II SA/Wa 2037/06

II SA/Wa 2037/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński /przewodniczący/
Bronisław Szydło /sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Sygn. powiązane
I OSK 944/07 - Wyrok NSA z 2008-06-12
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Wa 2037/06
UZASADNIENIE
Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. wydanej na podstawie art. 157 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] lutego 1989 r., o przydziale żołnierzowi zawodowemu, W. N. kwatery stałej w G. przy ul. [...].
W uzasadnieniu podał, że powołaną decyzją Dowódcy [...] przyznano W. N. kwaterę stałą w G. mimo, że wcześniej w 1984 r. pełniąc zawodową służbę wojskową w kręgu Z. otrzymał pomoc finansową w kwocie [...] złotych na remont domu.
Decyzja Dowódcy [...] rażąco naruszała postanowienie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 19, poz. 121 z późn. zm.), art. 27 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy.
Przepisy te stanowią, że żołnierzowi, który skorzystał z pomocy finansowej w nowym miejscu pełnienia służby nie przydziela się kwatery stałej, tylko kwaterę na czas pełnienia tej służby.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik W. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa popełnione skutkiem niewłaściwego zastosowania oraz art. 27 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych popełnione skutkiem wyrażenia błędnego poglądu, że udzielenie pomocy finansowej na remont budynku jednorodzinnego wyłącza dopuszczalność przydzielenia żołnierzowi zawodowemu kwatery stałej.
Zdaniem skarżącego przepis art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych nie odnosił się do każdej pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego, ale jedynie, o takiej, o której mowa w art. 26, który to przepis dotyczył udzielenia pomocy finansowej na uzyskanie zasobów mieszkaniowych, a nie remont domu. Dlatego w ocenie skarżącego nie było przeszkód prawnych do wydania przez Dowódcę [...] w 1989 r. decyzji o przydzieleniu W. N. kwatery stałej w nowym miejscu pełnienia przez niego służby - w G.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej powołując ustawowy stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozstrzygając skargę W. N. pod tym kątem Sąd uznał, że organy wojskowe podejmujące zaskarżone decyzje o stwierdzeniu nieważności decyzji Dowódcy [...] o przyznaniu skarżącemu kwatery stałej, nie dopuściły się naruszenia prawa, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.
Bezspornym jest w sprawie, że żołnierz zawodowy W. N. w 1984 roku otrzymał bezzwrotną pomoc finansową na przeprowadzenie kapitalnego remontu połowy domu mieszkalnego.
Poza sporem jest również, że w roku 1989 w związku ze zmianą miejsca pełnienia służby wojskowej w [...] otrzymał przydział kwatery stałej w G. przy ul. [...].
Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 obowiązującej do m-ca lipca 1995 r. ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 19, poz. 121 z późn. zm.) kwatery stałej nie przydziela się osobie uprawnionej, która skorzystała z pomocy finansowej z funduszu mieszkaniowego przewidzianego w art. 26 ust. 1 tej ustawy.
Rozporządzeniem Rady Ministrów wydanym na podstawie art. 26 ust. 2 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, z dnia 07 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe osobom uprawnionym do osobowej kwatery stałej (Dz. U. Nr 17, poz. 80), określone zostały zasady i wysokość przyznawania pomocy finansowej, o której stosownie do § 1 pkt 2c środki funduszów mieszkaniowych mogą być użyte także na kapitalny remont lub modernizację domu jednorodzinnego albo mieszkania.
Nietrafny więc jest zarzut pełnomocnika skarżącego, aby błędny był pogląd Ministra Obrony Narodowej, że w świetle postanowień powołanych przepisów art. 27 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 1 powołanej ustawy udzielenie pomocy finansowej na remont budynku jednorodzinnego wyłącza dopuszczalność przydzielenia żołnierzowi zawodowemu kwatery stałej.
Również zarzut pełnomocnika skarżącego naruszenia art. 156 § 1 ust. 2 kpa, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (porównaj wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany Wspólnota 1994 r. nr 42 s. 16).
O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zaistnienia treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają ze sobą w jawnej sprzeczności (porównaj wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 1996 r. sygn. akt III SA 529/95 opubl. BS 1996 r. nr 6 s. 30).
Zdaniem więc Sądu rażąco zostało naruszone prawo przez Dowódcę [...] przy podejmowaniu przez niego decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1989 r., gdyż decyzję tę wydał wbrew wyraźnemu zakazowi wynikającemu z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Mianowicie przyznał żołnierzowi zawodowemu W. N. prawo do kwatery stałej w G. przy ul. [...], mimo że ten wcześniej otrzymał pomoc finansową na remont domu.
Z tych więc względów należało stwierdzić brak uzasadnionych powodów do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji i dlatego też Sąd na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.