II SA/Wa 2058/20

II SA/Wa 2058/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Kania /przewodniczący/
Piotr Borowiecki
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II GSK 1994/21 - Wyrok NSA z 2025-03-26
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 955
art. 10 ust. 1 art. 15 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej także: "KGP", "organ odwoławczy") decyzją
z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r., poz. 955 ze zm.; dalej jako: "ustawa o broni i amunicji" lub "u.b.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] (dalej także: "KWP", "organ I instancji") z [...] czerwca 2020 r. nr [...] o odmowie wydania T. L. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący", "strona") pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Ww. decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z [...] stycznia 2020 r. (data wpływu do organu – [...] stycznia 2020 r.) strona wystąpiła do KWP o wydanie pozwolenia na cztery egzemplarze broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego. Wnioskodawca podniósł, że jest niestowarzyszonym członkiem P., posiada podstawowe uprawnienia do wykonywania polowania, jak i do sędziowania zawodów oraz prowadzenia szkoleń organizowanych przez to stowarzyszenie, dlatego też broń, o którą wnioskuje, jest mu niezbędna zarówno do wykonywania polowań, jak i treningu strzeleckiego. Do wniosku wnioskodawca załączył orzeczenia lekarskie oraz psychologiczne z [...] listopada 2019 r. potwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. i może dysponować bronią.
W toku postępowania, organ I instancji uzyskał datowaną na dzień [...] stycznia 2020 r. informację z Krajowego Rejestru Karnego o niefigurowaniu strony w rejestrze oraz datowaną na dzień [...] stycznia 2020 r. pozytywną opinię o niej z Posterunku Policji w O.. Jednocześnie do akt sprawy organ I instancji włączył materiały procesowe z postępowania karnego, które toczyło się w sprawie wnioskodawcy w postaci protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie, jak również jego przesłuchania w charakterze podejrzanego, postanowienia o przedstawieniu zarzutów, aktu oskarżenia oraz odpisu prawomocnego od [...] grudnia 2013 r. wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...], na mocy którego wnioskodawca został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 197 § 1 kk i art. 231 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, za co wymierzono mu karę dwóch lat pozbawienia wolności, przy czym wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący pięć lat oraz karę grzywny
w wysokości 270 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł.
Organ I instancji skorzystał także z przysługujących mu możliwości i na podstawie przepisu art. 15h u.b.a., wniósł odwołanie od przedłożonego przez stronę orzeczenia lekarskiego, o czym ją powiadomił. W wyniku procedury odwoławczej, organ I instancji uzyskał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. stwierdzające, że wnioskodawca nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i może dysponować bronią.
Decyzją z [...] czerwca 2020 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.b.a. oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., odmówił wydania wnioskodawcy pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. KWP wskazał, że w przypadku wnioskodawcy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie, iż stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, tym samym nie daje rękojmi, że w przyszłości nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem społecznym.
Pismem z [...] lipca 2020 r. wnioskodawca złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając nieprawidłowość w zaliczeniu go do osób stanowiących zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Strona podniosła, że organ oparł swoje stanowisko wyłącznie na podstawie nieaktualnego wyroku Sądu Rejonowego w W., w zakresie którego nastąpiło zatarcie skazania. Zgodnie zaś z art. 106 kk, z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe, a wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku wnioskodawcy. Wyciąganie zatem dodatkowych konsekwencji z czynu, za który w przeszłości został skazany, uważa za nieuzasadnione i krzywdzące. Tym bardziej, że aktualny stan faktyczny wskazuje, że obecnie nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym, posiada pozytywną opinię środowiskową, co potwierdza właściwa z uwagi na miejsce jego zamieszkania jednostka Policji, nie jest też osobą stanowiącą jakiekolwiek zagrożenie.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z [...] sierpnia 2020 r. KGP przytoczył treść art. 10 ust. 1 u.b.a., podnosząc, że organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń, na podstawie ww. przepisu, ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub
bezpieczeństwa publicznego obowiązane są podjąć, nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła
w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Dlatego też mają prawo do oceny całej dotychczasowej postawy życiowej wnioskodawcy, a nie tylko jego zachowania we wskazanym przez niego okresie.
Organ odwoławczy podniósł, że powodem odmowy przyznania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, było ustalenie przez organ Policji, iż nie daje on gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej, a zatem nie daje rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką wywiedziono z faktu, że strona w przeszłości naruszyła ustalony przepisami prawa porządek prawny. W sierpniu 2013 r. dopuściła się bowiem naruszenia prawa, tj. przestępstwa z art. 197 § 1 kk i art. 231 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (przeciwko wolności [...] i [...], a także przeciwko życiu i zdrowiu), za co była karana sądownie. Zdaniem KGP, pomimo, że orzeczony wobec strony wyrok sądowy uległ zatarciu z mocy prawa, to rodzaj popełnionego przez nią czynu karalnego, okoliczności jego popełnienia (strona była funkcjonariuszem publicznym) wskazują, że nie daje ona rękojmi, iż w przyszłości jej zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego.
W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie w uzasadnionym interesie społecznym leży zatem podniesienie faktów ściśle związanych
z osobowością strony, które uzewnętrzniły się w trakcie popełnienia przez nią przestępstwa, co ma istotne znaczenie dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Jak zauważył KGP, fakt uprzednio popełnionego czynu zabronionego nie jest bowiem obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. Jednocześnie zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia, w trybie art. 75 kpa, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń lub posiadająca takie uprawnienie popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami może wskazywać na to, że stanowi ona zagrożenie dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zatarcie skazania opiera się na fikcji traktowania określonej osoby,
z uwagi na upływ czasu, jako niekaranej. Pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie jej osobowości ważny jest, nie tyle fakt skazania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby.
W dalszej części uzasadnienia rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że prawo do posiadania broni nie jest prawem powszechnym, a ściśle reglamentowanym przez przepisy ustawy o broni i amunicji. Jest ono swoistym przywilejem, a zatem dysponować bronią mogą osoby o nieposzlakowanej opinii, budzące zaufanie, co do tego, że w żadnej sytuacji nie postąpią wbrew prawu.
W stosunku do takich osób obowiązuje miernik najwyższej staranności. Wymaga się od nich bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa, zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego oraz kwalifikowanych cech charakteru. Tymczasem cechy osobowości strony, które uzewnętrzniły się
w trakcie popełnienia przez nią przestępstwa, uzasadniają obawę, że posiadając broń mogłaby jej użyć sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a tym samym stworzyć zagrożenie dla tych wartości.
KGP uznał, że strona dopuszczając się w 2013 r. przestępstwa z art. 197 § 1 kk i art. 157 § 2 kk, pomimo, iż wykorzystała pełnioną przez siebie funkcję, to jeszcze środki przymusu bezpośredniego stanowiące jej służbowe wyposażenie, przekraczając jednocześnie przysługujące jej uprawnienia i działając na szkodę interesu publicznego i prywatnego. Zachowanie, którego się dopuściła, z całą pewnością nie zasługuje na uznanie jako etyczne i nie wpływa na kształtowanie pozytywnego wizerunku instytucji, którą wówczas reprezentowała, a wręcz budzi obawę, czy w przypadku uzyskania pozwolenia na broń palną będzie wykorzystywała to uprawnienie w sposób zgodny z prawem, a nie w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Jak wywiódł organ odwoławczy, brak przesłanek negatywnych do wydania wnioskowanego uprawnienia, tj. niekaralność, zdolność psychofizyczna do dysponowania bronią, czy też pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, jak
i w środowisku innych osób, nie nakłada na organ automatycznego obowiązku jego wydania. Uzyskanie tego uprawnienia jest bowiem uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującego okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia na broń palną jest uzasadnione. Ponadto, organy Policji przy wydawaniu pozwoleń na broń mają obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego, m.in. w kontekście stanowienia zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a.
Zdaniem organu odwoławczego, pomimo, że jak wynika z datowanej na dzień [...] stycznia 2020 r. informacji Krajowego Rejestru Karnego, skarżący nie figuruje jako osoba skazana (przywołany wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...], uległ już zatarciu z mocy prawa) i aktualnie nie toczy się wobec niego postępowanie karne oraz posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, to prawidłowo wywiódł organ I instancji, że ustalone w sprawie okoliczności dają podstawę uzasadniającą stwierdzenie, iż skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Dotychczasowa jego postawa nie gwarantuje bowiem, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla tych wartości poprzez użycie broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organów Policji, wymieniony nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie bezpiecznego posiadania i używania broni. Ponadto, organ Policji, wbrew opinii strony, nie kwestionuje ustaleń dokonanych w drodze wywiadu środowiskowego
z [...] stycznia 2020 r., co do tego, że osoby, które wspólnie z nią zamieszkują, nie będą czuły się w jakikolwiek sposób zagrożone gdy uzyska pozwolenie na broń palną, jednakże nie eliminują obaw organu, co do możliwości użycia przez nią broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Jak wskazał KGP, z uwagi na uzasadniony dotychczasowym postępowaniem, brak gwarancji bezpiecznego i odpowiedzialnego używania broni strona nie powinna nią dysponować, bowiem, nie daje rękojmi, że w przyszłości jej zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Krótki czasookres jaki upłynął od zatarcia wyroku z mocy prawa (około roku), nie pozwala dostatecznie ocenić, czy wymierzona przez sąd kara osiągnęła swój cel w zakresie prewencji indywidualnej. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że nie odsuwa skarżącego na margines społeczny, lecz daje szansę na wykazanie, czy wymierzona przez sąd kara za przestępstwa, których się dopuścił osiągnęła swój cel i mając na względzie potrzebę podjęcia przez niego zajęcia zarobkowego, przychylił się do jego wniosku
i w dniu [...] marca 2020 r. dokonał wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Konkludując, organ odwoławczy stwierdził, że w okolicznościach sprawy, brak jest podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie organ I instancji stwierdzając, że skarżący stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, podjął decyzję w sposób dowolny, opierając swoje stanowisko wyłącznie na podstawie nieaktualnego już wyroku Sądu Rejonowego w W., nie opierając się przy tym na innych dowodach świadczących na jego korzyść. Argumenty strony, przeciwko nieprawidłowości w zakresie zaliczenia jej do osób stanowiących zagrożenie dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, jak również załączone do odwołania opinie, nie mogą zmienić rozstrzygnięcia sprawy, z uwagi na to, że strona, w ocenie organów Policji, nie spełnia pozytywnej przesłanki określonej w art. 10 ust. 1 u.b.a., tj. braku zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ta surowa ocena zachowania strony nie przekracza, zdaniem KGP, granic uznania administracyjnego. Organy Policji rozpatrując sprawę strony wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności mające znaczenie dla oceny, czy wydanie jej pozwolenia na broń, do której będzie miała dostęp, nie tylko jako kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej, lecz osoba prywatna, nie będzie stanowiło zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, co oznacza, że poddały ocenie jej zachowanie i postawę życiową w dłuższej perspektywie czasowej, a nie tylko we wskazanym przez nią okresie.
Pismem z [...] września 2020 r. skarżący, działając przez pełnomocnika - adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję KGP z [...] sierpnia 2020 r. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz na jego dowolnej ocenie, co doprowadziło organ do błędnego przeświadczenia, że skarżący nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej, podczas gdy zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, iż skarżący na przestrzeni ostatnich lat przestrzega porządku prawnego, cieszy się nienaganną opinią i wzorowym zachowaniem, co daje rękojmię zgodnego z prawem posiadania przez niego broni, a także stanowi gwarancję braku stanowienia zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego;
2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, poprzez oparcie negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia jedynie na fakcie uprzedniej, jednorazowej karalności skarżącego (co miało miejsce w 2013 r., a obecnie skazanie uległo zatarciu), a pominięciu wszelkich innych okoliczności sprawy, jak pozytywnych opinii o skarżącym, wzorowego zachowania czy faktu posiadania pozwolenia na broń do celów ochrony osób i mienia, które przemawiają na korzyść skarżącego;
3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji w całości, jak i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że zdaje sobie sprawę, iż zatarcie skazania, które miało miejsce w niniejszej sprawie, nie przesądza, że organ powinien automatycznie uwzględnić wniosek o wydanie pozwolenia na broń. Organ nie powinien jednak skupiać się wyłącznie na tym incydencie z przeszłości,
a rozpatrzyć wszechstronnie całość materiału dowodowego zgromadzonego
w sprawie. Nadto powinien dokonać oceny postawy i zachowania wnioskodawcy, także z punktu widzenia etyczno-moralnego, na przełomie 7 lat od popełnienia przestępstwa do chwili obecnej, czego nie zrobił.
Skarżący zauważył, że przez cały okres próby, jak i po jego zakończeniu do chwili obecnej, przestrzegał porządku prawnego i nie popełnił ponownie przestępstwa, co niewątpliwie daje gwarancję przestrzegania przez niego porządku prawnego w przyszłości oraz rękojmię zgodnego z prawem posiadania i używania broni. W jego ocenie, powyższych okoliczności organ nie wziął pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Skupił się jedynie na uzasadnieniu kwestii dotyczącej zatarcia skazania, a pominął inne okoliczności sprawy i dowody, z których wynika, że wnioskodawca prezentował przez okres ostatnich 7 lat postawę nienaganną, a jego zachowanie było wzorowe. Powyższe stanowi o nierozpatrzeniu przez organ wszechstronnie całości materiału dowodowego, do czego zobligowany był na podstawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Skarżący stwierdził także, że spełnia wszelkie wymogi z art. 10 ust. 1 u.b.a.
w celu uzyskania pozwolenia na broń. Świadczą o tym opinie o wnioskodawcy zarówno z miejsca zamieszkania, z najbliższej jednostki Policji, ale także od osób zupełnie postronnych dla skarżącego, które dokonały oceny jego postępowania
w sposób obiektywny. A zatem należało przyjąć, że skarżący daje gwarancję zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej oraz rękojmię braku stanowienia zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.
z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. o odmowie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
W kontrolowanej sprawie spór sprowadza się do tego, czy organy orzekające słusznie uznały, że skarżący nie jest osobą, która nie stanowi zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organy przywołały bowiem wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...], na mocy którego skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 197 § 1 kk i art. 231 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, w sytuacji gdy wyrok ten uległ już zatarciu.
Na wstępie należy odnotować, że - wedle przyjętej w Polsce koncepcji dostępu obywateli do broni - możliwość jej posiadania nie należy do podstawowych praw obywatelskich, lecz stanowi pewnego rodzaju przywilej.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 10 ust. 1 u.b.a., zgodnie
z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.
Dokonując wykładni tego przepisu należy mieć również na względzie treść art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu; przeciwko bezpieczeństwu
w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, sposób sformułowania przesłanki wydania pozwolenia na broń w art. 10 ust. 1 u.b.a. wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o których mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia przy wydawaniu pozwolenia na broń nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a. ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego obowiązane są podjąć nie tylko
w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 467/13; publ. CBOSA).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy powodem odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich było ustalenie przez organ, że nie daje on rękojmi, iż w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ocenę taką organ wywiódł z faktu, że w przeszłości skarżący wszedł w konflikt z prawem. Mianowicie
w sierpniu 2013 r. skarżący poprzez swoje zachowanie dopuścił się naruszenia prawa, tj. przestępstwa z art. 197 § 1 kk i art. 231 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (przeciwko wolności [...] i [...], a także przeciwko życiu
i zdrowiu), za co został skazany ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w W.
z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...].
Sąd zauważa, że pomimo tego, iż skazanie uległo zatarciu, to trzeba mieć na uwadze, że instytucja zatarcia skazania dotyczy wyłącznie procedowania
w sprawach karnych - jest istotna z perspektywy wymierzania kar w tym postępowaniu. Samo zatarcie skazania nie ma natomiast - w ogólnym porządku prawnym - takiego skutku, że na zdarzenie, które było podstawą skazania, nie można się powoływać w innym postępowaniu (tak - w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na broń - wyrok NSA o sygn. akt II OSK 973/18, zaś np. w sprawach dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców - wyrok NSA o sygn. akt 1479/19 – oba dostępne
w CBOSA).
A zatem, nie stanowiło naruszenia prawa - przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy - przywołanie skazania wnioskodawcy stosownym wyrokiem sądu, zaś dopuszczenie tego wyroku jako dowodu nie uchybia art. 75 § 1 k.p.a., czy innym regułom – w tym rangi konstytucyjnej. Fakt bowiem uprzedniego popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby.
Powyższe stanowisko organu Policji znajduje odzwierciedlenie
w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mianowicie
w wyroku z dnia 19 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 973/18 (publ. CBOSA) NSA stwierdził, że "organy administracji są uprawnione do uwzględniania przestępstw, mimo że skazania za nie uległy zatarciu. Należy wskazać, że skutki zatarcia skazania nie są jednolicie oceniane przez doktrynę prawa karnego. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę w większym stopniu przekonuje pogląd, że "zatarcie skazania nie dotyczy przestępstwa, aczkolwiek pozostaje z nim w związku, gdyż dotyczy skazania za nie. Przestępstwo pozostaje jako fakt społeczny, miało ono miejsce i wywołało określone skutki. Jest zdarzeniem faktycznym, wywołującym zazwyczaj określone zmiany w świecie zewnętrznym (...). Nie jest możliwe objęcie ich fikcją, że w ogóle nie miały miejsca. Żadna fikcja prawna nie jest w stanie usunąć przestępstwa ze świadomości społecznej ani usunąć jego następstw. Inaczej jest ze skazaniem, które jest zdarzeniem prawnym - w odniesieniu do niego jest możliwe wprowadzenie fikcji, że nie zaistniało". (Blanka Julita Stefańska. Przegląd sądowy, czerwiec 2014 r., s. 141.)". NSA wskazał również, że "uwzględnienie faktów, które wypełniły znamiona przestępstw i wykroczeń, za które skarżący został skazany
i ukarany, mimo że skazania i ukarania uległy zatarciu, niewątpliwie pozwolą pełniej, z uwzględnieniem dobra powszechnego jakim jest zapewnienie, aby broń nie weszła w posiadanie osób, które nie gwarantują, że nie będzie to stanowić zagrożenia dla nich oraz dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, ocenić przesłankę udzielenia pozwolenia na broń palną wymienioną w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jaką jest to, że "wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego". Analogiczny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 22 października 2019 r. sygn. akt II OSK 1479/19 (publ. j.w.). Poglądy te podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie.
W tak zarysowanym stanie prawnym trafna i zasadna była konstatacja organów orzekających w sprawie, że - gdy o pozwolenie na broń ubiega się osoba skazana uprzednio za czyn stanowiący naruszenie porządku prawnego - nie sposób uznać za spełniony warunek braku potencjalnego zagrożenia ze strony danego wnioskodawcy dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Prawidłowości tej oceny nie zmienia aktualna, nienaganna postawa i zachowanie skarżącego, potwierdzone stosowną opinią właściwych jednostek, czy instytucji, jak np. Prezesa Koła Łowieckiego nr [...] w C., czy też pozytywne opinie wydane przez inne osoby. Wbrew zarzutom skargi, miał je także na uwadze orzekający w sprawie organ odwoławczy, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
W kontrolowanej sprawie organ nie miał przesłanek dla oceny, że skarżący nie stanowi potencjalnego zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Jedynie tego rodzaju ustalenie mogłoby stanowić przesłankę wydania mu pozwolenia na broń. Orzekający w sprawie organ musi mieć na uwadze, że - wykonując
w danym zakresie kompetencje reglamentacyjne państwa w kwestii dopuszczenia do posiadania broni, która może być narzędziem niebezpiecznym dla innej osoby czy jej mienia - winien wykazywać w danym zakresie daleko posuniętą ostrożność. Jej nie zachowanie - dopuszczenie do posiadania broni przez osobę niedającą stosownych gwarancji - skutkuje wzrostem zagrożenia powszechnego.
W ocenie Sądu, organy Policji nie dopuściły się naruszenia art. 10 ust. 1 i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Przesłanką odmowy pozwolenia na broń była tu indywidualna ocena, że określone zdarzenie - stanowiące jednocześnie naruszenie prawa - może wskazywać na konkretne ryzyko, związane z posiadaniem broni przez określoną osobę - niewłaściwego jej użycia.
W sprawie nie doszło także do zarzucanych w skardze uchybień przepisom postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Sąd uznał bowiem, że organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie
z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 § 1 k.p.a.). Sąd uznał także, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] jak i - na etapie postępowania odwoławczego - Komendant Główny Policji, nie dopuścili się również obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), opierając swoje rozstrzygnięcia na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Z uzasadnienia decyzji wynika jednoznacznie na jakich dowodach organ oparł swe ustalenia. Poddając ocenie zachowanie skarżącego w dłuższej perspektywie czasowej wykazał z jakich powodów odmówił wydania wnioskowanego pozwolenia na broń.
Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania stwierdzić należy, że zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.
Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. w związku z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 347 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.