrowia, czy też nieuzyskania świadczenia emerytalnego nie można zakwalifikować do szczególnie uzasadnionych przypadków.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.