II SA/Wa 1986/04

II SA/Wa 1986/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Kube
Przemysław Szustakiewicz
Stanisław Marek Pietras /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Asesor WSA - Joanna Kube, Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz, Protokolant - Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę -
Uzasadnienie
K. S. we wniosku z dnia 25 maja 2004 r., zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie ostatecznej decyzji w przedmiocie wypowiedzenia mu stosunku służbowego w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...], działając na podstawie art. 145a, 149 § 1 i 150 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone ostatecznym rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...].
Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...], mając za podstawę art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145a k.p.a. i art. 60 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), uchylił w całości rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego. Jednocześnie mając na względzie orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] grudnia 2002 r. uznające skarżącego za trwale niezdolnego do służby, zwolniono go ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z pierwszym dniem przypadającym po upływie 12 miesięcy od dnia zapoznania się z rozkazem. W uzasadnieniu podał, że skoro wyżej wymienione rozkazy personalne zostały wydane na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2 cytowanej w podstawie decyzji ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, to zaistniała przesłanka do ich uchylenia określona w art. 145a k.p.a. wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt K 45/02 (Dz. U. Nr 109, poz. 1159 ze zm.), który orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art. 230 ust. 1 ustawy w zakresie, w jakim przewiduje na podstawie pkt 2 tego przepisu, możliwość wypowiedzenia funkcjonariuszowi stosunku służbowego. W konsekwencji rozkaz niniejszy od dnia jego wykonalności powoduje, że rozkazy o wypowiedzeniu stosunku służbowego przestaną obowiązywać, a skarżący od tego dnia odzyska status funkcjonariusza ABW. Natomiast wobec treści prawomocnego orzeczenia wspomnianej już wyżej komisji lekarskiej, organ jest zobowiązany zwolnić skarżącego ze służby z zachowaniem dwunastomiesięcznego okresu ochrony przed datą zwolnienia.
We wniosku do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 14 lipca 2004 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, [...] K. S. stwierdził, że rozkaz powyższy został wydany z nadmiernym zakresem swobody i uznaniowości, co w konsekwencji spowodowało naruszenie jego praw. W tej sytuacji uważa, że należy mu się rekompensata finansowa.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2004 r. W uzasadnieniu powołał się na argumenty zawarte już w treści rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i dodał jednocześnie, że treść art. 151 k.p.a. zobowiązywała organ do uchylenia dotychczasowej decyzji i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Ponieważ skarżący nie jest zdolny do pełnienia służby, przeto należało rozstrzygnąć jak w zaskarżonym rozkazie personalnym. Natomiast w ramach postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie, organ nie może dokonywać jakichkolwiek ocen i ustaleń dotyczących problematyki ewentualnej rekompensaty finansowej z tytułu stwierdzenia wadliwości rozkazu z dnia [...] czerwca 2002 r., określonej w art. 145a k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący K. S. wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji zarzucając jej rażące naruszenie prawa i w uzasadnieniu powołał się na argumenty zawarte już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz dodał, że raport dotyczący skierowania go na komisję lekarską był wynikiem otrzymania rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2002 r.
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt K 45/02 (Dz. U. Nr 109, poz. 1159), orzeczono niezgodność art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) z Konstytucją RP. Na tej właśnie podstawie prawnej wydano wobec skarżącego rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz utrzymujący go w mocy rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2002 r. w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego. Zatem skarżący mógł żądać, zgodnie z brzmieniem art. 145a k.p.a., wznowienia postępowania. Natomiast wobec treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i przy stwierdzeniu podstaw do uchylenia rozkazu m.in. na podstawie art. 145a k.p.a., organ był zobowiązany uchylić dotychczasową decyzję i decyzję ją poprzedzającą, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z dyspozycją art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., organ po uchyleniu dotychczasowej decyzji jest jednocześnie zobowiązany do wydaniu nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.
Zgodnie z treścią art. 44 cytowanej już wyżej ustawy, służbę w ABW może pełnić osoba posiadająca m.in. zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Natomiast stosownie do brzmienia art. 45 ust.1 ustawy, zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie ABW albo AW, podległe Szefowi właściwej Agencji.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...], stwierdzono u skarżącego trwałą niezdolność do służby.
W tej sytuacji organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, był zobowiązany zastosować treść art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy zgodnie z którym, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską właściwej Agencji. Analiza jego treści prowadzi do wniosku, że ma on charakter obligatoryjny i organ nie miał żadnej innej możliwości, jak tylko zwolnić skarżącego ze służby i z tego powodu zarzut o naruszeniu prawa przez organ jest chybiony. Tym bardziej, że zastosowano wobec niego treść art. 63 ust. 1 ustawy, tj. zwolnienie nie nastąpiło przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Stąd też wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w żadnej mierze nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie została wyczerpana przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie ma na to wpływu kwestia awansowania skarżącego na kolejny stopień.
Natomiast pozostałe zarzuty skarżącego dotyczące poniesionych ewentualnie trwałych strat moralnych, zdrowotnych i finansowych, mogą być jedynie przedmiotem odrębnej sprawy, bowiem granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Istotą zaś powyższej sprawy było wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.