II SA/Wa 2090/20

II SA/Wa 2090/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Góra-Błaszczykowska /przewodniczący/
Karolina Kisielewicz /sprawozdawca/
Tomasz Szmydt
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 5444/21 - Wyrok NSA z 2024-11-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1843
art. 139 ust. 3
Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych t.j.
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1913
art. 11 ust. 2
Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, 77 §1, art. 80, 107 §3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. O. kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z [...] lipca 2020 r. wydaną na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176) odmówił udostępnienia A. O. skanu umowy o Partnerstwie Publiczno-Prywatnym zawartej w dniu [...] października 2012 r pomiędzy Gminą [...][...] z siedzibą w [...], w części obejmującej preambułę tiret 6 i 10, pkt 1.2, pkt 1.3, pkt 2.1, pkt 2.3, pkt 3, pkt 4.3, pkt 4.4, pkt 4,5, pkt 5, pkt 6.4, pkt 6.5, pkt 7.1, pkt 7.2, pkt 8, pkt 9, pkt 10, pkt 11.2, pkt 14, pkt 15 oraz załączniki nr 1, nr 2 i nr 3, zgodnie z jego wnioskiem z [...] lipca 2019 r.
Organ I instancji podał, że żądana informacja publiczna nie może być udostępniona, ponieważ zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa o której mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1010), a Spółka podjęła działania techniczne i organizacyjne mające na celu zapewnienie ochrony wartościowych dla niej informacji. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wyjaśnił, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności oraz stwierdził, że powołany przepis, w obecnym stanie prawym, w sposób znacznie szerszy niż przed nowelizacją, określa zakres pojęciowy tajemnicy przedsiębiorstwa.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odwołał się do pism Spółki z 5 marca i 8 lipca 2020 r., w których podniosła, że informacje zawarte w tiret 6 i 10 preambuły, pkt 1.2, pkt 1.3, pkt 2.1, pkt 2.3, pkt 3, pkt 4.3, pkt 4.4, pkt 4,5, pkt 5, pkt 6.4, pkt 6.5, pkt 7.1, pkt 7.2, pkt 8, pkt 9, pkt 10, pkt 11.2, pkt 14, pkt 15 oraz załączniki nr 1, nr 2 i nr 3, mają charakter techniczny, technologiczny oraz organizacyjny lub posiadają wartość gospodarczą i stwierdził, że "nie znajduje (...) podstaw do odmówienia im takiego charakteru oraz zakwestionowania prawdziwości twierdzeń Spółki, zwłaszcza mając na uwadze strategiczny dla niej charakter przedmiotowej umowy, w której zawarto szereg istotnych dla tego podmiotu informacji i danych".
Burmistrz dodał, że Spółka podjęła działania w celu utrzymania w poufności spornych informacji. W umowie z [...] października 2012 r. postanowiono, że Gmina zobowiązana jest zarówno w czasie obowiązywania umowy, jak i po jej rozwiązaniu, do zachowania w tajemnicy wszelkich informacji dotyczących wykonawcy, będących tajemnicą przedsiębiorstwa. Tajemnica przedsiębiorstwa mogłaby być ujawniona osobie trzeciej tylko po uzyskaniu uprzedniej, pisemnej zgody wnioskodawcy.
A. O. wniósł odwołanie od tej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...], w którym zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 139 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2019 r., poz.1843). w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 711), art. 33 i art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 869) oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. i wniósł o jej uchylenie.
Odwołujący się podniósł, że organ w zaskarżonej decyzji nie wykazał dostatecznie, że sporne informacje zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa i ograniczył się do ogólnikowych stwierdzeń i a priori podzielił stanowisko Spółki odnośnie niemożności udostępnienia spornych informacji. A. O. dodał, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że istnienie tajemnicy musi być rzeczywiste i niewątpliwe oraz że tajemnica przedsiębiorstwa musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. Co więcej, mając na uwadze konstytucyjną zasadę dostępności do informacji publicznej, nie każda tajemnica przedsiębiorstwa będzie uzasadniać odmowę jej udostępnienia. Znaczenie danej tajemnicy musi być bowiem proporcjonalnie większe, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji publicznej. W niniejszej sprawie, zdaniem strony, "wątpliwości" na temat tego, które z postanowień umownych stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, a które tajemnicą nie są, nie zostały rozstrzygnięte, a organ "nawet nie próbuje" skonfrontować niczym niepopartych twierdzeń Spółki, z zasadą jawności umów zawartych w ustawie Prawo zamówień publicznych i jawności wydatkowania pieniędzy publicznych. Organ ponownie nie zgromadził i nie ocenił w sposób wnikliwy materiału dowodowego, zaskarżona decyzja jest ogólnikowa i nie zawiera podstawowych elementów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a.
A. O. dodał, że stosownie do art. 139 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych, który ma zastosowanie w tej sprawie na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym, obowiązującej w dniu wydania decyzji, umowy (o zamówienia publiczne) są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Zatem jawność umów w sprawach zamówień publicznych, na gruncie u.d.i.p. wyłącza możliwość odmowy ich udostępnienia z powołaniem się na którąkolwiek z tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest zatem dopuszczalne wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia umów w sprawach zamówień publicznych, gdyż są one jawne (wyrok WSA w Warszawie z 28 września 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 260/18 oraz powołany tam wyrok NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11)
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu odwołania A. O. do tej decyzji, decyzją z [...] sierpnia 2020 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] lipca 2020 r. Organ odwoławczy podniósł, że [...] w piśmie z [...] lipca 2020 r. skierowanym do organu I instancji wskazała, że "z uwagi na rodzaj infrastruktury [...] i rodzaj zleconej usługi oczyszczania ścieków, [...] świadczy usługi wyłącznie na rzecz Gminy [...] i jej mieszkańców, którzy korzystają ze zbiorników bezodpływowych. Powyższe oznacza, że Umowa PPP stanowi niemal wyłączny dokument na podstawie którego Spółka świadczy usługi i uzyskuje przychody. Innymi słowy, umowa PPP zawiera w całości informacje, które mają dla Spółki (i będą miały dla jej konkurentów) wartość gospodarczą, jako że opisuje niemal całościowo, w jaki sposób Spółka przy pomocy będącej jej własnością infrastruktury prowadzi działalność gospodarczą (...)".
W związku z tym, zdaniem organu, sporne informacje nie mogą być udostępnione, a Gminę jako podmiot publiczny wiąże postanowienie 13.1 umowy.
A. O. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2020 r. zarzucił organowi niezastosowanie (ewentualnie błędną wykładnię) art. 139 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych i w konsekwencji niezasadną odmowę udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z [...] lipca 2020 r.
Skarżący stwierdził, że art. 139 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych stanowi lex specialis w stosunku do przepisów u.d.i.p., a ustawa ta ma zastosowanie tylko w zakresie "zasad udostępniania" informacji, określonych w rozdziale 2 u.d.i.p. (art. 6-23 ustawy). Zdaniem skarżącego, przyjęcie że ustawa Prawo zamówień publicznych nie reguluje w sposób odmienny kwestii dostępu do umów o zamówienia publiczne, powodowałoby że art. 139 ust. 3 tej ustawy byłby swoistym superfluum i nie zawiera żadnej dodatkowej treści normatywnej, poza zawartą w ustawie o u.d.i.p. Innymi słowy byłby systemowo zbędny. A. O. dodał, że w orzecznictwie sądowym (wyroki NSA z 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 322/09, z 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 608/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 lutego 2016 r,. sygn. akt II SA/Wa 1265/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Go 125/19) przyjmuje się, że jawność umów o zamówienia publiczne na gruncie u.d.i.p. wyłącza możliwość odmowy jej udostępnienia z powołaniem się na którąkolwiek z tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest zatem dopuszczalne wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w sprawach zamówień publicznych, gdyż są one jawne.
Zdaniem skarżącego, organ naruszył ponadto art. 33 i art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, ponieważ zgodnie z tymi przepisami żądana informacja jest jawna.
Skarżący z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że umowy o zamówienie publiczne nie są "bezwzględnie" jawne, zarzucił organowi naruszenie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. przez nieprawidłowe przyjęcie, że sporne informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. A. O. podniósł, że organy obu instancji oparły się na stanowisku Spółki odnośnie charakteru informacji, które nie zostały udostępnione i samodzielnie nie zbadały, czy rzeczywiście te informacje obiektywnie zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa tj. mają charakter technologiczny, techniczny, wartość gospodarczą. Aby określone informacje mogły pozostać nieudostępnione na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., muszą one ze swej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy, chyba że chodzi o informacje, których obowiązek upublicznienia wynika z przepisów prawa (np. stosownie do art. 8 ust. 3 u.p.z.p., wykonawca nie może zastrzec informacji dotyczących ceny, terminu wykonania zamówienia, okresu gwarancji, warunków płatności). Skarżący dodał, że część informacji, które nie zostały ujawnione została zamieszczona w wystąpieniu pokontrolnym NIK, a więc jest publicznie dostępna.
Zdaniem skarżącego, nie została spełniona również formalna przesłanka objęcia spornych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa. Z art. 8 ust. 3 u.p.z.p. wynika bowiem, że wykonawca najpóźniej w dniu składania ofert powinien zastrzec, że stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa.
A. O. w skardze do Sądu postawił również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8 ust. 1, art. 9 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d..p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu tych zarzutów stwierdził, że w zaskarżonej decyzji nie omówiono i nie wyjaśniono w sposób precyzyjny przesłanek uznania spornych informacji jako informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są uzasadnione.
Skarżący w skardze do Sądu podniósł przede wszystkim, że w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, ponieważ umowa zawarta na podstawie ustawy Prawo zamówień publicznych podlega ujawnieniu z mocy art. 139 ust. 3 tej ustawy.
Sąd orzekający w tej sprawie nie podziela tego stanowiska skarżącego.
Według art. 139 ust 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, umowy (o zamówienia publiczne) są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Nie ma zatem żadnych podstaw do stwierdzenia, że art. 139 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych poszerza zakres dostępu do informacji publicznej określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W art. 5 ust. 2 tej ustawy zawarto zasadę ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Zatem należy przyjąć, że w stosunku do umów dotyczących zamówień publicznych również stosuje się przepis art. 5 ust. 2 tej ustawy, który uprawnia do ograniczenia ich jawności.
Tym samym, sformułowana w art. 139 Prawa zamówień publicznych zasada jawności umów, których przedmiotem jest dysponowanie środkami publicznymi, nie jest absolutna i podlega ograniczeniom przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1889/18 i z 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 876/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 27/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 741/18).
Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.
W obecnym stanie prawnym tajemnicę przedsiębiorcy określa się, na użytek ograniczenia dostępu do informacji publicznej, przez odesłanie do art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, według którego tajemnica przedsiębiorstwa to informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
Celem ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest ochrona swobody działalności gospodarczej przez zapewnienie prawidłowości funkcjonowania i działania podmiotów gospodarczych w warunkach wolnej konkurencji i dostępu do rynku na równych prawach. Jednym z przewidzianych tą ustawą instrumentów zwalczania i zapobiegania nieuczciwej konkurencji w działalności gospodarczej jest ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa. Zastosowanie przepisu art. 11 ust. 2 definiującego pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy, również w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej, musi zatem mieć na uwadze wynikające z tego uwarunkowania. Określone informacje podlegają ochronie w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa, jeżeli mają dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą w tym znaczeniu, że ujawnione mogłyby być wykorzystane przez innego, konkurencyjnego przedsiębiorcę kosztem interesów posiadacza informacji, z narażeniem go na dający się oszacować i wykazać uszczerbek ekonomiczny. Inaczej mówiąc - sens i potrzeba ochrony określonych informacji w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa istnieje wówczas, gdy ujawnienie tych informacji może negatywnie wpłynąć, przynajmniej potencjalnie na interesy przedsiębiorcy, pogarszając, czy zagrażając jego pozycji ekonomicznej względem konkurentów rynkowych. Wynika z tego oczywisty związek pomiędzy ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa a warunkami gospodarczymi, w których prowadzi ono swoją działalność. Tej ochrony wymaga przedsiębiorca działający w warunkach rynkowych, których podstawową cechą jest konkurencyjność.
W orzecznictwie sądowym, na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji formułuje się tezę, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (informacja o określonej treści, mająca wartość gospodarczą) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niedostępnej dla osób trzecich.
Oba te elementy - przesłanki uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa - mają charakter obiektywny. Stwierdzenie ich istnienia nie może się opierać wyłącznie na przekonaniu samego przedsiębiorcy, wymaga odwołania się do konkretnych okoliczności faktycznych. Uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zatem zawierać argumentację polegającą na przytoczeniu okoliczności wskazujących, że informacja zasługująca na ochronę ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą i że przedsiębiorca podjął odpowiednie kroki zapewniające zachowanie jej w poufności. Nie jest wystarczające samo oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (por. np. wyroki NSA z 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3176/15, z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2143/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 197/20).
W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że "[...] spełniła wymogi z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji", a uzasadniając to stanowisko przywołał pismo Spółki z [...]lipca 2020 r., w którym podniosła, że "z uwagi na rodzaj infrastruktury [...] i rodzaj zleconej usługi oczyszczania ścieków, [...] świadczy usługi wyłącznie na rzecz Gminy [...] i jej mieszkańców, którzy korzystają ze zbiorników bezodpływowych. Powyższe oznacza, że Umowa PPP stanowi niemal wyłączny dokument na podstawie którego Spółka świadczy usługi i uzyskuje przychody. Innymi słowy, umowa PPP zawiera w całości informacje, które mają dla Spółki (i będą miały dla jej konkurentów) wartość gospodarczą, jako że opisuje niemal całościowo, w jaki sposób Spółka przy pomocy będącej jej własnością infrastruktury prowadzi działalność gospodarczą (...)" i stwierdził, że sporne informacje nie mogą być ujawnione z uwagi na art. 13.1 umowy.
Sąd stwierdza, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji odmawiającej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, nie zawarło argumentacji na okoliczność spełnienia w sprawie tzw. przesłanek materialnych tej odmowy. Należy zwrócić uwagę, że Spółka w piśmie z [...] marca 2020 r. podała szczegółowo, które z informacji "bezwzględnie nie mogą podlegać ujawnieniu". Wskazała, m. in. że w tiret 6 i 10 preambuły zawarte są informacje poufne odnośnie przedmiotu własności [...] oraz sposobu finansowania inwestycji, w pkt 1.2 oraz 1.3 umowy - informacje techniczne i technologiczne dotyczące obiektu będącego własnością [...], w pkt 2.1 oraz 2.3 - informacje organizacyjne związane z procesem świadczenia usługi przez [...] jako przedsiębiorcę, pkt 3 umowy zawiera dane organizacyjne, techniczne i technologiczne związane z zabezpieczeniem prawidłowości procesu oczyszczania ścieków w oczyszczalni będącej własnością [...], pkt 4.3 do 4.5 dotyczą procesu organizacyjnego i technologicznego współpracy między oczyszczalnią będącą własnością [...] a pomiotem władającym siecią kanalizacyjną, w pkt 5 zawarto zasady pomiaru ścieków wpływających do oczyszczani, w pkt 8 - informacje organizacyjne, a także dotyczące finansowania. Organ w zaskarżonej decyzji nie ocenił, czy te przepisy obiektywnie zawierają tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu wyżej przedstawionym.
Odnośnie twierdzenia skarżącego dotyczącego niezaistnienia formalnej przesłanki objęcia informacji tajemnicą przedsiębiorcy, należy wyjaśnić, że art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych statuuje uprawnienie wykonawcy do zastrzeżenia, że złożone dokumenty zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa. Zastrzeżenie to jest skuteczne, jeżeli przedsiębiorca złoży je nie później niż w terminie składania ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Powyższy przepis stanowi wyjątek od określonej w art. 8 ust. 1 tej ustawy, zasady jawności postępowania. Nie mniej jednak dotyczy zasad postępowania podczas wyboru najlepszej oferty. Zastrzeżenie to dotyczy bowiem dokumentów złożonych w trakcie procedury zamówienia, które dopiero może zakończyć się zawarciem umowy na zakup usługi, dostawy lub roboty budowlanej, nie dotyczy natomiast zastrzeżenia treści umowy, zawartej w wyniku postępowania prowadzonego na podstawie tej ustawy. Jak już powiedziano, jawność umów o zamówienie publiczne jest uregulowana w art. 139 ust. 3, wedle którego umowy są jawne i podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że umowy o zamówienie publiczne są udostępniane na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, co jednocześnie wskazuje, że w stosunku do umów o zamówienia publiczne stosuje się art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc możliwe jest ograniczenie ich jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Tak więc, określona w art. 139 ust. 3 ustawy Prawo zamówień publicznych zasada jawności umów o zamówienie, nie posiada charakteru bezwzględnego i podlega ograniczeniom przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a które odsyłają do innych ustaw w zakresie ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej.
W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r .- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), stwierdził, że nie ma też podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie orzekając w tej sprawie zastosuje się do wytycznych Sądu zawartych w niniejszym wyroku i rozważy, czy umowa, w zakresie, w którym udostępnienia odmówiono skarżącemu zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa a następnie wyczerpująco uzasadni podjęte rozstrzygnięcie.