II SA/Wa 1902/05

II SA/Wa 1902/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej
Janusz Walawski /sprawozdawca/
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Sygn. powiązane
I OSK 1433/06 - Wyrok NSA z 2007-06-13
Skarżony organ
Minister Gospodarki Morskiej
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Janusz Walawski (spr.), Asesor WSA, Protokolant Monika Niewińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2006 r. sprawy ze skargi Z. R. i A. R. - S. s. c. w G. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia wydania zezwolenia na pracę 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
A. W., pełnomocnik strony (S. A. R., Z. R. - G. ul. [...]), złożyła w dniu [...] w kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego w B. delegatura w [...] wniosek o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca - O. P. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Wojewoda [...], działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) w związku z decyzją Wojewody [...] nr [...] w dniu [...] lipca 2005 r. wydał decyzję - przedłużenie zezwolenia nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w jednostkach określonych we wniosku z wyłączeniem prowadzenia zajęć obowiązkowych w szkołach publicznych.
Minister Gospodarki i Pracy, po rozpoznaniu odwołania złożonego przez Z. R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 17 pkt 2 i art. 104 § 1 Kpa oraz art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) wydał w dniu [...] sierpnia 2005 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi złożonej przez Z. R. i A. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z powodów całkowicie odmiennych niż podniesione w skardze.
Na wstępie należy przytoczyć treść art. 88 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001). Przyrzeczenie i zezwolenie na pracę cudzoziemca są wydawane na wniosek pracodawcy (podkreślenie Sądu), na czas określony, dla określonego cudzoziemca i pracodawcy, na określone stanowisko lub rodzaj wykonywanej pracy. Zezwolenie jest wydawane na warunkach określonych w przyrzeczeniu, na okres nie dłuższy niż czas pobytu określony w odpowiedniej wizie lub nie dłuższy niż okres ważności zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zezwolenia, o którym mowa w przepisach o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub okres wskazany w zaświadczeniu wydanym na podstawie art. 30a ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 128, poz. 1176, z późn. zm.). W przypadku, gdy wydane zostało przyrzeczenie, zezwolenie wydaje się po uzyskaniu pisemnego potwierdzenia pracodawcy o dacie rozpoczęcia wykonywania pracy przez cudzoziemca. Data rozpoczęcia wykonywania przez cudzoziemca pracy nie może być wcześniejsza niż data wydania decyzji w sprawie zezwolenia na pracę. Na wniosek pracodawcy wojewoda może przedłużyć przyrzeczenie i zezwolenie na pracę cudzoziemca.
Natomiast zgodnie z art. 61 § 1, art. 32 i art. 33 § 1-3 Kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat lub radca prawny oraz rzecznik patentowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa.
Z treści przepisu art. 61 § 1 k.p.a. wynikają dwie istotne zasady postępowania administracyjnego. Pierwsza wskazująca, że postępowanie administracyjne może zostać wszczęte tylko z urzędu, bądź na wniosek strony. Druga wskazuje, że w obu przypadkach czynności inicjujące wszczęcie postępowania administracyjnego winny zostać podjęte przez podmioty uprawnione i powinny odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach prawa.
Z brzmienia przytoczonych powyżej przepisów prawnych wynika, iż żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego powinno pochodzić od strony. Od tego zależy skuteczność prawna żądania wszczęcia postępowania. Organ więc zobligowany jest do zbadania w pierwszej kolejności, czy żądanie pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Art. 61 Kpa wyznacza bowiem granice skargowości, co oznacza, że wszczęcie postępowania na wniosek może nastąpić tylko z inicjatywy osoby, która ma legitymację procesową w rozumieniu art. 28 Kpa.
Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanej osoby jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania.
Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż pracownik S. złożył przedmiotowy wniosek nie posiadając stosownego pełnomocnictwa, które w świetle art. 88 ust. 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy było niezbędne, aby wywołać skutek prawny w postaci wszczęcia postępowania i wydanie decyzji.
Skoro więc w przedmiocie złożonego wniosku, organ pierwszej instancji wydał decyzję z rażącym naruszeniem powyżej przywołanych przepisów postępowania administracyjnego, to oczywistym jest, że organ II instancji rozpatrując odwołanie i wydając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa również rażąco naruszył prawo (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
Wobec treści rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważania Sądu w zakresie zarzutów podniesionych w skardze.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w z. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.