II SA/Wa 186/24

II SA/Wa 186/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski.
Ewa Radziszewska-Krupa
Joanna Kube /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 91, art. 92, art. 94, art. 95 ust. 2-4, art. 97 ust. 5
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2005 nr 105 poz 884
§ 13 ust. 1 pkt 1
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm  zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia kwatery tymczasowej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej także: "organ") decyzją z dnia [...] września 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania W. O. (dalej: "funkcjonariusz", "skarżący") od decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej: "Komendant CBŚP") z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], zobowiązującej funkcjonariusza do opróżnienia zajmowanej tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...] i przekazania jej dysponentowi – Komendantowi CBŚP, utrzymał w mocy w całości zaskarżoną decyzję Komendanta CBŚP.
Do wydania decyzji ostatecznej Komendanta Głównego Policji doszło
w następującym stanie sprawy.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] przydzielił funkcjonariuszowi tymczasową kwaterę nr [...] przy ul. [...]
w [...] o pow. 32,89 m2.
W decyzji tej zastrzeżono między innymi, iż traci ona moc
z dniem zwolnienia ze służby w Policji, przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji, upływu okresu pełnienia służby
w jednostce, w której policjant zajmuje tymczasową kwaterę, a także wystąpienia okoliczności, o których mowa w § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170
z póź. zm.).
Wcześniej funkcjonariusz został - rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r. - przeniesiony do służby w Komendzie Głównej Policji - Centralnym Biurze Śledczym (CBŚ).
Rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] skarżący, jako funkcjonariusz CBŚP, został przeniesiony z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji.
Komendant CBŚP decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r., poz. 171, z późn. zm.) oraz § 13 ust. 1 pkt 1 i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 947, z późn. zm.), zobowiązał funkcjonariusza do opróżnienia zajmowanej tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...]
i przekazania jej dysponentowi – Komendantowi CBŚP.
Uzasadniając ww. rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że funkcjonariusz jest osobą nieuprawnioną do zajmowania tymczasowej kwatery pozostającej
w dyspozycji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, a ponieważ funkcjonariusz nie zwolnił tymczasowej kwatery, wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...].
Zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy o Policji, warunkiem otrzymania kwatery tymczasowej jest spełnienie przez policjanta trzech przesłanek, które muszą wystąpić łącznie, tj. przeniesienie z urzędu, miejsce pełnienia służby na skutek przeniesienia musi znajdować się w innej miejscowości lub innej jednostce organizacyjnej Policji oraz nie zwolnienie zajmowanego lokalu mieszkalnego, domu jednorodzinnego lub domu mieszkalnopensjonatowego.
Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 947,
z późn. zm.), opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji.
W niniejszej sprawie funkcjonariusz został przeniesiony z urzędu z CBŚP do innej jednostki organizacyjnej, jaką jest Biuro Wywiadu i Informacji Kryminalnych Komendy Głównej Policji, dlatego zwolnienie zajmowanej dotychczas tymczasowej kwatery jest uzasadnione.
Na marginesie organ zaznaczył, iż funkcjonariusz mógł złożyć wniosek oraz ubiegać się o przydział tymczasowej kwatery w nowej jednostce organizacyjnej, czego do tej chwili nie uczynił.
Tymczasowa kwatera nr [...] przy ul. [...] w [...], którą zajmuje funkcjonariusz, stanowi własność [...] i wchodzi w skład zasobu lokalowego CBŚP, pozyskanego na mocy "Porozumienia w sprawie przekazania do dyspozycji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji lokali mieszkalnych stanowiących własność miasta [...] z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego Policji" z dnia [...] grudnia 2016 r.
Funkcjonariusz złożył odwołanie od ww. decyzji Komendanta CBŚP, zarzucając:
- naruszenie art. 2 Konstytucji RP;
- obrazę prawa materialnego, w szczególności przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 13 ust. 1 pkt 1 i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów;
- naruszenie prawa procesowego w postaci art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 35, art. 64, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uwzględnienie odwołania, jako uzasadnionego w całości, uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie wszczętego postępowania w całości, ze względu na jego bezprzedmiotowość, a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Funkcjonariusz nie zgodził z twierdzeniem Komendanta CBŚP, jakoby od wydania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] zmieniła się jednostka organizacyjna Policji, w której służy. Podkreślił, że
w momencie wydawania decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., CBŚP, w którym był zatrudniony, stanowiło integralną część jednostki organizacyjnej Policji, jaką jest Komenda Głównej Policji. Również w momencie wszczęcia postępowania w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery przy ul. [...], jak i wydania decyzji
z dnia [...] lipca 2023 r. pełnił (i pełni nadal) służbę w tej samej jednostce organizacyjnej Policji (Komendzie Głównej Policji), co w momencie wydawania decyzji z dnia [...] lutego 2014 r.
W opinii funkcjonariusza, w momencie wszczęcia postępowania przez Komendanta CBŚP nie zaistniała zatem wskazana w decyzji okoliczność uzasadniająca utratę mocy przez decyzję z dnia [...] lutego 2014 r.
Zdaniem skarżącego, trudno też znaleźć podstawę prawną do wydania decyzji z dnia [...] lipca 2023 r. przez Komendanta CBŚP w sytuacji, gdy decyzja z dnia [...] lutego 2014 r. (do której odnosi się decyzja z dnia [...] lipca 2023 r.) została wydana przez Komendanta Głównego Policji.
Wskazał również, na błędną argumentacją organu I instancji poprzez uznanie, że skarżący został przeniesiony w 2018 r. do Komendy Głównej Policji.
W rzeczywistości miało to miejsce w 2014.
Funkcjonariusz stwierdził, że zajmuje kwaterę, posiadając do niej tytuł prawny. Spełnia bowiem przesłanki do otrzymania tymczasowej kwatery, jest stroną ostatecznej decyzji o przydziale tymczasowej kwatery, która nie została wycofana
z obrotu prawnego i nie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji o opróżnieniu tymczasowej kwatery.
Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2023 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji, domagając się jej odrzucenia z tego względu, że zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego, bowiem nie została prawidłowo doręczona, prawidłowo ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego. Pełnomocnik otrzymał jedynie kolorową kserokopię zaskarżonej decyzji, nie zaś prawidłowo podpisany oryginał.
Z ostrożności procesowej, zaskarżonej decyzji zarzucił ponadto:
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 35, art. 40 § 2, art. 64, art. 77, art. 80, art. 107, art. 109 § 1 "k.p.a." poprzez brak doręczenia decyzji (a co za tym idzie brak jej wejścia do obrotu prawnego), a ponadto niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Jak również poprzez naruszenie przez organy obu
instancji terminów wynikających z k.p.a.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 2 Konstytucji RP;
2) art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz ust. 4 w zw. z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji poprzez ich błędne wskazanie jako podstawy prawnej decyzji wydanej przez organ I instancji;
3) § 13 ust 1 pkt 1 i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.
Wobec powyższych zarzutów wniósł o:
1. stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanych bez podstawy prawnej; ewentualnie
2. uchylenie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - zaskarżonej
i poprzedzającej ją decyzji w całości;
3. zasądzenie - na podstawie art. 200 p.p.s.a. - kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;
4. skierowanie na podstawie art. 155 p.p.s.a. postanowienia sygnalizacyjnego do organów prowadzących postępowanie, z uwagi na rażące naruszenia proceduralne (w tym analiza materiału dowodowego i czas prowadzonego postępowania), których (szczególnie organ II instancji) się dopuściły, szczególnie mając na uwadze, że postępowanie w sprawie ciągnie się już 5 lat, a wyrokiem o sygn. akt II SA/Wa 2876/21 z dnia 25 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje obu organów, z uwagi na ww. uchybienia.
Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Komendanta CBŚP, jakoby od wydania decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. zmieniła się "...jednostka organizacyjna Policji...", w której służy. Podkreślił, że
w momencie wydawania decyzji z dnia [...] lutego 2014 r., CBŚP, w którym był zatrudniony, stanowiło integralną część jednostki organizacyjnej Policji, jaką jest Komenda Głównej Policji. Również w momencie wszczęcia postępowania w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery przy ul. [...] (pismo z [...] września 2018 r.), jak i wydania zaskarżonej decyzji bez numeru z dnia [...] lipca 2023 r. Komendanta CBŚP, skarżący pełnił (i pełni nadal) służbę w tej samej jednostce organizacyjnej Policji (Komendzie Głównej Policji), co w momencie wydawania decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. W opinii skarżącego, w momencie wszczęcia postępowania przez Komendanta CBŚP nie zaistniała zatem wskazana w decyzji okoliczność uzasadniająca utratę mocy przez decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. Przesłanka ta nie istnieje również obecnie.
Skarżący podniósł, że Komendant CBŚP nie wypełnił również wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 25 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2876/21, dotyczących należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Skarżący ponadto stwierdził, że Komendant Główny Policji, wydając decyzję
z 2014 r., rozstrzygał o przyznaniu skarżącemu lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby, nie zaś kwatery tymczasowej, bowiem do takiego lokalu był (i jest nadal) uprawniony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie należy ocenić, czy pełnomocnikowi skarżącego skutecznie prawnie, czy też nieskutecznie prawnie doręczono zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2023 r.
Stosownie do art. 109 k.p.a., decyzję doręcza się stronie na piśmie, przy czym jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie (art. 40 § 2 k.p.a.).
W k.p.a. nie ma przepisu, który stanowiłby podstawę prawną do doręczania pism bezpośrednio stronie reprezentowanej przez pełnomocnika. Wprawdzie nie ma też takiego zakazu, ale jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi oznacza jedynie, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast skutki prawne, związane z doręczeniem (a więc np. rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego), powstają dopiero z datą doręczenia przez organ pisma pełnomocnikowi.
Organ wydający rozstrzygnięcie w sprawie ma obowiązek sporządzić tyle egzemplarzy decyzji (jeżeli w wersji papierowej, to wydrukować i podpisać przez uprawnioną osobę), ile stron postępowania administracyjnego występuje w danej sprawie oraz jeden dodatkowy egzemplarz takiej decyzji, celem pozostawienia
w aktach sprawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że każdy egzemplarz decyzji, jest decyzją na prawach oryginału (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 782/10; wyrok NSA z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2778/21). W takiej sytuacji nie ulega wątpliwości, że co do zasady organ po wydaniu decyzji, zawsze w aktach sprawy zachowuje jeden egzemplarz decyzji, który również stanowi jej oryginalny egzemplarz.
Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach rozpatrywanej sprawy należy wnosić, że organ po doręczeniu oryginału decyzji bezpośrednio skarżącemu dysponował jedynie oryginałem tej decyzji znajdującym się w aktach sprawy. Niewątpliwie z tego egzemplarza decyzji została wykonana jej kopia, którą doręczono następnie, po ujawnieniu braku jej doręczania, ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego.
Przy czym, zdaniem Sądu, w takiej sytuacji doręczenie pełnomocnikowi skarżącego kopii (kserokopii) decyzji sporządzonej na podstawie oryginału znajdującego się w aktach sprawy, jest tożsame z doręczeniem skarżącemu decyzji organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2024 r. sygn. akt III FSK 1296/23).
Zatem wniosek o odrzucenie skargi w przedmiotowej sprawie nie zasługiwał na uwzględnienie.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd rozpatrując niniejszą sprawę był związany oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2876/21 (art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.).
W tym wyroku Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji w istocie nie przedstawił żadnej argumentacji w zakresie podstaw prawnych wydania decyzji
o opróżnieniu kwatery tymczasowej, powołując się jedynie na prawo wydania przez organ I instancji decyzji o opróżnieniu, jeśli organ ten uznaje, że strona nie posiada prawa do refundacji kosztów zakwaterowania. Nie przywołano przy tym żadnych przepisów prawa wiążących kwestie opróżnienia kwatery tymczasowej z refundacją kosztów, o których mowa w decyzji. Organ odwoławczy nie przedstawił przy tym własnego stanowiska co do trafności argumentów powołanych w decyzji przez organ I instancji, tj. twierdzeń o tym, że decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] o przydziale skarżącemu kwatery tymczasowej wygasła i że skarżący nie posiada tytułu prawnego do zajmowanej kwatery tymczasowej (art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji).
Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję
z dnia [...] września 2023 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta CBŚP z dnia
[...] lipca 2023 r., wykonał wytyczne Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 2876/21, a w konsekwencji nie można zarzucić mu naruszenia art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy
z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.
Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o Policji, Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału lokalu mieszkalnego i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany tego lokalu i tymczasowej kwatery, oraz organy właściwe do wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach, wysokość norm zaludnienia
i sposób ich ustalania.
Stosownie zaś do § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia
18 maja 2005 r., opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji.
Prawo do zajmowania kwatery tymczasowej przysługuje zatem wyłącznie policjantowi pełniącemu służbę w danej jednostce organizacyjnej Policji. Z chwilą przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej Policji traci on uprawnienie do zajmowania kwatery tymczasowej, a właściwy organ Policji zyskuje uprawnienie do żądania jej opróżnienia.
W ocenie Sądu, prawidłowe jest ustalenie organu, że skarżącemu - jako funkcjonariuszowi Komendy Głównej Policji - Centralnego Biura Śledczego Policji (przeniesionemu do tej służby rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2014 r.) - decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] przydzielono tymczasową kwaterę nr [...] przy ul. [...]
w [...]. To, że wskazaną decyzją dokonano przydziału kwatery tymczasowej wynika wprost z treści tej decyzji, która nie była kwestionowana przez funkcjonariusza w administracyjnym toku instancji (skarżący nie wniósł od niej odwołania) i decyzja stała się ostateczna.
Nie ma racji skarżący twierdząc, że od wydania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] o przydziale tymczasowej kwatery do dnia wydania zaskarżonej Policji nie zmieniła się jednostka organizacyjna Policji, w której pełni służbę.
Otóż zaznaczenia wymaga, że przepisem art. 10 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1199), z dniem 9 października 2014 r., tj. z dniem wejścia w życie tej ustawy nowelizującej, funkcjonariusze dotychczas pełniący służbę w Centralnym Biurze Śledczym Komendy Głównej Policji (jak skarżący) stali się z mocy prawa policjantami Centralnego Biura Śledczego Policji - jednostki organizacyjnej Policji.
Tym samym, z dniem 9 października 2014 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji przejął kompetencje do prowadzenia spraw dotyczących kwater tymczasowych podległych mu funkcjonariuszy (w tym skarżącego).
W sprawie nie jest sporne, że rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], skarżący, jako funkcjonariusz Centralnego Biura Śledczego Policji, został przeniesiony do dalszego pełnienia służby
w Komendzie Głównej Policji.
W tym stanie rzeczy aktywowała się kompetencja organu do wydania decyzji
o nakazie opróżnienia przyznanej skarżącemu w 2014 r. tymczasowej kwatery.
Komendant CBŚP prawidłowo nakazał więc skarżącemu opróżnienie
i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery w [...].
Komendant Główny Policji zasadnie zaś utrzymał tę decyzję w mocy, prawidłowo stosując w tym przypadku art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Skoro skarżący, w stanie faktycznym ustalonym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w związku z przeniesieniem do innej jednostki organizacyjnej Policji utracił prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
W ocenie Sądu, organy w sprawie niniejszej, dotyczącej opróżnienia kwatery tymczasowej nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, w tym powołanych
w skardze, ani przepisów postępowania w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy.
Postępowanie w sprawie opróżnienia zajmowanej przez skarżącego kwatery tymczasowej zostało przez organ przeprowadzone z poszanowaniem zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja
i decyzja organu I instancji spełniają wymogi art. 107 § 3 k.p.a., zostały wystarczająco uzasadnione i nie ma wątpliwości co do przyczyn, z powodu których organ podjął rozstrzygnięcie o nakazaniu opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Organ ustalił prawidłowo stan faktyczny, zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy,
a ocena tego materiału dowodowego nie była dowolna.
Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak
w sentencji.
W ocenie Sądu, niezasadny jest również wniosek skarżącego o wydanie postanowienia w trybie 155 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie stwierdzenia w toku rozpoznawanej sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach.
Z przytoczonego przepisu wynika, że orzeczenie sygnalizacyjne ma charakter fakultatywny. Skład orzekający sądu może poinformować właściwe organy, jeżeli uzna, że jest to uzasadnione okolicznościami sprawy. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie zachodziła przesłanka do wydania postanowienia sygnalizacyjnego.