II SA/Wa 2036/07

II SA/Wa 2036/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Adam Lipiński /przewodniczący/
Iwona Dąbrowska
Sławomir Antoniuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. sprawy ze skargi M. J. S. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia odwołania - oddala skargę -
Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., nr [...], na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 38 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) i art. 18 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. Nr 162, poz. 1125 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w Ś. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...].
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Minister Sprawiedliwości podniósł, że decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Prezes Sądu Okręgowego w Ś. zawiesił M. J. S. z dniem 1 lipca 2007 r. w pełnieniu obowiązków starszego inspektora sądowego do dnia prawomocnego zakończenia postępowania karnego. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano przepis art. 12b ust. 1 pkt 2, ust. 2, 3, 4 i 5 ustawy o pracownikach sądów i prokuratury w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 maja 2007 r. o zmianie ustawy o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. Nr 102, poz. 690). Ponadto, w decyzji zamieszczono pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Ministra Sprawiedliwości, opierając się na art. 18 ustawy o pracownikach sądów i prokuratury w zw. z art. 38 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.
M. J. S. w dniu 5 lipca 2007 r. wniosła odwołanie od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w Ś. z dnia [...] czerwca 2007 r.
Uznając przedmiotowe odwołanie za niedopuszczalne w postępowaniu administracyjnym Minister Sprawiedliwości wskazał, iż regulacja określona w art. 18 ustawy o pracownikach sądów i prokuratury w zw. z art. 38 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, wskazująca na administracyjny tryb rozpatrywania odwołań od decyzji wydanych m.in. w sprawie zawieszenia w pełnieniu obowiązków urzędnika, ma zastosowanie do urzędników państwowych mianowanych. Odwołująca się zaś nie jest urzędnikiem państwowym mianowanym, bowiem nawiązanie stosunku pracy M. J. S. jako urzędnika państwowego zatrudnionego w Sądzie Okręgowym w Ś. (w dacie nawiązania tego stosunku w Sądzie Wojewódzkim w W. z siedzibą w Ś.) nie nastąpiło na podstawie mianowania, lecz na podstawie umowy o pracę zawartej w dniu [...] października 1990 r. W związku z powyższym do stosunku pracy M. J. S. nie ma zastosowania art. 38 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, a co za tym idzie nie służy jej prawo do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w Ś. z dnia [...] czerwca 2007 r. Oceny tej nie może zmieć błędne pouczenie zawarte w kwestionowanej decyzji. W zaistniałej sytuacji należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania w oparciu o przepis art. 134 k.p.a.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej przez M. J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2007 r. zarzucając, iż narusza ono stan prawny dotyczący stosowania art. 22 ustawy o pracownikach sądów i prokuratury, w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 czerwca 1990 r. o zmianie ustaw: Kodeks postępowania karnego, Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń i Kodeks pracy (Dz. U. Nr 43, poz. 251) oraz błędnego przyjęcia, iż uchybiono terminowi do złożenia odwołania. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż stanowisko prezentowane przez Ministra Sprawiedliwości jest błędne, bowiem zostało wywiedzione wyłącznie z przyjęcia zatrudnienia skarżącej w Sądzie Okręgowym w Ś. z dniem [...] września 1990 r. bez analizy wcześniejszego zatrudnienia. Skarżąca wskazała, iż od dnia [...] października 1983 r. była zatrudniona jako urzędnik mianowany na stanowisku radcy Kolegium ds. Wykroczeń przy Naczelniku Miasta S.. Na skutek przeniesienia służbowego z dniem [...] lipca 1989 r. podjęła pracę w Urzędzie Wojewódzkim w W. jako urzędnik mianowany na stanowisku starszego inspektora wojewódzkiego wykonującego zadania radcy Kolegium ds. Wykroczeń przy Wojewodzie W.. Następnie, na mocy art. 8 ust. 2 ustawy o zmianie ustaw: Kodeks postępowania karnego, (...), z dniem [...] lipca 1990 r. stała się pracownikiem Sądu Rejonowego w W., zaś od dnia [...] września 1990 r., na podstawie przeniesienia służbowego, stała się pracownikiem Sądu Okręgowego w Ś. zatrudnionym na stanowisku inspektora z powierzonymi zadaniami nadzoru nad kolegiami ds. wykroczeń. W oparciu o przepis art. 8 ust. 2 powołanej ustawy, w dniu [...] lipca 1990 r. z mocy prawa skarżąca stała się pracownikiem mianowanym Sądu Rejonowego w W., albowiem powołany przepis nie dawał żadnych wskazówek do zmiany podstawy zatrudnienia z mianowania na umowę o pracę. W tej sytuacji, przy uwzględnieniu braku podstaw przekształcenia stosunku pracy z mianowania na stosunek o pracę umowny na styku zmian organizacyjnych dotyczących kolegiów ds. wykroczeń, nie można dopatrywać się takiego przekształcenia, w związku z dokonanym w dniu [...] września 1990 r. przeniesieniem służbowym z Sądu Rejonowego w W. do Sądu Wojewódzkiego w W. z siedzibą w Ś. (obecnie Sądu Okręgowego w Ś.).
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ stwierdził, że należy zgodzić się ze skarżącą, iż stosunek pracy w Sądzie Rejonowym w W. był kontynuacją zatrudnienia w Urzędzie Wojewódzkim w W. na podstawie mianowania. W tym przypadku zachodziło następstwo prawne pracodawcy na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 czerwca 1990 r. o zmianie ustaw: Kodeks postępowania karnego, (...). Zatem, pomimo zawarcia w dniu [...] lipca 1989 r. przez M. J. S. umowy o pracę z Sądem Rejonowym w W. i wydania świadectwa pracy przez Urząd Wojewódzki w W., można bronić stanowiska, że skarżąca w dalszym ciągu była pracownikiem mianowanym. Jednakże zmiana podstawy stosunku pracy skarżącej z mianowania na umowę o pracę nastąpiła z chwilą zawarcia w dniu [...] października 1990 r. umowy o pracę z ówczesnym Sądem Wojewódzkim w W. z siedzibą w Ś.. Sąd Rejonowy w W. oraz wymieniony Sąd Wojewódzki są odrębnymi od siebie pracodawcami. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw prawnych do przyjęcia, że ówczesny Sąd Wojewódzki w W. z siedzibą w Ś. w zakresie stosunków pracy jest następcą prawnym Sądu Rejonowego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie została wydana decyzja administracyjna o "przeniesieniu służbowym" mianowanego urzędnika państwowego M. J. S. z Sądu Rejonowego w W. do Sądu Wojewódzkiego w W. z siedzibą w Ś., lecz została w dniu [...] października 1990 r. zawarta umowa o pracę, która wykreowała całkowicie nowy stosunek pracy, zupełnie niezależny od zatrudnienia M. J. S. w poprzednich miejscach pracy. O tym, że stosunek pracy skarżącej w Sądzie Okręgowym w Ś. jest oparty o umowę o pracę z dnia [...] października 1990 r., a nie o mianowanie na urzędnika państwowego, świadczą czynności prawne zaakceptowane przez pracownika (wypowiedzenie warunków płacy, porozumienie zmieniające warunki pracy i płacy), których podejmowanie wyklucza stosunek pracy z mianowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
Skarga nie może zostać uwzględniona, bowiem organ wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa.
Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne, a zatem służy na nie wyłącznie skarga do sądu administracyjnego.
Podnieść należy, iż postępowanie odwoławcze, zmierzające do rozpoznania wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, składa się z fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej, organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ cyt. przepis art. 134 k.p.a. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Z przyczyną o charakterze przedmiotowym mamy do czynienia m.in. wtedy, kiedy brak jest przedmiotu zaskarżenia. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia Prezesa Sądu Okręgowego w Ś. zawieszającego ją w pełnieniu obowiązków starszego inspektora sądowego do dnia prawomocnego zakończenia postępowania karnego.
Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (Dz. U. Nr 162, poz. 1125 ze zm.) w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do urzędników i innych pracowników sądów i prokuratury stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jedn. Dz. U. Nr 31, poz. 214, (...)), a w sprawach nieuregulowanych także w tej ustawie - przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 (...)). Na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na niższe lub inne stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków, urzędnik ten może, w terminie siedmiu dni, wnieść odwołanie do kierownika organu nadrzędnego nad urzędem, w którym jest zatrudniony. Od decyzji wydanej przez ministra odwołanie nie przysługuje.
Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że tylko i wyłącznie urzędnikowi państwowemu zatrudnionemu na podstawie mianowania przysługuje, w oparciu o przepisy procedury administracyjnej, odwołanie od decyzji w sprawie m.in. zawieszenia w pełnieniu obowiązków. Zatem kluczowym w niniejszej sprawie jest ustalenie, jakiego rodzaju stosunek pracy łączył skarżącą z Sądem Okręgowym w Ś. - pracodawcą w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy. Nie jest bowiem sporne pomiędzy stronami, że podstawą zatrudnienia skarżącej w okresie od 3 lipca do 31 sierpnia 1990 r. był stosunek pracy na podstawie mianowania, w związku z przekształceniami ustrojowymi kolegiów ds. wykroczeń. W tym zakresie ustalenia organu przedstawione w odpowiedzi na skargę należy uznać za prawidłowe. Strona skarżąca nie kwestionuje również faktu zawarcia w dniu [...] października 1990 r. umowy o pracę na czas nieokreślony z Sądem Wojewódzkim w W. z siedzibą w Ś.. Jednakże wskazuje, iż umowa ta została zawarta wskutek przeniesienia służbowego. Zatem z przedmiotowego przeniesienia służbowego z Sądu Rejonowego do Sądu Wojewódzkiego należy wywieść kontynuację stosunku pracy z mianowania. Takie rozumowanie jest błędne, po pierwsze dlatego, że w aktach osobowych skarżącej nie ma dokumentu potwierdzającego jej przeniesienie służbowe do sądu wyższej instancji, po wtóre przeniesienie takie posiada charakter czasowy, co wynika z regulacji art. 10 ustawy o urzędnikach państwowych. Sam fakt przeniesienia służbowego zaś nie powoduje zmiany pracodawcy. W wyroku z dnia 1 kwietnia 1988 r., sygn. akt II SA 265/88 (publik. ONSA 1988/1/46) NSA wraził pogląd w dalszym ciągu aktualny, iż przeniesienie urzędnika mianowanego do pracy w innym urzędzie na okres do sześciu miesięcy (art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych - Dz. U. Nr 31, poz. 214 z późn. zm.) następuje w formie decyzji, a nie polecenia służbowego w rozumieniu art. 18 ust. 1 tej ustawy. Decyzja taka nie może być wykonana do czasu rozpatrzenia wniesionego odwołania, chyba że nadano jej klauzulę natychmiastowej wykonalności lub wydał ją naczelny organ administracji państwowej. Skoro z przeniesienia służbowego, co postulowała strona skarżąca, nie można wynieść kontynuacji stosunku pracy z mianowania istniejącego w okresie zatrudnienia w Sądzie Rejonowym w W., a nowy pracodawca w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy - Sąd Wojewódzki w W. nie wydał skarżącej aktu mianowania na urzędnika państwowego, lecz zawarł jedynie umowę na czas nieokreślony, to stwierdzić należy, iż skarżącą z Sądem Wojewódzkim w W. (obecnie Sądem Okręgowym w Ś.) nie łączył inny niż umowny na czas nieokreślony stosunek pracy.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż Minister Sprawiedliwości był -stosownie do art. 134 k.p.a. - zobowiązany do wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Stronie bowiem nie przysługuje, wbrew błędnemu pouczeniu zawartemu w decyzji, prawo weryfikacji w trybie administracyjnoprawnym niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia Prezesa Sądu Okręgowego w Ś..
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.