II SA/Wa 1969/24

II SA/Wa 1969/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Joanna Kruszewska-Grońska /przewodniczący/
Joanna Kube
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145§1 pkt 1  lit. c oraz art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Protokolant referent Marta Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania statusu weterana 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], 2. uchyla postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...].
Uzasadnienie
Decyzja z dnia [...] września 2024 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej (dalej: "Minister", "organ") utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] uchylającą ostateczną decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] przyznającą status weterana B. D. (dalej: "skarżący") oraz odmawiającą mu przyznania statusu weterana.
Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem z dnia [...] grudni 2022 r. skarżący wystąpił o przyznanie statusu weterana w związku z udziałem w działaniach poza granicami państwa.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] Minister przyznał skarżącemu status weterana opierając się m.in. na zaświadczeniu wydanym przez Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2022 r., w którym stwierdzono, że skarżący uczestniczył w działaniach poza granicami państwa w celu zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej użytej poza granicami państwa, jako inspektor Wojskowego Dozoru Technicznego, łącznie przez okres 101 dni.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] Minister, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu statusu weterana. W postanowieniu organ wskazał, że przesłanką wznowienia jest uzyskanie informacji na temat podstaw skierowania skarżącego do udziału w działaniach poza granicami państwa, które może nie być zgodne z wymogami określonymi w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2205), dalej: "ustawa o weteranach".
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] Minister, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] przyznającą skarżącemu status weterana oraz odmówił przyznania mu tego statusu.
W uzasadnieniu odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. wyciągów z rozkazów wydanych w latach 2002 - 2016, organ wskazał, że wbrew informacji zawartej w zaświadczeniu z dnia [...] grudnia 2022 r. wydanym przez Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego w [...], skarżący nie brał udziału
w działaniach poza granicami państwa w Polskich Kontyngentach Wojskowych, bowiem podejmowane przez niego działania nie stanowiły "udziału w działaniach poza granicami państwa" w rozumieniu ustawy o weteranach, a także nie były realizowane w ramach Polskiego Kontyngentu Wojskowego. Zdaniem organu zadań służbowych wykonywanych przez skarżącego w PKW "w celu realizacji czynności dozoru technicznego dla urządzeń będących na wyposażeniu Polskiego Kontyngentu Wojskowego (...)" nie można zrównać z pełnieniem służby wojskowej i wykonywaniem zadań misji PKW. Jednocześnie w karcie przebiegu służby żołnierza nie odnotowano pobytu w działaniach poza granicami państwa - służby w Polskim Kontyngencie Wojskowym.
W ocenie organu, skarżący nie wykonywał zadań misji PKW, nie był ewidencjonowany podczas pobytu za granicą jako osoba biorąca udział w misji, nie wypełniał obowiązków związanych z działaniem misji a jedynie realizował czynności dozoru technicznego urządzeń będących na wyposażeniu PKW.
Minister stwierdził, że udział skarżącego w działaniach poza granicami państwa nie stanowi zatem podstawy do przyznania mu statusu weterana. Nie można przyznać statusu weterana osobie, która nie wykonywała stricte określonych zadań misji, a jedynie krótkotrwale przebywała w rejonie działań PKW.
Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2024 r. nr [...] Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podniósł, że w decyzji Nr [...] wskazano dokumenty, które nie były znane organowi w toku prowadzenia postępowania zakończonego uchyloną decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2022 r., z których wynika, że skarżący przebywał w rejonie działania Polskich Kontyngentów Wojskowych w celu (w ramach) "zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej" - wyciąg z rozkazu Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. (PKW[...]), wyciąg z rozkazu Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. (PKW[...]), wyciąg z rozkazu Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. (PKW[...]), w związku z "wykonywaniem obowiązków służbowych" - zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2006 r. (PKW [...]), w związku z "wykonywaniem czynności dozoru technicznego" oraz "celem/w celu realizacji czynności dozoru technicznego" - wyciąg z rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. (PKW [...]), wyciąg z rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] sierpnia
2008 r. (PKW [...]), wyciąg z rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. (PKW [...]), wyciąg z rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. (PKW [...]), wyciąg z rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. PKW [...]), wyciąg z rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. (PKW [...]), wyciąg z rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. (PKW [...]) oraz w celu "wykonania badań technicznych urządzeń eksploatowanych przez PKW jak również przeprowadzenia egzaminów do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych oraz napełniania sprzętu techniki wojskowej" - wyciąg
z rozkazu Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. (PKW [...]).
Następnie Minister podniósł, że w celu wypełnienia przesłanki do przyznania statusu weterana należy spełnić wszystkie warunki określone w art. 2 pkt 1 ustawy
o weteranach, zgodnie z którym weteranem działań poza granicami państwa może być osoba, która brała udział, na podstawie skierowania, w działaniach poza granicami państwa w ramach misji pokojowej lub stabilizacyjnej (...), nieprzerwanie przez okres, na jaki została skierowana, jednak nie krócej niż przez okres 60 dni albo łącznie przez okres nie krótszy niż 90 dni. Użyte w tym przepisie definicje zostały dookreślone w art. 4 pkt 2-3, stosownie do których w myśl omawianej ustawy działaniami poza granicami państwa są działania podjęte poza granicami państwa w ramach misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu i Służby Ochrony Państwa zapewniania bezpieczeństwa państwa oraz grupy ratowniczej Państwowe Straży Pożarnej. Misją pokojową lub stabilizacyjną są działania określone w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 755), akcje ratownicze, poszukiwawcze
i humanitarne, a także inne działaniach o tym charakterze podejmowane przez organizacje międzynarodowe lub komisje międzynarodowe, w których uczestniczyli obywatele polscy skierowani przez podmioty, o których mowa w pkt 1 lit. a-f, w szczególności działania mające na celu przywrócenie, utrzymanie lub wsparcie pokoju i bezpieczeństwa, bądź akcje zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom.
Organ stwierdził, że zgodnie z treścią przytoczonych na wstępie dokumentów skarżący nie został skierowany do udziału w działaniach poza granicami państwa,
a jedynie do zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej/wykonywania obowiązków służbowych (czynności dozoru, badań technicznych).
Minister zauważył, że ustawa o weteranach nie wskazuje charakteru obowiązków, gdyż istotnym jest charakter udziału w Polskich Kontyngentach Wojskowych, który
w przypadku skarżącego nie jest zgodny z przewidzianym w ustawie o weteranach.
Zdaniem organu w kontekście "udziału" niezbędne jest ustalenie podstaw i celu pobytu na terytorium działania Polskich Kontyngentów Wojskowych. Prawodawca przewidział rozróżnienie celu co zostało ujęte w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2024 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz. U. poz. 480) , które wprost różnicuje skierowanie żołnierza do pełnienia służby wojskowej poza granicami państwa zgodnie z dwiema przesłankami do niej: służbę w składzie jednostki wojskowej użytej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa lub służbę w przypadku konieczności zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej, o której mowa powyżej, w rejonie jej działania, którą to służbę pełniła strona. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt. 2 i 3 ustawy o weteranach weteranem może zostać osoba, która została skierowana do udziału w działaniach poza granicami państwa, wobec której stosowane przy tym skierowaniu były przepisy § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa. Zatem zasadnym jest rozróżnianie przesłanek do pełnienia służby poza granicami państwa.
Ponadto organ zwrócił uwagę, że zadania każdego Polskiego Kontyngentu Wojskowego określone są w postanowieniach Prezydenta RP dotyczących udziału obywateli polskich w działaniach poza granicami państwa, a żołnierz lub pracownik cywilny biorący udział w tych działaniach wykonuje zadania misji. Natomiast skarżący nie wykonywał zadań misji określonych w poszczególnych postanowieniach Prezydenta RP - wykonywał zadania służbowe dozoru technicznego w ramach podróży służbowych. Nie był to udział w działaniach poza granicami państwa w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, który upoważniałby do ubiegania się o przyznanie statusu weterana.
Zdaniem Ministra fakt niebycia ewidencjonowanym podczas wykonywania przez stronę obowiązków poza granicami państwa dodatkowo podtrzymuje zasadność odróżnienia przesłanek wymienionych w rozporządzeniu w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa istotnych w kontekście ubiegania się o status weterana. Skarżący nie był ewidencjonowany podczas pobytu za granicą jako osoba biorąca udział w misji, nie wypełniał obowiązków związanych z działaniem misji a jedynie realizował czynności dozoru technicznego urządzeń będących na wyposażeniu Polskich Kontyngentów Wojskowych.
Dodatkowo organ zaznaczył, że sama liczba dni spędzonych na terytorium działania Polskich Kontyngentów Wojskowych pozostaje bez skutków prawnych
w przypadku, gdy jednocześnie udział skarżącego nie spełnia przesłanek określonych
w art. 4 pkt 2 i 3 ustawy o weteranach.
Reasumując, Minister wskazał, iż podejmowane przez skarżącego działania nie stanowiły "udziału w działach poza granicami państwa", gdyż - wbrew informacji zawartej w zaświadczeniu z dnia [...] grudnia 2022 r. wydanym przez Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego w [...] - skarżący nie brał udziału w działaniach poza granicami państwa w Polskich Kontyngentach Wojskowych, bowiem podejmowane przez niego działania nie stanowiły "udziału w działaniach poza granicami państwa" w rozumieniu ustawy o weteranach, a także nie były realizowane w ramach Polskich Kontyngentów Wojskowych. Zadań służbowych wykonywanych przez skarżącego w Polskich Kontyngentach Wojskowych "w celu realizacji czynności dozoru technicznego dla urządzeń będących na wyposażeniu Polskiego Kontyngentu Wojskowego (...)" nie można zrównać z pełnieniem służby wojskowej i wykonywaniem zadań tych Kontyngentów. Zatem udział skarżącego w działaniach poza granicami państwa nie stanowi udziału,
o którym mowa w ustawie o weteranach będącego podstawą do przyznania mu statusu weterana. Nie można przyznać statusu weterana osobie, która nie wykonywała stricte określonych zadań misji, a jedynie przebywała w rejonie działań PKW.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra z dnia [...] września 2024 r. zarzucając naruszenie:
1) art. 2 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa poprzez błędne twierdzenie, że skierowania do wykonywania zadań w Polskich Kontyngentach Wojskowych (PKW) celem zabezpieczenia funkcjonowania jednostek wojskowych poza granicami państwa, nie mieści się w zakresie pojęciowym art. 4 pkt 1-3 ustawy o weteranach;
2) art. 4 pkt 1-3 ustawy o weteranach poprzez stwierdzenie, że skierowanie do wykonywania zadań służbowych poza granicami państwa w rejon działań Polskich Kontyngentów Wojskowych, nie było realizowaniem czynności w ramach misji pokojowej lub stabilizacyjnej.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z dnia [...] września
2024 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra z dnia [...] kwietnia 2024 r.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2492 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności z prawem podjętego aktu administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).
Uwzględniając powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże zasadniczo z powodów innych aniżeli w niej podniesione.
Zaskarżona decyzja Ministra z dnia [...] wrześni 2024 r. została wydana, po wznowieniu z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu statusu weterana na podstawie art. 2 pkt 1 lit. b, art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3-5 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych, co obliguje do stosowania tej instytucji w ściśle określonych przypadkach. Procedura tego nadzwyczajnego trybu postępowania określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a.
Zgodnie z art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2).
Z kolei art. 151 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej dopiero po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy z punktu widzenia przyczyn wznowienia. Mianowicie, organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia w oparciu o art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa i art. 145b, i (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.); uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.); zaś w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 2 k.p.a.).
Powołane przepisy jednoznacznie wskazują, że ustawodawca przewidział dwie fazy postępowania wznowieniowego. Pierwszą, formalną, gdzie bada się dopuszczalność wznowienia w kontekście zaistnienia przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym odnośnie do wszczęcia postępowania wznowieniowego, oraz drugą, merytoryczną, w której przeprowadza się postępowanie rozpoznawcze co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2023 r. wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Przepis ten może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Po drugie, "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie, "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Pojęcie "nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne" należy interpretować w sposób ścisły. Za nowy dowód lub okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu, ocena znanych wówczas temu organowi dowodów i faktów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Natomiast pojęcie "wyjdą na jaw" oznacza takie okoliczności lub dowody, co do których istnienia strona postępowania nie posiadała wiedzy. Nie można przyjąć, że dany dowód lub okoliczność były nieznane organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikały one z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Fakt, iż urzędnik nie dostrzegł tej okoliczności na skutek przeoczenia czy też niedokładnego przeczytania akt, nie może uzasadnić wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r. sygn. akt III SA 5019/98; ONSA 2000/2/62). Okoliczność faktyczna wynikająca z akt sprawy, jak też dowód w nich zawarty, nie mają bowiem waloru "nowej okoliczności faktycznej" i "nowego dowodu" w sprawie (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 26 kwietnia 2000r., sygn. akt III SA 1454/99; publ. OSP 2001, nr 2, poz. 21; wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 636/23; CBOSA).
Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości - nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt I GSK 2509/18; CBOSA). Nie stanowi zatem podstawy do wznowienia postępowania dokonana przez organ administracji odmienna od poprzedniej ocena materiału dowodowego sprawy, nawet jeżeli jest to ocena stanu faktycznego błędna pod względem prawnym. Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest bowiem tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności.
W orzecznictwie podkreśla się również, że z punktu widzenia istotnych okoliczności sprawy prowadzonej w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ważne jest, jakimi dowodami organ mógł dysponować i jakie okoliczności znał, bądź z łatwością mógł poznać, prowadząc postępowanie (por. wyrok WSA w Gdańsku z 16 września 2021r., sygn. akt III SA/Gd 175/21; CBOSA). Ma to o tyle istotne znaczenie, że błędy w postępowaniu dowodowym mogą uzasadniać wznowienie postępowania - ale tylko wówczas, gdy wynikają one z braku wiedzy o istotnych dla sprawy okolicznościach, a nie z wadliwego ustalenia tych okoliczności. Błędne ustalenie okoliczności jest bowiem czymś innym, niż niewiedza o okoliczności, stanowiąca przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. akt I GSK 158/20; CBOSA).
Wskazać również należy, że w ramach oceny nowych, istotnych okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie dokonuje się oceny prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego zastosowanych przy wydaniu decyzji pierwotnej. Okoliczności faktyczne to zdarzenia niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa (por. M. Pułło, Nowe okoliczności i nowe dowody jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, PiP 2004/8, s. 52). Z tego względu podstawy wznowienia postępowania administracyjnego nie stanowi błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym.
Przenosząc powyższe uwagi na stan rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przesłanką wznowienia postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazaną w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2023 r. było "uzyskanie przez organ informacji na temat skierowania Zainteresowanego do udziału w działaniach poza granicami państwa, które może nie być zgodne z wymogami określonymi w art. 4 ust. 1 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2205) będącym podstawą do przyznania statusu weterana."
Natomiast w decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania organ dokonał interpretacji pojęć "weteran działań poza granicami państwa" (art. 2 ust. 1 ustawy
o weteranach) oraz "działania poza granicami państwa" (art. 4 pkt 2 i 3 ww. ustawy). Wskazał przy tym, że skarżący nie brał udziału w działaniach poza granicami państwa, bowiem nie wykonywał zadań mandatowych misji, tj. zadań realizowanych w ramach Polskiego Kontyngentu Wojskowego, lecz zadania w celu zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej jaką jest PKW. Organ stwierdził, że nie można przyznać statusu weterana osobie, która nie "brała udziału w działaniach poza granicami państwa", a jedynie krótkotrwale przebywała w rejonie działań Polskiego Kontyngentu Wojskowego bez zaliczenia jej do stanu ewidencyjnego Kontyngentu. Organ powołał się na postanowienia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2024 r. w sprawie zabezpieczenia jednostki wojskowej poza granicami państwa, które w § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozróżnia służbę żołnierza w składzie jednostki wojskowej użytej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych RP poza granicami państwa oraz służbę w celu zabezpieczenia funkcjonowania takiej jednostki wojskowej.
Należy jednak zwrócić uwagę, że o tym, iż skarżący pełnił służbę poza granicami państwa w celu zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej użytej poza granicami państwa - jako inspektor Wojskowego Dozoru Technicznego - organ posiadał wiedzę w dacie wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2022 r. o przyznaniu statutu weterana. Organ dysponował bowiem zaświadczeniem wystawionym w dniu [...] grudnia 2022 r. przez Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego, w którym poinformowano o ww. okolicznościach (k. 4 akt admin.). W zaświadczeniu tym wymieniono również jednostki wojskowe (PKW), względem których skarżący wykonywał zadania zabezpieczające ich funkcjonowanie. Z treści zaświadczenia wprost wynika, że zadania te były wykonywane podczas kilku bądź kilkunastodniowych, a w dwóch przypadkach ponad dwudziestodniowych, pobytów w rożnych rejonach poza granicami państwa w okresie 2002 - 2016.
Z powyższego wynika, że w dacie wydania ww. ostatecznej decyzji organ miał wiedzę na temat okoliczności służby skarżącego poza granicami państwa oraz zadań jakie podczas tej służby wykonywał. Organ wiedział, że skarżący został skierowany do wykonywania zadań w celu zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej użytej poza granicami państwa, a nie do wykonywania zadań misji w ramach PKW (w składzie PKW). Zatem "podstawy skierowania" skarżącego do udziału w działaniach poza granicami państwa, a tym bardziej ich ocena prawna z punktu widzenia definicji "działań poza granicami państwa" (art. 4 ust. 1 ustawy o weteranach) nie wypełniają przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Jak już bowiem wyżej wskazano, za "nową okoliczność" w rozumieniu ww. przepisu nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż
w takiej sytuacji nie ma miejsca "ujawnienie" nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Za "nową okoliczność" nie może być również uznane zastosowanie określonych przepisów prawa lub ich interpretacja (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 236/13; CBOSA). Błędna kwalifikacja prawna znanych organowi okoliczności faktycznych tudzież nieprawidłowa ocena dowodów nie uzasadniają wzruszenia decyzji w tym trybie. Mogą być natomiast rozważane w toku instancji, a gdy decyzja jest ostateczna - ewentualnie w trybie stwierdzenia jej nieważności.
W ocenie Sądu rozważania organu przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji stanowią w istocie odmienną (od dokonanej w ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2022 r.) ocenę dowodu w postaci zaświadczenia Szefa Wojskowego Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2022 r. w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, tj. przepisy ustawy o weteranach oraz ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych RP poza granicami państwa. Wskazuje na to konstatacja organu, że "Wbrew zatem informacji zawartej w zaświadczeniu z dnia [...] grudnia 2022 r. (...) B. D. nie brał udziału w działaniach poza granicami państwa w Polskich Kontyngentach Wojskowych, bowiem podejmowane przez niego działania nie stanowiły "udziału
w działaniach poza granicami państwa" w rozumieniu ustawy o weteranach (...), a także nie były realizowane w ramach Polskiego Kontyngentu Wojskowego".
Co istotne, organ odwołał się również do przepisów § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2024 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa wskazując na konieczność rozróżnienia kwestii pełnienia przez żołnierza służby wojskowej w składzie jednostki wojskowej (PKW) oraz służbę w celu zabezpieczenia funkcjonowania tej jednostki.
Odnosząc się do powyższej argumentacji wskazać należy po pierwsze, że
z zaświadczenia wprost wynikało, iż realizacja zadań skarżącego w działaniach poza granicami państwa miała na celu zabezpieczenie funkcjonowania wymienionych jednostek wojskowych. Po drugie, w dacie wykonywania przez skarżącego wymienionych zadań również obowiązywały przepisy prawa, które powyższe rozróżnienie przewidywały.
Mianowicie, przepisy § 4 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 2010 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 184, poz. 1237 ze zm.) stanowiły, iż skierowanie żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa następuje w m.in. przypadkach pełnienia tej służby w składzie jednostki wojskowej użytej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (pkt 1 lit. a) oraz w celu zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej użytej zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w pkt 1 lit. a, w rejonie jej działania (pkt 2 lit. a). Analogicznie, przepisy § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz. U. poz. 479) stanowiły, że skierowanie żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa następuje w przypadkach pełnienia tej służby w składzie jednostki wojskowej użytej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (pkt 1 lit. a) oraz w celu zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej, o której mowa w pkt 1 lit. a, w rejonie jej działania (pkt 2 lit. a).
Zatem rozważania organu, iż nie jest uprawnione takie interpretowanie "udziału"
w działaniach poza granicami państwa, przez które rozumie się pobyt na obszarze funkcjonowania PKW bez względu na cel tego pobytu, a w konsekwencji nie jest uprawnione przyznanie statusu weterana osobie, która nie brała udziału w działaniach poza granicami państwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 oraz art. 4 pkt 2 i 3 ustawy
o weteranach, dobitnie wskazuje na to, że organ nie dokonał we wznowionym postępowaniu oceny wpływu "nowej okoliczności", nieznanej mu w dacie wydania decyzji ostatecznej, na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej jej wydaniem, lecz dokonał ponownej oceny materiału dowodowego (zaświadczenia) w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów obowiązującego prawa. Tymczasem wznowienie postępowania nie służby weryfikacji ustaleń faktycznych oraz prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego zastosowanych przy wydaniu decyzji pierwotnej. Ponowna ocena materiału dowodowego oraz interpretacja przepisów prawa nie mieści się w żadnej z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego określonych w art. 145 § 1 k.p.a.
Z tych względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia 26 kwietnia 2024 r. podlegały uchyleniu. Brak było podstaw do uznania, że w sprawie wystąpiła "nowa okoliczność", nieznana organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji brak było podstaw do wznowienia postępowania przez organ z urzędu na podstawie art. 147 oraz art. 149 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd uchylił również postanowienie Ministra z dnia [...] sierpnia 2023 r.
o wznowieniu postępowania .
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku.