II SA/Wa 2005/24

II SA/Wa 2005/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący sprawozdawca/
Mateusz Rogala
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant specjalista Joanna Głowala, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. P., A. P., M. P., małoletniego P. P. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych K. i A. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżących K. P., A. P., M. P. małoletniego P. P. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych K. i A. P. solidarnie kwotę 748 (słownie: siedemset czterdzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej także "Prezesem UODO" ) działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 t.j.) dalej k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 10 maja 2018 roku (Dz.U. z 2019 r. poz. 1781 t.j.) oraz w zw. z art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 ze zm. oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35), zwanego dalej rozporządzeniem 2016/679, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi Pani K. P., Pana A. P., Pana M. P. oraz małoletniego P. P.,(dalej jako "Skarżący") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "Uczestnik", "Spółka"), polegające na przetwarzaniu wizerunków Skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego bez podstawy prawnej, umorzył postępowanie.
Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga Pani K. P., Pana A. P., Pana M. P. oraz małoletniego P. P., zam. w [...] przy ul. [...], na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez K. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy ul. [...], polegające na przetwarzaniu wizerunków Skarżących za pomocą monitoringu wizyjnego bez podstawy prawnej.
Skarżący pismem z 13.07.2022 r. wnieśli o doprowadzenie do zaprzestania przetwarzania ich danych osobowych przez Spółkę K. poprzez demontaż monitoringu prowadzonego z naruszeniem przepisów. Ponadto pismami z 9.09.2022 r. Skarżący wnieśli o usunięcie ich danych osobowych utrwalonych dotychczas na nagraniach.
W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, Prezes UODO, ustalił następujący stan faktyczny:
1) Skarżący wskazali, że Spółka w 2021 r. zakupiła lokal nr [...] w nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Ww. nieruchomość składa się z dwóch odrębnych lokali (lokal numer 1 i lokal numer 2). Lokal numer [...] jest użytkowany zarówno prywatnie, jak i do celów prowadzonej działalności przez Skarżących. W maju 2022 r. Spółka zamontowała w oknie kamerę obejmującą część podwórka, z której korzystają Skarżący. Spółka nie zareagowała na wezwanie do zaprzestania ww. naruszeń poprzez zlikwidowanie monitoringu wizyjnego skierowanego na część nieruchomości zajmowaną przez Skarżących z dnia 6.05.2022 r. W treści pisma z 9.09.2022 r. Skarżący wskazali, że Uczestnik do tej pory nie spełnił ich żądań (dowód: pismo Skarżących z 13.07.2022 r. wraz z załącznikami oraz pisma Skarżących z 9.09.2022 r.).
2) Spółka wyjaśniła, że kamera zainstalowana w oknie nigdy nie została podłączona do zasilania, zatem Spółka nie przetwarzała i nie przetwarza danych osobowych Skarżących. Spółka podnosi, że pozostaje ze Skarżącymi w sporze. Spółka wskazuje, że pismem z 20.06.2022 r. odpowiedziała na wniosek Skarżących z 6.05.2022 r. W piśmie z 20.06.2022 r. Spółka wskazała, że odmawia spełnienia żądania objętego w/w wezwaniem. (...) umieszczenie kamery służy wyłącznie w celach ochrony mienia, a sama kamera ma działać odstraszająco na ewentualne próby włamania." (dowód: wyjaśnienia Spółki z 28.10.2022 r. wraz z załącznikiem).
3) Spółka podnosi, że zamontowane urządzenie nie ma możliwości rejestracji obrazu, ani podglądu bez zewnętrznego rejestratora. W tym momencie Spółka nie podłączyła ww. rejestratora, zatem kamera nie działa. Spółka przedłożyła obrazy z kamer niekwestionowanych przez Skarżących obejmujących jedynie obszar nieruchomości przy ul. [...] w [...] a sam monitoring obejmuje jedynie wnętrze lokalu numer [...] (dowód: wyjaśnienia Spółki z 23.12.2022 r. wraz z załącznikami).
4) Spółka wyjaśniła, że nie jest w stanie przedłożyć dowodu na okoliczność, że kamera zamontowana w oknie budynku nie posiada możliwości rejestracji obrazu, gdyż kamera ta go nie rejestruje (dowód: wyjaśnienia Spółki z 24.07.2023 r.).
5) Spółka przedłożyła wypis z księgi wieczystej potwierdzający, że lokal numer [...], w którego wnętrzu prowadzony jest monitoring, należy do Spółki (dowód: wyjaśnienia Spółki z 22.08.2023 r. wraz z załącznikiem).
6) Spółka wskazuje, że nie przetwarza danych osobowych Skarżących (dowód: wyjaśnienia Spółki z 11.03.2024 r.).
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Prezes UODO decyzją z dnia [...].10.2024 r. (znak: [...]), umorzył postępowanie .
W uzasadnieniu ww. decyzji Prezes UODO podniósł, że Spółka nie pozyskała i nie przetwarza danych osobowych Skarżących za pomocą monitoringu. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że kamera zamontowana w oknie należącym do Spółki nie posiada rejestratora umożliwiającego podgląd bądź rejestrowanie obrazu. Spółka wielokrotnie podnosiła, że nie jest w stanie przedłożyć dowodu na brak możliwości rejestrowania bądź podglądu ww. kamery, gdyż kamera nie działa. Spółka oświadczyła, że prowadzi monitoring jedynie w lokalu nr [...] położonym przy ul. [...] w [...] i przedłożyła wypis z księgi wieczystej potwierdzający, że właścicielem ww. lokalu jest Spółka. Ponadto wskazano, że Skarżący kwestionowali jedynie kamerę zamontowaną w oknie, a skierowaną na część wspólną nieruchomości, tj. podwórko.
Skarżący w toku postępowania podnosili, że kamera została zamontowana w oknie obejmując swoim zasięgiem podwórko, na co przedłożyli dowód w postaci zdjęcia ww. kamery. Ponadto Skarżący twierdzili, że Spółka nie odpowiedziała na ich wezwanie z 6.05.2022 r., co zostało zweryfikowane w toku niniejszego postępowania. Spółka oświadczyła, że pismem z 20.06.2022 r. odpowiedziała na ww. wezwanie Skarżących. Na potwierdzenie powyższego Spółka przedłożyła treść pisma z 20.06.2022 r. Skarżący zatem wprowadzili Prezesa UODO w błąd w tym zakresie, a na etapie postępowania, w tym w pismach z 9.09.2022 r. nie sprostowali ww. informacji. Prezes UODO uznał ten fakt jako istotny dla uznania wiarygodności oświadczeń stron na korzyść Spółki. Ponadto Spółka wskazała na spór toczący się ze Skarżącymi. Ww. spowodowało, że treść oświadczeń Skarżących budziła wątpliwości. Skarżący nie podnosili, aby kwestionowana przez nich kamera wskazywała na to, że jest podłączona do zasilania, bądź rejestruje (np. że świeci się dioda, kamera obraca się).
Prezes UODO powołując się na treść orzeczeń sądowych wskazał, że podjął wszelkie kroki w celu zebrania zupełnego i wiarygodnego materiału dowodowego, rozpatrzył cały zebrany materiał dowodowy i uznał go za wystarczający do wydania niniejszej decyzji. Prezes UODO dał wiarę wyjaśnieniom Spółki i uznał, że dane osobowe Skarżących nie są przetwarzane przez Spółkę. W tym kontekście podkreślono, że twierdzenie Spółki, cyt. "(...) kamera ma działać odstraszająco na ewentualne próby włamania" jest uzasadnieniem logicznym, bowiem nie sposób przyjąć, aby została ona zamontowana po to, aby monitorować ewentualną działalność Skarżących. Skarżący przy tym kwestionowali sam fakt monitorowania nie podnosząc w żaden obiektywny sposób (tym bardziej poparty dowodami), jakie to powody inne niż poczucie naruszenia ich prywatności przemawiają za tym, aby nie dać wiary oświadczeniom Spółki. Wobec powyższego brak było podstaw do uwzględnienia żądania Skarżących. Proces przetwarzania ich danych osobowych nie istnieje w odniesieniu do Spółki.
W tej sytuacji niniejsze postępowanie umorzono wobec jego bezprzedmiotowości podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 t.j.) dalej k.p.a.. Na marginesie wskazano, że Prezes UODO jest organem właściwym w sprawie ochrony danych osobowych i nie posiada kompetencji do orzekania w sprawach demontażu kamer.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i zasadzenia kosztów postepowania. Decyzji zarzucili:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 7, art. 77 §1 i art. 80 ustawy kodeks postępowania administracyjnego (dalej KPA) polegające na:
i. niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, polegające na nieprzeprowadzeniu czynności na miejscu zamontowania kamery celem ustalenia czy w rzeczywistości przedmiotowa kamera nie jest podłączona do zasilania, a tym samym, iż nie dokonuje ona rejestracji obrazu oraz, iż nie ma możliwości podglądu bez zewnętrznego rejestratora, a tym samym braku zweryfikowania twierdzeń K. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej Spółka) w powyższym zakresie,
ii. niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie polegającym na:
— przyjęciu wyjaśnień Spółki za wiarygodne, zaś oświadczeń Skarżącej za budzące wątpliwości, kiedy Skarżąca i Spółka pozostają w konflikcie,
— uznaniu, iż skoro Skarżąca nie wskazywała na obracanie się kamery, świecenie diody to przedmiotowa kamera nie jest podłączona do zasilania, bądź rejestruje, kiedy z doświadczenia życiowego wiadomym jest, iż kamery mogą być różnego rodzaju, a posiadanie świecących diod lub obracanie się nie warunkuje tego, że kamera jest podłączona tub rejestruje,
— przyjęciu, iż przedmiotowa kamera nie jest podłączona do zasilenia oraz nie rejestruje, kiedy Spółka wskazała, iż pozostałe kamery są sprawne i działają, zatem wbrew zasadom logicznego myślenia oraz doświadczenia życiowego jest, uznanie, że przedmiotowa kamera ma pełnić jedynie funkcje odstraszające, kiedy pozostałe kamery spełniają funkcje zgodne z swoim przeznaczeniem, są podłączone do zasilenia i rejestrują, a zatem są wykorzystywane zgodnie z swoim przeznaczeniem co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż Spółka nie pozyskała i nie przetwarza danych osobowych Skarżącej, a tym samym naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 58 ust. 2 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (dalej rozporządzenie 2016/679) poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto poszczególne jej zarzuty, wskazując, że organ powinien podjąć czynności kontrolne na miejscu montażu przedmiotowej kamery, co pozwoliłoby zweryfikować i ocenić prawdziwość twierdzeń Spółki co do niepodłączenia kamery do zasilania, braku możliwości rejestracji, a tym samym czy rzeczywiście Spółka nie przetwarza danych osobowych Skarżących, czego Organ zaniechał.
Uprawnienie organu nadzorczego w tym zakresie wynika z art. 58 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, zaś jak wynika z punktu f) wskazanego ustępu - organ ma uprawnieninie w zakresie prowadzonych postępowań do uzyskiwanie dostępu do wszystkich pomieszczeń administratora i podmiotu przetwarzającego, w tym do sprzętu i środków służących do przetwarzania danych, zgodnie z procedurami określonymi w prawie unijnym lub w prawie państwa członkowskiego.
Na marginesie należy wskazano, iż Spółka dokonała demontażu kamer zamontowanych przez Skarżących, w momencie przebywania Skarżących poza miejscem zamieszkania. Zastanawiającym jest skąd Spółka wiedziała, iż Skarżący aktualnie nie przebywają w miejscu zamieszkania i dlaczego akurat w tym okresie podjęto działania dotyczące demontażu kamer zamontowanych przez Skarżących, a obejmujących swym zasięgiem teren należący do Skarżących.
Przechodząc do kolejnego zarzutu należy wskazać, iż Organ dokonał niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego dowolnej oceny. Organ dokonał oceny sprzecznej z logiką i doświadczeniem życiowym, polegający na przyjęciu, iż przedmiotowa kamera ma na celu jedynie odstraszenie potencjalnych włamywaczy, a tym samym, iż nie jest podłączona do zasilania i nie rejestruje, w przypadku kiedy pozostałe zamontowane przez Spółkę kamery są podłączone do zasilenia i rejestrują. Niezrozumiałym oraz wbrew logice byłoby posiadanie sprawnych i działających kamer oraz jednej niedziałającej w celu potencjalnego odstraszenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 poz.1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2024 poz 935) dalej także: "p.p.s.a.").
Analizując niniejszą sprawę, Sąd doszedł bowiem do wniosku, że organ nadzorczy, wydając sporną decyzję administracyjną, dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1781), które to naruszenie polegało przede wszystkim na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co w konsekwencji skutkowało nieuzasadnionym wydaniem przez organ nadzorczy decyzji o umorzeniu postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, co szczegółowo zostało przywołane w części historycznej uzasadnienia, Skarżący złożyli do organu skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez Uczestnika postępowania. Przetwarzanie to miało polegać na przetwarzaniu ich wizerunku przez monitoring należący do Uczestnika postepowania. Skarżący wskazali na kamerę zamontowaną w oknie uczestnika postępowania, która to kamera była skierowana na podwórko przeznaczone do wyłącznej dyspozycji Skarżących. Uczestnik postępowania wyjaśnił, że kamera zamontowana w oknie nigdy nie została podłączona do zasilania, co wiąże się z faktem nie przetwarzania danych osobowych Skarżących. Wskazano również, że spółka nie podłączyła kamery do rejestratora zewnętrznego, zatem kamera nie działa.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny organ wydał decyzję na podstawie art. 105§1 k.p.a, dając wiarę wyjaśnieniom Uczestnika postępowania i umorzył postepowanie jako bezprzedmiotowe.
W ocenie Sądu decyzja ta jest co najmniej przedwczesna. Konieczne w tej sytuacji jest dokonanie pogłębionej analizy wszystkich okoliczności sprawy i dokonanie oceny poprzez, szczegółowe wyjaśnienie, czy w tym przypadku rzeczywiście nie dochodziło do przetwarzania danych osobowych Skarżących. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wyjaśnia w ocenie Sądu, czy kamera w oknie Uczestnika rzeczywiście nie działała. Sąd podkreśla ponadto, że to rolą Organu jest ustalenie, czy doszło do przetwarzania danych osobowych Skarżących z naruszeniem prawa i to Organ powinien w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazać bez najmniejszych wątpliwości, że kamera monitoringu Uczestnika postepowania nie była podłączona do tego monitoringu (art.58 ust.1 lit.f RODO). W ocenie Sądu skarżący nie maja możliwości wykazania, czy kamera w oknie Uczestnika postepowania działa.
Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a jej uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowań administracyjnych przed Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych, o których mowa w rozdziałach 4-7 i 11, stosuje się ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Postępowaniami, o których mowa w rozdziale 7 ustawy są postępowania w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, do których zalicza się postępowania prowadzone w ramach realizacji przez PUODO zadań i uprawnień organu nadzorczego określonych w art. 57 i art. 58 RODO.
Obowiązek stosowania przepisów k.p.a. oznacza, że organ nadzorczy w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej zobowiązany jest kierować się, określonymi w k.p.a., ogólnymi zasadami postępowania oraz przepisami określającymi jego obowiązki w postępowaniu dowodowym. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. nakazują należycie umotywować podjęte rozstrzygnięcie.
Wyjaśnić należy, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wynikającą z art. 107 § 3 k.p.a. rolą uzasadnienia jest objaśnienie toku myślenia, który doprowadził Organ administracji do zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa w konkretnej sprawie (zob. J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2012 r., str. 441). W sferze faktów (uzasadnienia faktycznego) chodzi tu o wyjaśnienie okoliczności wskazujących na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz wpływu tych okoliczności na treść rozstrzygnięcia. W sferze prawa (uzasadnienia prawnego) chodzi zaś o wskazanie obowiązującej normy i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni (zob. J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981 r., str. 118 – 122). Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyroki z 6 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3235/18, z 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1351/16 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie.
Naruszenie ww. przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały bowiem przez Organ prawidłowo ustalone i ocenione. W konsekwencji PUODO co najmniej przedwcześnie uznał opierając się jedynie na wyjaśnieniach Uczestnika, że kamera umieszczona w oknie Uczestnika nie jest podłączona i umorzył postepowanie jako bezprzedmiotowe. Z tych przyczyn zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu.
Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem powyższych uwag i użyciem narzędzi dostępnych organowi , a koniecznych do wyjaśnienia sprawy ( art. 58 ust.1 lit. RODO).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania (obejmujących: wpis od skargi – 200 zł, opłatę za czynności adwokata – 480 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa – 17 zł) postanowiono stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.