II SA/WA 1825/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę funkcjonariusza Straży Granicznej na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, która utrzymała w mocy rozkaz personalny o jego zwolnieniu i przeniesieniu. Głównym zarzutem skarżącego było naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), argumentując, że wcześniejsza decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie przeniesienia powinna uniemożliwić wydanie kolejnego rozkazu. Sąd administracyjny odrzucił ten argument, wskazując, że decyzja o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. ma charakter formalny i procesowy, a nie merytoryczny, i nie tworzy stanu powagi rzeczy osądzonej. Podkreślono, że taka decyzja nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a jedynie formalnie ją kończy. Sąd zaznaczył, że sprawa rozstrzygnięta rozkazem personalnym nr [...] jest nowa, a wcześniejsze umorzenie postępowania wynikało z nieprawidłowego doręczenia pierwotnego rozkazu i niemożności dochowania terminów. Sąd odwołał się również do poprzedniego wyroku WSA (sygn. akt II SA/Wa 717/17), który przesądził o obowiązku procedowania w trybie nieważnościowym i wiążącej ocenie prawnej. Sąd uznał, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, w tym braku poinformowania strony o skutkach trybu nadzwyczajnego czy błędnego zakwalifikowania pisma jako wniosku o stwierdzenie nieważności zamiast odwołania, są bezzasadne. Podkreślono, że funkcjonariusz był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, co zwalniało organ z obowiązku szczegółowego informowania o konsekwencjach wyboru trybu postępowania. Ostatecznie, sąd stwierdził brak tożsamości między sprawą rozstrzygniętą decyzją o umorzeniu a sprawą rozstrzygniętą zaskarżonym rozkazem personalnym, oddalając skargę jako niezasadną.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający