II SA/Wa 2034/24

II SA/Wa 2034/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski.
Joanna Kube
Sławomir Fularski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji oddala skargę
Uzasadnienie
Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (zwana dalej jako: "CKL" lub "organ odwoławczy"), orzeczeniem z [...] września 2024 r. nr [...], po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 listopada 2023 r.
w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1222/23 orzeczenia nr [...] z [...] kwietnia 2023 r. dotyczącego funkcjonariusza Policji M. G. (dalej także jako: "funkcjonariusz", "orzekany" lub "skarżący") po ponownej analizie akt sprawy i odwołania od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (zwanej dalej także: "RKL" lub "organ I instancji") o nr [...] z [...] października 2021 r., działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r.
o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 310; dalej także: "ustawa o komisjach lekarskich" lub "u.k.l."), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie RKL.
Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie sprawy.
[...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem z [...] stycznia 2020 r. w sprawie zdolności M. G. do służby w Policji ustaliła, że funkcjonariusz jest zdolny do służby
z ograniczeniem.
Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł odwołanie do CKL, która orzeczeniem z [...] marca 2020 r., nr [...] utrzymała w mocy powyższe orzeczenie RKL.
W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji orzeczniczej wskazuje na to, że stwierdzone u funkcjonariusza zaburzenia nerwicowo-depresyjne oraz lękowe mieszane rokują poprawę. [...] grudnia 2007 r. funkcjonariusz zakończył leczenie po przebytym w 2007 r. urazie wielomiejscowym, co potwierdza zaświadczenie lekarskie załączone do akt, natomiast po zerwaniu przyczepu mięśnia dwugłowego ramienia lewego leczenie zakończono [...] czerwca 2011 r., co również potwierdza zaświadczenie lekarskie.
W związku z powyższym CKL - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich - podtrzymała ustalenia dokonane przez organ I instancji.
W wyniku skargi M. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od powyższego orzeczenia CKL, Sąd ten wyrokiem
z 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1280/20 uchylił zaskarżone orzeczenie z [...] marca 2020 r., nr [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że za trafne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdy chodzi o obowiązek właściwego wyjaśnienia sprawy. Proces dokonywania ustaleń i formułowania konkluzji powinien być odzwierciedlony w uzasadnieniu decyzji. Uchybienie wymaganiu, co do treści uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.) czyni zasadnym zarzut naruszenia przepisów postępowania, wymagających dokonania - przed orzekaniem - prawidłowych ustaleń faktycznych (art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.). Nie jest bowiem możliwa sądowa kontrola legalności orzeczenia, gdy z jego uzasadnienia nie wynikają motywy, jakimi kierował się organ administracji, rozpoznając sprawę. Orzeczenie tego rodzaju w istocie nie poddaje się kontroli sądowej. Dokonywanie z kolei własnych ustaleń przez Sąd skutkowałoby naruszaniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) oraz reguły badania sprawy w jej istotnych aspektach przez Sąd po rozpoznaniu
w postępowaniu administracyjnym. Dopiero rozstrzygnięcie, będące następstwem rozpatrzenia sprawy w dwu instancjach, może podlegać kontroli sądu administracyjnego.
Wskazując na powyższe, Sąd uznał, że z uwagi na zdawkową argumentację organu zawartą w uzasadnieniu skarżonego aktu, co do zakwalifikowania skarżącego funkcjonariusza - na mocy art. 6 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich - do kategorii B
i uznania, że jest on zdolny do służby z ograniczeniem, niemożliwym jest dokonanie przez Sąd oceny słuszności danego rozstrzygnięcia. Dopiero zawarcie przez organ szczegółowego uzasadnienia podjętej decyzji - z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy i po przytoczeniu motywów, jakimi kierował się zakwalifikowując funkcjonariusza do danej kategorii - umożliwi Sądowi kontrolę podjętego aktu pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa materialnego.
Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, CKL ponownie rozstrzygając sprawę orzeczeniem z [...] marca 2022 r. wskazała, że rozpoznając odwołanie M. G. z [...] stycznia 2022 r. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nr. [...] orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu powyższego orzeczenia organ odwoławczy wskazał jednak, że przedmiotowym orzeczeniem rozpoznał odwołanie M. G. z [...] stycznia 2022 r. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych ale o numerze innym niż oznaczone
w komparycji a mianowicie - [...].
Od powyższego orzeczenia skargę do tutejszego Sądu wywiódł M. G. wnosząc o jego uchylenie, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:
1. przepisów prawa procesowego, a to:
a) art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
b) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności kompletnej i aktualnej dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia M. G.;
c) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu decyzji, przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - w tym przede wszystkim dokumentacji medycznej oraz wskazanie w treści orzeczenia błędnego numeru decyzji - [...] - o której brzmieniu nie ma wiedzy M. G., co budzi wątpliwości co do ustalenia, czy przedmiotem rozpoznania była sprawa M. G. czy też innej - obcej osoby;
d) art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych poprzez utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia organu I instancji;
e) art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w z zw. z art 6 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a., 11 K.p.a. i art. 13 K.p.a. poprzez naruszenie przez organ zasady praworządności i pogłębiania zaufania oraz wbrew zasadzie polubownego rozstrzygania kwestii spornych poprzez trzykrotne wydanie rozstrzygnięcia przez tego samego członka Rejonowej Komisji Lekarskiej lek. med. A. K. w sprzecznym brzmieniu - uznając M. G. za niezdolnego do pracy Policji oraz uznając M. G. za zdolnego do służby w Policji;
2. przepisów prawa materialnego, a to:
a) Działu XV rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa z dnia 11 października 2018 r. poprzez uznanie M. G. za zdolnego do służby w Policji przy jednoczesnym stwierdzeniu u niego zaburzeń nerwicowo - depresyjnych i lękowych mieszanych;
b) art. 19 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin z dnia 18 lutego 1994 r. poprzez odmowę M. G. prawa do renty inwalidzkiej w sytuacji spełniania przez niego przesłanek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 929/22 uchylił zaskarżone orzeczenie CKL z [...] marca 2022r. o nr [...].
Uzasadniając wyrok Sąd wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy przedmiotem skarżonego rozstrzygnięcia było odwołanie M. G. z [...] stycznia 2022 r. od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nr [...] czy nr [...].
W ocenie Sądu na tak postawione pytanie nie sposób udzielić jednoznacznej odpowiedzi, gdyż inne orzeczenie (o innym numerze) zostało bowiem powołane
w komparycji, do której odnosi się sentencja, a inne orzeczenie (o innym numerze) zostało powołane w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, co sprawia, że nie jest możliwym ustalenie ponad wszelką wątpliwość, którego orzeczenia organu I instancji dotyczy skarżone rozstrzygnięcie. Sąd administracyjny nie został zaś powiadomiony przez organ o ewentualnym fakcie wydania postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej.
W związku z powyższym, uznając, że skarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli sądowej, gdyż nie jest wiadomym jakiego rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego dotyczy, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.
Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, CKL po ponownej analizie akt sprawy i odwołania skarżącego z [...] stycznia 2022 r. wydała orzeczenie z [...] kwietnia 2022 r., w którym utrzymała w mocy orzeczenie [...] z [...] października 2021 r. Uzasadniając swoje stanowisko CKL podniosła, że po zapoznaniu się z obszerną dokumentacją orzeczniczą postanowiła utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie na mocy którego skarżącemu przyznano kategorię B - zdolny do służby w Policji
z ograniczeniem z uwagi na stwierdzone schorzenia.
Odnosząc się do twierdzeń zawartych w skardze CKL stwierdziła, że stanowią one polemikę skarżącego z orzeczeniem RKL co do zdolności do służby w Policji. Organ odwoławczy wskazał, że komisje lekarskie w zakresie określenia zdolności do służby muszą orzekać zgodnie z wiedzą medyczną i obowiązującymi przepisami, zaś subiektywne odczucia skarżącego na temat jego stanu zdrowia, z punktu widzenia orzeczniczego, nie mają istotnego wpływu na ustalenie kategorii zdolności do służby.
Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, że w jego sprawie trzykrotnie orzekał ten sam lekarz - członek Rejonowej Komisji Lekarskiej (tj. lek. med. A. K.), co stanowi naruszenie,
w szczególności art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., w związku z art. 6 K.p.a. w zw. z art 8 K.p.a., 11 K.p.a. i art. 13 K.p.a., że komisje lekarskie co do zasady działają jako organy kolegialne, a tym samym obecność tego samego lekarza orzecznika w toku prowadzonych postępowań orzeczniczych nie oznacza, iż zostały naruszone obowiązujące w tym zakresie przepisy, w tym podnoszony przez skarżącego art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.
Organ odwoławczy podkreślił, że przepis ten nie ma zastosowania do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego, tj. tak jak w nin. sprawie.
Od powyższego orzeczenia CKL skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie:
1. przepisów prawa procesowego, tj:
a) art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do
dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
b) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności kompletnej i aktualnej dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia M. G.;
c) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu decyzji, przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - w tym przede wszystkim dokumentacji medycznej;
d) art. 47 ust 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich poprzez utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia organu I instancji;
e) art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w z zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a. i art. 13 K.p.a. poprzez naruszenie przez organ zasady praworządności i pogłębiania zaufania oraz wbrew zasadzie polubownego rozstrzygania kwestii spornych poprzez ponowne wydanie uprzednio uchylonego orzeczenia CKL przez ten sam skład orzekający - lek. med. G. W., lek. med. A. K., lek, med. B. S. - co nasuwa wątpliwości strony w zakresie bezstronnego
i wnikliwego przeanalizowania sprawy, a nie wyłącznie "przepisania" poprzedniej treści orzeczenia - co sugeruje również błędna data orzeczenia jako [...] kwietnia 2022 r. - odnosząca się do wyroku WSA w Warszawie z daty późniejszej.
2. przepisów prawa materialnego, tj.:
a) Działu XV rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa z dnia 11 października 2018 r. poprzez uznanie M. G. za zdolnego do służby w Policji przy jednoczesnym stwierdzeniu u niego zaburzeń nerwicowo - depresyjnych i lękowych mieszanych;
b) art. 19 ust. 1 w zw. z art. 20 ust 1 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin z dnia 18 lutego 1994 r. poprzez odmowę M. G. prawa do renty inwalidzkiej w sytuacji spełniania przez niego przesłanek.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o:
1) zmianę kwestionowanego postanowienia organu odwoławczego poprzez ustalenie wobec niego braku zdolności do służby w Policji, ale zdolności do pracy, co uzasadnia orzeczenie trzeciej grupy inwalidzkiej;
2) zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1222/22 uchylił zaskarżone orzeczenie CKL z [...] kwietnia 2023 r. o nr [...]. Uzasadniając wyrok Sąd wskazał, że pomimo jednoznacznego i wyraźnego sformułowania wytycznych dla organu przy ponownym badaniu sprawy, tj. odwołania od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] Nr [...], CKL w zaskarżonym orzeczeniu z [...] kwietnia 2022 r. w dalszym ciągu, poza ogólnikowym stwierdzeniem, iż ""po zapoznaniu się z dokumentacją orzeczniczą postanowiła utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie", gdyż "wnikliwie przeanalizowała całość zgromadzonej dokumentacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia do ponownego rozpatrzenia", nie wskazała jednak dlaczego uznano, że skarżący został zakwalifikowany do kategorii "B" zdolności do służby lub pracy - zdolny do służby z ograniczeniem.
Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich w zakresie nieuregulowanym w u.k.l., stosuje się przepisy K.p.a. Z ww. przepisu wynika więc, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami K.p.a. i ma swój autonomiczny byt prawny, znajdując swoje umocowanie w u.k.l. Niemniej, zgodnie z ww. art. 4 u.k.l, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy K.p.a.
Sąd wskazał, że organy władzy publicznej przy wydawaniu orzeczeń wskazanych w art. 39 i w art. 47 u.k.l. zobowiązane są przede wszystkim, zgodnie
z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, działać na podstawie
i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest art. 6 K.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.
Sąd stwierdził ponadto, że skoro orzeczenia CKL stanowią decyzje administracyjne, rozstrzygające o uprawnieniach funkcjonariusza (lub kandydata) do pełnienia służby, powinny spełniać minimalne standardy decyzji obowiązujące
w demokratycznym państwie prawnym. Standardy te są jednoznacznie określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 K.p.a.). Z tego powodu konieczne było więc wnikliwe uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia przez CKL, pod kątem tego czy rzeczywiście - jak twierdzi skarżący - doszło do naruszenia Działu XV rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa z dnia 11 października 2018 r. poprzez uznanie M. G. za zdolnego do służby w Policji przy jednoczesnym stwierdzeniu u niego zaburzeń nerwicowo - depresyjnych i lękowych mieszanych.
Sąd podniósł, że nie może wyręczyć organu administracyjnego w tej kwestii, gdyż ustawodawca, określając w u.k.l. tryb postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, przesądził, iż to komisje lekarskie, a nie sądy administracyjne, oceniają, na podstawie badań, zdolność fizyczną
i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in. orzekają o tym, czy niezdolność do służby z powodu choroby pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie badań medycznych oraz właściwe do wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również o stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą. Dlatego też prawidłowe skonstruowanie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia CKL jest istotne zarówno, z uwagi na art. 107 § 1 i 3 K.p.a., ale i ze względu na zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.) i zasadę zaufania do organów administracyjnych (art. 8 K.p.a.), jak również ze względu na argumentację zawartą przez skarżącego w odwołaniu oraz powieloną
i wzbogaconą w skardze.
Reasumując tę część rozważań, Sąd stwierdził, że CKL, jako organ odwoławczy, nie wyjaśniając wszystkich istotnych w sprawie okoliczności i nie prezentując
w uzasadnieniu orzeczenia pełnych motywów swojego stanowiska, które pozwoliłyby ocenić prawidłowość wydanego orzeczenia, naruszyła art. 8, art. 11 i art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w związku z art. 4 u.k.l. oraz w związku z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, gdyż mimo związania oceną prawną wyrażoną w omówionym wcześniej wyroku w sprawie II SA/Wa 1280/20, nie dostosowała się do obowiązku pełnego przedstawienia motywów swojego rozstrzygnięcia i tym samym uniemożliwiła Sądowi kontrolę podjętego aktu pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa materialnego. Uchybienia powyższe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni determinowały treść wydanego w sprawie orzeczenia CKL, które na tym etapie postępowania należy ocenić jako dowolne i przedwczesne. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w z zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a., 11 K.p.a. i art. 13 K.p.a., które skarżący upatruje w wydaniu uprzednio uchylonego orzeczenia CKL przez ten sam skład orzekający. Podkreślił przy tym, że zarzut ten był już podniesiony na etapie skargi przed Sądem w sprawie II SA/Wa 1280/20 oraz, że Sąd ten przesądził, iż nie było przesłanek procesowych, wbrew wywodom skargi, do wyłączenia lekarza orzecznika, który dwukrotnie brał udział w rozpoznawaniu sprawy funkcjonariusza i dokonał dwóch różnych ocen jego zdolności do pełnienia służby. Będąc związany taką oceną prawną także w niniejszej sprawie, Sąd dodatkowo wyjaśnił, że intencją wprowadzenia zarówno art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l., jak i art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. było uniknięcie sytuacji, w której ten sam pracownik orzekałby w sprawie i rozpoznawał środek zaskarżenia od decyzji,
w wydaniu której brał udział. Oba ww. przepisy mają stanowić gwarancję bezstronnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji,
a także przez organ, jak również chronić bezstronność i obiektywizm orzekania. Nie można bowiem akceptować sytuacji, w której pracownik biorący udział w wydaniu zaskarżonej decyzji następnie będzie brał udział w postępowaniu, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji. Przesłanka wyłączenia pracownika organu wiąże się więc bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji,
w której wydaniu brała udział. Wbrew jednak stanowisku skarżącego art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. nie odnosi się do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z: 7 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 570/18 - LEX nr 2757057; 28 października 2019 r. sygn. akt II OSK 1157/19 - LEX nr 2783489; 26 października 2017 r. sygn. akt II OSK 3003/15).
Sąd stwierdził ponadto, że ww. przepisy - art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l. i art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. - stosuje się do sytuacji, gdy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest
w trybach nadzwyczajnych (por. wyroki NSA z: 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1993/14; 12 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2469/15; 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 135/15). Tym samym, wbrew stanowisku skarżącego, ww. przepisy - art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l. i art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. - nie będą więc naruszone, gdy ten sam pracownik uczestniczy w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, a następnie wskutek jej uchylenia przez sąd administracyjny bierze udział w wydaniu kolejnego rozstrzygnięcia przez ten organu. Taka sytuacja faktyczna nie wyczerpuje znamion ani art. 40 ust. 2 pkt 1 u.k.l. ani art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Nie było zatem podstaw do uznania ww. zarzutu za zasadny.
W konkluzji uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia wskazał, że CKL, rozpoznając sprawę ponownie, zobowiązana będzie uwzględnić przedstawione wyżej rozważania
i ocenę Sądu, co do wymogów należytego uzasadnienia orzeczenia w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego do służby w Policji.
Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku, CKL ponownie rozstrzygając sprawę wskazanym na wstępie niniejszego uzasadnienia Sądu orzeczeniem z [...] września 2024 r. nr [...], po raz kolejny utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku sygn. akt II SA/Wa 1222/23 uznał, że skarga M. G. zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty poniesione
w skardze zostały uznane za zasadne. CKL podniosła, że zgodnie ze wskazaniem Sądu odnosi się do punktu 11.3 części A orzeczenia organu I instancji, w którym RKL rozpoznała: "Zaburzenia neurasteniczne, nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne" i zgodnie z § 86 p 1 wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie, którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 września 2023 r. w sprawie wykazu chorób
i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U.
z 2023 r. poz. 2392) zakwalifikowała skarżącego do kategorii A zdolności do służby.
Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z powyższym wykazem przy rozpoznaniu zaburzeń neurastenicznych, nieznacznie upośledzających zdolności adaptacyjne w kolumnie 5, według której są oceniani funkcjonariusze Policji widnieje tylko i wyłącznie kategoria A zdolności do służby, dlatego też, w przypadku takiego rozpoznania nie można orzec kategorii innej niż A. Rozpoznanie to postawione zostało przez RKL na podstawie badania własnego, konsultacji [...] z dnia [...] lipca 2021 r. oraz analizy dokumentacji z leczenia w [...]. Z historii zdrowia i choroby z [...] ZOZ S. P. w [...] wynika, że orzekany po raz pierwszy zgłosił się do [...]
w dniu [...] lutego 2018 r., rozpoznano wówczas F32 - Epizod depresyjny i zalecono [...] 75mg ( 0-0-1, w dniu [...] marca 2018 r. zwiększono dawkę [...] do 150 mg 0-0-1. Następnie w dniu [...] czerwca 2018 r. dołączono do leczenia [...] 10 mg 1-0-0. W dniu [...] października 2018 r. wydano skierowanie do psychologa przy leczeniu jak wyżej. W dniu [...] listopada 2018 r. dołączono do leczenia farmakologicznego [...] 10 mg 0-0-1, w tym dniu miała też miejsce pierwszorazowa rozmowa terapeutyczna
z psychologiem. W dniu [...] stycznia 2019 r. dołączono [...] 10 mg 1-0-0. W dniu [...] stycznia 2019 r. psycholog obok epizodu depresyjnego F32 rozpoznał zaburzenia adaptacyjne F43.2. W dniu [...] stycznia 2019 r. dołączono [...] 50mg 1-0-0. W dniu [...] maja 2019 r. zmodyfikowano leczenie [...] do 150 mg 0-0-1 [...] 10 mg 0-0-1 ½
i [...] 75 mg 1-0-0 i rozpoznano F32.1 epizod depresyjny umiarkowany. (Rozpoznanie F32.1 widnieje w dokumentacji już w kwietniu 2019 r., ale ze względu na brak podpisu pod wyżej wymienionym wpisem nie jest to brane pod uwagę przez CKL). W dniu [...] czerwca 2019 r. konsultujący z ramienia RKL [...] rozpoznała: "Epizod depresyjny umiarkowany." W dniu [...] listopada 2019 r. konsultująca z ramienia RKL lekarz [...] rozpoznała: "Zaburzenia nerwicowe depresyjne i lękowe mieszane." W dniu [...] grudnia 2019 r. ponownie zmieniono leczenie na [...] do 150mg 0-0-1 [...] 30mg 1-0-0 i [...] 300mg 2x1 i kontynuowano terapię psychologiczną.
W kwietniu 2020 r. orzekany zgłosił poprawę samopoczucia. W dniu [...] lipca 2020 r. odstawiono [...]. W dniu [...] lutego 2021 r. czytamy: "Pacjent czuje się lepiej, nie jest drażliwy ani impulsywny (...) zalecenia [...] 0,3 1-0-0." Ostatnia załączona do akt sprawy dokumentacja z leczenia [...] pochodzi z [...] maja 2021 r.
i zaopatrzona jest kodem F32 - epizod depresyjny, lek jak wyżej cyt.: "Czuje się dobrze, nerwów nie ma. Nastrój dobry, wahania nastroju nie ma, sen dobry. Czuje się dobrze, nie narzeka."
CKL wskazała, że jak wynika z powyższego, skarżący przebył w latach 2019 - 2021 epizod depresyjny, którego umiarkowane nasilenie w 2019 r. kwalifikowało go do kategorii zdrowia C. Następnie wraz z poprawą i zmniejszeniem nasilenia objawów
w 2020 r. stan zdrowia skarżącego uzasadniał przyznanie kategorii B, aby w 2021 r. poprawić się na tyle, by możliwe było przyznanie kategorii A.
W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego ustalenia orzecznicze zawarte w punkcie 11.3 części A przedmiotowego orzeczenia przez RKL są słuszne
i zgodne z obowiązującym aktem prawnym, a w sprawie nie doszło do naruszenia Działu XV rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa z dnia 11 października 2018 r.
Odnosząc się do twierdzeń zawartych odwołaniu, CKL wskazała, że komisje lekarskie w zakresie określenia zdolności do służby muszą orzekać zgodnie z wiedzą medyczną i obowiązującymi przepisami a subiektywne odczucia orzekanego na temat jego stanu zdrowia, z punktu widzenia orzeczniczego, nie mają istotnego wpływu na ustalenia komisji lekarskiej. Rozstrzygnięcie RKL zostało postawione na podstawie dokumentacji medycznej zebranej w sprawie. Ponadto komisje lekarskie działają jako organy kolegialne, a tym samym obecność tego samego lekarza orzecznika w toku prowadzonych postępowań orzeczniczych nie oznacza, że zostały naruszone obowiązujące w tym zakresie przepisy, w szczególności art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.
Organ odwoławczy zauważył, że RKL w punkcie 11.1 części A orzeczenia Nr [...] z [...] października 2021 r. rozpoznała u skarżącego nadciśnienie tętnicze okresu I i zgodnie z § 51 p 1 wykazu chorób i ułomności, wraz
z kategoriami zdolności do służby, na; podstawie którego jest wydawane orzeczenie
o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2392) nadała kategorię B - zdolny do służby
z ograniczeniem.
CKL wskazała, że zgadza się zarówno z ww. rozpoznaniem, jak i kwalifikacją prawną. Nadciśnienie tętnicze ogranicza zdolność skarżącego do służby w Policji, ale nie ogranicza zdolności do służby na zajmowanym stanowisku. Jak wynika z badania komisyjnego RKL w dniu [...] października 2021 r. skarżący przyjmuje jeden lek [...] 10 mg i nie kontroluje ciśnienia tętniczego. W tym dniu wartości RR: [...], [...]. RKL w punkcie 11.3 części A orzeczenia Nr [...] z [...] października 2021 r. rozpoznała Hiperlipidemię mieszaną i zgodnie z § 44p 1 wyżej cytowanego wykazu nadała kategorię A - zdolny do służby. Organ odwoławczy zgadza się zarówno z rozpoznaniem, jak i kwalifikacją prawną. W ocenie rozpoznań postawionych
w punktach 11.1 i 11.3 części A przedmiotowego orzeczenia CKL wzięła pod uwagę dokumentację z leczenia w NZOZ Przychodnia lekarza rodzinnego "[...]". CKL zgadza się także z rozpoznaniem i kwalifikacją prawną rozpoznania postawionego
w punkcie 11.4 części A orzeczenia. Uraz ścięgna przebyty w 2010 r. po leczeniu operacyjnym w dniu [...] lipca 2021 r. pozostawił następstwa pod postacią zaburzeń czucia palców III i IV dystalnie (konsultacja neurologiczna z [...] lipca 2021r.) i 5 -stopniowym ograniczeniem wyprostu stawu łokciowego, co nie ogranicza funkcji kończyny (konsultacja ortopedyczna z dnia [...] lipca 2021 r.). CKL zgadza się także
z rozpoznaniami postawionymi w punktach 11.5 i 11.6. części A przedmiotowego orzeczenia, które wygojone bez następstw, co potwierdzają: konsultacja neurologiczna z [...] lipca 2021 r., konsultacja ortopedyczna z [...] lipca 2021r., RTG z [...] czerwca 2007 r., CT z [...] lipca 2007r., wobec czego pozostają bez kwalifikacji prawnej. CKL zgadza się także z pozostałymi ustaleniami orzeczniczymi RKL.
Reasumując CKL wskazała, że wnikliwie przeanalizowała całość zgromadzonej dokumentacji nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia organu I instancji.
Pismem z 19 listopada 2024 r. skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji ww. rozstrzygnięcie organu odwoławczego z [...] września 2024 r. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:
I. przepisów prawa procesowego:
1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy,
w szczególności niezbadanie pełnej, aktualnej i kompletnej dokumentacji medycznej skarżącego, poprzestanie na ustaleniach dokonanych w postępowaniu przed uchyleniem decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak również niepełne
i lakoniczne uzasadnienie w zakresie postępowania dowodowego;
2. art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich poprzez utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia organu I instancji;
3. art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 8, art. 11 i art. 13 K.p.a. poprzez naruszenie przez organ zasady praworządności i pogłębiania zaufania poprzez ponowne wydanie decyzji przez tego samego członka komisji lekarskiej - lek. med. B.S..
II. przepisów prawa materialnego, tj. Działu XV rozporządzenia ministra spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa z dnia 11 października 2018 r. poprzez błędną kwalifikację schorzeń skarżącego i uznanie go za zdolnego do służby w Policji pomimo cierpienia na zaburzenia nerwicowo-depresyjnych i lękowych mieszanych.
W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę przedmiotowego orzeczenia organu odwoławczego poprzez ustalenie wobec skarżącego braku zdolności do służby w Policji przy jednoczesnej zdolności do pracy, tj. orzeczenia trzeciej grupy inwalidzkiej. Nadto wniósł o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ skupia się w uzasadnieniu na sztywnym szeregowaniu schorzeń co do różnych kategorii osób podlegającym ocenie, podczas gdy powyżej opisana jednoznaczna kwalifikacja stanowi błędne przypisanie stanu zdrowia skarżącego do kategorii, bez uwzględnienia nasilenia oraz wpływu na jego codzienne funkcjonowanie. Stan zdrowia skarżącego wykazuje wyższe niż nieznaczne upośledzenie zdolności adaptacyjnych, a cytowane w uzasadnieniu wywiady należy oceniać nie w oderwaniu jako ocenę stanu zdrowia, jak zostały zaprezentowane, a jako opis reakcji skarżącego na wielomiesięczne leczenie farmakologiczne skutkujące polepszeniem, ale w porównaniu do pierwotnego zaostrzenia z początków leczenia.
W ocenie skarżącego organ dokonał również pozornej wszechstronnej oceny materiału dowodowego poprzez skupienie swoich działań również poprzez rozszerzenie na łamach uzasadnienia innych pomniejszych schorzeń skarżącego, które zostały zgłoszone celem wykazania pełnej historii chorobowej, przy jednoczesnej świadomości, że zaburzenia natury psychicznej stanowią kluczowy aspekt stanowiący
o niemożliwości dalszego pełnienia służby.
Skarżący wskazał nadto, że ponownie wśród członków komisji wydającej orzeczenie znalazł się lekarz orzekający wcześniej w sprawie - lek. med. B.S.. Powyższe budzi wątpliwości, czy postępowanie, szczególnie ocena dowodów została dokonana w sposób wszechstronny i w oparciu o fakty, a nie na podstawie poprzednio uzyskanej wiedzy o sprawie.
W konkluzji autor skargi stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności materiał w postaci dokumentacji medycznej niewątpliwie wskazuje na zasadność uznania skarżącego za niezdolnego do służby w Policji.
Z upływem czasu stan zdrowia skarżącego nie uległ bowiem istotnej poprawie,
a wyłącznie stabilizacji za pomocą wielomiesięcznej intensywnej terapii farmakologicznej i pozostawania pod stałą opieką lekarską. W związku z powyższym skargę należy więc uznać za zasadną
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty skargi za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).
Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia rozważań zauważenia wymaga, że Sąd w nin. sprawie, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., działa w warunkach związania przytoczonymi w tzw. części historycznej ocenami prawnymi wyrażonymi w uzasadnieniach wyroków w sprawach
o sygn. akt II SA/Wa 1280/20 z 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 929/22 z 10 listopada 2022 r. oraz sygn. akt II SA/WA 1222/23 z 13 listopada 2023 r.
Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią
z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych
i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3).
Komentowany przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.
Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza więc, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 i z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12). Reasumując powyższe, zarówno organy administracyjne, których działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, są związane oceną prawną
i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał.
W tym kontekście, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający
w niniejszej sprawie nie stwierdza zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w ww. wyrokach tutejszego Sądu.
Powyższe oznacza, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu przytoczonych wyżej wyroków oraz, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonymi tamże poglądami, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie.
Inaczej określając, rzeczą Sądu w niniejszej sprawie jest więc zbadanie,
w pierwszej kolejności czy organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zastosował się do wiążących wskazań zawartych w wymienionych wyrokach ocen prawnych.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, CKL w zaskarżonym obecnie orzeczeniu z [...] września 2024 r., wbrew zarzutowi skargi, w wystarczający
i przekonywujący sposób wskazała dlaczego uznano, że skarżący został zakwalifikowany do kategorii "B" zdolności do służby lub pracy - zdolny do służby
z ograniczeniem. Organ odwoławczy wyjaśnił wszystkie istotne w sprawie okoliczności przedstawiając w uzasadnieniu orzeczenia motywy swojego stanowiska. W sprawie nie doszło więc do takiego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ten nie naruszył również przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone orzeczenie CKL zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.
Przede wszystkim zauważyć należy, że z zaskarżonego orzeczenia wynika, iż CKL uznała za prawidłowe ustalenia dotyczące stanu zdrowia skarżącego zawarte
w orzeczeniu RKL, w którym stwierdzono m.in.: nadciśnienie tętnicze okresu I (§ 51 p. 1, r. 5, kat. B), zaburzenia neurasteniczne, nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne (§ 86 p. 1, r. 5, kat. A). Skarżącego zakwalifikowano do kategorii zdrowia "B" - zdolny do służby w Policji z ograniczeniem, zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku i nie zaliczono do jednej z grup grupy inwalidzkich (żadna grupa). Powyższe zostało zaś w szeroki sposób opisane w części historycznej niniejszego uzasadnienia wyroku.
CKL wyjaśniła, że skarżący przebył w latach 2019 - 2021 epizod depresyjny, którego umiarkowane nasilenie w 2019 r. kwalifikowało go do kategorii zdrowia C. Następnie wraz z poprawą i zmniejszeniem nasilenia objawów w 2020 r. stan zdrowia skarżącego uzasadniał przyznanie kategorii B, aby w 2021 r. poprawić się na tyle, by możliwe było przyznanie kategorii A. W związku z powyższym ustalenia orzecznicze organu I instancji zawarte w punkcie 11.3 części A jego orzeczenia przez RKL są słuszne i zgodne z obowiązującym aktem prawnym, a w sprawie nie doszło do naruszenia Działu XV rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji
w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa z dnia 11 października 2018 r. Komisje lekarskie w zakresie określenia zdolności do służby muszą orzekać zgodnie z wiedzą medyczną
i obowiązującymi przepisami. Subiektywne zaś odczucia skarżącego na temat jego stanu zdrowia, z punktu widzenia orzeczniczego, nie mają istotnego wpływu na ustalenie kategorii zdolności do służby. Zasadne było więc utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji, a tym samym wbrew zarzutowi skargi nie doszło do naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich.
Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw.
z art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a. i art. 13 K.p.a. zauważyć zaś należy, że tutejszy Sąd już
w poprzednio wydanym wyroku w niniejszej sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1222/23 z 13 listopada 2023 r. nie znalazł podstaw do uwzględnienia ww. zarzutu, co też wyżej już opisano w części historycznej niniejszego uzasadnienia.
Sąd zdaje sobie sprawę, że skarżący ma prawo do własnych odczuć, przemyśleń na temat własnego stanu zdrowia, jednakże dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie, należącym do kognicji sądu administracyjnego, kwestie te nie miały znaczenia i nie mogły wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia.
Wyjaśnić bowiem należy, że kontrola orzeczeń komisji lekarskich przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny
z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Sąd administracyjny nie jest władny aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.