II SA/WA 1879/04

II SA/Wa 1879/04 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska
Iwona Dąbrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Kube
Sygn. powiązane
I OSK 928/05 - Postanowienie NSA z 2006-01-24
Skarżony organ
Minister Zdrowia
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA - Ewa Kwiecińska Asesor WSA - Joanna Kube Protokolant - Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2005 r. sprawy ze skargi P. B. na pismo Prezesa Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. p o s t a n a w i a - odrzucić skargę -
Uzasadnienie
W dniu 24 czerwca 2004 r. p. P. B. skierował do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek, w trybie ustawy o udostępnienie informacji publicznej, żądając odpowiedzi na następujące pytania:
czy w sprawach skarg i wniosków PFRON jest zobowiązany stosować przepisy kpa
czy istnieje jakiś przepis szczególny, który wyłączałby stosowanie przez PRON art. 223, art. 238 § 1 oraz art. 256 kpa,
3. czy organ PFRON, który otrzymał skargę, a nie jest właściwy do jej rozpatrzenia obowiązany jest niezwłocznie przekazać ją właściwemu organowi,
czy pracownik PFRON, który otrzymał skargę dotyczącą jego działalności, obowiązany jest przekazać ją niezwłocznie swojemu przełożonemu służbowemu;
jakiej odpowiedzialności podlega pracownik PFRON winny niewłaściwego załatwienia skarg,
jeśli skarżący ponowił swoją skargę, a organ właściwy PFRON podtrzyma swoje stanowisko, to kogo zawiadamia tenże organ o sposobie załatwienia skargi w myśl art. 239 § 2 kpa,
7. który minister sprawuje bezpośredni nadzór nad PFRON -em,
czy przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez PFRON, w zakresie nieuregulowanym w odrębnych przepisach rangi ustawowej stosuje się przepisy kpa,
czy § II pkt 5 procedur realizacyjnych programu Student zatwierdzonych uchwałą nr 447/2003 Zarządu PFRON z dnia 3 września 2003 r. nie jest sprzeczny z art. 45 ust. 3a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
10. jakie kroki zamierza podjąć Zarząd PFRON w celu wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej uchwały.
Zastępca Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. poinformował skarżącego, że jego wniosek z dnia 24 czerwca 2004 r. ma charakter pytania prawnego oraz jest prośbą o interpretację prawa. Organ wskazał, że PFRON nie udziela porad prawnych, zaś radcowie prawni zatrudnieni w Wydziale Obsługi Prawnej służą pomocą prawną jednostkom organizacyjnym Funduszu. Poinformował ponadto skarżącego, że ministrem sprawującym bezpośredni nadzór nad PFRON jest minister właściwy do spraw polityki społecznej.
Skarżący, traktując pismo z dnia [...] czerwca 2004 r., jako decyzję administracyjną odmawiającą skarżącemu udzielenia informacji publicznej pismem z dnia [...] lipca 2004 r., skierowanym do Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniósł od niego odwołanie, żądając uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i udostępnienia informacji publicznej.
Prezes Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pismem z dnia [...] lipca 2004 r. poinformował skarżącego, iż pismo Zastępcy Prezesa Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2004 r. nie jest decyzją admnistracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał ponadto (podobnie jak w odpowiedzi udzielonej przez Zastępcę Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2004 r.), że wniosek skarżącego z dnia 24 czerwca 2004 r. nie ma charakteru wniosku z zakresu informacji publicznej. Są to jedynie pytania dotyczące interpretacji przepisów kpa oraz pouczenia skarżącego skierowane pod adresem Zarządu Funduszu. Poinformował również skarżącego, że wszelkie dane o Państwowym Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, łącznie z tekstami i procedurami wszystkich programów realizowanych przez Fundusz, udostępniane są na stronie internetowej Funduszu. Informacje te są jawne i dostępne dla wszystkich.
W skardze z dnia 26 lipca 2004 r. (uzupełnionej następnie pismami z dnia [...] września 2004 r. i [...] października 2004 r.) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P. B. wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych podniósł, że pytania zawarte w jego wniosku z dnia 24 czerwca 2004 r. wyczerpywały dyspozycję art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę radca prawny, ustanowiony w sprawie przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że pismo skierowane do skarżącego nie ma charakteru decyzji bowiem zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198), decyzja wydawana jest wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ww. ustawy. Decyzja jest zatem wydawana gdy, istnieje możliwość zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto organ, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r. o sygnaturze akt II SA 4059/02 wskazał, że jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) odnosi się jedynie do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się art. 61 Konstytucji RP. Uwzględniając wszystkie te aspekty można powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub Skarbu Państwa. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje zatem prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji.
Analizując pod tym kątem żądanie skarżącego, zawarte we wniosku z dnia 24 czerwca 2004 r., skierowane do Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych należy zauważyć, że w istocie domagał się skarżący odpowiedzi na dziesięć tam postawionych pytań dotyczących informacji o obowiązującym prawie. Tak więc pytania postawione przez skarżącego mimo, iż skierowane zostały w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie dotyczyły informacji publicznej a jedynie informacji o obowiązującym prawie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji.
Za prawidłowe uznać zatem należy stanowisko zarówno Zastępcy Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, zawarte w piśmie do skarżącego z dnia [...] czerwca 2004 r., jak również Prezesa Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2004 r. informujące skarżącego, że przedmiotowy wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Prawidłowa jest również forma w jakiej udzielono skarżącemu odpowiedzi, a mianowicie forma pisma nie zaś decyzji. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem NSA, decyzja administracyjna może być wydana wówczas, gdy przepis szczególny przewiduje w sposób wyraźny lub dorozumiany taką formę działania (por. B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, W-wa 2000 r. str. 13). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie brak jest takiej podstawy prawnej w przepisach szczególnych. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzja może być wydana wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. Może być ona jedynie więc wydana wówczas, gdy w grę wchodzi możliwość zastosowania przedmiotowej ustawy.
Tak więc w sytuacji gdy wniosek skarżącego powołuje się wprawdzie na ustawę o dostępie do informacji publicznej, ale w istocie nie dotyczy informacji publicznej odmowa dokonania takiej czynności nie może nastąpić w formie decyzji administracyjnej a jedynie w formie pisma informującego o braku podstaw do spełnienia żądania. Wydanie zaś decyzji w sytuacji, gdy przepis prawa nie przewiduje takiej formy działania oznaczałby wydanie decyzji bez podstawy prawnej i skutkowałby stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt II SA 4059/02 - Monitor Prawniczy 2003 nr 10, str. 436).
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.
Badając zatem sprawę pod kątem artykułu 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić należy, że skarga p. P.B. nie dotyczyła katalogu żadnej z wyżej wymienionych spraw i w tej sytuacji nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 3 pow. wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.