II SA/Wa 2047/16

II SA/Wa 2047/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska
Iwona Dąbrowska
Maria Werpachowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 576
art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Kwiecińska, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg M.S. i [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...]września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M.S. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz strony skarżącej [...] Towarzystwa Strzeleckiego "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia M. S. pozwolenia na broń palną do celów sportowych.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., cofnął M. S. pozwolenie na broń palną do celów sportowych, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Strona nie posiadała aktualnej licencji sportowej uprawniającej ją do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim, w związku z czym ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania jej tego pozwolenia.
Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, zarzucając organowi obrazę art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 kpa oraz art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3 i art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Wnoszący wskazał na czasochłonność i koszty procedury uzyskania z PZSS licencji sportowej oraz powołał się na opinię Katedry Prawa Administracyjnego UMK w Toruniu w zakresie regulacji ustawy o broni i amunicji oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2462/14. Zdaniem odwołującego organ nie ma prawa żądać dokumentów, o których mowa w art. 10 b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. M. S. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie wyznaczenie nowego terminu zakończenia postępowania odwoławczego umożliwiającego stronie uzyskanie stosownych dokumentów z PZSS.
Strona pismem z dnia [...] września 2016 r. poinformowała, że nadal nie posiada licencji PZSS, lecz uprawia strzelectwo sportowe, o czym świadczy dokumentacja szkoleniowa [...]TS [...].
Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2016 r. stwierdził, że wskazany w odwołaniu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2462/14, nie jest orzeczeniem reformatoryjnym. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał odwoławczy organ Policji do zweryfikowania istotnej okoliczności sprawy, tj. realizowania przez stronę celu, dla którego pozwolenie na broń zostało jej w przeszłości wydane.
W niniejszej sprawie stan faktyczny jest inny od ocenionego w powyższym wyroku, bowiem ani strona, ani jej pełnomocnik, a także podmiot dopuszczony do postępowania nie uprawdopodobnili w toku postępowania przed organem I bądź II instancji, że strona uprawia strzelectwo sportowe w ramach rywalizacji sportowej. O powyższym nie decydują władze stowarzyszenia sportowego, więc dokumentacja szkoleniowa takiego stowarzyszenia nie może być w tej kwestii miarodajna.
W myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016 r. poz. 176) decyzję podejmuje wyłącznie polski związek sportowy – PZSS. Wolą ustawodawcy jest, aby w myśl art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji – uprawianie wszelkich sportów o charakterze strzeleckim odbywało się po uzyskaniu "odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem", który wydaje polski związek sportowy.
Osoby nie posiadające tego dokumentu (patentu strzeleckiego) nie powinny uprawiać żadnego sportu strzeleckiego, ponieważ nie posiadają odpowiednich kwalifikacji. Na podstawie art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 25, poz. 113 ze zm.) Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz.U. Nr 141, poz. 1586), w którym wprowadziła wymóg posiadania patentu strzeleckiego do uprawiania strzelectwa (§ 3), przez które rozumiała sporty o charakterze strzeleckim: kulowe, śrutowe i z broni pneumatycznej, uprawiane zarówno w ramach współzawodnictwa sportowego, jak i rekreacyjnie (§ 2). W myśl § 23 osoby uprawiające strzelectwo były obowiązane, w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (co nastąpiło 27 grudnia 2001 r.), złożyć wniosek o wydanie patentu strzeleckiego.
Patenty takie zachowały moc do czasu ich wygaśnięcia, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2005 r., co wynika z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726), która przepisem art. 1 pkt 24 z dniem 31maja 2005 r. (data wejścia w życie) wprowadziła do ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej przepis art. 53b, w myśl którego (§ 1) uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tej dziedzinie sportu. W § 3 wskazano, iż posiadanie tego dokumentu stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji.
Ustawa o kulturze fizycznej utraciła moc (z wyjątkiem art. 43 dot. rehabilitacji itp.) z dniem 16 października 2010 r., kiedy weszła w życie uchylająca ją ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857).
Uchylony więc został w ten sposób także art. 53b, ale jego treść przeniesiono do ustawy o broni i amunicji w postaci art. 10b (obowiązuje od 16 października 2010 r.).
M. S. nigdy patentu nie uzyskał, także w toku niniejszego postępowania. Nawet na żądanie organu odwoławczego strona nie wskazała i nie potwierdziła, że wystąpiła o wydanie takiego dokumentu. Nie może zatem skutecznie podnosić, iż organy Policji nie dały jej "szansy" uzyskania wymaganych przepisami prawa kwalifikacji. Strona miała 9 miesięcy na podjęcie starań i uzyskanie patentu strzeleckiego.
Strona miała także możliwość przedłożenia dokumentów wskazujących na realizowanie celu, do którego zostało wydane jej pozwolenie na broń.
Twierdzenia strony w toku całego postępowania sprowadzają się do kwestionowania zasadności żądania przedstawienia patentu i licencji PZSS i wskazywania na czasochłonność procedury stosowanej przez PZSS.
Dalej Komendant Główny Policji wskazał, że w świetle obecnie obowiązujących przepisów pozwolenie na broń sportową może być wydane jedynie wówczas, gdy zachodzą ustawowo określone, ważne przyczyny jej posiadania. Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji stanowią je w szczególności: udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że strona licencją taką nie dysponuje, co oznacza, że nie spełnia warunków niezbędnych obecnie do posiadania pozwolenia na broń palną sportową, o których mowa w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Okoliczność, że M. S. na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów uzyskał pozwolenie na broń palną sportową (mimo braku licencji), nie oznacza, że nie jest on związany regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie bowiem, że warunki określone w aktualnie obowiązującej ustawie nie dotyczą osób, które uzyskały pozwolenie na broń na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, prowadziłoby w efekcie do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby niewątpliwie sprzeczne z celem nowej ustawy.
Zdaniem organu osoba, której wydano pozwolenie na broń obowiązana jest przestrzegać przepisów obowiązujących w czasie całego okresu posiadania pozwolenia na broń. Oznacza to, że jeśli zmieniają się przepisy regulujące przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, to zmiany te mają zastosowanie do wszystkich osób posiadających pozwolenia na broń.
Z akt administracyjnych wynika, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] sierpnia 1998 r. wydał stronie pozwolenie na broń sportową. Podstawą jego wydania było ustalenie, że jest ona członkiem klubu sportowego [...], gdzie uprawia strzelectwo sportowe.
Komendant Główny Policji wskazał, że aktualnie, członkostwo w tym stowarzyszeniu umożliwia stronie tylko rekreacyjne korzystanie z broni (klubowej bądź znajdującej się na wyposażeniu strzelnicy, bowiem w tych okolicznościach nie ma potrzeby posiadania własnej broni]. Do czynnego, sportowego (a zatem zawodniczego] uprawiania strzelectwa potrzebny jest bowiem stosowny dokument wydany przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, tj. przede wszystkim patent (art. 10 b ust. 1 ustawy o broni i amunicji) oraz aktualna licencja tego Związku. M. S. nie posiada żadnego z tych dokumentów, a więc nie legitymuje się choćby posiadaniem kwalifikacji do uprawiania jakiegokolwiek sportu strzeleckiego.
Organ podkreślił, że ocena, iż posiadanie licencji jest niezbędnym warunkiem zachowania pozwolenia na broń do celów sportowych znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 08.07.2015 r., sygn. akt II OSK 2960/13 lub z dnia 20.05.2016 r., sygn. akt. II OSK 2265/14). Tym samym w przedmiotowej sprawie należy przyznać prymat racjom interesu społecznego i cofnąć stronie pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Strzelanie rekreacyjne może ona bowiem uprawiać z broni klubowej. Potwierdza to, iż żądając od strony przedłożenia ważnego patentu i licencji PZSS, organy nie naruszają zasady praworządności, określonej w art. 6 k.p.a.
Nie zmienia tego opinia Katedry Prawa Administracyjnego UMK w Toruniu, która ma charakter opinii prywatnej.
Organy administracji publicznej rozpatrując i rozstrzygając sprawy, mają na względzie przeważające stanowisko judykatury dotyczące spraw o podobnym stanie faktycznym i prawnym, a nie prywatnych opinii bądź jednostkowych orzeczeń sądów.
Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skarg M. S. oraz [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucili naruszenie m.in. art. 1, art. 10 ust.3 pkt. 3, art. 18 ust. 4, art. 52 ustawy o broni i amunicji, oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W uzasadnieniu skarg wskazano, że przesłankami formalnymi wydania M. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej były: pozytywnie zdany egzamin przed organem Policji, czynne uprawianie strzelectwa sportowego, przynależność do Sekcji Strzeleckiej [...] w [...]. Skarżący podnieśli, że w chwili obecnej M. S. jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim ([...]) i czynnie uprawia strzelectwo sportowe, co potwierdza dokumentacja źródłowa znajdująca się w dyspozycji macierzystego stowarzyszenia strzeleckiego. Spełnia wymogi wynikające z treści art. 10 ustawy o broni i amunicji. Skarżące Stowarzyszenie podniosło nadto, że działania organów naruszają także art. 2 pkt. 1, art. 3, art. 7 pkt 3, art. 13 ustawy o sporcie. Przepisy te stanowią, iż każdy ma prawo uprawiać określoną dyscyplinę sportu bez konieczności zrzeszenia się w ramach Polskiego Związku Sportowego, w tym przypadku PZSS. Dopuszczone jest działanie klubów sportowych poza strukturami PZSS, a Polski Związek Strzelectwa Sportowego nie posiada monopolu na prowadzenie działalności sportowej. Pogląd organu, zgodnie z którym brak licencji PZSS przesądza o tym, że strona nie uprawia strzelectwa sportowego, skarżący uznał za błędny. Skarżący powołał się na wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2462/14.
Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skargi zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie podać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił, art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą o broni i amunicji.
Ustawodawca w przepisie tym określił, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania tego pozwolenia.
W sprawie będącej przedmiotem skarg niezbędne było ustalenie, czy ustały okoliczności faktyczne, które były podstawą do wydania skarżącemu w dniu [...] sierpnia 1998 r. decyzji zezwalającej na posiadanie przez niego broni sportowej (k. 15 akt administracyjnych). Decyzja ta wydana została na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. W uzasadnieniu decyzji podano, że przedstawione w podaniu o wydanie tej decyzji okoliczności, uzasadniają potrzebę posiadania przez skarżącego broni palnej sportowej. Przynależność do klubu sportowego - sekcji strzeleckiej oraz zdany egzamin z przepisów dotyczących broni daje podstawę do wydania pozytywnej decyzji.
Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący M. S. jest członkiem Sekcji Strzeleckiej [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] (k. 2 akt administracyjnych). W takich okolicznościach faktycznych, rzeczą organu było ustalenie, czy w dacie wydawania spornych decyzji cofających pozwolenie na broń ustały już przesłanki, dla których wydano skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej, a więc, czy skarżący przestał uprawiać strzelectwo sportowe. Ta bowiem okoliczność stanowiła wskazaną przez skarżącego przyczynę ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej i powód wydania pozwolenia.
W ocenie Sądu skarżący M. S. i Stowarzyszenie trafnie zarzucili, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, gdyż pomimo wynikających z tego przepisu kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy Policji okoliczności tych dokładnie nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez M. S. patentu strzeleckiego oraz licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, o której mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Organy administracji uznały, że skarżący nie spełnia wymogów wynikających z aktualnie obowiązującego art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy.
W związku z powyższym, w sprawie powstaje zagadnienie, czy fakt uzyskania przez skarżącego pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych oznacza, że skarżący, celem zachowania uzyskanego pozwolenia, musi jeszcze spełnić aktualnie obowiązujące przepisy, określające wymogi uzyskiwania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, czy też jest z tego zwolniony (tzn. czy musi posiadać licencję PZSS i patent strzelecki). Inaczej mówiąc, w sprawie istotne jest to, czy aktualne przepisy określające wymogi uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej, odnoszą się również do osób, które uzyskały takie pozwolenie pod rządami wcześniej obowiązujących przepisów i czy organy Policji władne są weryfikować "stare" pozwolenia na broń, właśnie pod kątem spełnienia wymogów wynikających z nowych przepisów.
Podkreślić należy, że na podstawie art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zachowały ważność pozwolenia na broń i legitymacje, noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem weryfikacja pozwoleń – w trybie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, możliwa jest tylko przy wykazaniu, iż straciły aktualność przyczyny, dla których udzielono pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy.
W ocenie Sądu, brak jest podstaw, aby przesłanki wynikające z nowych przepisów, odnosić do tzw. "starych" pozwoleń. Chodzi tu w szczególności o spełnienie wymogu, wynikającego z art. 10b ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Dokument, o którym mowa w ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857). Wskazać należy, iż przepis ten obowiązuje od 16 października 2010 r., co wynika z art. 65 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie. Z kolei, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się m .in. jeżeli wnioskodawca przedstawi "ważną przyczynę" posiadania broni. Za przyczynę taką – stosownie do art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy - uważa się, w szczególności, udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Przyjąć zatem należy, że skoro ten ostatnio cytowany przepis, obowiązuje od dnia 10 marca 2011 r. (art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...); Dz. U. 2011 r. Nr 38, poz. 195), to dopiero od wskazanej daty, pozwolenia na broń palną sportową mogą być wydawane, gdy osoba ubiegająca się o to pozwolenie, spełni wymogi zawarte w art. 10b ustawy o broni i amunicji. Wniosek ten potwierdzają przepisy międzyczasowe ustawy zmieniającej z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepis art. 4 tej ustawy wprost bowiem stanowi, że zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym, dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od dnia 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2555/14). W stosunku zaś do M. S. brak podstaw do przyjęcia, iż nieposiadanie dokumentu wydanego przez polski związek sportowy, o którym mowa w art. 10b ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wyklucza możliwość uprawiania sportu o charakterze strzeleckim, gdyż ustała okoliczność faktyczna, dla której wydano mu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Ta bowiem przesłanka nie ma zastosowania względem skarżącego.
Wskazane wyżej motywy i przyjęte oceny, stanowiły podstawę do uwzględnienia skarg wobec wyrażonego w zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, niezasługującego na akceptację stanowiska, iż skarżący winien przedstawić aktualną licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, potwierdzającą kwalifikacje do uprawiania sportów strzeleckich.
Organ rozpatrując ponownie sprawę, zobowiązany będzie ponownie ocenić wskazane powyżej okoliczności – stanowiące przyczynę udzielenia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy.