II SA/Wa 1970/23

II SA/Wa 1970/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-04-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Lucyna Staniszewska /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komisja Lekarska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 398
art. 4
Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
I. Przedmiotem skargi jest decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do wpraw wewnętrznych w [...] (dalej: ,,CKL’’, ,,Komisja II instancji’’) utrzymująca w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: ,,RKL’’, ,,Komisja I instancji’’) umarzającą postępowanie orzecznicze wobec G.C. (dalej: ,,Skarżący") na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 572), dalej: "k.p.a.", w związku z art. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 310), dalej: "ustawa o komisjach lekarskich".
II. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
1. Z akt sprawy wynika, że wobec Skarżącego wydane zostało orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...].
Raportem z dnia 09 grudnia 2019 r. Skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z prośbą o skierowanie go na komisję lekarską, celem ustalenia uszczerbku na zdrowiu i jednorazowego odszkodowania w związku z chorobą nabytą w służbie.
Skarżący został skierowany przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] celem ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (skierowanie z dnia 11 grudnia 2019 r. nr [...]).
2. Decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] RKL umorzyła postępowanie orzecznicze w całości.
W uzasadnieniu wskazała, że prawomocnym orzeczeniem RKL z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Skarżący został uznany za inwalidę III grupy w związku ze służbą, nie orzeczono związku inwalidztwa ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby. W związku z powyższym, zdaniem RKL brak jest podstaw prawnych do ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu.
3. Pismem z dnia 1 maja 2023 r. Skarżący złożył odwołanie od powyższego orzeczenia, w którym wniósł o uchylenie w całości orzeczenia nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r.
W uzasadnieniu podniósł, że orzeczenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. uznaje Skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji, zaliczając go do III grupy inwalidzkiej, stwierdzając jednocześnie związek inwalidztwa ze służbą.
Skarżący zauważył, że nadto podstawę prawną do świadczeń odszkodowawczych ustanawia art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 roku o świadczeniach odszkodowawczych w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą.
Analizując przytoczone przepisy Skarżący stwierdził, że nie wykluczają one w żaden sposób jego praw do ubiegania się o jednorazowe odszkodowanie na skutek doznanego uszczerbku na zdrowiu, zwłaszcza gdy powstał on w związku ze służbą. Nadto, podkreślił, że przypisana jednostka chorobowa jest zawarta w opisanym Rozporządzeniu MSWiA w załączniku nr 1 w pozycji 3 pkt. 4 tj. "Wykaz chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celno-Skarbowej i Służbie Ochrony Państwa, z tytułu których funkcjonariuszowi przysługuje jednorazowe odszkodowanie" .
W ocenie Skarżącego rozpoznane u niego zaburzania nerwicowe depresyjno-lękowe znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne utrwalone §86 p 3 C spełnia kryteria załącznika nr 1 do rozporządzenia MSW z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Policji.
4. Decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] CKL, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 2 k.p.a., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko RKL co to bezprzedmiotowości postępowania orzeczniczego.
CKL wskazała, iż w obiegu prawnym istnieje prawomocne orzeczenie RKL z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w którym orzeczono u Skarżącego inwalidztwo III grupy w związku ze służbą, ale nie w związku z ,,wypadkiem-chorobą powstałą wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby"
III. 1. Pismem z dnia 6 września 2023 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję CKL z dnia [...] czerwca 2023 r. zarzucając:
1. rażące naruszenie prawa materialnego, poprzez uznaniową i niczym nieuzasadnioną dowolność interpretacji i stosowania obowiązujących norm prawa, a w efekcie nieuwzględnienie rzeczywistych przepisów wynikających z ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą oraz wydanego w oparciu o ww. ustawę, Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. wg załącznika nr 1 ww. Rozporządzenia oraz Ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. i Rozporządzenia z dnia 23 maja 2019 r w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa wg. załącznika nr 1;
2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu w oparciu o treść decyzji [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2023 r. i utrzymującą ją w mocy decyzji Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. - że występujące u Skarżącego schorzenia w postaci zaburzeń nerwicowych o obrazie depresyjno-lękowym mieszanym, nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a tym samym obie instancje powołane przez MSWiA, nie znalazły podstaw prawnych do ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu, wydając finalnie decyzję o umorzeniu postępowania w całości. Przy czym obie wspomniane decyzje, pozostają w jaskrawej sprzeczności z przytoczonym przez R[...]KL i CKL orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., Orzeczenie to wprost stwierdza wystąpienie takiego związku, a ponadto wydane zostało w oparciu o obowiązujące przepisy wspomnianych wyżej normatywnych aktów prawnych, które to tym razem w przedmiotowej sprawie nie znalazły swego właściwego zastosowania.
W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał w szczególności, że wystąpił z pisemnym wnioskiem z dnia 9 grudnia 2019 r. do Komendanta Powiatowego Policji w [...] (woj. [...]) o skierowanie na badania do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] podległej właściwemu ministrowi spraw wewnętrznych o ustalenie uszczerbku na zdrowiu, do celów odszkodowawczych zgodnie z ustawą z dnia 4 kwietnia 2014 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą. Przesłanką do tego wniosku był uprzedni fakt uznania Skarżącego przez prawomocnym orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2019 roku nr [...] całkowicie niezdolnym do pełnienia służby w Policji i przyznaniu III grupy inwalidzkiej. Komisja w ww. orzeczeniu stwierdziła występowanie u Skarżącego: 1) zaburzenia nerwicowego o obrazie depresyjno-lękowym znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne utrwalone (schorzenie podstawowe), 2) nadciśnienia tętniczego Il PTNT, 3) skrzywienia przegrody nosa, 4) okresowego zespołu bólowego LIS na podłożu wczesnej dyskopatii L5-S1, bez upośledzenia sprawności organizmu oraz 5) nadczynności tarczycy. Skarżący zauważył, że Komisja uznała również, że występujące u niego schorzenia w postaci zaburzeń nerwicowych o obrazie depresyjno-lękowym pozostaje ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (część A, pkt 13 i 14) w rozumieniu punktu 8 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1046). Skarżący podkreślił, że z treści tego orzeczenia jednoznacznie wynika, że powstałe schorzenie u Skarżącego powstało ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby. Nadto należy wskazać, w ocenie Skarżącego, że załączniki oznaczone nr 1 jak i w Rozporządzeniu MSWiA z dnia 25 kwietnia 2019 r. oraz w Rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. dotyczą wykazu nazwy choroby pozostającej w związku ze służbą, jej szczególnych warunków lub właściwości służby wywołującej chorobę. Dowolność interpretacji przytoczonych normatywnych aktów prawnych przez organy orzekające oraz błędy w ustaleniach faktycznych, przyjęte jako podstawa do orzekania, niewątpliwie mogły się przyczynić do wydania decyzji administracyjnej, która obarczona jest wadą prawną. Z tego powodu wskazane organy administracji państwowej, tj. [...] Rejonowa Komisja Lekarska w [...] i Centralna Komisja Lekarska w [...] podległe właściwemu Ministrowi do Spraw Wewnętrznych, funkcjonując w warunkach błędu, swymi działaniami mogły działać na szkodę Skarżącego.
2. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazała, że Skarżący błędnie interpretuje treść orzeczenia RKL z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]. Komisja II instancji podkreśliła, że w przywołanym orzeczeniu Skarżącego uznano za inwalidę III grupy w związku ze służbą i nie stwierdzono inwalidztwa w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (orzeczenie: [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r.) Schorzenie, które rozpoznano u Skarżącego, które czyni go inwalidą (zaburzenia nerwicowe o obrazie depresyjno-lękowym znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne utrwalone) nie powoduje inwalidztwa pozostającego w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby - vide Część III pkt 5 orzeczenia. Takie rozstrzygnięcie znajduje również oparcie w obowiązujących w tym zakresie przepisach. Jeśli zatem nie istnieje schorzenie, które dawałyby podstawę do orzeczenia inwalidztwa pozostającego w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (ponieważ w uprzednio wydanym orzeczeniu nie stwierdzono takiego związku), to nie istnieje przedmiot postępowania, zaś prawidłowym działaniem komisji lekarskich jest umorzenie postępowania, co w niniejszej sprawie zostało uczynione w oparciu o brzmienie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: ,,p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
2. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że chociaż sprawy dotyczące skarg na orzeczenia komisji lekarskich wydane w celu uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku i braku związku inwalidztwa ze służbą nie podlegają kontroli sądu administracyjnego to zaskarżona decyzja nie jest orzeczeniem merytorycznym w tego rodzaju sprawie, a aktem administracyjnym o charakterze procesowym, wydanym na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., który kontroli sądu powszechnego nie podlega. Należy bowiem odróżnić charakter merytoryczny orzeczenia od procesowego charakteru decyzji i związanego z tym trybu zaskarżenia (postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 247/18; publ. CBOSA). Z tego względu zaskarżona decyzja CKL i decyzja RKL [...] z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] poddane zostały kontroli sądu administracyjnego. Z tego względu zaskarżona decyzja CKL i decyzja RKL poddane zostały kontroli sądu administracyjnego.
Podstawę zaskarżonej decyzji CKL i utrzymanej nią w mocy decyzji RKL stanowi art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przy czym posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "organ (...) wydaje decyzję" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne w razie stwierdzenia jego bezprzedmiotowości.
3. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z wystąpienia przesłanki podmiotowej bądź przesłanki przedmiotowej. Przesłankę podmiotową stanowi brak legitymacji strony postępowania administracyjnego. Natomiast przesłanką przedmiotową jest brak - w znaczeniu prawnym - przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Innymi słowy, brak przedmiotu postępowania ma miejsce wówczas, gdy stan faktyczny nie podlega uregulowaniu przepisami administracyjnymi, które dawałyby organowi administracyjnemu kompetencję do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Przyczyna bezprzedmiotowości może istnieć zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i pojawić się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem. W każdym z tych przypadków stwierdzenie bezprzedmiotowości, na jakimkolwiek etapie postępowania, obliguje organ do zakończenia postępowania w sposób formalny, a nie merytoryczny. W przypadku wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości po wszczęciu postępowania, organ zobligowany jest więc postępowanie umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
4. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie z uwagi na brak podstaw prawnych do ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu Skarżącego doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby. W konsekwencji postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący został skierowany przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] celem ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (skierowanie z dnia 11 grudnia 2019 r. nr 19/2019).
Skarżący orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] wydanym przez [...] Komisję Lekarską został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji. Orzeczeniem tym zaliczono badanego do III grupy inwalidzkiej od 1 sierpnia 2019 r., stwierdzono, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, jednocześnie stwierdzono, że inwalidztwo nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby/choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby (część C III punkty 3 - 6). Za schorzenie czyniące Skarżącego inwalidą uznano zaburzenia nerwicowe o obrazie depresyjno – lękowym znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne utrwalone §86 p 3 C. W części A punkt 13 wpisano: "związek schorzenia lub ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby: pozostaje". W punkcie 14 wskazano, że ,,Schorzenie wym. w p. 1 (kat. C), powodujące niezdolność do służby, pozostaje w związku ze służbą w oparciu o przepisy Rozporządzenia MSWiA z 23 maja 2019 r. (Dz. U. poz. 1046 z 6.06.2019 r.) zał. 2 p. 8 oraz o protokół warunków służby.’’.
Powyższe rozporządzenie, zgodnie z § 1, określa wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz właściwości i warunki służby powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia, który to wykaz stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia (pkt 1); wykaz chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach, oraz właściwości i warunki służby powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia, który to wykaz stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia (pkt 2).
5. Podstawę ustalenia związku schorzenia ze służbą w przypadku Skarżącego stanowił załącznik nr 2 (poz. 8) do ww. rozporządzenia, natomiast podstawą do ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu jest ustalenie związku schorzenia (choroby) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby wynikającego z załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia.
W świetle powyższego trafne jest stanowisko CKL, że postępowanie w sprawie niniejszej stało się bezprzedmiotowe. Obowiązujące przepisy prawa uniemożliwiają zakończenie postępowania, zainicjowanego skierowaniem KPP w [...] w celu ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, poprzez wydanie decyzji merytorycznej. RKL prawidłowo umorzyła postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy dysponowała prawomocnym orzeczeniem RKL z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] stwierdzającym brak związku inwalidztwa z chorobą powstałą wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby.
6. Mając zatem na uwadze powyższe nie sposób podzielić zarzutów Skarżącego, że Komisja II instancji jak i I instancji dopuściły się rażącego naruszenia prawa materialnego, poprzez uznaniową i niczym nieuzasadnioną dowolność interpretacji i stosowania obowiązujących norm prawa, a w efekcie nieuwzględnienie rzeczywistych przepisów wynikających z ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą oraz wydanego w oparciu o ww. ustawę, Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. wg załącznika nr 1 ww. Komisje obu instancji zastosowały normę proceduralną w sposób prawidłowy oceniając postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Nie doszło także do błędów w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę orzeczenia, orzekające w sprawie komisje lekarskie nie dokonywały oceny materiału dowodowego, albowiem kwestia oceny tego, czy inwalidztwo Skarżącego powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby/choroby było przedmiotem analizy RKL, która w dniu [...] sierpnia 2019r. wydała orzeczenie nr [...]. Wynika to wprost z ww. orzeczenia, w którym wskazano, że RKL dokonała badania lekarskiego. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano natomiast, że RKL [...] dokonała rozpoznania w oparciu o wywiad, badanie przedmiotowe i przedstawioną dokumentację lekarską, którą wymieniono w części A. Brak rozpoznania u Skarżącego schorzenia pozostającego w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby uniemożliwiał ustalenie stopnia uszczerbku na zdrowiu celem ustalenia jednorazowego odszkodowania przysługującego funkcjonariuszom na skutek chorób pozostających w związku z pełnieniem służby.
7. Ponadto, także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji wskazał w sposób jednoznaczny z jakich względów w sprawie niniejszej zostało wydane rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania. Jednocześnie wyjaśnił powody. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 39 ust. 5 w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
8. Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło także do naruszenia art. 8 § 1 k.p.a., który to przepis stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżący upatruje naruszenia tego przepisu w wydaniu przez komisję lekarską orzeczeń stwierdzających uszczerbek na zdrowiu w stosunku do innej osoby. Jednakże każda sprawa administracyjna ma charakter indywidualny, a rozstrzygnięcia w poszczególnych sprawach są wiążące w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego i prawnego. Skarżący nie może skutecznie powoływać się na decyzje podjęte w innym, niezwiązanym z jego sprawą, postępowaniu orzeczniczym.
9. Konkludując Sąd stwierdza, że Komisja I instancji prawidłowo stwierdziła przesłanki do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, a Komisja II instancji trafnie podzieliła to stanowisko.
10. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.