II SA/Wa 1849/19

II SA/Wa 1849/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-12-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kołodziej /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Kube
Tomasz Szmydt
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Sygn. powiązane
III OSK 2660/21 - Wyrok NSA z 2023-01-27
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1789
art. 21 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 3
Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant specjalista Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Centralnej Komisja do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę
Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia[...] kwietnia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789), po rozpatrzeniu odwołania R. S. od uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w [...] (U[...]) z dnia [...] czerwca 2018 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie psychologia i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazała, że Centralna Komisja decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania R. S. z dnia 4 sierpnia 2017 r., uchyliła uchwałę Rady Naukowej Instytutu [...] [...] w [...] ([...]) z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie psychologia i przekazała Radzie Wydziału [...] U[...] postępowanie do ponownego rozpatrzenia. Centralna Komisja uznała zarzut formalny habilitanta, że nie mają zastosowania w sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 września 2016 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2016 r. poz. 1586), gdyż zgodnie z § 31 powołanego rozporządzenia do przewodów doktorskich, postępowań habilitacyjnych oraz postępowań o nadanie tytułu profesora wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy wcześniejszego rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1842). Centralna Komisja oceniła także, że dalsze procedowanie przed Radą Naukową Instytutu [...] [...] nie zapewnia niezbędnej bezstronności.
Rada Wydziału [...] U[...] po zapoznaniu się z przedstawioną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, uchwałą Komisji habilitacyjnej oraz recenzjami dorobku naukowego R. S. nadesłanymi przez prof. dr hab. P. O. z [...] Uniwersytetu [...] w W., dr hab. M. T. z Uniwersytetu [...] w T. i prof. dr hab. L. R. z Uniwersytetu [...] w P., w głosowaniu tajnym, uchwałą z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] ponownie odmówiła R. S. nadania stopnia doktora habilitowanego (wynik głosowania: uprawnionych do głosowania 40 osób, oddano 29 głosów w tym: 22 za odmową nadania stopnia, 1 przeciw, 6 wstrzymujących się, 2 osoby wyłączyły się od głosowania). Stwierdziła, że głosy zebrane w dyskusji przez członków Rady Wydziału [...] U[...] były zgodne ze sformułowanymi przez komisję habilitacyjną merytorycznymi argumentami krytycznymi w stosunku do podstawowego osiągnięcia naukowego R. S. uznając dorobek za niewystarczający i nieoryginalny, bez naczelnej tezy, myśli przewodniej, ani też syntezy teoretycznej (głos prof. dr hab. M. K.) oraz za niespójny i mało nowatorski (dr hab. M. B., dr hab. J. C.).
Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji po zapoznaniu się z odwołaniem R. S. od powyższej uchwały Rady Wydziału [...] U[...] w [...] odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie psychologia i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za – 1 głos, przeciw – 30 głosów, wstrzymujących się – 3 głosy).
Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i uchwałą z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: za – 0 głosów, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów).
Centralna Komisja uznała, że osiągnięcia naukowe R. S. nie spełniają wymagań określonych w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, czym potwierdziła ocenę Rady Wydziału.
W ocenie Centralnej Komisji uchwała Rady Wydziału o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego była w pełni zasadna i merytorycznie trafna. Rada Wydziału podjęła decyzję w oparciu o negatywną opinię Komisji habilitacyjnej, przy jednoznacznie negatywnych opiniach trzech recenzentów. Zdaniem Centralnej Komisji postępowanie pod względem formalnym przebiegło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Odwołanie nie zawiera istotnych argumentów merytorycznych, które podważałyby merytoryczną podstawę wydanej przez Radę Wydziału negatywnej decyzji. Podstawą zaskarżonej decyzji Rady Wydziału [...] U[...] stanowi krytyczna ocena głównego osiągnięcia naukowego sformułowana w trzech recenzjach negatywnych, negatywnej opinii Komisji habilitacyjnej podjętej przy wszystkich głosach negatywnych oraz negatywnej opinii członków Rady Wydziału, wyrażonej podczas dyskusji i głosowania. Uznano dorobek naukowy habilitanta za niewystarczający i nieoryginalny. Główne osiągnięcie charakteryzuje brak naczelnej tezy, myśli przewodniej, brak syntezy teoretycznej. Istotna jest niespójność cyklu publikacji habilitanta, gdy tymczasem zgłoszony jako podstawowe osiągnięcie naukowe cykl publikacji powinien być powiązany tematycznie (art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy). Centralna Komisja potwierdza zarazem pozytywną ocenę działalności organizacyjnej i dydaktycznej habilitanta.
Podkreśliła, że szczegółowa analiza dorobku naukowego habilitanta wskazuje, iż jego dorobek naukowy nie spełnia wymagań ustawy – wskazały na to jednoznacznie trzy recenzje kończące się negatywną konkluzją. Rzeczoznawcy Centralnej Komisji uznali wszystkie złożone recenzje za wiarygodne i merytorycznie prawidłowe. Centralna Komisja uznała, że brak jest podstaw do przyjęcia odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...].
Odnosząc się do pkt 1–2 odwołania – zarzutu habilitanta, że Rada Wydziału [...] U[...] popełniła analogiczny błąd formalny, jaki uczyniła Rada Naukowa Instytutu [...] [...], poprzez odwołanie się do niewłaściwego rozporządzenia wykonawczego Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zamiast do nowego rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 261) w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora Centralna Komisja podała, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Habilitant nie uwzględnił treści art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 2018 r. poz.1669), na mocy którego niezakończone postępowania habilitacyjne prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Oznacza to, że wbrew wywodom R. S. Rada Wydziału [...] U[...] zastosowała prawidłowo stare przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Podkreśliła, że na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym do procedur ww. ustawy art. 107 § 1 K.p.a. ma tylko odpowiednie zastosowanie.
Odnosząc się do pkt 3 odwołania – zarzutu habilitanta, że Rada Wydziału [...] U[...] naruszyła art. 18a ust. 10 ustawy, poprzez jego niezastosowanie, polegające na podjęciu uchwały pomimo nieprzeprowadzenia z R. S. rozmowy przez komisję habilitacyjną Centralna Komisja nie dostrzegła naruszenia procedur w tym zakresie. Co do zasady, zgodnie z art. 18a ust. 10 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym w szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z habilitantem rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych. Po pierwsze, przepis wskazuje na możliwość, a nie konieczność skorzystania z tego uprawnienia przez komisję, nie ma tu obligatoryjnego stosowania ww. trybu. Po drugie, w realiach niniejszego postępowania komisja habilitacyjna podjęła uchwałę z opinią, o której mowa art. 18a ust. 11 zd. 1 ustawy, w dniu 1 marca 2017 r. Ponieważ uchwała komisji habilitacyjnej kończyła prace komisji, obecnie zgłoszony zarzut jest bezprzedmiotowy.
Odnosząc się do pkt 4 odwołania – zarzutu habilitanta co do naruszenia § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. Centralna Komisja uznała go za nieuzasadniony. Rzeczoznawcy Centralnej Komisji nie stwierdzili braku bezstronności recenzentów z postępowania Rady Wydziału, w tym recenzenta prof. dr. hab. P. O., co było istotą zarzutu odwołania. Przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. stanowi o wyłączeniu osoby, co do której zachodzą uzasadnione wątpliwości co do bezstronności. Rzeczoznawcy Centralnej Komisji nie stwierdzili braku bezstronności recenzentów postępowania habilitacyjnego, recenzje były rzetelne i merytoryczne, sporządzane zgodnie z przyjętą konwencją naukową i zawierające wymagane przez przepisy elementy.
W celu uprawdopodobnienia istnienia braku bezstronności recenzenta habilitant powinien przywołać zdarzenia, zachowania lub wypowiedzi danej osoby wskazujące na to, że w konkretnym zdarzeniu ze względu na szczególne okoliczności związane z tą osobą, działała ona w sposób nieobiektywny. W odwołaniu nie tylko takie okoliczności nie zostały uprawdopodobnione, ale trudno znaleźć jakiekolwiek odniesienia w tym zakresie. Przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora stanowi nie o wystąpieniu samych wątpliwości co do bezstronności, tylko o "uzasadnionych wątpliwościach". Tymczasem samo złożenie negatywnej recenzji nie jest dowodem braku bezstronności. Habilitant zgłosił przy tym zarzut co do bezstronności prof. dr. hab. P. O. dopiero na etapie obecnego postępowania odwoławczego, co dodatkowo czyni ten zarzut pozamerytorycznym. Centralna Komisja wyjaśniła, że organy i osoby postępowania habilitacyjnego legitymujące się statusem samodzielnych pracowników naukowych działają przy zachowywaniu zasad bezstronności i niezależności. W ocenie Centralnej Komisji przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że ww. zarzut nie jest zasadny w stopniu pozwalającym na uchylenie uchwały Rady Wydziału. Treść zarzutu odwołania nie zawiera także wymaganego uprawdopodobnienia okoliczności mogących wywołać wątpliwości co do bezstronności całego postępowania Rady Wydziału [...] U[...]. Przebieg postępowania ww. Rady Wydziału, w ocenie Centralnej Komisji, bardzo wyważonego, nie stwarza podstaw do kwestionowania bezstronności Rady i jej członków.
Odnosząc się do pkt 5-6 odwołania – zarzutu habilitanta, że komisja habilitacyjna, a potem Rada Wydziału [...] U[...], nie wzięła pod uwagę całości zgromadzonego w sprawie materiału Centralna Komisja uznała, iż nie jest on zasadny.
Co do zarzutów formalnych odwołania naruszenia przepisów K.p.a. Centralna Komisja wskazała, że postępowanie w sprawach o nadanie stopnia i tytułu naukowego ma charakter szczególny, cechuje go znaczna odrębność w stosunku do postępowań prowadzonych jedynie na podstawie K.p.a. W art. 29 ust. 1 ustawy znajduje się odesłanie jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów K.p.a. w tym postępowaniu, co oznacza że nie stosuje się ich wprost (a jedynie w sprawach nieuregulowanych). Zgodnie z orzecznictwem sądowym w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego art. 75 § 1 K.p.a. nie ma tu w ogóle zastosowania.
Z uzasadnienia odwołania habilitanta wynika, że zarzut formalny nieuwzględnienia całości materiału dowodowego dotyczy w szczególności niewzięcia pod uwagę orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej I instancji przy Instytucie [...][...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] i wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2018 r., sygn.[...]. Z dokumentacji postępowania wynika, że przebieg i wyniki postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez Komisję Dyscyplinarną I instancji przy Instytucie [...][...]oraz postępowania cywilnego Sądu Okręgowego w W. wytoczonego z pozwu habilitanta przeciwko prof. W. P., i badane tam zarzuty, nie były elementem oceny dorobku naukowego habilitanta. Co do zasady, zgodnie z art. 29a ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym ewentualne postępowania dyscyplinarne, cywilne czy karne są postępowaniami samodzielnymi i niezależnymi od postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2018 r., sygn. [...] zapadł już po podjęciu przez Radę Wydziału [...] U[...] uchwały z dnia [...]czerwca 2018 r., nie było go w obiegu prawnym, pomijając już kwestie prawomocności, w momencie podejmowania rozstrzygnięcia.
Centralna Komisja nie dostrzegła także naruszenia procedur w zakresie sposobu udostępniania pełnej dokumentacji postępowania członkom Rady Wydziału [...] U[...]. Zasadniczymi dowodami w postępowaniu habilitacyjnym zgodnie z zasadami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym są recenzje oraz opinia komisji habilitacyjnej. Z dokumentacji postępowania Rady Wydziału [...] U[...] wynika, że członkowie Rady Wydziału otrzymali przed posiedzeniem recenzje habilitacyjne, na samym posiedzeniu Rady odczytany został pełny protokół z posiedzenia komisji habilitacyjnej wraz z podjętą uchwałę, o której mowa art. 18a ust. 11 ustawy, całość materiałów dokumentacji postępowania habilitacyjnego znajdowała się do wglądu członków Rady w sekretariacie Wydziału. Centralna Komisja uznała sposób udostępniania dokumentacji postępowania członkom Rady Wydziału za w pełni prawidłowy i zgodny z przyjętą praktyką procedowania organów kolegialnych uczelni oraz obowiązującymi standardami akademickimi.
Przepisy art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. wskazują jednoznacznie, że osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz habilitant musi wykazać się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia choć jednego z tych warunków przesądza o konieczności utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie postępowanie opiniodawcze Centralnej Komisji wykazało, że habilitant nie wykazał się znacznym wkładem w rozwój wybranej dyscypliny naukowej. Przy ocenie akademickiego dorobku kandydata Centralna Komisja kieruje się wewnętrznymi kryteriami, a w razie wątpliwości może powołać dodatkowych recenzentów. W niniejszej sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły.
Zdaniem Centralnej Komisji nietrafny jest również zarzut habilitanta co do naruszenia art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisów K.p.a. Postępowanie opiniodawcze Centralnej Komisji wykazało, że jego argumenty nie są trafne.
Zdaniem Centralnej Komisji postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że wszystkie zarzuty habilitanta nie są zasadne i nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej uchwały Rady Wydziału i przekazania jej po raz kolejny do ponownego rozpatrzenia innej jednostce organizacyjnej. Wg. rzeczoznawców Centralnej Komisji osiągnięcie naukowe i dorobek naukowy habilitanta nie spełnia wymagań ustawy stawianych kandydatom do stopnia doktora habilitowanego. Decyzja Rady Wydziału jest uzasadniona merytorycznie. Centralna Komisja uznaje powołane recenzje za wiarygodne i z pełną mocą dowodową. Nie stwierdziła w postępowaniu Komisji habilitacyjnej i Rady Wydziału uchybień formalnych, proceduralnych, a podjęte przez Radę rozstrzygnięcia były prawnie i merytorycznie w pełni uzasadnione.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uznał ją za krzywdzącą i wniósł o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Rady Wydziału [...] U[...] z dnia [...] czerwca 2018 r., a także zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:
1. art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału [...] U[...] z dnia [...] czerwca 2018 r. wydanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzenia czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, podczas gdy przepisy tego rozporządzenia nie znajdują zastosowania w sprawie niniejszej (utraciło moc), a zastosowane w niej powinny być przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora – rozporządzenie to (odmiennie niż rozporządzenie z dnia 30 września 2016 r. w § 31) nie zawiera żadnego przepisu przejściowego, stanowiąc w § 32, że wchodzi ono w życie 1 lutego 2018 r., co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej jej uchwały Rady Wydziału [...] U[...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w całości w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.,
2. art. 21 ust. 2 powołanej ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału [...] U[...] z dnia [...] czerwca 2018 r. wobec przyjęcia, że ostatni z tych przepisów stanowi podstawę do stosowania w postępowaniu habilitacyjnym wszczętym przed dniem wejścia w życie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzenia czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, podczas gdy przepis powyższy stanowi, że postępowanie takie przeprowadzane jest "na zasadach dotychczasowych", tj. należy w nim stosować te przepisy, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a do takich przepisów zaliczają się przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, które to rozporządzenie w całości zastąpiło ww. rozporządzenie z dnia 30 października 2015 r.,
3. art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o stopniach naukowych, poprzez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału [...] U[...] z dnia [...] czerwca 2018 r. naruszającej art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. przez wskazanie w niej jako podstawy prawnej całego aktu prawnego, tj. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a nie konkretnego przepisu tego rozporządzenia, tj. uchwały dotkniętej wadliwością w postaci niepowołania konkretnej podstawy prawnej,
4. art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych, poprzez niepowołanie przez Centralną Komisję komisji habilitacyjnej w niniejszej sprawie po uchyleniu przez Centralną Komisję decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału [...] U[...], choć ponowne jej rozpatrzenie wymagało powtórzenia również postępowania przed komisją habilitacyjną (która jest organem opiniodawczym dla organu pierwszej instancji), zwłaszcza że jedyną z przyczyn uchylenia uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] [...] był "brak pożądanej bezstronności" w dotychczasowym postępowaniu, prowadzonym przed Radą Naukową Instytutu [...] [...], jako organem pierwszej instancji, a obejmującym również postępowanie przed komisją habilitacyjną,
5. art. 21 ust. 2 oraz art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych, poprzez nieprzeprowadzenie w niniejszej sprawie przez komisję habilitacyjną rozmowy z habilitantem, podczas gdy komisja habilitacyjna powołana w niniejszej sprawie powzięła wątpliwości dotyczące dokumentacji osiągnięć naukowych habilitanta, w tym wkładu habilitanta w powstanie współautorskich prac oraz co do tego, jakie elementy jego dorobku podoktorskiego stanowiły novum, czemu dała wyraz zarówno w protokole posiedzenia z dnia [...] marca 2017 r., jak i w uzasadnieniu swojej uchwały z tego dnia (wątpliwości następnie podzielone następnie przez organ pierwszej instancji oraz przez jednego z recenzentów odwołania R. S. od uchwały organu pierwszej instancji), co uzasadniało potrzebę skorzystania z przewidzianej przez ustawę możliwości odbycia z habilitantem rozmowy,
6. art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych oraz § 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, poprzez arbitralne uznanie przez komisję habilitacyjną w uchwale z dnia [...] marca 2017 r., że precyzyjnie określony przez habilitanta wkład w powstanie prac mających kilku autorów został "przeszacowany", podczas gdy żaden przepis prawa, a zwłaszcza powołany wyżej § 2 rozporządzenia z dnia 1 września 2011 r. nie pozwala komisji habilitacyjnej na dokonywanie takich ustaleń,
7. art. 21 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, poprzez arbitralne wyselekcjonowanie przez komisję habilitacyjną w uchwale z dnia [...] marca 2017 r. tylko elementów spośród jego podoktorskich prac naukowych, podczas gdy przepis ten nie pozwala na selekcjonowanie do oceny tylko fragmentów podoktorskiego dorobku naukowego, lecz dorobek ten, zgłaszany przez habilitanta, powinien zostać poddany ocenie w całości (pominięto elementy, które znajdowały się również (choć nie w tym samym zakresie) w pracy doktorskiej jego oraz współautora "kwestionowanych" prac – dr K. M.; taki sposób procedowania był krzywdzący, bowiem doprowadził do wyeliminowania spod oceny dokonywanej w toku postępowania habilitacyjnego prac, które stanowiły połowę lub nawet 2/3 sumarycznego współczynnika imapct factor – § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. wszystkich jego prac),
8. art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych oraz art. 8 § 1 K.p.a., art. 9 K.p.a. oraz art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o stopniach naukowych, poprzez niewzięcie przez komisję habilitacyjną przy podejmowaniu uchwały stanowiącej podstawę uchwały Rady Wydziału [...], a następnie zaskarżanej decyzji Centralnej Komisji pod uwagę całości zgromadzonego w sprawie materiału oraz pomimo wprowadzania habilitanta przez komisję habilitacyjną w błąd co do tego, jakie dokumenty będą brane pod uwagę przy rozpatrywaniu jego sprawy i podejmowaniu uchwały,
9. art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych oraz art. 7 K.p.a., 77 § 1 K.p.a., 78 § 1 K.p.a. zw. z art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o stopniach naukowych, poprzez nieprzeprowadzenie z nim rozmowy w toku postępowania habilitacyjnego, pomimo powzięcia przez organ wątpliwości co do udokumentowania osiągnięć naukowych habilitanta.
Skarżący zaznaczył, że choć przepis art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych przewiduje jedynie możliwość odbycia rozmowy nie powinno budzić wątpliwości, iż w razie zaistnienia "szczególnego przypadku uzasadnionego wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych", komisja ma obwiązek przeprowadzenia rozmowy z habilitantem. Wynika to nie tylko ze specyfiki postępowania habilitacyjnego (w którym analizowany jest dorobek naukowy, którego jednoznaczne udokumentowanie jest często bardzo trudne, zwłaszcza gdy jak w niniejszej sprawie dorobek ten składa się głównie z prac mających więcej niż jednego autora), ale również z art. 7 K.p.a., stosowanego w postępowaniu habilitacyjnym odpowiednio, który nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie "podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Podkreślił, że był informowany przez sekretarza komisji habilitacyjnej, na polecenie jej przewodniczącego, o tym, że zostanie zaproszony przez komisję na rozmowę (w aktach znajduje się wydruk korespondencji e-mail potwierdzający tę okoliczność). Ostatecznie komisja z możliwości odbycia rozmowy z habilitantem z niewiadomych przyczyn zrezygnowała. Skarżący zaznaczył, że bezpośrednio po wydaniu przez komisję habilitacyjną uchwały ujawniło się, iż komisja ta zignorowała treść pisma dr K. M. (współautorki prac, co do których powstała kontrowersja, jaki był udział R. S. w ich powstaniu) z dnia [... grudnia 2016 r. zawierającego uzasadnienie jej stanowiska co do tego, jaki był wkład poszczególnych autorów w powstanie danych prac powołanych we wniosku habilitacyjnym. Komisja w ogóle miała też nie dysponować treścią jego polemiki z tym pismem. Tak w każdym razie wynika z informacji przekazanych mu przez sekretarza komisji. Z drugiej jednak strony wcześniej był zapewniany przez tego samego sekretarza, że oba powyższe dokumenty zostaną wzięte pod uwagę. Taki przebieg postępowania przed komisją habilitacyjną zarówno Rada Naukowa Wydziału [...] U[...], jak i Centralna Komisja zaakceptowały, choć już same powyższe nieprawidłowości uzasadniały ponowieniem postępowania przed komisją habilitacyjną (zwłaszcza w kontekście dostrzeżonych nawet przez Centralną Komisję wątpliwości co do bezstronności postępowania przed organem pierwszej instancji, jakim była Rada Naukowa Instytutu [...] [...] i właśnie w toku postępowania podjęta została jedyna uchwała komisji habilitacyjnej w niniejszej sprawie).
W ocenie skarżącego przeprowadzenie z nim rozmowy było uzasadnione nie tylko wobec wątpliwości co do jego dorobku naukowego, ale również wobec specyficznego kontekstu niniejszej sprawy, który polega na – jak wyraził się recenzent odwołania od uchwały organu pierwszej instancji, prof. dr hab. P. F. – "swoistej wojnie na słowa, której finał znajduje rozwiązania w komisjach etyki, komisji dyscyplinarnej i wreszcie w sądzie".
Zaznaczył, że formułowane przez przełożonego prof. W. P. pod jego adresem pomówienia dotyczące postępowania habilitacyjnego, okazały się bezzasadne. Świadczy o tym nie tylko nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego w W. uwzględniający jego powództwo przeciwko prof. W. P. o ochronę dóbr osobistych, ale również prawomocne orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej I instancji przy Instytucie [...] [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. uniewinniające go od stawianych mu z inicjatywy prof. W. P. zarzutów, jakoby przypisywał on sobie cudzy dorobek naukowy oraz jakoby posłużył się w wykazie dorobku uzasadniającego wniosek habilitacyjny dorobkiem już wykorzystanym w przewodzie doktorskim.
Inną wątpliwością w toku postępowania habilitacyjnego stało się to do jakiej dziedziny nauki należy zaliczyć dorobek habilitanta, jednak nie pozwolono mu zająć żadnego w tym zakresie stanowiska.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Ponadto w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "P.p.s.a", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów odpowiada prawu.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceny, czy osoba ubiegająca się o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, stanowiący znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej wskazanych przez niego osiągnięć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, publ. https://cbois.nsa.gov.pl)
W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszeń trybu postępowania określonego w przepisach ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 20017 r. poz. 1789), dalej "ustawa o stopniach naukowych" oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2018 r. poz. 261), które to przepisy miały zastosowanie w postępowaniu habilitacyjnym w oparciu o przepis art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669), i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.
Instytucję postępowania habilitacyjnego normuje przepis art. 18a ustawy o stopniach naukowych. Określa on m.in., że postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1).
Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje Komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (...) (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania Komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust.5, oceniają, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzję (ust. 7).
Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie Komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącej dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (ust. 10). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust.8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzji osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11).
Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego, zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy, może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem.
Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania.
Wspomniane wyżej rozporządzenie wykonawcze uszczegóławia tryb i warunki przeprowadzania czynności w postępowaniu habilitacyjnym, określając m.in. jakie dokumenty winny być dołączone do wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego, w jakim składzie komisja habilitacyjna podejmuje uchwały, kto nie może być członkiem tej komisji.
Z powyższego wynika, iż postępowanie w sprawach o nadanie stopnia naukowego ma wyjątkowy charakter wynikający ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ww. ustawy, w postępowaniu tym przepisy K.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów K.p.a. Oznacza to, że niektóre przepisy K.p.a. w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06 publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o stopniach naukowych dotyczy również postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 K.p.a.
Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest wyłącznie do uzyskania opinii jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy. Z obowiązujących przepisów nie wynika natomiast wymóg zapoznania habilitanta przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, opiniami powołanych przez ten organ recenzentów.
Powyższe wskazuje zatem, że Centralna Komisja, pomimo tego, że jest organem odwoławczym, prowadzi w ograniczonym zakresie własne postępowanie dowodowe w postaci postępowania opiniodawczego. Z tego względu Centralna Komisja ma obowiązek stosowania w prowadzonym postępowaniu przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., gdyż dokonuje oceny nie tylko materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale również materiału dowodowego zebranego w postępowaniu odwoławczym. Stąd też kontrola zaskarżonej uchwały dokonywana przez Centralną Komisję musi być wszechstronna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 838/08, z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1411/08, z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2052, publ. j.w.). Opinie recenzentów powołanych w postępowaniu odwoławczym winny więc odnosić się do tych kwestii, których dotyczyły opinie recenzentów powołanych w postępowaniu przed radą jednostki organizacyjnej. Podkreślić należy, że żaden przepis ustawy o stopniach naukowych nie wprowadza w tym zakresie ograniczenia w odniesieniu do recenzentów powołanych w postępowaniu przed Centralną Komisją. Oznacza to, że dla prawidłowej kontroli zaskarżonej uchwały konieczna jest ocena dorobku naukowego kandydata przez organ odwoławczy.
W niniejszej sprawie postępowanie o nadanie dr R. S. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, w dyscyplinie psychologia, zostało wszczęte jego wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. skierowanym do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.
Podkreślenia wymaga okoliczność, że Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów w dniu [...] września 2016 r., na podstawie art. 18a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych, powołał komisję habilitacyjną w składzie:
1. przewodniczący komisji – prof. B. Z. – U[...]
2. sekretarz komisji – dr hab. R. B. – Instytut [...] [...]
3. recenzent – prof. P. O. – Uniwersytet [...]
4. recenzent – dr hab. M T. – U[...]
5. recenzent – dr hab. L. R. – [...]
6. członek komisji – dr hab. G. K. [...]
7. członek komisji – J. R. – Instytut [...] [...]
Komisja habilitacyjna w pełnym składzie w głosowaniu jawnym w dniu [...] marca 2017 r., po zapoznaniu się z trzema negatywnymi recenzjami i dyskusji, jednogłośnie podjęła uchwałę o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego.
Rada Naukowa Instytutu [...] [...] po przeprowadzeniu głosowania (13 głosów za odmową, 4 głosy przeciw odmowie, 3 wstrzymujące się) uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. odmówiła R. S. nadania stopnia doktora habilitowanego.
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania habilitanta, uchyliła zaskarżoną uchwałę i przekazała sprawę Radzie Wydziału [...] Uniwersytetu [...] do ponownego rozpatrzenia ze względów formalnych oraz naruszenie zasady bezstronności.
Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. po przeprowadzeniu głosowania tajnego (uprawnionych do głosowania – 40 osób, oddano 29 głosów w tym 22 głosy za odmową nadania stopnia doktora habilitowanego, 1 przeciw, 6 wstrzymujących się, 2 osoby wyłączyły się z głosowania), odmówiła R. S. nadania stopnia doktora habilitowanego. Rada wzięła pod uwagę opinię komisji habilitacyjnej oraz negatywne opinie recenzentów. Recenzenci (prof. L. R., dr hab. M. T.) zwrócili uwagę na brak zwartego programu badawczego i niespójność cyklu publikacji. Z kolei zdaniem recenzenta prof. P. O., publikacje skarżącego poświęcone obserwacji wybranych zachowań szczurów – zaliczają się do etologii (dziedziny z obszaru nauk biologicznych, nie zaś psychologii). Prof. L. R. poparł powyższą ocenę oraz podniósł niewystarczający stopień samodzielności wkładu habilitanta w cykl publikacji.
Recenzenci byli też zgodni co do tego, że osiągnięcia naukowe skarżącego nie stanowią istotnego wkładu w dyscyplinę naukową jaką jest psychologia, przy jednoczesnej dobrej ocenie poziomu metodologicznego prac.
Na etapie postępowania odwoławczego Centralna Komisja powołała dwóch recenzentów w osobach prof. dr hab. P. F.– Katedra [...] oraz dr hab. L. K. – Kierownik Zakładu [...] Instytut [...]U[...], którzy przychylili się do negatywnej oceny dorobku naukowego skarżącego i wnioskowali o odrzucenie odwołania. Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii ww. recenzentów, w głosowaniu tajnym opowiedziała się przeciw uchyleniu zaskarżonej uchwały (wynik głosowania: za – 1 głos, przeciw – 30 głosów, wstrzymujących się – 3 głosy). Z kolei Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę ( wynik głosowania: za – 0 głosów, przeciw 10 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów).
Mając na względzie wskazany wcześniej ograniczony zakres kontroli przez sąd administracyjny rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniach dotyczących stopni i tytułów naukowych, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Odnosząc się zaś do zarzutów skargi należy w pierwszej kolejności przyznać rację skarżącemu, iż Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] błędnie powołała w podstawie prawnej uchwały z dnia 26 czerwca 2018 r. rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 października 2015 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz.U. z 2015 r. poz. 1842), obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania, a uchylone z dniem 1 października 2016 r. W tym okresie weszło bowiem w życie rozporządzenie w tej samej sprawie z dnia 26 września 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1586). Jednakże zgodnie z jego § 31, do przewodów doktorskich, postępowań habilitacyjnych oraz postępowań o nadanie tytułu profesora wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. To z kolei rozporządzenie zostało uchylone z dniem 1 lutego 2018 r. w związku z wejściem w życie rozporządzenia z dnia 19 stycznia 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 261) niezawierającego jednak przepisu przejściowego o stosowaniu przepisów dotychczasowych. W rezultacie przepisami wykonawczymi dotychczasowymi w rozumieniu art. 179 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, były przepisy tego ostatniego rozporządzenia. Mając na uwadze okoliczność, że przepisy wymienionych rozporządzeń w zakresie postępowania habilitacyjnego nie różnią się od siebie zasadniczo, a nadto ich zastosowanie nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z tej przyczyny, a tym bardziej stwierdzenia jej nieważności. Warto również zauważyć, iż faktyczną podstawą prawną rozstrzygnięć organów stanowiły przepisy ustawowe.
Nie jest trafny także zarzut naruszenia art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych, poprzez jego niezastosowanie polegające na podjęciu uchwały Rady Wydziału pomimo nieprzeprowadzenia ze skarżącym rozmowy przez komisję habilitacyjną. Zgodnie z jego brzmieniem, tylko w szczególnych przypadkach uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z nim rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych. Skorzystanie przez komisję z tej możliwości zależy wyłącznie od jej oceny i nie ma charakteru obligatoryjnego.
Nieuzasadniony jest też zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych, poprzez niepowołanie przez Centralną Komisję nowej komisji habilitacyjnej po uchyleniu uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału [...] U[...], choć ponowne jej rozpatrzenie wymagało powtórzenia również postępowania przed komisją habilitacyjną. Powyższy zarzut łączy się z zarzutem braku bezstronności sformułowanego w stosunku do recenzenta prof. P. O.
W ocenie Sądu zarzuty dotyczące braku bezstronności nie zawierają merytorycznego uzasadnienia i w istocie stanowią próbę zmiany recenzentów, którzy negatywnie ocenili osiągnięcia i dorobek naukowy skarżącego. Ponadto należy zauważyć, że przepis art. 21 ust. 2 ustawy stanowi jedynie, iż w przypadku uchylenia zaskarżonej uchwały, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. Żaden przepis ustawy nie przewiduje w takim przypadku powołania nowej komisji habilitacyjnej.
Chybiony jest zarzut braku przeprowadzenia ze skarżącym rozmowy w oparciu o przepis art. 18a ust. 10 ustawy, albowiem o tym czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek powodowany wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi osiągnięć naukowych, decyduje uznaniowo komisja, która w niniejszej sprawie wątpliwości nie miała.
Pozostałe zarzuty skargi, co jak wcześniej Sąd wskazał, dotyczą kwestii, które nie podlegają kontroli sądowej.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.