II SA/WA 2084/20

II SA/Wa 2084/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Danuta Kania /przewodniczący/
Sławomir Antoniuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
III OSK 5060/21 - Wyrok NSA z 2024-10-16
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2014 poz 1622
art. 120 ust. 1, 3 pkt 2 i 4
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego,  przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania refundacji kosztów przewodu doktorskiego zorganizowanego przez Wojskowy Instytut [...] w [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej na rzecz skarżącego R. K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a. oraz art. 120 ust. 1, 3 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 860) oraz § 7 ust. 3 pkt 2, § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1622), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura [...] w [...] z [...] czerwca 2020 r. nr [...] w sprawie niewyrażenia zgody R. K. na refundację kosztów przewodu doktorskiego zorganizowanego przez Wojskowy Instytut Medyczny w [...] w terminie od [...] kwietnia 2018 r. do [...] października 2018 r. w wysokości 9 247,50 zł.
Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny.
Rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej z [...] września 2019 r. nr [...] R. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpiło po upływie okresu wypowiedzenia [...] lutego 2020 r.
Wnioskiem z [...] lutego 2020 r. R. K. wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura [...] w [...] o refundację kosztów przewodu doktorskiego zorganizowanego przez Wojskowy Instytut Medyczny w [...] w terminie od [...] kwietnia 2018 r. do [...] października 2018 r. w wysokości 11 506,34 zł.
W dniu [...] lutego 2020 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] wyraził zgodę R. K. na realizowanie, w ramach pomocy rekonwersyjnej, przewodu doktorskiego organizowanego przez Wojskowy Instytut Medyczny w [...] w terminie od [...] kwietnia 2018 r. do [...] października 2018 r.
W celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego Dyrektor Wojskowego Biura [...] w [...] wystąpił z pismem do: Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] z prośbą o informację, czy R. K. przed rozpoczęciem przewodu doktorskiego posiadał zgodę dowódcy jednostki na realizację tego przekwalifikowania oraz do Wojskowego Instytutu Medycznego w [...] z prośbą o szczegółowe informacje na temat kosztów przewodu doktorskiego.
W odpowiedzi na powyższe Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] wyjaśnił, że [...] stycznia 2018 r. R. K. poinformował go o realizowanym przewodzie doktorskim w Wojskowym Instytucie Medycznym w [...] uzyskując jego ustną zgodę na realizację ww. przekwalifikowania zawodowego. Z kolei Zastępca Dyrektora Wojskowego Instytutu Medycznego w [...] w odpowiedzi na zapytanie podał, że z R. K. została zawarta umowa, w której zobowiązał się on do pokrycia kosztów przewodu doktorskiego w kwocie 11 506,34, na koszt którego składały się wynagrodzenie promotora i wynagrodzenie za dwie recenzje, koszty administracyjne i wynajem sal oraz narzuty na składki ZUS od tych wynagrodzeń, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Następnie Dyrektor Wojskowego Biura [...] w [...] decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] nie wyraził zgody wnioskodawcy na refundację kosztów przewodu doktorskiego zorganizowanego przez Wojskowy Instytut Medyczny w [...] w terminie od [...] kwietnia 2018 r. do [...] października 2018 r. w wysokości 9 247,50 zł, wskazując, że posiadał on jedynie ustną zgodę dowódcy jednostki wojskowej na realizację przekwalifikowania zawodowego i koszty przewodu doktorskiego wyszczególnione przez Wojskowy Instytut Medyczny w [...] nie wypełniają definicji przekwalifikowania zawodowego wskazanej w przepisach regulujących działalność rekonwersyjną.
W dniu [...] lipca 2020 r. R. K. złożył od powyższej decyzji odwołanie zarzucając rażące naruszenie § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r., który stanowi m.in. o nabyciu nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu (...) uzyskania certyfikatu, licencji, zdania egzaminu.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podając, że zgodnie z art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie, przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę co najmniej cztery lata. Z kolei stosownie do treści § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych, uprawniony do pomocy rekonwersyjnej żołnierz zawodowy dołącza do wniosku zgodę dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania zawodowego.
Powyższe przepisy wskazują, że żołnierz powinien przed rozpoczęciem przekwalifikowania legitymować się zgodą dowódcy na udział w danym przekwalifikowaniu. Brak takiej zgody oznacza, że realizował je bez związku z prowadzonymi działaniami rekonwersyjnymi i bez związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, nie spełniając tym samym jednej z przesłanek określonych w art. 120 ust. 3 ustawy .
W niniejszej sprawie wnioskiem z [...] lutego 2020 r. R. K. wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura [...] w [...] o refundację kosztów przewodu doktorskiego zorganizowanego przez Wojskowy Instytut Medyczny w [...] w terminie od [...] kwietnia 2018 r. do [...] października 2018 r. w wysokości 11 506,34 zł. W dokumentach zgromadzonych w przedmiotowej sprawie znajduje się zgoda Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] z [...] stycznia 2020 r. na odbycie przez wnioskodawcę przekwalifikowania zawodowego oraz pismo z [...] marca 2020 r., w którym Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] podał, że [...] stycznia 2018 r. R. K. poinformował go o realizowanym przewodzie doktorskim w Wojskowym Instytucie Medycznym w [...] uzyskując jego ustną zgodę na realizację ww. przekwalifikowania zawodowego.
Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej pismem z [...] lipca 2020 r. nr [...] zwrócił się z prośbą do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] o informację czy zgoda, o której wspomina R. K. w piśmie z [...] marca 2020 r. została wyrażona żołnierzowi na podstawie art. 120 ustawy o służbie wojskowej, czy też na podstawie art. 52 ust. 2 tej ustawy.
W dniu [...] lipca 2020 r. do Departamentu Spraw Socjalnych MON wpłynęło pismo nr [...], w którym Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] poinformował, że nie posiada wiedzy w zakresie udzielonej R. K. ustnej zgody w przedmiotowej sprawie.
W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że w dacie rozpoczęcia przewodu doktorskiego wnioskodawca nie posiadał wymaganej przepisami prawa zgody dowódcy na realizowanie w ramach pomocy rekonwersyjnej przekwalifikowania zawodowego, a zatem Dyrektor Wojskowego Biura [...] w [...] prawidłowo w decyzji z [...] czerwca 2020 r. nie wyraził zgody R. K. na refundację kosztów przewodu doktorskiego organizowanego w terminie od [...] kwietnia 2018 r. do [...] października 2018 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K. wniósł o: uchylenie decyzji Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej z [...] sierpnia 2020 r. oraz decyzji organu pierwszej instancji, zawarcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej oraz szczegółowych wskazówek i wytycznych co do dalszego postępowania w sprawie oraz wskazania na popełnione uchybienia i okoliczności mające wpływ na ich powstanie, a także zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1.800 zł na podstawie § 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.).
Zaskarżonej decyzji zrzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania, tj.:
a) art. 10 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie zapewnienia mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na etapie postępowania odwoławczego, co doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o uzupełniony z urzędu materiał dowodowy, z którym to nie mógł się zapoznać i złożyć stosownych zastrzeżeń, czy też wniosków o zweryfikowanie informacji, które to uchybienie powinno skutkować uchyleniem rozstrzygnięcia,
b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., art. 8, art. 9 oraz art. 75 § 1 K.p.a., art. 80 i art. 81 K.p.a., poprzez dokonanie nieuzasadnionej dyskwalifikacji dowodowej, odmawiając wiarygodności i mocy dowodowej pisemnemu zezwoleniu z [...] lutego 2020 r., a zastępując go treścią niejasnego i wątpliwego pisma obecnego dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z [...] lipca 2020 r., z którego treścią nie miał możliwości się zapoznać,
c) art. 139 K.p.a., poprzez wydanie decyzji ostatecznej na jego niekorzyść, przejawiającej się na niedopuszczalnym rozszerzeniu argumentacji mającej przemawiać za utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, polegającym na wprowadzeniu argumentu w postaci braku zgody na szkolenie w ramach rekonwersji, a której to okoliczności nie kwestionował organ pierwszej instancji, a jedynie przedmiotem odmowy z uwagi na odmienną interpretację co może zostać objęte refundacją, a tym samym dopuszczeniu się zasady zakazu reformationis in peius.
2. przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji wadliwe zastosowanie, tj. art. 120 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 120 ust. 4 pkt 1 i następne ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez nieuzasadnioną odmowę przyznania refundacji kosztów przewodu doktorskiego zorganizowanego przez Wojskowy Instytut Medyczny w [...] w wysokości 9.247,50 zł oraz § 6 ust. 1 w zw. z § 2 i następne rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych, przez błędne uznanie, że koszty wynagrodzenia promotora, wynagrodzenia za recenzje, koszty administracyjne i wynajem Sali, a także koszty związane z narzutami na składki ZUS nie mieszczą się w ramach § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, a którą to wykładnię organu pierwszej instancji należy uznać za wadliwą
Skarżący wskazał, że celem ustawodawcy przy wprowadzeniu instytucji tzw. "rekonwersji" było zwiększenie skuteczności przyszłego odnalezienia się na rynku pracy byłego żołnierza zawodowego, co jest wyjątkowo istotne w przypadku wojskowych, którzy wiele lat spędzają na służbie. System pomocy rekonwersyjnej umożliwia przekwalifikowanie się na zupełnie inny profil zawodowy. Żołnierz zawodowy w służbie może zrobić to dwa lata przed jej terminowym zakończeniem, o ile posiada on pełne cztery lata służby wojskowej, a także dwa lata po zwolnieniu. Zwiększa to znacząco jego szanse na odpowiednie zatrudnienie. System przewiduje gradacyjnie sposób pomocy w zależności od lat pozostania na służbie. Głównym celem takich działań jest dostosowanie umiejętności i kwalifikacji zwalnianych żołnierzy do potrzeb cywilnego. Pomoc rekonwersyjna polega zatem na pokryciu przez właściwy organ (tj. Dyrektora Wojskowego Biura [...]) kosztów szkolenia związanych z przekwalifikowaniem byłego żołnierza zawodowego. Stosownie do treści § 2 powołanego rozporządzenia przez pomoc rekonwersyjną należy rozumieć ogół przedsięwzięć podejmowanych na rzecz uprawnionych w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania zawodowego, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych.
W jego ocenie organ z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe, w trybie art. 136 § 1 K.p.a., o czym nie zawiadomił go pisemnie. Nadto niezrozumiałym było występowanie przez Ministra z zapytaniem do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z zapytaniem o to czy zgoda, o której mowa w piśmie z [...] marca 2020 r. została mu wyrażona na podstawie art. 120 ustawy o służbie wojskowej, czy też art. 52 ust. 2 tej ustawy, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika wprost, iż zgoda została udzielona w trybie art. 120 ustawy, o czym świadczy wprost treść pisma z [...] lutego 2020 r. Ponadto, jak wynika z zapytania Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej z [...] lipca 2020 r. nr [...] jego celem nie było doprecyzowanie, czy też wyjaśnienie powodu wydania zezwolenia [...] lutego 2020 r., lecz poszukiwanie argumentów, aby nie wydać zgody na refundację kosztów przewodu doktorskiego zorganizowanego przez Wojskowy Instytut Medyczny [...]. Stwierdzenie organu, że takiej zgody nie uzyskał jest albo nadinterpretacją z jego strony lub/i próbą wprowadzenia w błąd, ponieważ z treści dokumentu z [...] lipca 2020r. nie wynika, iż takiej zgody nie uzyskał, a jedynie, iż obecny dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] takiej wiedzy nie posiada. Skarżący podkreślił, że w dniu wydawania zezwolenia dowódcą Jednostki Wojskowej Nr [...] był [...] A. R., a obecnie obowiązki te pełni [...] J. K.. Oczywistym jest tym samym, że obecny dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] może nie posiadać wiedzy w tym temacie. Tego faktu nie można utożsamiać z występowaniem braku zgody, tym bardziej, że okoliczność faktyczna mająca istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie została już udowodniona innym dokumentem.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 139 K.p.a. podał, że zasadę zakazu reformationis in peius należy rozumieć jako każdą sytuację, w której z jakichkolwiek powodów czyniłaby pozycję strony w postępowaniu odwoławczym bardziej niekorzystną niż w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Z treści uzasadnienia argumentów, na które to powołuje się organ wynika, że w postępowaniu tym powołuje się na nowe argumenty, niemające miejsca w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. W orzecznictwie sądowym i komentarzach do powołanego przepisu wyjaśnia się, że strona odwołująca się powinna pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją, w żadnym zaś przypadku nie doprowadzi do jej pogorszenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 120 ust. 1, ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 860) oraz § 7 ust. 3 pkt 2, § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1622).
Zgodnie z art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie, przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę co najmniej cztery lata.
W ramach pomocy, o której mowa w ust. 1 i 3, do wysokości limitów, mogą być pokrywane koszty:
1) przekwalifikowania zawodowego;
2) przejazdów z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia, w którym następuje przekwalifikowanie zawodowe, lub do miejsca odbywania praktyki;
3) zakwaterowania w okresie przekwalifikowania zawodowego lub odbywania praktyki zawodowej (art. 120 ust. 4).
Z kolei z przepisu § 7 ust. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia wynika, że żołnierz zawodowy dołącza do wniosku o którym mowa w art. 120 ust. 4 ustawy (m. in. o pokrycie kosztów przekwalifikowania zawodowego) zgodę dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania zawodowego, przy czym jeżeli takiej zgody nie dołączyłby, to organ jest obowiązany wezwać go o uzupełnienie braku formalnego wniosku. Istotne jest bowiem to, aby żołnierz spełniał wszystkie warunki niezbędne do uzyskania zwrotu kosztów przekwalifikowania zawodowego, w tym posiadał wymaganą zgodę w chwili wydania decyzji przez organ.
W rozpatrywanej sprawie R. K. wnioskiem z [...] lutego 2020 r. wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura [...] w [...] o refundację kosztów przewodu doktorskiego zorganizowanego przez Wojskowy Instytut Medyczny w [...] w terminie od [...] kwietnia 2018 r. do [...] października 2018 r. w wysokości 11 506,34 zł. Do wniosku dołączył pismo Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z [...] lutego 2020 r. (zatytułowane "zezwolenie"), w którym przełożony stwierdził, że "wyraził (...) zgodę" na realizowanie w ramach pomocy rekonwersyjnej przewodu doktorskiego organizowanego przez Wojskowy Instytut Medyczny w [...] w terminie od [...] kwietnia 2018 r. do [...] października 2018 r.
Bezsporne jest, że w dokumentach zgromadzonych w przedmiotowej sprawie znajduje się zgoda Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] z [...] stycznia 2020 r. na odbycie przez skarżącego przekwalifikowania zawodowego oraz pismo z [...] marca 2020 r., w którym Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] podał, że [...] stycznia 2018 r. R. K. poinformował go o realizowanym przewodzie doktorskim w Wojskowym Instytucie Medycznym w [...] uzyskując jego ustną zgodę na realizację ww. przekwalifikowania zawodowego. Wobec wątpliwości Dyrektor Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej pismem z [...] lipca 2020 r. nr [...] zwrócił się z prośbą do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] o informację czy zgoda, o której wspomina R. K. w piśmie z [...] marca 2020 r. została wyrażona żołnierzowi na podstawie art. 120 ustawy o służbie wojskowej, czy też na podstawie art. 52 ust. 2 tej ustawy. W dniu [...] lipca 2020 r. do Departamentu Spraw Socjalnych MON wpłynęło pismo nr [...], w którym Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] poinformował, że nie posiada wiedzy w zakresie udzielonej R. K. ustnej zgody w przedmiotowej sprawie. W związku z tym Dyrektor Departametu uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo nie wyraził zgody R. K. na refundację kosztów przewodu doktorskiego, bowiem w dacie rozpoczęcia przewodu doktorskiego nie posiadał wymaganej przepisami prawa zgody dowódcy na realizowanie w ramach pomocy rekonwersyjnej przekwalifikowania zawodowego.
Ze stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić, bowiem z okoliczności sprawy wynika, że przełożony skarżącego wyraził zgodę na przeprowadzenie przewodu doktorskiego w Wojskowym Instytucie Medycznym w [...], co zostało potwierdzone w powołanym wyżej piśmie z [...] marca 2020 r., w którym Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] stwierdził, że R. K. uzyskał jego ustną zgodę na realizację ww. przekwalifikowania zawodowego. Nie jest zatem prawidłowe stwierdzenie organu, że skarżący nie dysponował tą zgodą w chwili rozpoczęcia przewodu doktorskiego.
Podkreślić należy, że stosownie do treści art. 120 ust. 3a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do zgody, o której mowa w ust. 3 tego przepisu ustawy, nie stosuje się art. 106 § 2-6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Oznacza to, że taka zgoda nie przybiera określonej sformalizowanej formy. Istotne jest natomiast, aby zgoda nie była dorozumiana, lecz w czytelny sposób wyrażona. Przepis § 7 ust. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia wprowadza wymóg załączenia do wniosku żołnierza zgody dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania zawodowego nie doprecyzowując, iż zgoda ta musi być udzielona na piśmie najpóźniej w dniu rozpoczęcia przekwalifikowania zawodowego. Skarżący do swego wniosku pisemną zgodę dowódcy jednostki wojskowej załączył. Wobec tego, w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, iż wniosek skarżącego o przyznanie pomocy rekonwersyjnej nie spełniał wymagań określonych w art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej (...) oraz § 7 ust. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że organy obu instancji nieprawidłowo ustaliły istotne okoliczności faktyczne sprawy, naruszając art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz w konsekwencji naruszyły art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
W przedmiocie kosztów postępowania, w punkcie 2 sentencji wyroku, Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.). Do kosztów tych zaliczono wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł. Sąd zaznaczył, że wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa w wysokości 1.800 zł nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisami P.p.s.a. strony zobowiązane są do ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 199 P.p.s.a.). W przypadku wniesienia skargi jest pobierany wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a.). Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a.). Dodatkowo, § 1 i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221 poz. 2193) stanowi, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem", zaś "wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym - 100 zł". Obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że ustawodawca wskazując, w jakich sprawach należny jest wpis stosunkowy, a w jakich wpis stały, uzależnił tę kwestię od tego, czy przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie, czy też przedmiotem zaskarżenia są inne sprawy. Tym samym nie wszystkie sprawy, które mogą w jakimś stopniu dotyczyć należności pieniężnych będą podlegały wpisowi stosunkowemu. Zatem dla spraw, które tylko pozornie dotyczą należności pieniężnych, ale ich bezpośrednio nie określają prawodawca przewidział wpis stały (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 11 września 2007 r., sygn. akt II GSK 257/07, Lex nr 1011962, 20 października 2009 r., sygn. akt II OZ 884/09, Lex nr 573631, 17 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 143/09, Lex nr 545423, 25 lipca 2007 r., sygn. akt II OZ 642/07, Lex nr 27801, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z tym Sąd uznał, że skoro przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o niewyrażeniu zgody na refundację kosztów przewodu doktorskiego (nieprzyznająca prawa do świadczenia), a więc niedotycząca wprost należności pieniężnej, to orzekł jak powyżej.