II SA/Sz 235/14

II SA/Sz 235/14 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2014-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Barbara Gebel /sprawozdawca/
Grzegorz Jankowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 53 poz 214
art. 15 ust. 2 pkt 3, art. 15 ust. 6,
Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
Dz.U. 2004 nr 239 poz 2404
par. 14 ust. 1 pkt 3,
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu  w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,  Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin.
Dz.U. 1995 nr 21 poz 114
par. 3 pkt 5,  par. 4 ust. 1,
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 października 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r., Nr [...],
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] w stanie spoczynku A.P. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o wydanie zaświadczenia wskazującego na to, że w okresie służby w Policji wykonywał pracę zagrażającą życiu i zdrowiu będąc przewodnikiem psa przeznaczonego do wykrywania materiałów wybuchowych.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Komendant Miejski Policji, na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", odmówił A.P. wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści.
Na wstępie uzasadnienia organ przytoczył treść art. 217 § 2 K.p.a. i art. 218 § 1, § 2 K.p.a. i wyjaśnił, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych, specyfikę postępowania w sprawach zaświadczeń oraz podkreślił, że organy Policji nie są właściwe do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a postępowanie dowodowe w tym postępowaniu może być prowadzone tylko "w koniecznym zakresie".
W ocenie organu, w tej sprawie istotne jest, że w okresie objętym analizą (od 1998 r. do 2013 r.) obowiązywały trzy akty prawne, w których warunki uzasadniające przyznanie podwyższonej emerytury zostały różnie określone. Dlatego też, dokonał analizy stanu faktycznego w powiązaniu ze stanem prawnym obowiązującym w odpowiednich okresach służby wnioskodawcy.
W ramach czynności wyjaśniających organ sprawdził dokumenty strony w postaci notatek o użyciu psa służbowego do wyszukiwania zapachów materiałów wybuchowych, notatek o użyciu psa służbowego do tropienia śladów ludzi, przeszukiwania terenu i pomieszczeń, rozpoznawania i wyszukiwania zapachów - za lata 2002-2013, protokołów z przeprowadzonego rozpoznania minersko-pirotechnicznego przy użyciu psa służbowego - za okres 1998-2001.
Zdaniem organu, z dokumentacji sprawy nie wynika fakt spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek do podwyższenia emerytury, określonych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...), rozporządzenia Rady Ministrów z 24 września 2002 r. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzenie z 2005 r."
Następnie organ wyjaśnił, że w aktach osobowych [...] w stanie spoczynku A.P. znajdują się świadectwa i zaświadczenia o ukończeniu kursów o specjalności przewodnika psa patrolowego, przewodnika psa do wyszukiwania zapachów materiałów wybuchowych, zapachów narkotyków, a także o odbyciu przeszkolenia na kursie o specjalności rozpoznanie minersko – pirotechniczne. Jednakże według organu świadczą one o tym, że wnioskodawca posiada kwalifikacje zbliżone, w zakresie rozpoznania minersko–pirotechnicznego, do uprawnień do wykonywania zadań w charakterze sapera, minera-pirotechnika lub pirotechnika.
Dalej organ podał, że zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] i decyzją nr [...] z dnia [...] Komendanta Miejskiego Policji A.P. do dnia [...] wchodził w skład Grupy A. Jednakże ustalono, że funkcjonariusze będący członkami Grupy A. nie wykonują czynności sapera, minera-pirotechnika lub pirotechnika. Członków tej grupy kieruje się do przeszukania terenów i obiektów, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie o podłożeniu materiału lub urządzenia wybuchowego. Po zlokalizowaniu materiału lub urządzenia wybuchowego, albo przedmiotu mogącego zawierać materiał, urządzenie wybuchowe, grupa zabezpiecza miejsce lokalizacji, a jej dowódca wzywa grupę minersko-pirotechniczną Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji. Tym samym, według organu, nie została spełniona przez wnioskodawcę dyspozycja § 3 pkt 5 rozporządzenia z 2005 r.
Organ zaznaczył, że wystąpienie zagrożenia życia lub zdrowia policjanta powinno być rzeczywiste, realne, a nie dające się jedynie przewidzieć. Ponadto o spełnieniu przesłanek wymienionych w podanych przepisach decyduje istnienie określonej liczby zdarzeń, w określonym czasie, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia. W ocenie organu, służby wnioskodawcy nie można zaliczyć do spełniającej te warunki. Wykonywanie zadań na danym stanowisku służbowym i wykonywanie swoich obowiązków nie jest jednoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.
A.P. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym w całości zakwestionował ustalenia faktyczne organu. Zdaniem skarżącego, w spornym okresie wykonywał obowiązki sapera oraz prowadził rozpoznania minersko-pirotechniczne, co uprawnia go do podwyższenia emerytury na podstawie rozporządzenia z 2005 r.
Postanowieniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 141 § 1 i 2 i art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu ww. zażalenia, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji, powołując się na § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin, wskazał, że sprawa dotyczy sytuacji określonej w art. 217 § 1 pkt 1 K.p.a. Zdaniem organu, słusznie zauważył organ I instancji, że przed wydaniem zaświadczenia, organ administracji publicznej może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, stosownie do art. 218 § 2 K.p.a. Za trafny organ uznał pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że postępowanie wyjaśniające spełnia tylko pomocniczą, uzupełniającą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, bowiem podstawowym źródłem wiedzy organu pozostają dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych, utrwalonych innymi technikami.
Następnie organ wyjaśnił, że szczególny rodzaj zaświadczeń przewidziany został w procedurze ustalania wysokości emerytury przyznawanej funkcjonariuszom służb mundurowych, w tym m.in. Policji. W art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667) przewidziano możliwość podwyższenia emerytury, a rozstrzygnięcie o prawie do świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, w tym okoliczności mających wpływ na to prawo i jego wysokość, następuje w formie decyzji administracyjnej, wydawanej przez odpowiednie organy emerytalne (art. 32 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy).
Jednym ze środków dowodowych w ramach tego postępowania jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.
Organ II instancji podkreślił, że Komendant Miejski Policji przeanalizował akta osobowe zainteresowanego, w których nie odnalazł dokumentów potwierdzających pełnienie przez policjanta służby w warunkach szczególnie zagrażających jego życiu i zdrowiu. Nadto organ I instancji dokonał analizy uregulowań prawnych, konstytuujących działanie Grupy A. Zdaniem organu II instancji, trafna jest ocena organu I instancji, że członkostwo w ww. grupie nie daje podstaw do potwierdzenia okresów służby w warunkach uprawniających do podwyższenia wymiaru świadczenia emerytalnego. Ponadto z analizy przedłożonej przez skarżącego dokumentacji dotyczącej użycia psa służbowego w latach 1998-2013 nie wynika fakt spełnienia przesłanki z § 3 pkt 5 rozporządzenia z 2005 r.
Organ II instancji zaznaczył, że o podwyższenie emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 oraz art. 15 ust. 6 pkt 1 ustawy emerytalnej oraz na podstawie § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. nie mogą się ubiegać wszyscy policjanci tylko dlatego, że wykonują ryzykowny zawód niosący ze sobą szereg możliwych zagrożeń. Prawo to przysługuje jedynie tym funkcjonariuszom, którzy rzeczywiście pełnili służbę w warunkach bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia. Zagrożenie takie musi być na tyle rzeczywiste, by można było z toku służby danego policjanta wyodrębnić konkretne sytuacje, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego powstało realne niebezpieczeństwo dla jego życia lub zdrowia. Sam skarżący również takich sytuacji nie wskazał. Brak jest także podstaw faktycznych do potwierdzenia służby A.P. w pozostałych warunkach, uprawniających do podwyższenia świadczenia emerytalnego, wymienionych enumeratywnie w art. 15 ust. 2-3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.
A.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji zarzucając mu naruszenie § 3 pkt 5 i § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r., poprzez ich niezastosowanie, oraz art. 217 § 2 K.p.a. z uwagi na brak postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym dla ustalenia stanu faktycznego, a co za tym idzie dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Zdaniem skarżącego, organy powinny rozważyć przebieg jego służby w relacji do przepisów rozporządzenia z 2005 r. Jako przewodnik psa tropiącego wyszkolonego do lokalizowania materiałów wybuchowych, każdego roku, wielokrotnie brał udział w akcjach związanych ze zgłoszeniem podłożenia niebezpiecznych ładunków. Specyfika tych czynności polegała na tym, że zanim do działania przystępowały specjalistyczne oddziały minerskie, bądź inne służby ratunkowe, w pojedynkę, bez żadnego zabezpieczenia, musiał przy pomocy psa zlokalizować ładunek i określić, czy znajdują się w nim materiały wybuchowe. Nie sposób przyjąć, że podejmowanie takich czynności nie nosiło charakteru służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Stanowisko organów, że nie nabył szczególnych uprawnień sapera, minera-pirotechnika lub pirotechnika, nie może stanowić o tym, że nie wykonywał on czynności określonych w § 3 pkt 5 rozporządzenia z 2005 r. Przepis ten bowiem wyraźnie mówi o pełnieniu służby "w charakterze sapera", nie zaś o zajmowaniu tego stanowiska. Jeżeli jego działania de facto odpowiadały zakresowi czynności jakie należą do sapera (a lokalizacja materiałów wybuchowych ma taki walor), to w istocie rzeczy wykonywał on pracę odpowiadającą swoim charakterem pracy sapera.
Skarżący podniósł również, że niezależnie od rozważań nad zastosowaniem w odniesieniu do jego osoby § 3 pkt 5 rozporządzenia z 2005 r., należy stwierdzić z całą pewnością, że charakter jego służby odpowiada dyspozycji § 4 pkt 1 tego rozporządzenia. W odniesieniu do zastosowania wobec niego tego ostatniego przepisu organy obu instancji nie poczyniły żadnych ustaleń, nie wskazano chociażby jakie czynności, które wykonywał podczas służby nie odpowiadają definicjom z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. oraz które z dowodów stanowią podstawę przyjęcia takiej tezy. Uzasadnienie organu II instancji zawiera jedynie powtórzenie ustaleń organu I instancji. W tym zakresie organy oparły się wyłącznie na treści akt osobowych, które z natury rzeczy nie mogą potwierdzać podejmowania określonych czynności podczas służby oraz na bliżej nieustalonych ewidencjach i rejestrach, które to rzekomo nie zawierają dokumentów potwierdzających wykonywanie służby w warunkach stwarzających zagrożenie życia lub zdrowia. Tymczasem do akt postępowania dołączone zostały dokumenty zawierające potwierdzenie wykonywania czynności z użyciem psa tropiącego. Organy w ogóle nie odniosły się do tej dokumentacji. W szczególności nie wskazano, dlaczego czynności te nie stanowią czynności zagrażających życiu lub zdrowiu. Organy bliżej nie określiły tych czynności, jaki miały one przebieg i jaka była ich częstotliwość. Nie przeprowadzono też dowodu z książek dyżurów, które w sposób szczegółowy dokumentują czynności podejmowane przez funkcjonariuszy oraz ich charakter.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podtrzymał swoje stanowisko sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje :
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w Policji w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu.
W art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym Funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy", ustawodawca przewidział podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. W art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy zawarta jest delegacja do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Na podstawie tej delegacji wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 239, poz. 2404), którego przepisy, jako obowiązujące w dniu wydania obu postanowień, winny być stosowane przez organy orzekające w tej sprawie.
Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia jednym z środków dowodowych w postępowaniu o ustalenie emerytury funkcjonariuszy służb jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej.
W rozpoznawanej sprawie organy, działając w oparciu o przepisy Działu
VII K.p.a. "Wydawanie zaświadczeń", odmówiły wydania zaświadczenia, o które wnosił skarżący, uznając, że nie spełnia on przesłanek do podwyższenia emerytury, o których mowa w § 3 pkt 5 oraz w § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r.
Przypomnieć należy, że w myśl § 3 pkt 5 rozporządzenia z 2005 r., emeryturę podwyższa się o 1 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio
w charakterze sapera, jeżeli funkcjonariusz brał udział w lokalizowaniu, rozpoznawaniu, transporcie, niszczeniu materiałów wybuchowych lub neutralizacji urządzeń wybuchowych, w tym samodziałowych, lub ich atrap - co najmniej przez 12 dni w ciągu roku; za służbę pełnioną w charakterze sapera uważa się również wykonywanie czynności w charakterze minera-pirotechnika lub pirotechnika.
Z kolei § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r., stanowi, że emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.
Zdaniem organu II instancji, prawo do podwyższenia emerytury na podstawie
art. 15 ust. 2 pkt 3 oraz na podstawie § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. przysługuje jedynie tym funkcjonariuszom, którzy rzeczywiście pełnili służbę w warunkach bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia.
Natomiast, w ocenie skarżącego, niezależnie od rozważań nad spełnieniem przez niego przesłanek z § 3 pkt 5 rozporządzenia z 2005 r., z całą pewnością charakter jego służby odpowiadał dyspozycji § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r.
W tym miejscu należy wskazać, że w następstwie wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie
o sygn. akt U 12/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 736) orzekł, że § 4 pkt 1 rozporządzenia
z 2005 r. w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zgodnie z tym wyrokiem, z dniem 3 czerwca 2014 r. przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. utracił moc w zakresie, w jakim nakłada na funkcjonariuszy konieczność wykazania okresów służby w warunkach "bezpośrednio" zagrażających życiu lub zdrowiu.
W nawiązaniu do powyższego wyroku, należy zwrócić uwagę na treść art. 145 a § 1, zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane postanowienie. Na mocy art. 126 K.p.a. znajduje on zastosowanie również w sprawach zakończonych postanowieniem.
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę uchyla postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdzając w sprawie wystąpienie którejś z przesłanek wznowienia postępowania, określonych w art. 145 § 1 pkt 1 – 8 i art. 145 a § 1 K.p.a., obowiązany jest uchylić wydane w sprawie rozstrzygnięcie, chyba że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 146 § 1 lub § 2 K.p.a.
Podkreślić należy, że w takiej sytuacji, jak w niniejszej sprawie, dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 K.p.a., wznowienie postępowania z przyczyn w tym przepisie wskazanych, następuje tylko na żądanie strony (por. w odniesieniu do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r., III RN 200/01, publ. OSNPUS 2003/24/582).
W związku z tym, że w sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku
z art. 135 P.p.s.a. zobligowany był uchylić zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie Komendanta Powiatowego Policji, o czym orzekł na wstępie. W tym stanie rzeczy, za przedwczesne należało uznać ustosunkowywanie się sądu do kwestii spełnienia przez skarżącego przesłanek wynikających z § 3 pkt 5 rozporządzenia z 2005 r., tym bardziej, że zaskarżone i poprzedzające je postanowienie posługują się tylko ogólnymi sformułowaniami, nie wskazując żadnych konkretnych działań skarżącego, które podlegały ocenie w świetle mających zastosowanie i obowiązujących, w danym okresie, przepisów prawa.
Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia dotyczącego pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, organ orzekający uwzględni, że § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. utracił moc obowiązującą w zakresie, w jakim nakłada na funkcjonariuszy służb w tym przepisie wymienionych konieczność wykazania okresów służby w warunkach "bezpośrednio" zagrażających życiu lub zdrowiu.