II SA/Wa 1966/22

II SA/Wa 1966/22 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Marcinkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 5 pkt 2, art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2002 nr 74 poz 676
art. 50 ust. 1
Ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M.G. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe bez zmiany składników uposażenia postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 5 października 2022 r. M.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe bez zmiany składników uposażenia.
W skardze skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 50 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2022 r. poz. 557 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą o ABW oraz AW, poprzez sporządzenie ogólnikowego i lakonicznego uzasadnienia zaskarżonego rozkazu, oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego oraz przekroczenie zakresu uznania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie na podstawie art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., wskazując, że sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi a podwładnymi. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że z treści skargi wynika że dotyczy ona ustalenia skarżącemu składników uposażenia w sposób pozbawiający go podwyżki, którą, zdaniem skarżącego, powinien otrzymać w związku ze zmianą rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie, a następnie należycie opłacona. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z treścią art. 2 w zw. z art. 1 P.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają sprawy sądowoadministracyjne, czyli sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjnej, ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte nią są jedynie działania administracyjne określone w ustawie – w art. 3 § 2, art. 4 i art. 154 § 1 P.p.s.a. Wynikający ze wskazanych przepisów zakres właściwości sądów administracyjnych powoduje, że sprawy inne, niż wymienione w art. 3 § 2, art. 4 oraz art. 154 § 1 P.p.s.a., są sprawami nienależącymi do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd skargę odrzuca.
Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, jest właściwy do przyjmowania do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. Sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie rozkazu personalnego (ust. 3).
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt, przedmiotem skargi funkcjonariusza jest rozkaz personalny Szefa ABW w przedmiocie mianowania go na stanowisko służbowe z dotychczasowej grupy zaszeregowania na grupę uposażenia zasadniczego oznaczoną nowym numerem, ale bez zmiany składników uposażenia – w związku z wejściem w życie z dniem 17 lipca 2022 r. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie grup zaszeregowania i stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w tych grupach oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest takim stosunkiem administracyjnoprawnym, którego szczególną cechą jest podległość służbowa, a także nadrzędność i podrzędność w stosunkach służbowych. Zakres takiej podległości sprawia, że w tych stosunkach zatrudnienia nie ma równorzędności podmiotów, inaczej, niż jest przy stosunku pracy. Tym samym, przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Natomiast decyzje w sprawach mianowania na stanowisko służbowe i zwolnienia ze stanowiska służbowego w ABW są decyzjami uznaniowymi.
Należy zaznaczyć, że stosownie do treści art. 5 pkt 2 P.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Oznacza to, że niedopuszczalna jest skarga na decyzje, akty postanowienia i czynności w tym zakresie.
W związku z tym należy stwierdzić, że sprawy awansu funkcjonariusza na wyższy stopień służbowy należą do spraw wynikających z podległości służbowej, a tym samym na mocy art. 5 pkt 2 P.p.s.a., nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Wobec tego żądanie zaszeregowania do wyższej grupy uposażenia zasadniczego, jak też przyznanie uposażenia w wyższej wysokości, należy potraktować jako taką właśnie sprawę, co oznacza, że skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopad 2019 r. sygn. akt I OSK 2632/19 i z dnia 20 listopad 2019 r. sygn. akt I OSK 2791/19, dostępne: www. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uznając zatem, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.