II SA/Wa 2058/24

II SA/Wa 2058/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-05-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa
Iwona Maciejuk /sprawozdawca/
Sławomir Fularski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 1912/25 - Wyrok NSA z 2026-01-30
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 145
art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 2 pkt 5
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego po wznowieniu postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), po rozpatrzeniu odwołania D.S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] o odmowie uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia wymienionej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem [...] października 2023 r.
KGP w uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], wnioskiem z dnia [...] czerwca 2023 r., zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie D.S., wówczas zajmującej stanowisko asystenta wskazanego Wydziału, ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu przełożony wyjaśnił, że D.S. została przyjęta do służby z dniem [...] lipca 2014 r. Od dnia [...] stycznia 2022 r. przebywa natomiast nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim. Również wcześniej, od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] września 2021 r. wymieniona przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Taka zaś sytuacja destabilizuje prawidłowe funkcjonowanie Wydziału [...] KWP w [...]. Przełożony wskazał również, że nie bez znaczenia jest fakt uzyskiwania przez policjantkę orzeczeń lekarskich o trwałej niezdolności do służby, od których wymieniona się odwołuje i przedkłada kolejne zwolnienia lekarskie. D.S. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W piśmie z dnia 21 lipca 2023 r. D.S. wskazała, że zwolnienie jej ze służby nie jest zasadne, bowiem od dnia [...] kwietnia 2023 r. jest inwalidką, co potwierdzono orzeczeniem nr [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r., od którego odwołała się jedynie w części niedotyczącej inwalidztwa. Wskazała też, że w dniu [...] lipca 2023 r. odbyło się badanie przed Centralną Komisją Lekarską i niezwłocznie powinno zostać wydane orzeczenie. W kolejnym piśmie z dnia 18 września 2023 r. strona poinformowała Komendanta WP w [...], iż w związku z przekazaniem przez CKL sprawy do ponownego rozpatrzenia, aktualnie oczekuje na kolejne orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...].
Komendant Wojewódzki Policji w [...], rozkazem personalnym z dnia [...] października 2023 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwolnił D.S.ze służby w Policji z dniem [...] października 2023 r. Wskazanemu rozstrzygnięciu, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast zostało ono doręczone stronie w dniu 2 listopada 2023 r. D.S. od wskazanego rozkazu personalnego nie złożyła odwołania. Organ wskazał, że decyzja ta jest ostateczna i prawomocna.
Wnioskiem z dnia 16 lutego 2024 r. D.S., reprezentowana przez pełnomocnika, powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zwróciła się o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego prawomocnym rozkazem personalnym Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...], w celu uchylenia tej decyzji i wydania nowej z właściwą podstawą (przyczyną) zwolnienia ze służby. Ponadto z ostrożności procesowej pełnomocnik wniósł również o wznowienie wskazanego postępowania z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. Jednocześnie pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: złączonego do wniosku wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2024 r., sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1930/22 wraz z uzasadnieniem, załączonych z urzędu akt dyscyplinarnych objętych wyżej wymienionym wyrokiem, wydruku z internetu stanowiska Gabinetu Komendy Głównej Policji odnośnie oczekujących na komisję lekarską. W uzasadnieniu pełnomocnik strony wskazał, że D.S. dnia [... ]stycznia 2022 r. uległa wypadkowi w służbie. Jakkolwiek komisja powypadkowa nie uznała zdarzenia za wypadek w służbie, o tyle jednak na skutek odwołania złożonego przez stronę do Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Sąd ten wyrokiem z dnia [...] września 2023 r. w sprawie o sygn. akt [...] przyznał wnioskodawczyni prawo do jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 9%, a będącego następstwem wypadku w służbie z dnia [...] października 2022 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2024 r., sygn. akt [...] . Powyższe zdaniem pełnomocnika było o tyle istotne, że w uzasadnieniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby wskazano, że D.S. przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, jednak nie było to zwykłe zwolnienie lekarskie, a zwolnienie po wypadku w służbie. Następnie pełnomocnik strony wskazał, że w dniu [...] września 2022 r. Komendant WP w [...] skierował stronę do komisji lekarskiej, jednak nie czekając na rozstrzygnięcie komisji wydał w dniu [...] października 2023 r. decyzję o zwolnieniu ze służby. Tymczasem w dniu [...] listopada 2023 r. komisja lekarska orzekła, że strona jest osobą trwale niezdolną do służby w Policji, m.in. na skutek urazów doznanych w trakcie wypadku w służbie. Zdaniem pełnomocnika strony, organ I instancji powinien wstrzymać się z wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji do czasu uzyskania prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej oraz prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie wypadku w służbie. Pełnomocnik podkreślił również, że długotrwała absencja, będąca podstawą wydania decyzji o zwolnieniu była wynikiem leczenia po wypadkach w służbie oraz zwolnień lekarskich wystawianych kobiecie ciężarnej, a następnie leczącej się po poronieniu (w wyniku przemocy ze strony policjanta). Pełnomocnik wyjaśnił, że o tym, iż zdarzenie z dnia [...] stycznia 2022 r. stanowiło wypadek w służbie i spowodowało u wnioskodawczym trwały uszczerbek na zdrowiu, dowiedziała się ona [...] stycznia 2024 r. (data powołanego, prawomocnego wyroku SO w [...]). Z ostrożności procesowej pełnomocnik wniósł również o rozważenie wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art 24 § 3 k.p.a. z uwagi na fakt, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2023 r. został wydany przez ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nadinsp. T.K. W tym czasie toczyło się natomiast wobec D.S. postępowanie dyscyplinarne, w którym obwiniona ona była m.in. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na określeniu wyżej wymienionej osoby słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i wulgarne. Z tego też względu Komendant Wojewódzki Policji w [...] powinien się wyłączyć lub zostać wyłączony od udziału w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, bowiem istniały okoliczności, które mogły wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Pełnomocnik powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2023 r., doręczony mu po dniu 29 stycznia 2024 r., którym sąd ten uchylił orzeczenie dyscyplinarne KGP, utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta WP w [...]. Do powyższego podania pełnomocnik załączył pełnomocnictwo z dnia 15 lutego 2024 r. upoważniające go do działania w imieniu strony w przedmiotowym postępowaniu, a także inną dokumentację wymienioną w treści wniosku z dnia 16 lutego 2024 r.
Komendant WP w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostatecznym rozkazem personalnym tego organu nr [...] z dnia [...] października 2023 r.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia rozkazu personalnego Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...]. Decyzja ta została pełnomocnikowi strony doręczona w dniu 3 lipca 2024 r. Odnosząc się do powołanych we wniosku podstaw wznowienia organ stwierdził, że nie zachodzą podstawy do uchylenia kwestionowanego rozkazu personalnego.
W dniu 16 lipca 2024 r. (data stempla pocztowego), w terminie ustawowym, pełnomocnik strony złożył odwołanie od wskazanej wyżej decyzji Komendanta WP w [...]. W uzasadnieniu podniesiono m.in., że ujawnione okoliczności w postaci trwałej niezdolności do służby w Policji oraz zaliczenia do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą, miały istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy zakończonej wydaniem rozkazu personalnego nr [...] Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r., a ich wystąpienie obliguje organ do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.
KGP utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2024 r. wyjaśnił, że decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 k.p.a., co oznacza, iż jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub w ustawach szczególnych. Regulacja ta wskazuje zarazem, że nie wszystkie decyzje spełniają warunki prawidłowości. Ustawodawca, ustanawiając zasadę trwałości decyzji ostatecznych, nie wykluczył zarazem możliwości pojawienia się w obrocie prawnym decyzji wadliwych, a więc niespełniających tych warunków. W zależności od stopnia tej wadliwości stosuje się odpowiednie nadzwyczajne środki prawne usuwające te wady czy wręcz eliminujące obarczone nimi decyzje z obrotu prawnego. Jedną z takich możliwości stwarza instytucja wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-153 k.p.a.). KGP przytoczył treść art. 145 § 1, art. 146, art. 147, art. 148, art. 149, art. 150 § 1 oraz art. 151 k.p.a.
KGP mając na względzie powyższe regulacje wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego.
KGP wskazał, że obecnie wznowione postępowanie toczyło się wyłącznie w przedmiocie zwolnienia strony ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji W tym przedmiocie została wydana decyzja ostateczna zwalniająca stronę ze służby w Policji z dniem [...] października 2023 r. Jednocześnie na dzień wydania przez Komendanta WP w [...] rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2023 r. nie istniała żadna inna przesłanka uzasadniająca zwolnienie wymienionej ze służby w Policji na odmiennej podstawie prawnej. Powodem natomiast wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia było ustalenie, że D.S. od roku 2020 była nieobecna w służbie (m.in. w związku z przedkładaniem zaświadczeń o czasowej niezdolności do tej służby) w okresach: od dnia [...] marca 2020 r. do dnia [...] marca 2020 r od dnia [...] marca 2020 r. do dnia [...] kwietnia 2020 r., od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] września 2021 r., od dnia [...] stycznia 2022 r. do dnia [...] stycznia 2023 r. oraz od dnia [...] stycznia 2023 r. do dnia [...] sierpnia 2023 r. Od dnia [...] września 2023 r. wymieniona nie stawiała się natomiast do służby i nie przedstawiała usprawiedliwienia swojej nieobecności (Komendant WP w [...] zawiesił wymienionej uposażenie, a następnie orzekł o utracie tego uposażenia za okres od dnia [...] września 2023 r. do dnia [...] września 2023 r.).
KGP zaznaczył, że pełnomocnik D.S., żądając wznowienia wskazanego postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powołuje się na okoliczność wydania przez SO w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyroku z dnia [...] stycznia 2024 r., sygn. akt [...] , oddajającego apelację od wyroku SR w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2023 r. w sprawie o sygn. akt [...], którym sąd ten przyznał wnioskodawczyni prawo do jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 9%, a będącego następstwem wypadku w służbie z dnia [...] października 2022 r., stwierdzając, że jest o tyle istotne, że w uzasadnieniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby wskazano, że D.S. przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, jednak, zdaniem pełnomocnika strony, nie było to zwykłe zwolnienie lekarskie, a zwolnienie po wypadku w służbie. Tym samym wymieniony twierdzi, że okoliczności powołane w tym wyroku stanowią "istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.).
KGP zauważył, że uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uwarunkowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; 2) okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; 3) okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 4) okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał. Jednocześnie dla spełnienia przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., okoliczności wymienione w tym przepisie winny zaistnieć jednocześnie.
KGP zwrócił uwagę, że powołany przez pełnomocnika strony wyrok SO w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. wydany został już po zwolnieniu strony ze służby w Policji (z dniem [...] października 2023 r.), a tym samym dowód ten nie istniał w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r. Pojęcie "nowej okoliczności" faktycznej nie jest tożsame z pojęciem "nowego dowodu". Okoliczność faktyczna to fakt podlegający stwierdzeniu, natomiast dowód to środek dowodowy służący dokonaniu ustaleń faktycznych. Wznowienie postępowania powinno zatem następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. Nowe okoliczności faktyczne wywiedzione z dowodów mogą zatem stanowić podstawę wznowienia postępowania i uchylenia decyzji dotychczasowej, o ile są dla sprawy istotne, to znaczy muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.
KGP stwierdził, że z treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika wprawdzie, że samoistną podstawę wznowienia może stanowić ujawnienie nowych okoliczności faktycznych. Nie może to jednak dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Nie może być również uznany za "nową okoliczność" lub "nowy dowód" w rozumieniu wskazanego przepisu prawa brak określonych dowodów w aktach sprawy. Za "nową okoliczność" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być też uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie natomiast, nawet w sytuacji uznania, że powołany przez pełnomocnika strony wyrok SO w [...] ujawnił dopiero w swej treści nowe fakty (okoliczności), które istniały już przed wydaniem przedmiotowej decyzji (w dacie jej wydania), to okoliczności te (przyznanie prawa do jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu wysokości 9%, w związku z uznaniem zdarzenia z dnia [...] października 2022 r. za wypadek w służbie), w żaden sposób nie wpływają na treść prawomocnej obecnie decyzji o zwolnieniu D.S. ze służby w Policji, a tym samym nie stanowią podstaw do jej uchylenia i wydania innej decyzji niż dotychczasowa. KGP ocenił, iż w pełni uzasadnionym (na dzień wydania kwestionowanego rozkazu personalnego, a także obecnie) było zwolnienie D.S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Na podstawie przedmiotowej dokumentacji zasadnie bowiem Komendant WP w [...] uznał, że skala nieobecności D.S. w okresie kilku ostatnich lat, była na tyle istotna, że okoliczność ta zmaterializowała przesłankę objętą powołanym przepisem prawa. Strona w latach 2020-2023 nie pełniła służby łącznie przez 970 dni, przy czym przez ostatni 1 rok i 8 miesięcy strona stawiła się do służby wyłącznie jednego dnia ([...] stycznia 2023 r.), w którym wykonywała badania kontrolne. Tym samym od września 2020 r. do października 2023 r. (ok. 3 lata) wymieniona pełniła służbę jedynie nieco ponad 4 miesiące. Komendant WP w [...] nie kwestionował zasadności wystawiania D.S. zwolnień lekarskich. Badanie zasadności wystawionych zwolnień lekarskich lub co więcej podważanie doniosłości skutków prawnych tych zwolnień, byłoby bowiem w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby w Policji działaniem nieuprawnionym. Organ nie badał również, z jakiego względu (z uwagi na jakiego rodzaju jednostkę chorobową) skala nieobecności strony jest tak znaczna, a także nie podważał tego, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie (poza okresem od dnia [...] września 2023 r. do dnia [...] września 2023 r., za który to okres orzeczono utratę uposażenia). Niemniej jednak fakt, iż D.S. od dnia [...] marca 2020 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji (z dniem [...] października 2023 r.) była nieobecna w służbie z powodu przedstawiania zwolnień lekarskich przez okres ponad 2 lat i 8 miesięcy lat, uzasadniał wówczas twierdzenie o konieczności zwolnienia takiego policjanta ze służby w Policji. Brak było bowiem możliwości pozostania w służbie osoby, która była tak długotrwale nieobecna, nie wykonywała żadnych czynności służbowych przypisanych do jej stanowiska, przez co czynności te wykonywać musieli inni funkcjonariusze w ramach dodatkowych obowiązków (na etat nieobecnego policjanta nie można mianować innego funkcjonariusza).
KGP wskazał, że na dzień wydawania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r. sytuacja D.S. związana z jej długotrwałą nieobecnością wpływała negatywnie na organizację służby w macierzystej jednostce. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Policjant winien bowiem realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem wymieniona w zasadzie permanentnie była nieobecna w służbie. Niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Natomiast stan, w którym policjant nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych ze względu na długotrwałe nieobecności, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Nie ulega też wątpliwości, że jest to sytuacja wyjątkowo uciążliwa i dezorganizująca nie tylko służbę przełożonych, ale również innych policjantów, którzy zostają obciążeni dodatkowymi obowiązkami. Jednocześnie nie sprzyja też dobrej atmosferze w służbie. Działa bowiem demotywująco i demoralizująco na innych policjantów (zwłaszcza młodszych stażem), od których wymaga się pełnej dyspozycyjności. Niejednokrotnie może też rodzić napięcia i konflikty, jak również przyczyniać się do trudności z dyscypliną służbową w samej jednostce. Utrzymywanie takiej sytuacji, zwłaszcza przez tak długi okres jak w omawianej sprawie, koliduje niewątpliwie z dobrem służby i w konsekwencji uprawnia organy do podjęcia radykalnych rozwiązań, łącznie ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby z uwagi na ważny interes służby. Jednocześnie mając na uwadze skalę absencji D.S. w służbie, a także niemożność ustalenia czy, a jeśli tak to, kiedy wymieniona do służby powróci, bez znaczenia pozostawało, z jakich względów przebywała ona na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. Fakt zatem, iż obecnie pełnomocnik powołuje się na związek wypadku strony, zaistniałego w dniu [...] stycznia 2022 r., za zatem ponad rok i 8 miesięcy przed wydaniem rozkazu personalnego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r., pozostaje bez wpływu na treść wskazanej wyżej decyzji. W trakcie służby funkcjonariusz niejednokrotnie może być narażony na doznanie różnych urazów, czego konsekwencją może być konieczność skorzystania ze zwolnienia lekarskiego i sam ten fakt nie stanowi jeszcze o konieczności zwolnienia go ze służby. Jednakże długotrwały brak gotowości policjanta do świadczenia służby, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy, oznacza brak dyspozycyjności niezbędnej do pełnienia służby w takiej formacji jak Policja, co z kolei czyni koniecznym rozwiązanie stosunku służbowego z takim funkcjonariuszem. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem Policji i godzi w "ważny interes służby". Granicę trwałości stosunku służbowego wytycza zatem "ważny interes służby", który zobowiązuje do kształtowania kadr tej formacji w taki sposób, aby można było sprawnie i właściwie realizować jej zadania.
KGP zauważył, że D.S. w toku służby, kilkukrotnie ulegała wypadkom, a także przebywała już wcześniej na długotrwałym zwolnieniu lekarskim (w okresie od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] września 2021 r.). W żadnym z tych przypadków właściwe organy Policji nie podejmowały decyzji o wszczęciu procedury zwolnienia ze służby w Policji. Procedurę taką wszczęto dopiero w dniu [...] lipca 2023 r., a zatem wtedy, gdy absencja wymienionej była w zasadzie ciągła. Nawet zatem, gdyby Komendant WP w [...], w dacie wydania swojego rozstrzygnięcia, posiadał wiedzę o tym, że wypadek wymienionej z dnia [...]stycznia 2023 r. związany był ze służbą, to mając na uwadze przywołane okoliczności, nie zmieniłoby to treści wydanej przez organ decyzji.
KGP wskazał, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji, zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. W omawianej sprawie taką właśnie okolicznością była permanentna wręcz nieobecność D.S. w służbie, która to nieobecność dezorganizowała służbę w komórce organizacyjnej, w której wymieniona pełniła wówczas służbę oraz uniemożliwiała mianowanie na stanowisko zajmowane przez stronę funkcjonariusza gwarantującego należyte wykonywanie zadań służbowych.
KGP odnosząc się natomiast do twierdzeń pełnomocnika strony, że na dzień wydawania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r. istniał stan trwałej niezdolności strony do służby w Policji, związany z wydaniem orzeczenia nr [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] listopada 2023 r., zaś organ I instancji winien był wstrzymać się z wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2023 r. do czasu wydania wskazanego orzeczenia, stwierdził, że z dokumentacji sprawy wynika, że omawiane orzeczenie D.S. otrzymała dopiero w dniu 17 listopada 2023 r. Do Komendy WP w [...] orzeczenie to wpłynęło w dniu 23 listopada 2023 r., a zatem stało się ostateczne w dniu 8 grudnia 2023 r. (w związku z niezaskarżeniem go przez stronę oraz przez organ kierujący). Natomiast wniosek o wznowienie postępowania, pełnomocnik złożył dopiero w dniu 16 lutego 2024 r., a zatem już po terminie wskazanym w art. 148 § 1 k.p.a. Skoro w chwili wydania rozstrzygnięcia przez Komendanta WP w [...], w obrocie prawnym nie funkcjonowało ostateczne (prawomocne) orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność policjanta do służby w Policji, a tylko takie orzeczenie mogłoby stanowić ewentualną przeszkodę do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie prowadzonej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, to brak było podstaw do przyjęcia, że w dniu wydania ostatecznej decyzji istniały okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi, który wydał decyzję, które wyszły na jaw po wydaniu tej decyzji. Ponadto w powyższym orzeczeniu, które uzyskało przymiot ostateczności dopiero w dniu 8 grudnia 2023 r., komisja lekarska stwierdziła, że inwalidztwo D.S. istniało dopiero od dnia [...] listopada 2023 r. (kwestionowana decyzja wydana zaś została w dniu [...] października 2023 r.).
KGP zaznaczył, że Komendant WP w [...] nie był zobligowany do oczekiwania na wydanie przez komisję lekarską stosownego orzeczenia wobec strony. D.S. została skierowana do właściwej komisji lekarskiej w dniu [...] września 2022 r., a zatem po prawie 8 miesiącach od dnia wypadku w służbie, zaś rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został wydany dopiero [...] października 2023 r., a zatem po ponad 1 roku i 8 miesiącach od tego wypadku, przez który to okres wymieniona nie wykonywała żadnych zadań służbowych, a czynności przypisane do zajmowanego przez nią stanowiska musiały być wykonywane przez innych funkcjonariuszy. Mając zatem na uwadze datę skierowania strony do komisji lekarskiej oraz datę wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, nie sposób zarzucić Komendantowi WP w [...], że działał pochopnie, czy też, że zobowiązany był oczekiwać na prawomocne rozstrzygnięcie komisji lekarskiej, tym bardziej, że nie sposób było antycypować, po pierwsze, jakiej treści to orzeczenie będzie, a po drugie, czy D.S. kolejny raz od takiego orzeczenia się nie odwoła.
KGP zwrócił uwagę, że już w dniu [...] listopada 2021 r. Komendant WP w [...] skierował wymienioną do komisji lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji. Orzeczeniem nr [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. wymieniona została zaliczona do kat. B i uznana za zdolną do służby z ograniczeniem, zdolną do pełnienia służby na dotychczas zajmowanym stanowisku. Od dnia [...] stycznia 2022 r. (wypadek w służbie) D.S. ponownie rozpoczęła przedstawianie zwolnień lekarskich. W dniu [...] września 2022 r., w związku z długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim wymieniona kolejny raz została skierowana do właściwej komisji lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji. Orzeczeniem nr [...] [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. strona została zaliczona do kat. C i uznana za trwale niezdolną do służby w Policji. Od tego orzeczenia wymieniona złożyła jednak odwołanie, zaś Centralna Komisja Lekarska w [...], orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r., uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez [...] Rejonową Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], która stosowne orzeczenie wydała dopiero w dniu [...] listopada 2023 r. i nawet wówczas nie było ono ostateczne. Powyższe okoliczności (wydanie po decyzji o zwolnieniu ze służby ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej stwierdzającego trwałą niezdolność do służby w Policji), mogłyby być ewentualnie brane pod uwagę w postępowaniu zwyczajnym. Strona jednak nie złożyła odwołania od rozkazu personalnego Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r.nr [...], a zatem w dacie uzyskania przymiotu ostateczności przez omawiane orzeczenie komisji lekarskiej, wskazana decyzja była już ostateczna.
Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez pełnomocnika przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wskazanej art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., KGP zauważył, że organ I instancji nie powołał się na tę podstawę prawną w komparycji zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, z jakich względów uznał, że omawiana, wskazana w tym przepisie prawa przesłanka, w pierwotnym postępowaniu administracyjnym nie zaistniała. KGP zgodził się z twierdzeniami organu w tym zakresie. Dodał, że konstrukcja podstawy wznowienia wymieniona w powyższym przepisie związana jest z wydaniem decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej podlegający wyłączeniu na podstawie art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a. Podstawą wznowienia postępowania w takim przypadku będzie więc "wydanie decyzji" przez pracownika lub organ podlegający wyłączeniu, a nie wpływ tej wady na treść decyzji. Przesłanka ta ogranicza się zatem wyłącznie do udziału pracownika (lub organu) w fazie rozstrzygania. KGP wskazał, że wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu następuje albo z przyczyn powodujących wyłączenie z mocy samego prawa (art. 24 § 1 i 2 k.p.a.) lub z innych uprawdopodobnionych przyczyn wywołujących wątpliwości co do bezstronności i powodujących wyłączenie przez bezpośredniego przełożonego (art. 24 § 3 k.p.a.).
KGP zaznaczył, że sam wniosek strony o wyłączenie pracownika organu złożony na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. nie jest wystarczający do jego wyłączenia. Decyduje o tym bezpośredni przełożony, o ile stwierdzi wystąpienie przesłanek wyłączenia określonych w tym przepisie (niewymienionych w art. 24 § 1 Kpa), które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W przedmiotowej sprawie sytuacja uzasadniająca dokonanie wyłączenia nie miała miejsca, nie zostały bowiem spełnione przesłanki określone w art. 25 k.p.a.
KGP podniósł, że działanie piastuna organu - Komendanta WP w [...], jako osoby wchodzącej w skład organu administracji publicznej, jest równoznaczne z działaniem samej osoby prawnej. W tego rodzaju sytuacji zachodzi potrzeba stosowania wykładni rozszerzającej danego przepisu. Osoba piastująca funkcję organu może więc być również, w określonych sytuacjach (np. kiedy jest stroną postępowania) traktowana jak pracownik i wówczas zasada prawdy obiektywnej uzasadnia stosowanie przepisu art. 24 k.p.a. do wszystkich osób zatrudnionych w urzędzie rozumianym jako biuro organu administracyjnego, a więc także do osoby wykonującej funkcję tego organu. W tym kontekście w omawianej sprawie w stosunku do osoby piastującej funkcję organu - nadinsp. T.K., nie zaistniała żadna z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia, o których mowa w art. 24 § 1 k.p.a. Jednocześnie zwrócił uwagę, że treść art. 24 k.p.a. w zestawieniu z treścią art. 25 k.p.a. wskazuje jednak, iż nie każde wyłączenie pracownika, jest tożsame z wyłączeniem organu. Zróżnicowanie bowiem konsekwencji wyłączenia pracownika od skutków wyłączenia organu wskazuje, iż ani strona postępowania, ani sam organ nie mogą żądać wyłączenia organu z innych przyczyn, niewymienionych w art. 25 k.p.a. nawet, jeżeli zdaniem skarżącego, mogą one wywołać wątpliwości co do bezstronności organu. Ten wzgląd powoduje natomiast, iż nie można przypisać organowi podstaw wyłączenia wymienionych w art. 24 § 3 k.p.a. Osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej - co do zasady – nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Ponadto nawet gdyby przyjąć, że możliwym było zastosowanie w sprawie art. 24 § 3 k.p.a. to wskazana przez pełnomocnika strony we wniosku z dnia 16 lutego 2024 r. oraz w odwołaniu z dnia 16 lipca 2024 r. argumentacja nie stanowi uzasadnienia tego, że w postępowaniu zwyczajnym istniała konieczność wyłączenia nadinsp. T.K., czyli osoby pełniącej funkcję organu - Komendanta WP w [...], od udziału w prowadzonym postępowaniu na tejże podstawie prawnej. Wymieniony nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności mogących rzutować wówczas na bezstronność piastuna organu. Postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec D.S. zostało wszczęte przez Komendanta WP w [...] już w dniu 17 stycznia 2022 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r. KGP wyłączył nadinsp. T.K. WP w [...] od udziału w tym postępowaniu dyscyplinarnym i wyznaczył do dalszego prowadzenia tego postępowania nadinsp. R.S., Komendanta WP w [...]. To ten przełożony dyscyplinarny, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2022 r. uznał D.S.za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany (orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r.). KGP utrzymał to orzeczenie w mocy. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2023 r., prawomocnym od dnia 5 marca 2024 r. uchylił zaskarżone przez stronę orzeczenia dyscyplinarne. Wbrew zatem twierdzeniom pełnomocnika strony, w dacie zwolnienia D.S. ze służby nie toczyło się już wobec niej omawiane postępowanie dyscyplinarne. Co więcej postępowanie to zakończyło się prawomocnie kilkanaście miesięcy przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r. i nie miało żadnego związku z przyczyną zwolnienia strony ze służby w Policji. Nie sposób zatem dostrzec jakiegokolwiek związku z pomiędzy prowadzonym przez Komendanta WP w [...] postępowaniem dyscyplinarnym (zakończonym prawomocnie kilkanaście miesięcy przed zwolnieniem strony ze służby w Policji), a wydaniem przez organ administracji - Komendanta WP w [...], rozkazu personalnego o zwolnieniu strony ze służby w Policji. KGP zwrócił uwagę, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia ze służby, strona, pomimo tego, że posiadała informacje, na które obecnie powołuje się jej pełnomocnik, nie podnosiła kwestii wyłączenia osoby piastującej funkcję organu (ani też samego organu) od udziału w tym postępowaniu.
KGP stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła żadna z określonych w art. 24 k.p.a. przesłanek wyłączenia pracownika organu, jak też żadna z przesłanek zawartych w art. 25 k.p.a. wyłączenia organu. Tym samym nie sposób również uznać, że zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z załączonego do odwołania wydruku z internetu stanowiska Gabinetu Komendy Głównej Policji, zauważył, że treść tego "stanowiska" potwierdza jedynie to, co zostało już wyżej wskazane, tj. to, że wyłącznie ostateczne orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby w Policji skutkuje obowiązkiem zwolnienia policjanta z wykonywania obowiązków służbowych, a następnie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.
Mając na uwadze powyższe, KGP stwierdził brak podstaw do uznania, że w postępowaniu badministracyjnym zakończonym ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie zwolnienia D.S. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, zaistniały kwalifikowane wady tego postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 1 pkt 5 k.p.a.), które uzasadniałyby eliminację tej decyzji z obrotu prawnego we wnioskowanym przez pełnomocnika strony trybie nadzwyczajnym.
Decyzja KGP z dnia [...] października 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi D.S., reprezentowanej przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 7 k.p.a., 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania polegającej na braku wnikliwego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, poprzez przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organ I instancji i ograniczone uzupełnienie materiału dowodowego we własnym zakresie, w szczególności: 1) braku zbadania okoliczności dotyczących istnienia w chwili wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r. okoliczności faktycznych nieznanych wówczas organowi, a których istnienie ujawniło się dopiero z chwilą wydani prawomocnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego zaliczenie skarżącej do grupy inwalidzkiej oraz prawomocnego wyroku SO w [...] [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt [...] ; 2) braku przeprowadzenia dowodu z akt dyscyplinarnych objętych wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1930/22, w sytuacji kiedy w sposób oczywisty wskazują one na uzasadnione wątpliwości co do bezstronności nadinsp. T.K. w toku wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta WP w [...] z dnia [...] października 2023 r.; art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnej wykładni pojęcia nowych okoliczności faktycznych i uznania, iż w przedmiotowej sprawie nie zaktualizowały się określone w nim przesłanki wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, w sytuacji, kiedy podniesione we wniosku o wznowienie postępowania i odwołaniu od decyzji organu I instancji okoliczności wprost wskazują na zaistnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, a których istnienie potwierdzone zostało z chwilą wydania prawomocnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego zaliczenie skarżącej do grupy inwalidzkiej oraz prawomocnego wyroku SO w [...] [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2024 w sprawie o sygn. akt [...] ; art. 145 §1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w wyniku uznania, iż fakt uchylenia w dniu 3 lipca 2023 r. prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1930/22 wszelkich orzeczeń dyscyplinarnych uznających D.S.za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i wymierzających karę dyscyplinarną, których przedmiotem było rzekome określenie nadinsp. T.K. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i wulgarne, nie ma wpływu na obiektywizm ww. osoby przy wydaniu rozkazu personalnego w październiku tego samego roku, w sytuacji kiedy miał on wiedzę o zbliżającej się dacie wydania orzeczenia lekarskiego w sprawie i w świetle poprzednich orzeczeń lekarskich z kwietnia 2023 r. mógł przewidywać, iż zostanie orzeczona trwała niezdolności do służby w Policji, a w jej konsekwencji zaliczenie do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą, co spowoduje konieczność obligatoryjnego zwolnienia D.S. ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o Policji. z czym związane będzie świadczenie okresowe przyznawane na podstawie art. 117 § 1 ustawy o Policji, a wiedzę tę posiadając postanowił uprzedzić wydanie orzeczenia i rozkazem personalnym z dnia [...] października 2023 r. nr [...] Komendanta WP w [...] zwolnił skarżąc ze względu na ważny interes służby; a w konsekwencji powyższych naruszeń utrzymanie w mocy decyzji wydanej w oparciu o błędną podstawę prawną w postaci art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. w sytuacji, kiedy prawidłowa wykładnia przepisów art. 145 §1 pkt 5 oraz ew. art. 145 §1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. winna prowadzić do uchylenia decyzji dotychczasowej, wobec stwierdzenia istnienia podstaw do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.
Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie pominiętego dowodu poprzez załączenie z urzędu akt dyscyplinarnych objętych wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1930/22 celem wykazania uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu nadinsp. T.K. podczas wydawania rozkazu personalnego o zwolnieniu z uwagi na ważny interes służby; uchylenie decyzji w całości, zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.
Skarżąca w uzasadnieniu rozszerzyła argumentację podniesionych zarzutów. Podniosła m.in., że organ nie odniósł się do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu wskazujących na błędną wykładnię powołanych przepisów w zasadzie w całości powielając zarówno argumentację, jak i stanowisko organu I instancji. Organ pominął w swoich rozważaniach szczególne okoliczności sprawy, polegające na potwierdzeniu przez orzeczenie komisji lekarskiej z dnia [...] listopada 2023 r. oraz wyrok SO w [...] [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt [...] , iż niezdolność do pełnienia przez skarżącą służby spowodowana była przez wypadek w służbie w konsekwencji czego określono trwałą niezdolność do służby w Policji i zaliczono skarżącą do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą.
Skarżąca zarzuciła, iż organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, w szczególności nie podjęły żadnych czynności w kierunku zbadania podnoszonych przez skarżącą okoliczności związanych z przyczynami jej niezdolności do służby oraz iż w chwili wydania rozkazu personalnego nr [...] skarżąca była trwale niezdolna do służby w Policji w wyniku wypadku oraz związku ze służbą. Stan trwałej niezdolności do służby w Policji a w jego konsekwencji zaliczenie do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą był aktualny na dzień wydania decyzji przez Komendanta WP. Był przyczyną m.in. uprzednich zwolnień lekarskich po wypadkach w służbie.
Skarżąca podniosła, że w momencie wydania rozkazu przez Komendanta WP, orzeczeniem lekarza medycyny pracy skarżąca była uznana za niezdolną do służby z zapisem na tymże orzeczeniu, że oczekuje na komisję lekarską, co oznaczało (a co także powiedział lekarz skarżącej), że oczekuje na prawomocne orzeczenie Komisji Lekarskiej i do tego czasu obowiązujące jest orzeczenie lekarza medycyny pracy: "Niezdolna do służby". Nadto był uprzedzony do skarżącej, albowiem będąc jej bezpośrednim przełożonym m.in. na wielokrotne prośby o spotkanie i rozmowę, ostatecznie zakończone prośbą o spotkanie w formie raportu, W okresie poprzedzającym postępowanie dyscyplinarne, m.in. w trakcie czynności wyjaśniających i wcześniej odmawiał jej spotkań, zaś z innymi funkcjonariuszami Policji prowadził spotkania. Skarżąca podkreśliła, iż od kiedy Komendant WP w [...] otrzymał notatkę (donos na skarżącą) przez jej współpracownika z dwuosobowego zespołu, nie przeprowadził ani jednej rozmowy ze skarżącą. Uprzedził się do niej na podstawie pomówień.
Skarżąca podniosła, że trwała niezdolność do służby w Policji w związku ze służbą oraz zakwalifikowanie skarżącej do trzeciej grupy inwalidzkiej stanowią przesłankę obligatoryjnego zwolnienia jej ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o Policji.
Skarżąca zwróciła uwagę, że organ mógł przewidywać, iż wobec skarżącej zostanie orzeczona trwała niezdolności do służby w Policji, a w jej konsekwencji zaliczenie do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą.
KGP, reprezentowany przez pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 27 maja 2025 r., na podstawie artykułu 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a., nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze, jak również wniosku złożonego na rozprawie. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oznacza to, że przeprowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym jest dopuszczalne wyjątkowo, jedynie w sytuacji wystąpienia wskazanych wyżej przesłanek. Przesłanki te nie zaistniały w niniejszej sprawie. Skarżąca wnioskowała o przeprowadzenie dowodu poprzez załączenie z urzędu akt dyscyplinarnych objętych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1930/22 celem wykazania uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu nadinsp. T.K. podczas wydawania rozkazu personalnego o zwolnieniu z uwagi na ważny interes służby, jak też wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z orzeczenia z dnia [...] stycznia 2025 r. W sprawie tej nie było podstaw do przeprowadzania dowodu z akt postępowania dyscyplinarnego skarżącej. W sprawie niniejszej, tj. ze skargi na decyzję KGP wydaną w trybie wznowieniowym dotyczącym rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie wystąpiły istotne wątpliwości, o których mowa w powołanym przepisie, wymagające ustalenia w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego przez Sąd. Nadto, orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r., w którym wskazano, że skarżąca oczekuje na komisję lekarską, znajduje się w aktach administracyjnych, które przedłożone zostały przez organ Sądowi (karta 42).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju
sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli
ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a.).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie podlegała uwzględnieniu.
W ocenie Sądu, postępowanie przeprowadzone zostało przez organ zgodnie
z wymogami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775), zwanej dalej k.p.a. Organ nie naruszył przepisów postępowania, w tym m.in. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie naruszył również art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a.
Postępowanie o wznowienie postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, stwarzającym prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Podstawą takiego postępowania jest zawsze, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną badając, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a nie wpłynęły na treść decyzji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., mogą zapaść jedynie rodzaje rozstrzygnięć administracyjnych wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i § 2 k.p.a.
Wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną może nastąpić na żądanie strony lub z urzędu (art. 147 k.p.a.) i choć jest szczególnym trybem postępowania powinno być prowadzone z poszanowaniem ogólnych reguł k.p.a. w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Zgodnie z art. 7 k.p.a., organ administracji zobowiązany jest przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ powinien w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Skarżąca zwolniona została ze służby w Policji rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] z dniem [...] października 2023 r. Rozkazowi temu nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz personalny został doręczony stronie 2 listopada 2023 r. i stał się ostateczny, albowiem strona nie wniosła od niego odwołania. Podstawą prawną wydania tego rozkazu personalnego był przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu tego rozkazu personalnego organ wskazał m.in., że st. sierż. D.S. przez okres ostatnich blisko 4 lat praktycznie nie pełniła służby przedstawiając cyklicznie zaświadczenia lekarskie stwierdzające jej niezdolność do służby z powodu choroby tj. od [...].03.2020 r. do [...].03.2020 r., od [...].03.2020 r. do [...].04.2020 r., od [...].09.2020 r. do [...].09.2021 r., od [...].01.2022 r. do [...].01.2023 r. oraz od [...].01.2023 r. do [...].08.2023 r., a od [...].09.2023 r. nie stawiła się do służby. Organ podał, że w rozbiciu na lata absencja chorobowa ww. wynosiła w 2020 roku łącznie 126 dni, w 2021 roku łącznie 260 dni, w 2022 roku łącznie 342 dni i w 2023 roku (do dnia 31.08.2023r.) łącznie 242 dni, co stanowi, że od 2020 roku przez łącznie 970 dni ww. nie pełniła służby z powodu choroby. Organ zwrócił uwagę, że w okresie od [...].01.2022 r. do [...].08.2023 r. tj. przez 1 rok i 8 miesięcy strona do służby stawiła się wyłącznie jednego dnia tj. [...].01.2023 r., w którym wykonywała kontrolne badania lekarskie w poradni medycyny pracy. Organ wskazał, że w jego ocenie stan, w którym policjant nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych ze względu na długotrwałe przebywanie na zwolnieniach lekarskich, nawet pomimo stwierdzonej jego zdolności (z ograniczeniem) do pełnienia służby, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Jest to sytuacja wyjątkowo uciążliwa i dezorganizująca nie tylko służbę przełożonych, ale również innych policjantów, którzy zostają obciążeni dodatkowymi obowiązkami. Sytuacja ta w naturalny sposób zmuszą przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co prowadzi do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Jednocześnie taka sytuacja nie sprzyja dobrej atmosferze w służbie i w ocenie organu działa demotywująco i demoralizująco na innych policjantów, zwłaszcza młodych stażem, od których wymaga się pełnej dyspozycyjności. Organ wskazał też m.in., że w przypadku nieobecności policjanta w służbie czynności należące do jego obowiązków zobligowani byli wykonywać inni funkcjonariusze jako czynności dodatkowe albo realizować je w godzinach nadliczbowych. Zwiększa to ich obciążenie, a w konsekwencji może negatywnie wpływać na jakość oraz terminowość realizowanych zadań. Gdy stan taki trwa od 4 lat, niewątpliwie wpływa niekorzystnie na organizację, jak i efektywność działania danej komórki organizacyjnej i całej jednostki. Prawidłowe wykonywanie zadań oraz sprawne funkcjonowanie całej Policji i poszczególnych jej komórek organizacyjnych utrudnia każda długotrwała nieobecność funkcjonariuszy w służbie. Organ podniósł, że w sytuacji gdy przez blisko 4 lata stanowisko zajmowane jest przez funkcjonariusza, który z tytułu pełnienia służby otrzymuje uposażenie ze stałymi dodatkami, a jednocześnie nie wykonuje żadnych czynności służbowych, organ ma prawo do podjęcia takich działań kadrowych, które umożliwiłyby mianowanie na to stanowisko osoby, która w sposób realny i efektywny będzie wykonywać obowiązki służbowe na zajmowanym stanowisku. Organ zaznaczył, że w chwili obecnej nie jest możliwe zastosowanie innych podstaw zwolnienia st. sierż. D.S. ze służby, a pozostawienie jej w szeregach Policji byłoby kontynuowaniem przez nią służby z uszczerbkiem dla ważnych interesów formacji i mogłoby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej. Organ nadając rygor natychmiastowej wykonalności powołał się m.in. na konieczność skutecznego i prawidłowego działania Policji, jako formacji służącej społeczeństwu.
Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 o zwolnieniu jej ze służby w Policji. Powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 3 k.p.a. zażądała uchylenia tego rozkazu personalnego i wydania nowej decyzji z właściwą podstawą zwolnienia ze służby, tj. art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. We wniosku skarżąca podniosła m.in., że dnia [...] stycznia 2022 r. uległa wypadkowi w służbie. Podała, że komisja powypadkowa nie uznała zdarzenia za wypadek w służbie, jednak na skutek odwołania złożonego przez stronę do Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Sąd ten wyrokiem z dnia [...] września 2023 r. w sprawie o sygn. akt [...] przyznał wnioskodawczyni prawo do jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 9%, a będącego następstwem wypadku w służbie z dnia [...] października 2022 r. Podała, że rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2024 r., sygn. akt [...] . Powyższe zdaniem strony jest istotne, albowiem długotrwałe zwolnienie lekarskie na którym przebywała skarżąca przed zwolnieniem ze służby nie było zwykłym zwolnieniem lekarskim, a zwolnieniem po wypadku w służbie. Zarzucono, że choć w dniu [...] września 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] skierował skarżącą do komisji lekarskiej, to nie czekał na rozstrzygnięcie komisji i wydał w dniu [...] października 2023 r. decyzję o zwolnieniu ze służby. Tymczasem, jak skarżąca podała we wniosku wznowieniowym, w dniu [...] listopada 2023 r. komisja lekarska orzekła, że strona jest osobą trwale niezdolną do służby w Policji. W ocenie wnioskodawczyni Komendant Wojewódzki Policji w [...] powinien wstrzymać się z wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji do czasu uzyskania prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej oraz prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie wypadku w służbie. Jednocześnie wnioskodawczyni wniosła o rozważenie wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art 24 § 3 k.p.a., albowiem rozkaz personalny [...] z dnia [...] października 2023 r. został wydany przez ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nadinsp. T.K., a w tym czasie toczyło się wobec skarżącej postępowanie dyscyplinarne, w którym obwiniona była m.in. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na określeniu wyżej wymienionej osoby słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i wulgarne. Zdaniem wnioskodawczyni KWP w [...] powinien się wyłączyć lub zostać wyłączony od udziału w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, bowiem istniały okoliczności, które mogły wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.
Zatem, wnioskodawczyni w terminie 1 miesiąca od dowiedzenia się o prawomocnym wyroku SO wskazującym na uszczerbek na zdrowiu będący wypadkiem w służbie, wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby.
W następstwie tego wniosku, Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r. wznowił postępowanie zakończone rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. i po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, odmówił uchylenia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. Komendant Główny Policji zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy.
W ocenie Sądu postępowanie wznowieniowe przeprowadzone zostało z poszanowaniem przepisów k.p.a., a zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji odmawiająca uchylenia decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, odpowiadają prawu. W sprawie tej nie było podstaw do uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r.
Jeśli chodzi o przesłankę wznowienia postępowania wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to przypomnieć należy o zawartym tam wymogu, aby ujawnione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji, ale nie były znane organowi, który wydał w zwykłym trybie decyzję objętą wznowieniem.
W sprawie tej nie zaszła powoływana przez stronę przesłanka wznowieniowa dająca podstawę do uchylenia decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby na podstawie 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Zasadnie organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że powołany przez skarżącą prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. wydany został już po zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji (które to zwolnienie nastąpiło z dniem [...] października 2023 r.), a tym samym dowód ten nie istniał w dacie wydania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r.
Jednocześnie wskazania wymaga, że pojęcie "nowej okoliczności" faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu". Okoliczność faktyczna to fakt podlegający stwierdzeniu, natomiast dowód to środek dowodowy służący dokonaniu ustaleń faktycznych. Wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów mających miejsce przed wydaniem decyzji, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. W art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. posługując się kategorią "nowych okoliczności faktycznych" oraz "nowych dowodów", ustawodawca użył bowiem alternatywy zwykłej, a nie koniunkcji. W rezultacie wznowić postępowanie należy także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody powstaną po wydaniu decyzji, ale ujawnione równocześnie zostaną wynikające z nich nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział (v. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1347/16, z dnia 9 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2970/19, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Trafnie organ wskazał, że nowe okoliczności faktyczne wywiedzione z dowodów mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania i uchylenia decyzji dotychczasowej, o ile są dla sprawy istotne, to znaczy muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (v. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 429/06 oraz z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 45/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zasadnie organ przyjął, że za "nową okoliczność" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być też uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego.
Za prawidłowe Sąd uznał stwierdzenie KGP, że w przedmiotowej sprawie, nawet w sytuacji uznania, że powołany przez wnioskodawczynię wyrok Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2024 r., sygn. akt [...] dniu [...] stycznia 2024 r., ujawnił dopiero w swej treści nowe fakty (okoliczności), które istniały już przed wydaniem kwestionowanej decyzji KWP w [...] (w dacie jej wydania), to okoliczności te (przyznanie prawa do jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z uznaniem zdarzenia z dnia [...] października 2022 r. za wypadek w służbie), w żaden sposób nie wpływają na treść ostatecznego i prawomocnego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji, a tym samym nie stanowią podstawy do jej uchylenia i wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji uzasadnione było długotrwałą absencją, tj. wskazano, że skarżąca od 2020 roku przez łącznie 970 dni nie pełniła służby z powodu choroby. Organ podkreślił przy tym, że w okresie od [...].01.2022 r. do [...].08.2023 r. tj. przez 1 rok i 8 miesięcy strona do służby stawiła się wyłącznie jednego dnia tj. [...].01.2023 r..
KWP w [...] wskazywał w kwestionowanym rozkazie personalnym, że skala nieobecności skarżącej w służbie w okresie kilku ostatnich lat, była na tyle istotna, że mogła stanowić podstawę zwolnienia ze służby ze względu na ważny interes służby wyrażający się w konieczności zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki oraz realizacji zadań nałożonych na Policję. KGP podniósł, że skarżąca od września 2020 r. do października 2023 r. (ok. 3 lata) pełniła służbę jedynie nieco ponad 4 miesiące, zatem przez większość czasu nie wykonywała żadnych czynności służbowych, a w konsekwencji obowiązani je byli wykonywać jako czynności dodatkowe inni funkcjonariusze. KWP w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby wskazywał, że przedłużanie takiego stanu "odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby".
W odniesieniu do powyższego zaznaczyć należy, że fakt długotrwałego przebywania na zwolnieniach lekarskich nie był i nie jest przez skarżącą kwestionowany.
Podkreślenia wymaga, w nawiązaniu do argumentacji wniosku o wznowienie postępowania, że trafne jest stwierdzenie KGP, iż KWP w [...] nie kwestionował zasadności wystawianych skarżącej zwolnień lekarskich. Przedmiotem sprawy i oceny organu w rozkazie personalnym z dnia [...] października 2023 r. nie było badanie zasadności wystawionych zwolnień lekarskich, organ ich nie podważał.
KGP stwierdził w zaskarżonej decyzji, że na dzień wydawania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. sytuacja skarżącej związana z jej długotrwałą nieobecnością wpływała negatywnie na organizację służby w macierzystej jednostce. Podkreślono, że policjant powinien realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, natomiast skarżąca w zasadzie była przez większość czasu nieobecna w służbie.
Zasadnie KGP stwierdził w zaskarżonej decyzji, że mając na uwadze skalę absencji w służbie bez znaczenia pozostawało z jakich względów skarżąca przebywała na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. W sprawie zwolnienia ze służby z uwagi na ważny interes służby nie dokonywano ustalenia przesłanek wystawianych zwolnień lekarskich a zatem powodów absencji. Z tego względu kwestia ustaleń prawomocnego wyroku SO z dnia [...] stycznia 2024 r. w zakresie jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku w służbie z dnia [...] października 2022 r. pozostaje bez wpływu na treść rozkazu personalnego KWP w [...] z dnia [...] października 2023 r.
Sąd podziela twierdzenie KGP, że okoliczność, na którą we wniosku o wznowienie powołuje się skarżąca, stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2024 r. sygn. akt [...] , pozostaje bez wpływu, na treść rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] i nie uzasadnia jego uchylenia.
W sprawie zwolnienia skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie miały znaczenia kwestie podnoszone obecnie przez stronę, w tym okoliczność zaistnienia wypadku w służbie, ale liczba nieobecności, stała w zasadzie absencja, która dezorganizowała służbę i te okoliczności stanowiły podstawę zwolnienia z uwagi na ważny interes służby.
Ustalona po wydaniu rozkazu personalnego z dnia [...] października 2023 r. o zwolnieniu ze służby okoliczność, że skarżąca uległa wypadkowi w służbie w dniu [...] października 2022 r. nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, albowiem przesłanką materialnoprawną zwolnienia ze służby był jej ważny interes, który z uwagi na stałe i długotrwałe nieobecności skarżącej już od 2020 r., nie pozwalał pozostawić wymienionej w służbie. Powody nieobecności nie były kwestionowane i organ zwolnień lekarskich nie podważał.
Okoliczność, że już po zwolnieniu ze służby ustalono, że wypadek, któremu uległa skarżąca był wypadkiem w służbie nie jest istotą sprawy zakończonej rozkazem personalnym o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, który wydany został z uwagi na długotrwałe absencje dezorganizujące służbę.
KGP zasadnie wskazał - odnosząc się do twierdzeń skarżącej, że na dzień wydania rozkazu KWP [...] w [...] z dnia [...] października 2023 r. istniał stan trwałej niezdolności skarżącej do służby w Policji, związany z wydaniem orzeczenia [...] RKL z dnia [...] listopada 2023 r. – że w sytuacji, gdy orzeczenie to do Komendy Wojewódzkiej w Policji w [...] wpłynęło w dniu 23 listopada 2023 r., to ostateczne stało się w dniu 8 grudnia 2023 r. (w związku z niezaskarżeniem go przez stronę oraz przez organ kierujący).
Twierdzenie strony, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] prowadzący postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji powinien wstrzymać się z wydaniem rozkazu personalnego do czasu wydania wskazanego wyżej orzeczenia przez RKL nie stanowi podstawy do uchylenia kwestionowanego w postępowaniu wznowieniowym rozkazu personalnego z dnia [...] października 2023 r. o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie był zobligowany do oczekiwania na wydanie przez komisję lekarską stosownego orzeczenia wobec strony. Okoliczność postępowania przed komisją lekarską była organowi znana.
KGP zasadnie wskazał, że mając na uwadze datę skierowania skarżącej do komisji lekarskiej oraz datę wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, nie sposób zarzucić Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], że działał pochopnie.
KGP przypomniał, że już w dniu [...] listopada 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] skierował skarżącą do komisji lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji. Orzeczeniem RKL [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. skarżąca została zaliczona do kat. B i uznana za zdolną do służby z ograniczeniem, zdolną do pełnienia służby na dotychczas zajmowanym stanowisku. Od dnia [...] stycznia 2022 r. (zgodnie z prawomocnym wyrokiem SO z dnia [...] stycznia 2024 r. - wypadek w służbie) skarżąca ponownie rozpoczęła przedstawianie zwolnień lekarskich. Organ przypomniał, że [...] września 2022 r., w związku z długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim skarżąca kolejny raz została skierowana do komisji lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. skarżąca została zaliczona do kat. C i uznana za trwale niezdolną do służby w Policji. Od tego orzeczenia wymieniona złożyła jednak odwołanie, zaś Centralna Komisja Lekarska w [...], orzeczeniem z dnia [...] lipca 2023 r., uchyliła w całości orzeczenie komisji I instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez [...] RKL, która stosowne orzeczenie wydała dopiero w dniu [...] listopada 2023 r. i nawet wówczas nie było ono ostateczne. Ustalenia te są bezsporne.
W świetle powyższego, na dzień wydania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. brak było innej podstawy prawnej zwolnienia skarżącej ze służby, niż art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.
Prawidłowo KGP stwierdził, że skoro w chwili wydania rozkazu personalnego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu [...] października 2023 r. w obrocie prawnym nie funkcjonowało ostateczne (prawomocne) orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające trwałą niezdolność skarżącej do służby w Policji, a tylko takie orzeczenie mogłoby stanowić ewentualną przeszkodę do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie prowadzonej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, to brak jest podstaw do przyjęcia, że w dniu wydania ostatecznego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r., istniały okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi, który wydał decyzję, które wyszły na jaw po wydaniu tej decyzji.
W ocenie Sądu trafnie organ wskazał, że powyższe okoliczności, tj. wydanie po decyzji o zwolnieniu ze służby ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej stwierdzającego trwałą niezdolność do służby w Policji, mogłyby być ewentualnie brane pod uwagę w postępowaniu zwykłym. Strona nie złożyła jednakże odwołania od rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a w dacie uzyskania przymiotu ostateczności przez orzeczenie komisji lekarskiej z dnia [...] listopada 2023 r., wskazany rozkaz personalny był już ostateczny.
Prawidłowo organ stwierdził, że w postępowaniu nadzwyczajnym powołane okoliczności nie dają podstaw do uchylenia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. i umorzenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a następnie wszczęcia kolejnego postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia strony ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.
Z tych względów za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ dokonał prawidłowej wykładni powołanego przepisu i zasadnie uznał, że nie zaszły podstawy do uchylenia kwestionowanego rozkazu personalnego z dnia [...] października 2023 r. o zwolnieniu skarżącej ze służby. Kwestia ustalenia zaistnienia wypadku w służbie nie stanowiła podstawy wydania rozkazu personalnego KWP w [...] z dnia [...] października 2023 r.
Zdaniem Sądu KGP zasadnie też stwierdził, że w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie zostały spełnione przesłanki wyłączenia organu. Za nietrafne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia przez organ dowodu z akt dyscyplinarnych, w sytuacji, gdy zdaniem strony, wskazują one na uzasadnione wątpliwości co do bezstronności nadinsp. T.K., który wydał kwestionowany w postępowaniu wznowieniowym rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącej ze służby. Skarżąca wskazała, że orzeczenie dyscyplinarne było przedmiotem sprawy rozpoznanej przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2023 r. sygn.. akt II SA/Wa 1930/22. W ocenie Sądu nie stanowi naruszenia k.p.a. nieuwzględnienie w postępowaniu wznowieniowym powołanego wniosku strony. Organ nie naruszył też art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 3 k.p.a., który nie mógł znaleźć w tym przypadku zastosowania. Nadto, organ rozważył wszechstronnie podnoszone przez wnioskodawczynię okoliczności, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, i zasadnie nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaszła wymieniona przesłanka wznowieniowa.
Zauważyć należy, że podnoszone przez skarżąca na etapie postępowania wznowieniowego kwestie bezstronności dotyczą piastuna organu, tj. ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a nie przez pracownika tej jednostki Policji.
W sprawie nie zostały wykazane okoliczności wskazujące na zaistnienie podstawy wyłączenia piastuna organu. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 24 § 3 k.p.a. odnosi się tylko do pracownika organu (co w niniejszej sprawie nie zachodzi), nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję monokratycznego organu. W sprawie nie zachodziła podstawa do zastosowania art. 25 k.p.a., a zatem wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3.
W odniesieniu do piastuna organu nie ma zatem zastosowania art. 24 k.p.a. (v. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09, wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1186/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona nie wykazała, aby w tej sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 25 § 1 k.p.a., stanowiące podstawę do wyłączenia organu.
Zasadnie organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że nie można przypisać organowi podstaw wyłączenia wymienionych w art. 24 § 3 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akr IOSK1186/12, z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 354/07, z dnia z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 33 79/15 z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 382/18, z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2550/21).
Niezależnie od tego Sąd zauważa, że organ rozważając w postępowaniu wznowieniowym argumentację strony co do wyłączenia KWP w sprawie wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby zasadnie stwierdził, że nie zostało uprawdopodobnione wystąpienie okoliczności mogących rzutować wówczas na bezstronność piastuna organu. Komendant Główny Policji przypomniał, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r. Komendant Główny Policji wyłączył nadinsp. T.K., Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym i wyznaczył do dalszego prowadzenia tego postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. To zatem ten przełożony dyscyplinarny wydał orzeczenie dyscyplinarne wobec skarżącej.
Odnosząc się do zarzutów skargi raz jeszcze wskazania wymaga, że w sprawie tej nie zaszła żadna wskazywana przez stronę przesłanka wznowieniowa, która uzasadniałaby uchylenie kwestionowanego rozkazu personalnego z dnia [...] października 2023 r.
W sprawie nie budzi też wątpliwości Sądu, że wyłącznie ostateczne orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby w Policji skutkuje obowiązkiem zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy. W sprawie niniejszej nie było uchybieniem organu nieprzeprowadzenie dowodu z załączonego do odwołania wydruku z Internetu stanowiska Gabinetu Komendy Głównej Policji. Nadto KGP wskazał, że treść tego "stanowiska" potwierdza jedynie , że wyłącznie ostateczne orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby w Policji skutkuje obowiązkiem zwolnienia policjanta z wykonywania obowiązków służbowych, a następnie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Sąd podziela twierdzenie KGP, że brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zaistniały kwalifikowane wady tego postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 3 k.p.a.), które uzasadniałyby uchylenie tego rozkazu personalnego. Organ I instancji prawidłowo zastosował art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zaś organ odwoławczy trafnie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.