II SA/Wa 2066/22

II SA/Wa 2066/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-02-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Arkadiusz Koziarski
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 655
art. art. 458 ust. 5, 459 ust. 1, 460 ust. 1, ust. 5
Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] września 2022 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.) w związku
z art. 460 ust. 1 i 5 oraz art. 458 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r., poz. 655 z późn. zm.), po rozpoznaniu odwołania Pana M. C. (skarżącego) z dnia [...] sierpnia 2022 r. od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r.
o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego wypłacanego co miesiąc przez okres jednego roku w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami
o charakterze stałym, należnego żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego
w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. o odmowie przyznania Panu M. C. powyższego świadczenia.
Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] lipca 2022 r. Pan M. C. złożył do Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] wniosek o ustalenie prawa i wypłatę świadczenia pieniężnego należnego przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wojskowej,
o którym mowa w art. 459 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, przysługującego z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (zwanego dalej również świadczeniem pieniężnym) z dniem [...] czerwca 2022 r.
Na podstawie złożonego wniosku Dyrektor WBE, po rozpatrzeniu sprawy,
decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. odmówił wyżej wymienionemu prawa
do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres 1 roku po zwolnieniu
z zawodowej służby wojskowej z uwagi na to, że pełnił nieprzerwaną zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.
W dniu [...] sierpnia 2022 r. skarżący złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej od decyzji Dyrektora WBE w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego,
tj. art. 460 ust. 1 i 5 w zw. z art. 458 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że służba w Policji nie wlicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia
pieniężnego. Odwołanie wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] sierpnia 2022
r.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ wyjaśnił między innymi, że
na podstawie art. 459 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny - żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy,
o której mowa w art. 458 wymienionej ustawy, przysługuje przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
Zgodnie z art. 460 ust. 1 powyższe świadczenie pieniężne przysługuje
żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby w formacjach, o których mowa
w art. 137 ust. 1. Przepis art. 458 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Należy podkreślić, iż w myśl art. 460 ust. 5 cyt. ustawy, świadczenie pieniężne
nie przysługuje żołnierzowi w przypadkach, o których mowa w art. 458 ust. 5 i 6,
tj. w sytuacji, gdy żołnierza zawodowego zwolniono na podstawie art. 226 pkt 1,6, 15
i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat
Z posiadanych akt postępowania wynika, że skarżący pełnił:
- służbę w CSSP [...] w okresie od [...] sierpnia 2005 r. do [...] września 2005 r., tj. przez okres 1 miesiąca;
- służbę stałą jako funkcjonariusz Policji w okresie od [...] sierpnia 2006 r. do [...] października 2018 r., tj. przez okres 12 lat i 1 miesiąca;
- nieprzerwaną zawodową służbę wojskową w okresie od [...] października 2018 r. do [...] czerwca 2022 r., tj. przez okres 3 lat i 8 miesięcy.
Organ wskazał, że skarżący dokonał wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej i legitymuje się okresem zawodowej służby wynoszącym jedynie 3 lata
i 8 miesięcy, przedmiotowe świadczenie mu nie przysługuję.
Na poparcie swoich twierdzeń organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie wywiódł skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 460 ust. 1 i 5 w zw. z art. 458 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 655, dalej jako "ustawa") poprzez błędną wykładnię i uznanie, że służba w Policji nie wlicza się do okresu 10-lat zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 458 ust. 5 ustawy i skutkuje brakiem prawa
do świadczenia pieniężnego z art. 459 pkt 1, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna skutkować uznaniem okresu służby w Policji za okres zawodowej służby wojskowej i przyznanie tego świadczenia skarżącemu.
W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinął poszczególne jej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności
z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.
Skarga nie jest zasadna albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzją ją poprzedzająca odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 459 ust. 1 ustawy pragmatycznej żołnierzowi zwolnionemu
z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 458, przysługują przez okres 1 roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
Natomiast art. 460 ust. 1 wskazuje, że świadczenie pieniężne, o którym mowa
w art. 459 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat, do którego dolicza się okres służby
w formacjach, o których mowa w art. 137 ust. 1. Przepis art. 458 ust. 3 stosuje się odpowiednio.
Przepis ust. 2 powyższego przepisu wskazuje, że świadczenie pieniężne,
o którym mowa w art 459 pkt 1, przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu
z zawodowej służby wojskowej, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 15 lat, jeżeli został zwolniony wskutek:
1) orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w przypadku gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;
2) niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w dyspozycji, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w art. 200 ust. 3 pkt 4;
3) niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.
W art. 460 ust. 5 ustawodawca wskazał na sytuacje, kiedy powyższe
świadczenie nie przysługuje żołnierzowi, są to przypadki, o których mowa w art. 458 ust. 5 i 6.
W zakresie naszych zainteresowań pozostaje art. 458 ust. 5 ustawy pragmatycznej, gdzie uregulowana jest kwestia wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z tą regulacją
świadczenie nie przysługuje w sytuacji wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.
Jak ustaliły organy w toku postępowania administracyjnego, skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] czerwca 2022 r. rozkazem personalnym Nr [...] Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej z dnia [...] lutego 2022 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.
Z posiadanych akt postępowania wynika, że skarżący pełnił:
– służbę w CSSP [...] w okresie od [...] sierpnia 2005 r. do [...] września 2005
r., tj. przez okres 4 miesiąca;
– służbę stałą jako funkcjonariusz Policji w okresie od [...] sierpnia 2006 r. do [...] października 2018 r., tj. przez okres 12 lat i 1 miesiąca;
– nieprzerwaną zawodową służbę wojskową w okresie od [...] października
2018 r. do [...] czerwca 2022 r., tj. przez okres 3 lat i 8 miesięcy.
W ocenie Sądu skarżący sam wypowiedział stosunek służbowego zawodowej służby wojskowej, a okres jego zawodowej służby wojskowej wyniósł 3 lat i 8 miesięcy.
W tym miejscu należy podzielić stanowisko organu, że ustawodawca w art. 460 ust. 5 ustawy ujął dodatkową przesłankę, której spełnienie warunkuje uzyskanie prawa do świadczenia pieniężnego. Stosownie do przywołanego wyżej przepisu
w przypadku, gdy żołnierz dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, do otrzymania świadczenia pieniężnego, stosownie do art. 458 ust.
5 ustawy o obronie Ojczyzny, wymagane jest również posiadanie 10 lat zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie ustawodawca w przepisie art. 458 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny nie zawarł analogicznego do art. 460 ust. 1 odesłania do art. 137
ust. 1, zgodnie z którym do obliczania okresu 15 lat nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, dolicza się okresy służby w formacjach, o których mowa w tym przepisie, przesądzając tym samym o tym, że okresu służby w innych formacjach mundurowych nie wlicza się do okresu 10 lat zawodowej służby wojskowej.
Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.