II SA/Wa 1952/18

II SA/Wa 1952/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-05-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2018-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Maciejuk
Janusz Walawski
Sławomir Fularski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2846/19 - Wyrok NSA z 2022-09-29
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2019 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "organ odwoławczy", "KGP"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1
i art. 155 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. (dalej: "organ I instancji", "KWP") z [...] marca 2018 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji ostatecznej KWP nr [...] z [...] marca 2017 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów szkoleniowych.
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją KWP z [...] marca 2017 r nr [...] P. R. (dalej: "skarżący", "strona", "wnioskodawca") uzyskał pozwolenie na 12 jednostek broni palnej sportowej do celu szkoleniowego, tj. 8 egzemplarzy centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kal. do 12 mm, 3 egzemplarzy centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kal. do 6 mm oraz 1 egzemplarz broni gładkolufowej.
Wnioskiem z [...] sierpnia 2017 r. strona wystąpiła do organu I instancji
o zmianę ww. decyzji z [...] marca 2017 r poprzez rozszerzenie posiadanego pozwolenia o kolejne 18 egzemplarzy broni palnej sportowej, w tym 15 centralnego zapłonu, 2 bocznego zapłonu i 1 egzemplarz broni gładkolufowej. W uzasadnieniu wniosku strona powołała się przede wszystkim na prowadzoną działalność
w zakresie prowadzenia strzelnicy oraz szkoleń klientów indywidualnych grup zorganizowanych i organizowanie "eventów" dla firm. Wnioskodawca stwierdził, że zbyt mała ilość broni ogranicza prowadzenie tej działalności bowiem oferta jego firmy jest mało konkurencyjna wobec innych podmiotów prowadzących działalność w tym samym zakresie. Okoliczność ta uniemożliwia mu zarabianie środków pieniężnych,
a tym samym wpływa na wysokość płaconych podatków. Powołał się przy tym na zawarte umowy w zakresie szkoleń strzeleckich, w tym ze stowarzyszeniem strzeleckim im. [...], którego jest współtwórcą i członkiem zarządu. Skarżący stwierdził także, że ma warunki do prowadzenia szkoleń w dużych grupach szkoleniowych, tj. ok. 30-osobowych, natomiast ze względów infrastrukturalnych oraz braku możliwości zabudowy strzelnicy nie ma możliwości posiadania magazynu broni, a tym samym nie może strać się o broń obiektywną.
W dniu [...] października 2017 r. skarżący złożył zeznania do protokołu. Wskazał m.in., że przy obecnej ilości posiadanej broni (12 egzemplarzy) może szkolić 6 osób, aczkolwiek w przypadku zorganizowanej grupy podstawowej są to maksymalnie cztery osoby, natomiast po rozszerzeniu posiadanego pozwolenia o kolejne 18 jednostek broni będzie mógł jako instruktor szkolenia i prowadzący strzelanie obsługiwać grupy liczące 10 osób.
Organ I instancji decyzją z [...] grudnia 2017 r. odmówił zmiany własnej decyzji
z [...] marca 2017 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów szkoleniowych. Od tego rozstrzygnięcia strona wniosła odwołanie do KGP, który po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego uchylił w całości decyzję KWP
i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Pismem z [...] lutego 2018 r. organ I instancji zwrócił się do wnioskodawcy o wykazanie, że posiadając dodatkowo 18 jednostek broni palnej (łącznie 30), będzie w stanie jako instruktor i prowadzący strzelanie obsługiwać 10-osobową grupę uczestników szkolenia strzeleckiego z zachowaniem zasad bezpieczeństwa.
W odpowiedzi skarżący stwierdził m.in., że pismo KWP zawiera pytanie z tezą i ma charakter erystycznej próby pomówienia jego i wykazania mu braku profesjonalizmu oraz że strzelnica na której odbywają się organizowane przez niego szkolenia może pomieścić od 30 do 80 osób jednocześnie strzelających i że z takimi grupami zamierza prowadzić zajęcia. W związku z tym, nie rozumie "zapytania", w jaki sposób może prowadzić jednocześnie zajęcia strzeleckie z udziałem 10 osób. Przypuszcza natomiast, że wynika to z ograniczeń jakie narzucają na Policję przepisy wynikające z decyzji KGP nr [...] z [...] grudnia 2005 r. w sprawie szkolenia strzeleckiego policjantów określonych w załączniku nr 1 do tej decyzji, tj. § 5 pkt 4 i wywodzi, że
w związku z tym, że jest strzelcem, instruktorem i prowadzącym strzelanie nie należącym do żadnej organizacji służb mundurowych, opiera się na dwóch dokumentach, tj. Regulaminie funkcjonowania strzelnicy oraz przepisach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, określonych jako Ogólne zasady w sporcie strzeleckim.
W dniu [...] marca 2018 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącego reprezentowanego przez pełnomocnika, w którym podniósł m.in., że potrzeba zwiększenia liczby jednostek broni palnej w ramach posiadanego zezwolenia wynika z chęci poszerzenia działalności wnioskodawcy i nadania atrakcyjności oferowanych szkoleń (większa częstotliwość i ich zakres), jak również z chęci podnoszenia kwalifikacji strzeleckich społeczeństwa polskiego, zachowania konkurencyjności na rynku szkoleń strzeleckich oraz że ewentualny brak zgody na zwiększenie ilości broni pozbawi wnioskodawcę możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe z kolei jest uprawnieniem konstytucyjnym wnioskodawcy, wynikającym
z art. 20 Konstytucji RP. Pełnomocnik strony wskazał również, że żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie wprowadza ograniczeń co do ilości osób, które mogą być jednocześnie szkolone przez jednego instruktora w kontekście zachowania zasad bezpieczeństwa i w związku z tym, każdą sprawę należy rozpatrywać indywidualnie, przyjmując maksymalną ilość osób szkolonych
w odniesieniu do konkretnego instruktora (posiadacza broni palnej na podstawie pozwolenia dla celów szkoleniowych).
Decyzją z [...] marca 2018 r. KWP, działając na podstawie art. 155 oraz art. 268a k.p.a., uznał, że materiał dowodowy nie daje podstaw do innego jej rozstrzygnięcia, jak odmowy zmiany decyzji tego organu z [...] marca 2017 r., nr [...] w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celu szkoleniowego. W uzasadnieniu swego stanowiska organ I instancji przytoczył brzmienie art. 155 k.p.a. Podniósł, że organ administracyjny oceniając, czy powinien wzruszyć decyzję, czy też pozostawić ją w obrocie prawnym bez zmiany, jest zobowiązany do uwzględnienia wymagań interesu publicznego i słusznego interesu strony, a tym samym wyważenia obu tych interesów, co wynika z konieczności kierowania się ogólną zasadą określoną w art. 7 k.p.a. Ma to szczególne znaczenie w przypadku decyzji uznaniowych, a taki charakter ma decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. Interes strony polega na uzyskaniu pozwolenia na posiadanie dodatkowych 18 egzemplarzy broni palnej sportowej do celów szkoleniowych, natomiast interes społeczny w zapewnieniu ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Organ I instancji uznał, że nie może przychylić się do wniosku strony
o wydanie pozwolenia na posiadanie dodatkowo 18 jednostek broni palnej sportowej do celów szkoleniowych. Podniósł, że wydanie skarżącemu pozwolenia na dodatkowe jednostki broni palnej sportowej w żądanej ilości nie gwarantuje bezpieczeństwa szkolenia, bowiem szkolenie strzeleckie z zachowaniem zasad bezpieczeństwa może być prowadzone przez jednego instruktora jednocześnie dla maksymalnie 5 osób. Wskazał, że strona chce z wykorzystaniem zwiększonej ilości broni przeprowadzać szkolenie strzeleckie dla grup 10 osobowych, a nawet 30-80 osobowych. Tymczasem, w ocenie organu I instancji, jeden instruktor fizycznie nie jest w stanie właściwie nadzorować czynności podejmowanych przez więcej, niż 5 uczestników szkolenia. Tym samym nie jest możliwe zapewnienie przez wnioskodawcę szeroko pojętego bezpieczeństwa takim dużym grupom uczestników szkolenia strzeleckiego.
Pismem z [...] kwietnia 2018 r. skarżący odwołał się od wskazanego rozstrzygnięcia organu I instancji. Wniósł o uchylenie ww. decyzji i uwzględnienie żądania strony. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie poprzez wydanie decyzji
w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie ilości egzemplarzy broni palnej do celów szkoleniowych, pomimo spełnienia ustawowych przesłanek dla uwzględnienia podania strony;
- art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo spełnienia ustawowych przesłanek dla uwzględnienia podania strony;
- art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli.
KGP decyzją z [...] maja 2018 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną
w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję organu I instancji. Przedstawił ramy materialno-prawne niniejszego postępowania, przywołując brzmienie art. 155 k.p.a. Wyjaśnił, że decyzje podejmowane
w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych, a rozpatrywanie sprawy w tym trybie wymaga rozważenia czy zachodzi słuszny interes strony rozumiany jako interes prawny, który nie będzie sprzeczny z interesem społecznym.
Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lipca 2017 r. na strzelnicy w miejscowości Z. podopieczny skarżącego podczas ćwiczeń strzelania dynamicznego oddał niekontrolowany strzał z pistoletu [...] w wyniku którego postrzelił się w udo i palec stopy. Jak zauważył KGP fakt, że dochodzenie prowadzone w kierunku popełnienia, podczas prowadzonego przez stronę strzelania, przestępstwa z art. 157 § 1 kk zostało umorzone z braku znamion czynu zabronionego, nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej. Przedmiotem tego postępowania administracyjnego jest sprawdzenie, czy przy ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za zmianą decyzji ostatecznej (w przypadku strony czy zachodzą przesłanki do uwzględnienia jej żądania dotyczącego posiadania przez nią większej ilości broni do celów szkoleniowych).
Jak wskazał organ odwoławczy, nie jest jego intencją wypowiadanie się co do trafności, bądź nie stosowanych metod, form i środków treningowych, jednakże
w świetle ww. zdarzenia uwzględnienie żądania skarżącego nie jest zasadne. Skarżący nie wykazał, że w ramach prowadzonej działalności zatrudnia instruktorów strzelectwa bądź z nimi współpracuje na podstawie stosownych umów, w kontekście zamiaru prowadzenia, po rozszerzeniu posiadanego pozwolenia o kolejne 18 jednostek broni, szkoleń jako instruktor szkolenia i prowadzący strzelanie, liczniejszych grup podopiecznych, niż jest to dotychczas, tj. liczących 10 osób. Jednocześnie KGP wskazał na niekonsekwencję w podnoszonej przez stronę -
w toku postępowania - argumentacji. Jak zauważył organ odwoławczy, strona we wniosku o rozszerzenie posiadanego pozwolenia powołała się na współpracę
z instruktorami oraz osobami posiadającymi stosowne pozwolenia, która
w połączeniu z warunkami istniejącymi na strzelnicy - w jej ocenie - pozwala na prowadzenie zajęć w grupach ok. 30-osobowych na każdej z dwóch osi strzelnicy. Tymczasem w dniu [...] października 2017 r. skarżący zeznał do protokołu, że dopiero po rozszerzeniu, o kolejne jednostki broni, posiadanego pozwolenia jest możliwa jego współpraca z instruktorami. Nadto skarżący potwierdził, że obecnie nie zatrudnia na stałe instruktorów lecz zleca usługę firmom szkoleniowym i dopiero po uruchomieniu nowego obiektu ma zamiar zatrudnić na stałe dwóch instruktorów.
W ocenie KGP, wskazane rozbieżności w twierdzeniach strony, rzutują także na postrzeganie przez organ zasadności zakresu jej żądania.
Zdaniem organu odwoławczego strona nie wykazała, że w niniejszej sprawie występują racje jej indywidualnego interesu, które przemawiają za żądaną przez nią zmianą decyzji pierwotnej. Za taką zmianą nie przemawiają racje interesu społecznego, bowiem w ramach jednego pozwolenia na broń w obrocie nie powinno być więcej jej egzemplarzy niż wymagają tego (lub pozwalają na to) okoliczności danej sprawy. W przypadku strony są to uwarunkowania związane z prowadzoną przez nią działalnością. KGP podniósł, że w przypadku strony istnieją - podyktowane obiektywnymi względami wynikającymi z zasad bezpieczeństwa - ograniczenia co do ilości osób, które obecnie może ona jednocześnie, a przy tym - co istotne - bezpiecznie szkolić w zakresie strzelectwa. Natomiast racje ekonomiczne czyli chęć uzyskiwania przez stronę - w ramach prowadzonej działalności w zakresie prowadzenia szkoleń strzeleckich - większego zarobku nie mogą być przedkładane nad bezpieczeństwo osób korzystających z usług oferowanych przez nią w ramach prowadzonej działalności.
Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie przesłanki określone
w art. 155 k.p.a. nie zostały spełnione, gdyż strona nie udowodniła swojego słusznego interesu w posiadaniu większej niż dotychczas ilości broni palnej do celu szkoleniowego, a interes społeczny - w świetle materiału dowodowego - za takim rozstrzygnięciem nie przemawia. Nadto stwierdził, że w uwarunkowaniach prowadzonej przez stronę działalności posiadane przez nią 12 jednostek broni w celu szkoleniowym zaspokaja potrzeby w zakresie prowadzenia przez nią szkoleń strzeleckich.
Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego z [...] maja 2018 r. nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] lipca 2018 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie występując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił:
1) obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. poprzez jej niewłaściwą wykładnię
i zastosowanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji| organu I instancji w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie ilości egzemplarzy broni palnej do celów szkoleniowych, pomimo spełnienia ustawowych przesłanek dla uwzględnienia podania strony;
2) art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo spełnienia ustawowych przesłanek dla uwzględnienia podania strony;
3) obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony.
W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że wnosi o zmianę decyzji ostatecznej o pozwoleniu na posiadanie broni palnej wyłącznie z przyczyn związanych z chęcią rozwoju działalności gospodarczej i pasją instruktorską. Motywacja skarżącego jest zatem obiektywnie pożądana, a tym samym strona posiada słuszny interes w uwzględnieniu jego podania w trybie art. 155 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie
i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Na wstępie należy podać, że ostateczną decyzją KWP z [...] marca 2017 r. orzeczono o przyznaniu skarżącemu bezterminowego pozwolenia na 12 jednostek broni palnej sportowej do celu szkoleniowych, w tym 8 jednostek broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, 3 jednostki broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm oraz 1 jednostkę broni gładkolufowej. Ww. decyzja została wydana na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 7 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji (t.j. Dz.U.
z 2012 r., poz. 576 ze zm.).
Następnie skarżący w dniu [...] sierpnia 2017 r. (data nadania) złożył do organu I instancji wniosek, w trybie art. 155 k.p.a., o zmianę tej decyzji poprzez rozszerzenie posiadanego pozwolenia o kolejne 18 egzemplarzy broni palnej sportowej do celów szkoleniowych, w tym 15 jednostek broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, 2 jednostki broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi
o kalibrze do 6 mm oraz 1 jednostkę broni gładkolufowej.
Sąd zauważa, że ustanowiona w art. 16 § 1 k.p.a. zasada ochrony trwałości decyzji administracyjnych nie oznacza bezwzględnego zakazu wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje bowiem kilka nadzwyczajnych trybów postępowania umożliwiających bądź to weryfikację (po wyeliminowanie z obrotu prawnego włącznie) decyzji ostatecznej
z uwagi na jej wady (kwalifikowane lub nie), bądź też uchylenie lub zmianę decyzji prawidłowej pod względem prawnym - por. szerzej np. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 694 i nast. Przepisy wprowadzające dopuszczalność nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej jednocześnie chronią jednak jej stabilność, przewidując szereg rygorystycznych obwarowań ograniczających zbyt szerokie ich stosowanie, w postaci przesłanek, które bezwzględnie muszą zaistnieć, aby wyeliminowanie decyzji
z obrotu prawnego bądź zmiana treści decyzji były możliwe. W konsekwencji zastosowanie któregokolwiek z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznej wymaga uprzedniego ustalenia, czy istotnie zaszły przesłanki umożliwiające zastosowanie konkretnej normy.
Jednym z trybów, o których mowa powyżej, jest możliwość uregulowana w art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Redakcja tego przepisu k.p.a. wskazuje na to, że postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, wszczyna się z urzędu. Podkreśla się jednak niejednokrotnie w doktrynie, że należy dopuścić także możliwość wszczęcia tego postępowania na żądanie strony, a tym samym sytuacji takiej nie należy oceniać w kategoriach naruszenia prawa (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze 2006, s. 920).
Na podstawie art. 155 k.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanki te muszą zostać spełnione kumulatywnie, co oznacza, że brak którejkolwiek z nich czyni zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. niedopuszczalnym. Nawet jednak spełnienie wszystkich wyliczonych w art. 155 k.p.a. przesłanek nie zawsze otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do rozpatrzenia sprawy w "trzeciej" instancji, nie może też prowadzić do obejścia przepisów dotyczących zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest bowiem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 stycznia 2007r., sygn. akt. I OSK 586/06.
Przewidziana w art. 155 k.p.a. możliwość zmiany decyzji ostatecznej odnosi się zatem jedynie do sytuacji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy administracyjnej organ administracji publicznej mógł był podjąć różne wariantowe rozstrzygnięcia. Tryb ten służy tym samym jedynie do zmiany rozstrzygnięcia na inne, również możliwe do wydania w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych. Nie może natomiast służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą byłoby niedopuszczalne. Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. nie jest więc możliwe w sprawach, które nie są rozpoznawane w ramach tzw. uznania administracyjnego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organy prawidłowo uznały, iż za zmianą decyzji zezwalającej na posiadanie broni nie przemawia interes społeczny, który wymaga, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej, niż wynika to z autentycznej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie na broń wydano. W kontrolowanej sprawie skarżący uzyskał prawo do posiadania określonej liczby broni do celów szkoleniowych.
Sąd zgadza się z organami orzekającymi, że przedstawione przez skarżącego, w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, okoliczności dotyczące rozwoju działalności gospodarczej nie uzasadniają konieczności zmiany decyzji KWP z [...] marca 2017 r. Należy podnieść, że decyzja
o tym, czy określona osoba może posiadać większą liczbę egzemplarzy broni niż tę, którą określono w dotychczas wydanym jej pozwoleniu zależy od ogólnie sformułowanych w art. 155 k.p.a. przesłanek, takich jak brak przepisów szczególnych nie sprzeciwiających się zmianie decyzji oraz interes społeczny lub słuszny interes strony.
Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko organu dotyczące niewystępowania
w sprawie pozytywnej przesłanki słusznego interesu strony. Należy zauważyć, że skarżący posiada już 12 egzemplarze broni palnej sportowej do celów szkoleniowych. Posiadanie kolejnych 18 egzemplarzy tejże broni, jak wywiodły organy, nie gwarantuje bezpieczeństwa szkolenia, bowiem szkolenie strzeleckie
z zachowaniem zasad bezpieczeństwa może być prowadzone przez jednego instruktora dla maksymalnie 5 osób. Stąd też nie można uznać argumentacji skarżącego, że jako instruktor i prowadzący szkolenie będzie w stanie obsługiwać 10 osobową grupę uczestników szkolenia strzeleckiego z zachowaniem zasad bezpieczeństwa. W tym zakresie organy dokładnie przeprowadziły analizę zgromadzonego materiału dowodowego i zasadnie stwierdziły, że skarżący nie wykazał, że w ramach prowadzonej działalności zatrudnia instruktorów strzelectwa bądź z nimi współpracuje na podstawie stosownych umów. W kontrolowanej sprawie powyższe jest niezmiernie istotne w kontekście przedstawionego wyżej zamiaru prowadzenia szkoleń jako instruktor szkolenia i prowadzący strzelanie, liczniejszych grup podopiecznych, niż jest to dotychczas.
W ocenie Sądu, takie stanowisko organu pozostaje w zgodzie z celem jaki przyświecał ustawodawcy w restrykcyjnym unormowaniu dostępu do broni. Przepisy ustawy o broni i amunicji służą bowiem ochronie interesu społecznego i to
w aspekcie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z kolei uwzględnienie podnoszonych przez skarżącego racji ekonomicznych, nie może prowadzić do przedkładania nad bezpieczeństwo osób korzystających z usług oferowanych przez skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności chęci uzyskania większych dochodów. Zasadnie organ odwoławczy wywiódł, że pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego, a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć odpowiednia korelacja. Inaczej powinno się postrzegać indywidualne potrzeby dotyczące rodzaju i ilości broni zgłoszone przez osobę będącą sportowcem wyczynowym (osobę startującą w zawodach i uzyskującą w nich wysokie lokaty),
a inaczej osoby, która nie wykazuje takich potrzeb, i która realizuje swoją aktywność sportową jedynie poprzez prowadzenie sportowej strzelnicy i organizowanie "eventów". Zmiana pierwotnej decyzji w zakresie liczby egzemplarzy posiadanej broni przez skarżącego pozostawałoby w sprzeczności z celem, dla którego organy Policji wydają pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej.
W konsekwencji, stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, iż w sprawie strona nie udowodniła swojego słusznego interesu
w posiadaniu większej niż dotychczas ilości broni palnej do celów szkoleniowych,
a interes społeczny za takim rozstrzygnięciem nie przemawia. Wobec tego zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a., w sposób zgodny z żądaniem skarżącego, nie jest możliwa.
Z powyższych względów, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień w świetle prawa materialnego
i procesowego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku.