II SA/WA 1988/24

II SA/Wa 1988/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Danuta Kania /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6246 Orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w warunkach działania prądu elektrycznego oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. S. (dalej: "Skarżąca") jest orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "CWKL", "Komisja II instancji") z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w warunkach działania prądu elektrycznego.
Z akt sprawy wynika, że szer. A. S. w dniu [...] kwietnia 2024 r. została skierowana przez Dowódcę [...] Batalionu [...] ([...]) w celu orzeczenia o zdolności do pełnienia służby wojskowej w warunkach działania prądu elektrycznego.
Orzeczeniem z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] (dalej: "RWKL", "Komisja I instancji") działając na podstawie art. 190 ust. 1, ust. 6 pkt 1, ust. 10 w związku z art. 821 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248), § 4 ust. 2-12 oraz ust. 14 i 15, § 7 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. 2012 poz. 1013 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MON z dnia 24 sierpnia 2012 r." oraz § 2 pkt 1, § 10 oraz § 11 ust. 1 i 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2024 r., poz. 466 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MON z dnia 25 marca 2024 r.", określiła, że A. S. jest niezdolna do zawodowej służby wojskowej w warunkach działania prądu elektrycznego (kategoria N, zał. 1, grupa V).
RWKL rozpoznała u skarżącej: 1) świeżo wykrytą nieleczoną nadczynność tarczycy - § 53 pkt 4; 2) obniżenie ostrości wzroku oka lewego (Vod=0,8; Vos=0,5) - § 13 pkt 1; 3) tatuaże - § 2 pkt 8.
RWKL stwierdziła, że rozpoznane schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową, a Skarżącej nie zalicza się do żadnej grupy inwalidztwa.
W uzasadnieniu orzeczenia RWKL wskazała, że rozpoznanie wymienione w punkcie 1 powoduje niezdolność Skarżącej do pełnienia zawodowej służby wojskowej w warunkach działania prądu elektrycznego, na podstawie Zał. Nr 1 ww. w grupie badanych V.
Pismem z dnia 5 sierpnia 2024 r. A. S. wniosła odwołanie od ww. orzeczenia wskazując, że wydane rozstrzygnięcie skłoniło ją do podjęcia natychmiastowego leczenia i poddania się konsultacjom lekarskim. Zaznaczyła, że wykonała badania krwi, a po uregulowaniu hormonu tarczycy chciałaby ponownie stanąć przed komisją lekarską.
Do odwołania załączyła Kartę wizyty w gabinecie diabetologiczno-endokrynologicznym z dnia 1 sierpnia 2024 r. oraz wyniki badania krwi (TSH, FT4).
CWKL orzeczeniem z dnia [...] września 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazała, że RWKL w [...] prawidłowo ustaliła niezdolność do służby w warunkach działania prądu elektrycznego, orzekając Kategorię N - Zał. 1, Grupa V.
RWKL przeprowadziła wszelkie stosowne badania i konsultacje specjalistyczne, celem określenia zdolności do tej służby, tj. badania laboratoryjne w tym badanie na obecność substancji psychoaktywnych w moczu, EKG, RTG klp. i kręgosłupa, konsultacje specjalistyczne w tym internistyczną, psychologiczną, psychiatryczną i endokrynologiczną. Na podstawie wywiadu, podczas którego Skarżąca oświadczyła, że aktualnie nie leczy się z powodu żadnych schorzeń, nie przyjmowała żadnych leków wymienionych w kwestionariuszu, co potwierdziła własnoręcznym podpisem, oraz na podstawie wykonanych badań i konsultacji lekarskich, lekarz orzecznik - uwzględniając wyniki badań wykonanych w dniu 13 czerwca 2024 r.: TSH 0,0068 mcIU/ml (norma: 0,27 - 4,20) i w dniu 26 czerwca 2024r.: TSH <0,0083 mcIU/ml (norma: 0,35 - 4,94), FT3 4,36 pg/ml (norma: 1,71-3,71) i FT4 w granicach normy, anty-TPO 442,32 IU/ml (norma: <5,61), anty-TG 1780,35 lU/ml (norma: 4,11) TRAB w granicach normy oraz badaniu USG tarczycy z dnia 2 lipca 2024 r. - stwierdził: tarczyca o obniżonej, niejednorodnej echogeniczności, zatartych obrysach, wzmożonego unaczynienia w miąższu i rozpoznał: subkliniczną nadczynność tarczycy oraz konieczność wykonania dalszej okresowej diagnostyki celem ustalenia sposobu leczenia schorzenia gruczołu tarczowego.
Zdaniem CWKL, RWKL prawidłowo przypisała schorzeniu - opisanemu w punkcie 1 rozpoznania - § 53 pkt 4, uznając z tego powodu orzekaną za niezdolną do służby w warunkach działania prądu elektrycznego i ustaliła Kategorię N - Zał. 1 Grupa V (kolumna 8 wykazu) według rozporządzenia MON z dnia 25 marca 2024 r. Prawodawca nie przewidział bowiem innej możliwości kwalifikacji tego schorzenia.
Pozostałe rozpoznania w punktach 2 i 3 nie powodują aktualnie niezdolności do pełnienia służby w warunkach działania prądu elektrycznego.
CWKL zaznaczyła przy tym, że dokumentacja nadesłana przez Skarżącą za odwołaniem od orzeczenia RWKL w pełni potwierdza rozpoznane schorzenie tarczycy.
Uwzględniając powyższe CWKL nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania. Podkreśliła, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu orzeczniczym, na podstawie wywiadu lekarskiego, powtórzonych badań celem potwierdzenia nadczynności tarczycy i konsultacji specjalistycznych oraz zgromadzonej, bogatej dokumentacji, potwierdzonej w toku dalszego postępowania, w oparciu o aktualną wiedzę medyczną z zakresu m.in. endokrynologii oraz obowiązujące przepisy orzecznicze, a w trakcie jego redagowania nie pominięto żadnych istotnych faktów i wiarygodnych argumentów, właściwie ustalając rozpoznanie, przypisując im stosowną kwalifikację oraz konieczność przeprowadzenia dalszej specjalistycznej pogłębionej diagnostyki i leczenia w ramach NFZ pod kontrolą lekarza endokrynologa w zakresie stwierdzonej nadczynności tarczycy w przebiegu AZT.
Pismem z dnia 24 października 2024 r. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie CWKL z dnia [...] września 2024 r. nr [...] zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie:
- art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w sposób niebudzący wątpliwości oraz niewyczerpujące i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, jak również dowolną ocenę materiału dowodowego, a przez to prowadzenie postępowania w sposób nieprowadzący do pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa tj. poprzez uznanie, iż stan zdrowia skarżącej mimo epizodycznych wyników badań i obecnego braku nieprawidłowych wyników kwalifikuje ją z § 53 pkt 4 rozporządzenia MON z dnia 25 marca 2024 r., gdy jej stan zdrowia na chwilę badania mógłby być maksymalnie zakwalifikowany z § 53 pkt 8 ww. rozporządzenia, a tym samym błędne ustalenie niezdolności do służby wojskowej,
- art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób precyzyjny przesłanek, jakimi kierował się organ administracyjny przy wydaniu przedmiotowej decyzji w szczególności przyczyn dlaczego Skarżąca nie została zakwalifikowana do § 53 pkt 8 rozporządzenia MON z dnia 25 marca 2024 r. pomimo tego, iż podwyższone wyniki miały charakter epizodyczny, Skarżąca nigdy się nie miała problemów z tarczycą, nie rozpoznano u niej choroby nadczynności tarczycy ICD E.05 (nadczynność tarczycy) a jedynie ICD E.07.9 (inne choroby tarczycy), nigdy się nie leczyła a w chwili obecnej wyniki bez leczenia nie wykazują nadczynności tarczycy; tym samym ustalenie nadczynności tarczycy o charakterze przewlekłym było nieprawidłowe i przedwczesne, nieuzasadnione i nieoparte o materiał dowodowy,
- § 53 pkt 8 rozporządzenia MON z dnia 25 marca 2024 r. poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, iż stan zdrowia Skarżącej maksymalnie kwalifikuje się do ww. przepisu (ICD E.07.9).
Skarżąca zarzuciła również błąd w ustaleniach faktycznych polegających na tym, iż u rozpoznano u niej nadczynność tarczycy (ICD:10, E05), podczas gdy w rzeczywistości rozpoznano chorobę tarczycy kwalifikowaną (E07.9, tj. choroby tarczycy nieokreślone), a tym samym dokonano błędnej kwalifikacji stanu zdrowia Skarżącej do § 53 pkt 4 ww. rozporządzenia, a nie do § 53 pkt 8 rozporządzenia, a więc choroby, która nie skutkuje niezdolnością do służby wojskowej.
W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o:
- uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia RWKL i przekazanie sprawy RWKL do ponownego rozpatrzenia,
- zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
- uzupełnienie materiału dowodowego w postaci załączonej dokumentacji medycznej na okoliczność ustalenia, iż Skarżąca nie cierpi na nadczynność tarczycy, aktualne wyniki badań nie wykazują odchyleń od normy pomimo braku podjęcia leczenia, a tym samym na okoliczność ustalenia, iż kwalifikacja stanu zdrowia Skarżącej z § 53 pkt 4 rozporządzenia była przedwczesna, nieprawidłowa, a stan zdrowia Skarżącej nie kwalifikuje jej jako niezdolnej do służby wojskowej.
W motywach skargi Skarżąca podniosła, że na podstawie jednorazowego badania i jednorazowych wyników została uznana za niezdolną do służby wojskowej. Decyzje te są błędne, przedwczesne, nie zawierają uzasadnienia, lecz jedynie lakoniczne i standardowe stwierdzenia nieodnoszące się do faktycznego stanu zdrowia Skarżącej.
Zaznaczyła, że została zakwalifikowana jako niezdolna do służby wojskowej z powodu rozpoznania "nadczynności tarczycy" w sytuacji, gdy podwyższony poziom hormonów występował u niej przez okres 2 miesięcy, zaś obecnie wyniki wskazują na prawidłowe działanie tarczycy.
Schorzenie Skarżącej powinno być ewentualnie zakwalifikowane do § 53 pkt 8 rozporządzenia. Osoby z niewielkimi torbielami tarczycy, przebytym stanem zapalnym i innymi zmianami w obrazie USG niewymagającymi leczenia należy kwalifikować jako zdolne do służby. Stan zdrowia Skarżącej, pomimo niewdrożenia leczenia, uległ poprawie i w żaden sposób nie upośledza sprawności ustroju.
Skarżąca podniosła również, że pozytywnie przebyła całe szkolenie bez żadnych stanów chorobowych wywołanych hormonami tarczycy. Okoliczność ta potwierdza stanowisko, iż kwalifikacja ICD dokonana w wydanym orzeczeniu jest błędna, a rozpoznanie nie odpowiada stanowi faktycznemu.
W odpowiedzi na skargę CWKL wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2492 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie CWKL z dnia [...] września 2024 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie RWKL z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] nie naruszają prawa.
Tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi ma charakter szczególny i stanowi lex specialis wobec regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 851/14, publ. CBOSA). W sprawie niniejszej wojskowe komisje lekarskie miały obowiązek przeprowadzić postępowanie w sposób zgodny z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu MON z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie orzekania zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. poz. 466) według stanu na datę wydania zaskarżonego orzeczenia, zaś w kwestiach tam nieuregulowanych winny stosować zasady ogólne właściwe dla postępowania administracyjnego.
W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że kontrola sądowoadministracyjna orzeczeń wojskowych komisji lekarskich ma charakter ograniczony i sprowadza się do badania prawidłowości postępowania orzeczniczego pod względem formalnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli dokonanego przez komisję rozpoznania w zakresie stwierdzonych schorzeń ani oceny fachowości przeprowadzonych badań lekarskich. Sąd nie rozstrzyga bowiem kwestii medycznych.
Sąd nie jest więc uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania prowadzącego do ustalenia kategorii zdolności funkcjonariusza do służby. Innymi słowy nie może badać prawidłowości samej diagnozy lekarskiej, ani oceniać metod stosowanych przez lekarzy w celu jej postawienia. W zakresie swoich uprawnień sąd administracyjny kontroluje natomiast, czy organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, czy orzekały na podstawie kompletnego materiału dowodowego, jak również czy ustalony przez nie stan faktyczny znalazł odzwierciedlenie w orzeczeniu właściwej komisji lekarskiej.
Zgodnie z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia wojskowa komisja lekarska orzeka na podstawie skierowania wystawionego przez uprawniony organ kierujący (w sprawie niniejszej skierowanie zostało wystawione przez Dowódcę [...] Batalionu [...] (JW [...] w [...]) w celu przeprowadzenia badań lekarskich określających zdolność Skarżącej do zawodowej służby wojskowej, w warunkach działania prądu elektrycznego.
W myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu wymaganych badań oraz po zgromadzeniu wymaganej dokumentacji, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia przedłożenia wyników tych badań i konsultacji wojskowej komisji lekarskiej. Zakres badań wykonywanych w ramach orzekania o zdolności do poszczególnych rodzajów służby wojskowej jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia i obejmuje 1) wywiad lekarski, 2) badanie przedmiotowe, 3) konsultacje specjalistyczne oraz 4) badania diagnostyczne z możliwością modyfikacji zakresu badań na podstawie decyzji lekarza wojskowej komisji lekarskiej.
Zgodnie z § 10 ust. 1 orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej zawiera w szczególności: 1) nazwisko i imię; 2) numer PESEL; 3) stopień wojskowy; 4) przydział służbowy/nazwę stanowiska; 5) datę powołania do służby wojskowej; 6) nazwę wojskowego centrum rekrutacji powołującego do służby wojskowej; 7) skład komisji orzekającej; 8) rozpoznanie; 9) ustalenie kategorii zdolności do czynnej służby wojskowej wraz z uzasadnieniem; 10) w razie stwierdzenia chorób i ułomności - określenie ich związku lub braku związku z czynną służbą wojskową; 11) określenie inwalidztwa; 12) podpisy członków komisji, którzy wydali orzeczenie. Wojskowa komisja lekarska orzeka w składzie trzech lekarzy, większością głosów składu orzekającego z wyłączeniem sytuacji, gdy działa jednoosobowo. Przewodniczącego składu orzekającego wyznacza przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej. Decydujący głos ma przewodniczący składu orzekającego (§ 11 ust. 1 rozporządzenia).
Odwołanie od komisji lekarskiej I instancji rozpatruje wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia w składzie trzech lekarzy orzekając większością głosów składu orzekającego. Rozpatrując odwołanie, wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne, badania psychologiczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, jeżeli wyraża on na to zgodę, oraz przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie (§ 12 ust. 1 - 3 rozporządzenia).
W niniejszej sprawie przedstawiony powyżej tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich został dochowany.
Z treści zaskarżonego orzeczenia wynika, iż CWKL podzieliła stanowisko RWKL, zgodnie z którym Skarżąca została zaliczona do kategorii N - niezdolna do służby wojskowej w warunkach działania prądu elektrycznego (zał. 1, grupa V obejmująca m.in. osoby ubiegające się o powołanie do służby w zasięgu działania prądu elektrycznego, jak również żołnierzy pełniących służbę w zasięgu działania promieniowania mikrofalowego).
Schorzenie, które skutkowało określeniem ww. kategorii zdolności do służby zostało rozpoznane jako "świeżo wykryta, nieleczona nadczynność tarczycy", zgodnie z § 53 pkt 4 załącznika nr 1 rozporządzenia MON z dnia 25 marca 2024 r. "Wykaz chorób i ułomności uwzględniany przy ocenie zdolności do służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa (...)".
Powyższa kwalifikacja została dokonana w sposób prawidłowy. Do § 53 pkt 4 załącznika nr 1 ww. rozporządzenia kwalifikuje się bowiem "nadczynność tarczycy", któremu to schorzeniu w przypadku grupy V odpowiada wyłącznie kategoria N. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do § 53 pkt 4, które mają charakter normatywny, kwalifikuje się "wszystkie postacie nadczynności tarczycy, w tym nadczynność w okresie remisji i chorobę [...]. Żołnierzy kierowanych lub wyznaczonych do służby poza granicami państwa, w przypadku gdy służba ma być pełniona w granicach kontynentu europejskiego oraz poza kontynentem europejskim wyłącznie w odniesieniu do terytoriów Państw-Stron Traktatu Północnoatlantyckiego należy kwalifikować jako niezdolnych".
Powyższe schorzenie zostało stwierdzone na podstawie wyników badań laboratoryjnych, konsultacji specjalistycznych, w tym konsultacji endokrynologicznej przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2024 r. w Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SP ZOZ w [...] (k. 48 akt admin.). Lekarz orzecznik rozpoznał subkliniczną nadczynność tarczycy i stwierdził, iż wskazana jest opieka endokrynologiczna, ewentualnie leczenie. Wprawdzie lekarz ten jednocześnie stwierdził, że Skarżąca jest "zdolna do służby wojskowej", lecz stanowisko to nie ma wiążącego znaczenia w procesie orzekania przez wojskową komisję lekarską odnośnie kategorii zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. To bowiem komisja lekarska w składzie trzech lekarzy (tu: RWKL w [...]) jest podmiotem właściwym do dokonania rozpoznania i jego kwalifikacji do określonej jednostki redakcyjnej "Wykazu (...)" oraz określania kategorii zdolności do służby wojskowej. Biorąc pod uwagę treść § 53 pkt 4 "Wykazu (...)" RWKL w [...] dokonała prawidłowej kwalifikacji i w sposób trafny orzekła, iż Skarżąca jest niezdolna do pełnienia zawodowej służby wojskowej w zasięgu działania prądu elektrycznego.
Podkreślić należy, że prawidłowość orzeczenia RWKL, na co zwróciła uwagę CWKL, potwierdza dokumentacja medyczna (wyniki badań) załączona przez Skarżącą do odwołania od orzeczenia Komisji lekarskiej I instancji.
W tym stanie rzeczy zaskarżone orzeczenie, kontrolowane przez Sąd na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania, nie narusza prawa. Wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji pozwalają stwierdzić prawidłowość kwalifikacji schorzenia oraz określenia kategorii do służby wojskowej.
Nie są trafne zarzuty skargi. W toku postępowania nie doszło bowiem do naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Zaznaczyć przy tym należy, że wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych, służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie Komisje lekarskie obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody z dokumentów służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 k.p.a.), Podkreślić należy, że Skarżąca została poddana badaniom i konsultacjom specjalistycznym, których rzetelność nie budzi zastrzeżeń. Wyniki tych badań i konsultacji zostały poddane ocenie RWKL, a następnie CWKL we właściwym trybie, zaś podjęte rozstrzygnięcie odpowiada treści "Wykazu chorób i ułomności uwzględniany przy ocenie zdolności do służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa (...)" stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 25 marca 2024 r.
Odnośnie stanowiska Skarżącej, iż Komisja lekarska dopuściła się naruszenia art. 8 i art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia wskazać należy, że w istocie uzasadnienie orzeczenia RWKL jest dość ograniczone w swej treści. Uchybienie to zostało jednak sanowane na etapie postępowania odwoławczego. CWKL obszernie i wyczerpująco przedstawiła powody zakwalifikowania Skarżącej do kategorii N, a argumentacja ta znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez Komisję lekarską I instancji nie mogło mieć zatem istotnego wpływu na wynik sprawy.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje zatem powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku ujawnienia określonych naruszeń przepisów postępowania. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest wykazanie nie tylko, że jakieś uchybienia procesowe miały w ogóle miejsce, ale przede wszystkim, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy przy tym rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne. W niniejszej sprawie Sąd takich uchybień procesowych nie stwierdził.
Skarżąca zarzuca, iż Komisja lekarska dokonała błędnego rozpoznania w postaci "nadczynności tarczycy" (ICD E.05), podczas gdy powinna rozpoznać "inne choroby tarczycy" (ICD E.07.9) i zakwalifikować ewentualnie do § 53 pkt 8 "Wykazu (...)" stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 25 marca 2024 r.
Zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku. Należy raz jeszcze podkreślić, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do oceny stanu zdrowia Skarżącej w kontekście zdolności do służby wojskowej. Właściwe do tego są bowiem Komisje lekarskie, w skład których wchodzą lekarze posiadający wymagane specjalizacje, w tym w zakresie endokrynologii, dysponujący specjalną wiedzą medyczną uprawniającą do orzekania o zdolności do służby. Skarżąca została poddana badaniom, których wyniki są spójne i jednoznaczne. Na ich podstawie oraz na podstawie konsultacji specjalistycznych RWKL dokonała rozpoznania i prawidłowo je zakwalifikowała do § 53 pkt 4 "Wykazu (...)" , zatem brak jest podstaw aby podważać ustalenia dokonane przez Komisje lekarskie w zakresie określenia kategorii do służby.
Dodatkowo zaznaczyć należy, że do wskazywanego przez Skarżącą § 53 pkt 8 "Wykazu (...)" kwalifikuje się "inne choroby tarczycy nieupośledzające sprawności ustroju", przy czym rozpoznanie to kwalifikuje się do kategorii Z/N. Nie jest zatem tak, że kwalifikacja schorzenia do tego paragrafu i punktu przesądza o kwalifikacji "zdolny do zawodowej służby wojskowej" w warunkach działania prądu elektrycznego. W przypadku stwierdzenia tego schorzenia każdy przypadek podlega indywidualnej ocenie dokonywanej przez uprawnionych do tego lekarzy orzeczników.
Sąd nie uwzględnił wniosku Skarżącej "o uzupełnienie materiału dowodowego" o wyniki badań przeprowadzone w dniu 22 października 2024 r. Jak już bowiem wyżej wskazano Sąd dokonuje kontroli zaskarżonego orzeczenia według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zatem dla oceny legalności zaskarżonego aktu właściwy jest stan faktyczny ustalony (istniejący) na dzień jego wydania. Wyniki badań, na które powołała się Skarżąca, pochodzą z daty późniejszej, zatem nie mogły stanowić przedmiotu oceny Komisji lekarskiej ani tym bardziej Sądu.
Konkludując Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Rozstrzygnięcie podjęte w sprawie, stwierdzające niezdolność Skarżącej do zawodowej służby wojskowej w warunkach działania prądu elektrycznego według stanu na datę jego wydania, jest prawidłowe. Rozpoznanie z punktu 8.1 orzeczenia RWKL skutkowało określeniem kategorii N zgodnie z § 53 pkt 4 załącznika nr 1 rozporządzenia MON z dnia 25 marca 2024 r.
Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.