II SA/Wa 2080/04

II SA/Wa 2080/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Dąbrowska /przewodniczący/
Jacek Fronczyk /sprawozdawca/
Joanna Kube
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Asesor WSA Joanna Kube Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant Iwona Maciejuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2005r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2004r. A. B. zwróciła się – w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej – do Biura Naczelnego Architekta Miasta Urzędu m.[...] Delegatury w Dzielnicy B. o wykonanie kserokopii kompletu dokumentacji dotyczącej robót dociepleniowych, w szczególności: dzienników budowy, projektów technicznych, wniosków SBM [...] o wydanie pozwoleń na budowę oraz zgłoszeń do Urzędu Dzielnicy B. o zakończeniu robót objętych następującymi decyzjami:
1) decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2000r. – ul. [...];
2) decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2001r. – ul. [...];
3) decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2001r. – ul. [...];
4) decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2001r. – ul. [...];
5) decyzja nr [...] dnia [...] marca 2002r. – ul. [...];
6) decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2002r. – ul. [...];
7) decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2002r. – ul. [...];
8) decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2002r. – ul. [...];
9) decyzja nr [...] z dnia [...] września 2002r. – ul. [...];
10) decyzja nr [...] z dnia [...] września 2002r. – ul. [...];
11) decyzja nr [...]– ul. [...].
Jednocześnie skarżąca zobowiązała się do uregulowania należności związanych z wykonaniem kserokopii żądanych przez nią dokumentów.
Decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [...], Prezydent [...], reprezentowany przez T. D. – głównego specjalistę w Delegaturze Biura Naczelnego Architekta Miasta w Dzielnicy B., odmówił A. B. wydania kserokopii kompletu dokumentacji, o którą wnosiła. W uzasadnieniu podano, że skarżąca przy piśmie z dnia 17 grudnia 2003r. otrzymała kopie decyzji administracyjnych zezwalających na wykonanie ocieplenia budynków będących pod zarządem Spółdzielni [...], wydanych w latach 1999 – 2003. W pozostałej zaś części, powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, stwierdzono, że jej przepisy nie przewidują udostępnienia zainteresowanym kserokopii dokumentacji budowlanej, w tym dzienników budowy, projektów technicznych, wniosków SBM [...] oraz zgłoszeń do Urzędu Dzielnicy B. o zakończeniu robót.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem odwołania skarżącej, skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. A. B. wniosła o jej uchylenie wskazując, że została wydana z naruszeniem terminu do udzielenia odpowiedzi, o którym mowa w art. 57 § 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nadto, że narusza przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej w takim zakresie, w jakim ogranicza dostęp do żądanych przez nią dokumentów budowlanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, wglądu do dokumentów urzędowych, a także dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (ust. 2). Wobec takiego brzmienia przepisów prawa zasadnym było wydanie decyzji odmownej, albowiem prawo do informacji publicznej nie obejmuje uprawnienia do żądania uzyskania kserokopii dokumentów urzędowych, a jedynie wglądu do nich.
W dniu 14 września 2004r. A. B. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, skarżąca wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia SKO w [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego motywy, jakimi kierowało się przy wydaniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżąca. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a mianowicie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Niezależnie od doniosłości zarzutów skarżącej, jak również bez względu na argumenty przedstawione przez organy obu instancji, przede wszystkim zbadania wymagała kwestia, czy T. D. – główny specjalista w Delegaturze Biura Naczelnego Architekta Miasta w Dzielnicy B. – był osobą uprawnioną (upoważnioną przez Prezydenta [...]) do wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej.
W aktach sądowych niniejszej sprawy znajduje się pismo Urzędu m. [...]. – Naczelnego Architekta Miasta z dnia [...] grudnia 2004r., z którego wynika, że T. D. nie miał upoważnienia organu do podpisywania w jego imieniu decyzji administracyjnych w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.
W związku z tym, uznać należy, że decyzja organu pierwszej instancji nie jest podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji. Decyzja administracyjna wydana przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wydania jest z mocy art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) nieważna. W konsekwencji stwierdzić należy, że decyzja organu drugiej instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.), albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności.
W tej sytuacji Sąd zmuszony był stwierdzić nieważność decyzji obu instancji.
Wobec treści rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.