II SA/Wa 2088/14

II SA/Wa 2088/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Ewa Pisula-Dąbrowska
Iwona Dąbrowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
I OSK 3052/15 - Wyrok NSA z 2017-09-29
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
art. 36 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 2 i 3 i 4, art. 25
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, 11, 77 par. 2, art. 80, art. 107 par. 2 i 3, art. 138 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Iwona Dąbrowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. N. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe - oddala skargę -
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Komendant [...] Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], w sprawie mianowania M.N. na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...].
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym
i prawnym sprawy:
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) delegował M.N., specjalistę Wydziału [...] Komendy Głównej Policji, w 6 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2670 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 450 zł oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 10%, z urzędu do czasowego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji.
Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] przedłużono czas delegowania do 12 miesięcy.
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. zwolniono M.N. z dniem [...] czerwca 2014 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] czerwca 2014 r. mianowano na równorzędne stanowisko, specjalisty Zespołu [...] Wydziału do [...] Komendy Głównej Policji – bez zmiany składników uposażenia.
Następnie Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, orzekł o odwołaniu M.N. – specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Głównej Policji – z dniem [...] lipca 2014 r. z delegowania do czasowego pełnienia służby w Wydziale [...] Komendy [...] Policji oraz orzekł o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lipca 2014 r. o przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...].
Na skutek wniesionego przez stronę odwołania Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Niezależnie od tego Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2014 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 1 ust. 1, § 9 ust. 1 i 2 i § 10 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażeń oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), mianował M.N., od dnia [...] lipca 2014 r., na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...], w 6 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym w kwocie 450 zł i dodatkiem[...].
Powyższe mianowanie uzasadniono koniecznością zapewniania prawidłowej realizacji zadań we wspomnianej komórce organizacyjnej. Rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w trybie art. 108 § 1 k.p.a.
Od powyższego rozkazu personalnego M.N. wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając mu naruszenie m.in. art. 32 ust. 1 w związku z art. 36 ustawy o Policji, poprzez ich bezzasadne zastosowanie, co skutkowało mianowaniem jej na stanowisko niższe od dotychczas zajmowanego, art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. M.N. wniosła też o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z szeregu dokumentów: kart opisu stanowiska pracy policjantki, opinii służbowych, jej akt osobowych, zaświadczeń o ukończeniu kursów specjalizacyjnych i rozkazów personalnych Komendanta Głównego Policji dotyczących m.in. przeniesienia z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] oraz zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Głównej Policji.
W uzasadnieniu odwołania wskazała, iż wobec wadliwości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], od którego strona wniosła odwołanie, wadliwy jest także rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...].
Mianowanie na wskazane stanowisko służbowe nie spełnia, zdaniem M.N., przymiotu równorzędności w stosunku do stanowiska zajmowanego przez policjantkę przed przeniesieniem, tj. specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Głównej Policji. Brak równorzędności stanowisk dotyczy zakresu kompetencji, zakresu czynności, obowiązków i warunków pracy, wynikających z karty opisu stanowiska pracy.
Policjantka wskazała, że podjęte rozstrzygnięcie uniemożliwia jej wykonywanie pracy w dotychczasowym obszarze działania, wyspecjalizowania i faktycznego zainteresowania oraz skutkuje degradacją, w związku z mianowaniem jej w strukturze jednostki Policji usytuowanej najniżej w hierarchii struktur Policji. Odwołująca się podniosła, że została ponadto pozbawiona należnego dodatku specjalnego w wysokości 10%.
Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie uznał, że brak jest przesłanek do zmiany lub uchylenia orzeczenia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zarzuty i wywody strony dotyczące przebiegu jej służby w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji, warunków pracy na zajmowanych w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji stanowiskach, jej dotychczasowe osiągnięcia, czy też brak awansu na stopień [...] Policji, a przede wszystkim ocena prawidłowości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nie mają znaczenia
w rozpatrywanej sprawie. Komendant stwierdził, że będący podstawą mianowania przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji jest przepisem kompetencyjnym, wskazującym organ właściwy do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Nie określa on kryteriów i przesłanek merytorycznych, które uzasadniają podejmowanie decyzji w tych sprawach.
Natomiast art. 25 ust. 1 ustawy o Policji nakłada na policjantów obowiązek podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Organ wskazał, że służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza – nawet bez jego zgody. Oznacza to dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć.
Komendant Główny Policji zauważył, że służba w Policji ma charakter szczególny, nakłada na policjantów jako na funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych obowiązek podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, przewiduje prawo dla właściwego przełożonego czyli dla Komendanta Rejonowego Policji [...], do podejmowania decyzji o mianowaniu policjantki na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...].
Skoro więc strona rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], została z dniem [...] lipca 2014 r. m.in. zwolniona z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lipca 2014 r. przeniesiona z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], to Komendant Rejonowy Policji [...], mianując M.N. na stanowisko służbowe we wskazanej komórce organizacyjnej komendy, działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji.
W ocenie Komendanta Głównego Policji, bezspornym jest, że na mocy przepisu art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, Komendant Rejonowy Policji [...] był zobligowany do ustalenia M.N. składników uposażenia, w związku z jej mianowaniem na stanowisko służbowe specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. Dlatego też kwestia prawidłowości mianowania wymienionej przez organ I instancji, na wskazane stanowisko służbowe, w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, pozostaje poza wszelkim sporem.
Odnosząc się do zarzutu braku równorzędności stanowisk Komendant stwierdził, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne", tym samym obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów oceny równorzędności obydwu stanowisk spoczywa na organie.
Stanowisko równorzędne charakteryzują następujące cechy: takie same parametry uposażenia zasadniczego, rodzaj przyznanego dodatku oraz taki sam stopień etatowy. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie. Zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych określa tabela zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych stanowiąca załącznik nr 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie ze wskazanym załącznikiem do stanowiska specjalisty (poz. 83) – zarówno pełniącego służbę w Komendzie Głównej Policji, jak i w Komendzie Rejonowej Policji – przypisany jest stopień etatowy nadkomisarza oraz 6 grupa zaszeregowania. W związku z tym, iż wskazane stanowisko jest stanowiskiem wykonawczym, przypisany jest do niego dodatek służbowy. Zatem, w odniesieniu do obydwu zajmowanych przez policjantkę stanowisk (aktualnego i poprzednio zajmowanego) elementy, które przesądzają o ich równorzędności i są identyczne to: grupa zaszeregowania (6 grupa) oraz odpowiadająca jej stawka uposażenia zasadniczego (w wysokości 2.670 zł) wyrażona w postaci mnożnika kwoty bazowej (1,75), stopień etatowy ([...]) oraz dodatek służbowy. M.N. zaskarżoną decyzją ustalono dodatek służbowy w kwocie 450 zł – dodatek służbowy w tej samej kwocie przysługiwał stronie uprzednio przed przeniesieniem. Zatem różnica sprowadza się tylko do posiadanego przez funkcjonariuszkę przed przeniesieniem dodatku specjalnego i przyznania jej w aktualnym stanie prawnym i faktycznym – dodatku [...]. Jednak, zdaniem organu, ta okoliczność nie zmienia oceny organu odwoławczego co do równorzędności stanowisk, nie wprowadza zasadniczej, jakościowej różnicy, a jest okolicznością dla strony korzystniejszą. Bezzasadna jest przy tym kwestia pozbawienia strony dodatku specjalnego w wysokości 10% kwoty bazowej, bowiem w myśl § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. policjantowi pełniącemu służbę w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji, wykonującemu lub nadzorującemu czynności związane z rozpoznawaniem, zwalczaniem lub analizą przestępczości zorganizowanej oraz rozpoznawaniem lub analizą zagrożeń terrorystycznych – przysługuje dodatek specjalny w wysokości do 30% kwoty bazowej. Z akt osobowych M.N. wynika, iż zajmując stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji posiadała przyznany dodatek specjalny w wysokości 10% kwoty bazowej. Wobec nie pełnienia przez stronę służby na stanowisku w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji, uprawniającym do dodatku specjalnego – dodatek ten jej nie przysługuje. Zaskarżonym rozkazem personalnym organ I instancji przyznał wymienionej dodatek[...]. Powyższe jest zgodne z § 10 ust. 1 cytowanego rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r., zgodnie z którym policjantowi pełniącemu służbę na stanowisku etatowym w Komendzie [...] Policji, bądź w innej jednostce organizacyjnej Policji, której terytorialny zasięg działania objęty jest terytorialnym zasięgiem działania Komendanta [...] Policji, przysługuje dodatek [...] w wysokości 20% kwoty bazowej. Z powyższego wynika, iż policjantka utraciła zatem prawo do wcześniej posiadanego dodatku specjalnego, przypomnijmy w wysokości 10% kwoty bazowej, lecz w związku z mianowaniem na stanowisko służbowe w Komendzie Rejonowej Policji [...] uzyskała prawo do dodatku [...] – dwukrotnie większego. Niewątpliwie w aktualnym stanie prawnym i faktycznym jest to sytuacja dla strony korzystniejsza pod względem finansowym.
Za chybione organ uznał zarzuty i twierdzenia strony, dotyczące braku doświadczenia strony do pracy w pionie dochodzeniowo – śledczym oraz braku możliwości wykorzystania nabytego doświadczenia.
Zgodnie bowiem z tabelą 2, wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na innych stanowiskach służbowych, stanowiącą załącznik do rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 ze zm.), na stanowisko specjalisty może zostać mianowany policjant, który: 1) posiada wykształcenie wyższe, podstawowe kwalifikacje zawodowe i 3 lata służby lub 2) wykształcenie średnie, podstawowe kwalifikacje zawodowe i 5 lat służby. W myśl § 2 cytowanego rozporządzenia policjant uzyskuje kwalifikacje zawodowe podstawowe po ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego.
Z akt osobowych M.N. wynika, iż została ona przyjęta do służby w Policji z dniem [...] lutego 2001 r., posiada zatem ponad 13 – letni staż służby. W dniu [...] grudnia 2006 r. uzyskała tytuł zawodowy magistra, po ukończeniu studiów na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] Ponadto, strona w 2001 r. ukończyła kurs podstawowy o profilu prewencyjnym w Ośrodku Szkolenia Policji w [...]. Oznacza to, że M.N. spełnia wymagania do mianowania jej na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...].
Organ I instancji słusznie wskazał, w uzasadnieniu rozkazu personalnego, iż interes społeczny, tożsamy z interesem służby przejawia się koniecznością niezwłocznego uregulowania sytuacji kadrowej funkcjonariusza w celu zapewnienia właściwej realizacji zadań Policji przez tę komórkę organizacyjną Policji.
Reasumując organ uznał, że mianowanie M.N. przez organ I instancji na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...] i ustalenie składników uposażenia zasadniczego nastąpiło w oparciu o obowiązujące w tej mierze przepisy prawa. Brak jest znamion przekroczenia uznania administracyjnego w kwestii mianowania, a poprzednio zajmowane stanowisko jest równorzędne do aktualnie zajmowanego.
Na rozkaz personalny z dnia [...] września 2014 r. nr [...] pełnomocnik M.N., adwokat P.U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia.
Wydanemu rozstrzygnięciu pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z:
1. art. 61 § 4 k.p.a., poprzez niezawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego,
2. art. 77 § 1-3 k.p.a., poprzez niezebranie w sprawie dowodów, a w konsekwencji ich błędną ocenę,
3. art. 80 k.p.a., poprzez ocenę niepełnego materiału dowodowego przez Komendanta [...] Policji,
4. art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego,
5. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej co do materiałów postępowania oraz uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej zakwestionował zaskarżony rozkaz personalny i podniósł, że w przedmiotowej sprawie w ogóle nie przeprowadzono postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadami ogólnymi wyrażonymi w art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a., co w pełni uzasadnia zarzut obrazy art. 138 § 2 k.p.a., zwłaszcza nie powiadomiono jej o wszczęciu postępowania, uniemożliwiono jej wzięcie udziału w postępowaniu i uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego, którego nie było. Powyższe okoliczności wypaczają ideę dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, jak też czynią niemożliwym legalne rozpoznanie przez organ II instancji odwołania od skarżonego rozkazu personalnego, zwłaszcza w kontekście braku materiału dowodowego oraz pominięcia gwarancji procesowych strony w zakresie składania oświadczeń i wniosków.
W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżony rozkaz personalny jest zgodny z prawem obowiązującym w dniu jego wydania.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.
Powyżej przytoczony przepis ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w zakresie w nim wymienionym. Przepis ten nie zawiera przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji w przedmiocie mianowania, przenoszenia oraz zwalniania z zajmowanego stanowiska służbowego.
Natomiast art. 36 ust. 1 i 2 powołanej ustawy stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.
Decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszeniu oraz zwalnianiu mają charakter decyzji uznaniowych. Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wówczas, gdy przepis prawa nie określa jednoznacznie skutku prawnego, a wybór pozostawia organowi administracji publicznej.
Oceniając zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny organu pierwszej instancji, stwierdzić należy, iż organy je wydające były uprawnione do ich wydania.
Podkreślić należy, że Sąd nie jest uprawniony do ingerencji w decyzję organu Policji o przeniesieniu z urzędu policjanta do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, o ile decyzja ta nie nosi cech dowolności. To na organie podejmującym decyzję "uznaniową" ciąży obowiązek wykazania, że decyzja ta została wydana z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, czego wyrazem jest uzasadnienie decyzji, spełniające warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a.
W ocenie Sądu, zaskarżony rozkaz personalny, jak również rozkaz personalny go poprzedzający, nie noszą cech dowolności, a stanowisko organów związane z przeniesieniem skarżącej zostało wyczerpująco uzasadnione.
Decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej pozostaje w wyłącznej gestii przełożonego i może on w ten sposób przekształcić stosunek służbowy policjanta.
Zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce organizacyjnej Policji i przeniesienie go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce jest dopuszczalne, o ile to zwolnienie i przeniesienie nastąpi wyłącznie na stanowisko równorzędne, co wynika a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym ustawodawca określił obligatoryjne i fakultatywne przesłanki przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca została zwolniona ze stanowiska specjalisty w Komendzie Głównej Policji i przeniesiona do Komendy Rejonowej Policji [...], z zachowaniem składników uposażenia i stopnia etatowego.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji w zakresie charakteru stosunku pracy policjanta i wyłącznej kompetencji kierownictwa Policji do decydowania o polityce kadrowej w Policji i przesunięć kadrowych, które to stanowisko potwierdzone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. I OSK 1014/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Celowość, racjonalność i zasadność zmian stanowisk pracy poszczególnych funkcjonariuszy, tj. przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko pozostaje poza zakresem kontroli sądu administracyjnego. Kwestia ta pozostawiona została bowiem właściwym przełożonym służbowym, którym przyznano swobodę w kształtowaniu polityki kadrowej poprzez wprowadzenie uznania. Uznaniowość decyzji polega na tym, że to do organu należy ostatecznie wybór postępowania w zakresie polityki kadrowej, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ułomny. Z woli ustawodawcy obejmuje ona jedynie przestrzeganie przez organy administracji procedury normowanej przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), w tym w szczególności kompletność materiału dowodowego oraz prawidłowość jego oceny w myśl wskazań zasady swobodnej oceny dowodów obowiązującej w postępowaniu administracyjnym.
Sąd administracyjny jest zatem uprawniony jedynie do kontrolowania trybu postępowania poprzedzającego wydanie decyzji w przedmiocie przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko. Sąd nie ma uprawnień do jej merytorycznej kontroli. Poza polem rozważań sądu pozostaje ocena racjonalności i celowości przeniesienia konkretnego funkcjonariusza na inne stanowisko. Jeśli zatem sąd nie dopatrzy się uchybień organów w sposobie prowadzenia postępowania poprzedzającego wydanie decyzji, to nie ma podstaw prawnych do eliminowania decyzji z obrotu prawnego.
Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne", tym samym obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów oceny równorzędności obydwu stanowisk spoczywa na organie.
Stanowisko równorzędne charakteryzują następujące cechy: takie same parametry uposażenia zasadniczego, rodzaj przyznanego dodatku oraz taki sam stopień etatowy. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie. Zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych określa tabela zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych stanowiąca załącznik nr 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie ze wskazanym załącznikiem do stanowiska specjalisty (poz. 83) – zarówno pełniącego służbę w Komendzie Głównej Policji, jak i w Komendzie Rejonowej Policji – przypisany jest stopień etatowy [...] oraz 6 grupa zaszeregowania. W związku z tym, iż wskazane stanowisko jest stanowiskiem wykonawczym, przypisany jest do niego dodatek służbowy. Zatem, w odniesieniu do obydwu zajmowanych przez policjantkę stanowisk (aktualnego i poprzednio zajmowanego) elementy, które przesądzają o ich równorzędności i są identyczne to: grupa zaszeregowania (6 grupa) oraz odpowiadająca jej stawka uposażenia zasadniczego (w wysokości 2.670 zł) wyrażona w postaci mnożnika kwoty bazowej (1,75), stopień etatowy ([...]) oraz dodatek służbowy. M.N. zaskarżoną decyzją ustalono dodatek służbowy w kwocie 450 zł – dodatek służbowy w tej samej kwocie przysługiwał stronie uprzednio przed przeniesieniem. Zatem różnica sprowadza się tylko do posiadanego przez funkcjonariuszkę przed przeniesieniem dodatku specjalnego i przyznania jej w aktualnym stanie prawnym i faktycznym – dodatku [...]. Jednak, zdaniem Sądu, ta okoliczność nie zmienia oceny co do równorzędności stanowisk, nie wprowadza zasadniczej, jakościowej różnicy, a jest okolicznością dla strony korzystniejszą. Bezzasadna jest przy tym kwestia pozbawienia strony dodatku specjalnego w wysokości 10% kwoty bazowej bowiem w myśl § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. policjantowi pełniącemu służbę w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji, wykonującemu lub nadzorującemu czynności związane z rozpoznawaniem, zwalczaniem lub analizą przestępczości zorganizowanej oraz rozpoznawaniem lub analizą zagrożeń terrorystycznych – przysługuje dodatek specjalny w wysokości do 30% kwoty bazowej. Z akt osobowych M.N. wynika, iż zajmując stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji posiadała przyznany dodatek specjalny w wysokości 10 % kwoty bazowej. Wobec nie pełnienia przez stronę służby na stanowisku w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji, uprawniającym do dodatku specjalnego - dodatek ten jej nie przysługuje. Zaskarżonym rozkazem personalnym organ I instancji przyznał natomiast skarżącej dodatek [...]. Powyższe jest zgodne z § 10 ust. 1 cytowanego rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r., zgodnie z którym policjantowi pełniącemu służbę na stanowisku etatowym w Komendzie [...] Policji, bądź w innej jednostce organizacyjnej Policji, której terytorialny zasięg działania objęty jest terytorialnym zasięgiem działania Komendanta [...] Policji, przysługuje dodatek [...] w wysokości 20% kwoty bazowej. Z powyższego wynika, iż policjantka utraciła zatem prawo do wcześniej posiadanego dodatku specjalnego, przypomnijmy w wysokości 10% kwoty bazowej, lecz w związku z mianowaniem na stanowisko służbowe w Komendzie Rejonowej Policji [...] uzyskała prawo do dodatku [...]– dwukrotnie większego. Niewątpliwie w aktualnym stanie prawnym i faktycznym jest to sytuacja dla strony korzystniejsza pod względem finansowym.
Za chybione Sąd uznał również zarzuty i twierdzenia skarżącej, dotyczące braku jej doświadczenia do pracy w pionie dochodzeniowo – śledczym oraz braku możliwości wykorzystania nabytego doświadczenia.
Zgodnie bowiem z tabelą 2, wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na innych stanowiskach służbowych, stanowiącą załącznik do rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. Nr 123, poz. 857 ze zm.), na stanowisko specjalisty może zostać mianowany policjant, który: 1) posiada wykształcenie wyższe, podstawowe kwalifikacje zawodowe i 3 lata służby lub 2) wykształcenie średnie, podstawowe kwalifikacje zawodowe i 5 lat służby. W myśl § 2 cytowanego rozporządzenia policjant uzyskuje kwalifikacje zawodowe podstawowe po ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego.
Z akt osobowych M.N. wynika, iż została ona przyjęta do służby w Policji z dniem [...] lutego 2001 r., posiada zatem ponad 13 – letni staż służby. W dniu [...] grudnia 2006 r. uzyskała tytuł zawodowy magistra, po ukończeniu studiów na Wydziale [...] Uniwersytetu [...]. Ponadto, skarżąca w 2001 r. ukończyła kurs podstawowy o profilu prewencyjnym w Ośrodku Szkolenia Policji w [...]. Oznacza to, że M.N. spełnia wymagania do mianowania jej na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...].
Skarżąca będąc specjalistą Zespołu [...] Wydziału [...] Centralnego Biura Śledczego została przeniesiona na równorzędne stanowiska specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...].
Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że przeniesienie skarżącej było spowodowane koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań w podległej jednostce, a rygor natychmiastowej wykonalności został nadany ze względu na interes społeczny, wynikający z potrzeby zapewnienia prawidłowej realizacji zadań tej jednostki. Jednakże należy podkreślić, że organ II instancji wyjaśnił, że skarżąca została od dnia [...] lipca 2014 r. mianowana na równorzędne stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...], w 6 grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 2.670 zł, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym w kwocie 450 zł i dodatkiem[...].
Należy zauważyć, że nie zmieniły się również warunki służby skarżącej, polegające np. na zmianie formy pełnienia służby np. poprzez zmianę czasu służby policjanta. Nie doszło zatem do naruszenia postanowień treści art. 36 ust. 1 ustawy o Policji.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej, która podnosiła w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że organ nie wziął pod uwagę posiadanych przez nią kwalifikacji i nabytych umiejętności, ponownie należy wskazać, że poza kontrolą sądu administracyjnego pozostaje polityka kadrowa kierownictwa Policji i kwestie przesunięć kadrowych funkcjonariuszy. Z tego względu nie ma uzasadnionych podstaw, by w przypadku przesunięcia funkcjonariusza Policji na stanowisko służbowe równorzędne, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ był zobligowany do wykazywania za każdym razem, dlaczego tego, konkretnego (a nie innego) funkcjonariusza zamierza przesunąć na inne (równorzędne) stanowisko służbowe. Ponadto stwierdzenie przez organ I instancji, że przeniesienie w danym wypadku funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko służbowe jest uzasadnione koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań w podległej jednostce, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, należy uznać za wystarczające umotywowanie rozkazu personalnego pod kątem interesu służby (interesu społecznego w rozumieniu art. 7 k.p.a. – por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1014/10, op. cit.).
Nadto jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego Komendant, odnosząc się do podniesionych zarzutów odwołania, wyjaśnił skarżącej, że dyspozycyjność policjanta oraz konieczność podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, które to cechy charakteryzują stosunek służbowy policjanta, będący stosunkiem administracyjnoprawnym, skutkują koniecznością podporządkowania się dyscyplinie służbowej, wyrażającej się w potrzebie pełnienia służby w tej jednostce, w której w ocenie przełożonych, jego umiejętności i osiągnięcia zawodowe zostaną najlepiej wykorzystanie dla pełnienia służby.
W ocenie Sądu prawidłowo organy orzekające w tej sprawie dokonały oceny, że dotychczas zdobyte doświadczenie oraz uprawnienia i kwalifikacje będą również wykorzystane na stanowisku specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...]Komendy Rejonowej Policji [...], gdzie policjantka wykorzysta zdobyte wcześniej wykształcenie oraz zdobędzie i wzbogaci swoje doświadczenie.
Dokonując kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego Sąd uznał, że podczas jego podejmowania nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego czy procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone rozkazy personalne, w szczególności rozkaz personalny organu odwoławczego, zawiera uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia.
Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że zarzut dotyczący naruszenia przez Komendanta Rejonowego Policji [...], art. 10 § 1 k.p.a., nie jest pozbawiony uzasadnionych podstaw. W istocie z akt administracyjnych nie wynika, aby organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania i wezwał ją do wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednak w cenie Sądu, wada tego rodzaju w niniejszej sprawie nie mogła mieć istotnego wpływu na jej końcowy wynik, albowiem postępowanie odwoławcze nie sprowadza się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz do ponownego rozpoznania sprawy włącznie z zarzutami i wnioskami strony przedstawionymi w odwołaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (publik. ONSA i WSA 2006/6/157) zawarł akceptowaną przez skład orzekający w niniejszej sprawie tezę, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś strona skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała. Ponadto wskazać należy, że skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu, bowiem Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. przeniósł ją z urzędu do dalszego pełnienia służby z Komendy Głównej Policji do Komendy Rejonowej Policji [...], nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Samo zaś uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego wyczerpująco przedstawia motywy, którymi kierował się organ, uznając rozstrzygnięcie Komendanta Rejonowego Policji [...], za prawidłowe oraz wskazuje argumentację przemawiającą za niezasadnością zarzutów odwołania, co czyni zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. niezasadnym.
W tym stanie rzeczy należało przyjąć, iż zaskarżony rozkaz personalny jest wolny od wad prawnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, a co za tym idzie, skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.