II SA/Wa 1825/15

II SA/Wa 1825/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj
Ewa Grochowska-Jung
Maria Werpachowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 1182
art. 32 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Ewa Grochowska-Jung, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej [...] na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uaktualnienia danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r., 2. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej [...] kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (GIODO) decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.); powoływanej dalej jako k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 22 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2014 r., poz. 1182 ze zm.); zwanej dalej u.o.d.o. w zw. z art. 2 pkt 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 231, poz. 1965 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...], [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] o przywróceniu stanu zgodnego z prawem poprzez uaktualnienie danych osobowych D. N., polegające na naniesieniu w księdze chrztów adnotacji o treści zgodnej z jego żądaniem zawartym w oświadczeniu woli z dnia 10 września 2014 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że do Biura GIODO wpłynęła skarga D. N., w której zwrócił się o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej Proboszczowi Parafii sprostowanie, w jego ocenie, nieaktualnych danych osobowych na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 6 u.o.d.o.
W toku postępowania ustalił, że D. N., pismem z dnia 10 września 2014 r. skierował do Proboszcza Parafii oświadczenie o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego zwracając się z prośbą o uaktualnienie danych osobowych w księdze chrztów, poprzez naniesienie adnotacji i przesłanie jako potwierdzenia aktu chrztu z powyższym sprostowaniem. Na powyższe strona nie otrzymała od Proboszcza odpowiedzi.
Proboszcz Parafii w piśmie skierowanym do GIODO wskazał, że jest proboszczem parafii chrztu D. N., a ponadto, że wpłynęło oświadczenie strony z wnioskiem o naniesienie adnotacji o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego oraz żądanie przesłania jako potwierdzenia odpisu aktu chrztu ze sprostowaniem. Proboszcz podkreślił, że po poinformowaniu władz zwierzchnich w odpowiedzi z dnia 22 września 2014 r. Kanclerz Kurii Diecezjalnej wyjaśnił stronie właściwy tryb postępowania w sprawie wystąpienia z Kościoła Katolickiego w oparciu o przepisy wykonawcze o charakterze duszpasterskim przyjęte przez Konferencję Episkopatu Polski "Zasady postępowania w sprawie apostazji dokonanej przez formalny akt wystąpienia z Kościoła" z dnia 27 września 2008 r.
GIODO podał, że po powtórnym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przeanalizowaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Stwierdził, że zgodnie z art. 43 ust. 2 u.o.d.o., w odniesieniu do zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3 oraz zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1a, przetwarzanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne, GIODO nie przysługują uprawnienia określone w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3 - 5 oraz art. 15 - 18. W myśl zaś art. 43 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., z obowiązku rejestracji zbioru danych zwolnieni są administratorzy danych dotyczących osób należących do kościoła lub innego związku wyznaniowego, o uregulowanej sytuacji prawnej, przetwarzanych na potrzeby tego kościoła lub związku wyznaniowego.
Organ stwierdził, że D. N. jest uważany przez Proboszcza za osobę należącą do zbiorowości członków tego związku wyznaniowego z uwagi na niezastosowanie się do wewnętrznych przepisów prawa kościelnego, regulujących kwestię wystąpienia z Kościoła. Tymczasem z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1828/12 wynika, że nie jest zadaniem organu ocenianie zachowania przez stronę lub niezachowanie zasad prawa kościelnego, obowiązujących w razie zgłoszenia zamiaru wystąpienia z kościoła. Jest natomiast obowiązkiem organu przeprowadzenie oceny złożonego w aktach sprawy dowodu w postaci oświadczenia o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego.
Ponadto organ przywołał argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażoną w wyroku z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt I OSK 129/13, w którym, odnosząc się do autonomicznej działalności Kościoła Katolickiego, stwierdził m.in., że "autonomia nie oznacza jednakże braku jakiegokolwiek podporządkowania kościoła lub związku wyznaniowego przepisom powszechnie obowiązującego prawa, np. o ochronie danych osobowych. Zarówno kwestie związane z wstąpieniem, jak i wystąpieniem z danego kościoła lub związku wyznaniowego, są ich sprawą wewnętrzną, o ile nie dotykają uprawnień lub obowiązków danego podmiotu o charakterze zewnętrznym, gwarantowanych przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z uwagi na to, że sprawa dotyczy ochrony danych osobowych oraz wolności sumienia i wyznania, mamy w niej do czynienia z podstawowymi prawami obywatela, ulokowanymi w sferze prawa powszechnego. W konsekwencji sprawa ta musi być oceniona na gruncie przepisów powszechnie obowiązujących, tj. Konstytucji RP i ustaw. (...) ocena skuteczności oświadczenia o wystąpieniu z Kościoła Katolickiego w kontekście prawa powszechnego była obowiązkiem organu".
GIODO wskazał także na przepis art. 25 Konstytucji RP oraz przepisy art. 2 oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1989 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.).
Mając zaś na względzie art. 35 ust. 1 u.o.d.o., administrator danych osobowych strony, czyli Proboszcz Parafii, był zobowiązany do ich sprostowania, czego nie uczynił. Z tego względu, zdaniem organu, po wystąpieniu do niego przez stronę ze stosowną skargą, był uprawniony do dokonywania oceny skuteczności wystąpienia z Kościoła i wydania w tym przedmiocie zaskarżonej decyzji. Stwierdził przy tym, że oświadczenie woli z dnia 10 września 2014 r. jest dostatecznie jasne, a wolność w zakresie przynależności do związku wyznaniowego, zagwarantowana w Konstytucji RP oraz w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, nie może być ograniczona przepisami wewnętrznymi związku wyznaniowego.
Organ stwierdził, że nie jest właściwy do rozstrzygania kwestii co do oceny skuteczności wypełniania przez D. N. formalnych procedur związanych z dokonaniem aktu apostazji w rozumieniu wewnętrznych przepisów Kościoła Katolickiego. Dokonał jedynie oceny skuteczności oświadczenia woli strony w świetle prawa powszechnego co do art. 2 pkt 2a ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, uznając jego prawo do dokonania aktualizacji danych osobowych.
Odnosząc się do zarzutów Proboszcza Parafii, że zaskarżona decyzja prawie nie zawiera uzasadnienia faktycznego oraz brak jest wskazania dowodów, na których organ oparł wydaną decyzję, albo którym odmówił mocy dowodowej wskazał na treść art. 107 k.p.a. Podkreślił, że podał fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których oparł decyzję (m.in. pismo z wyjaśnieniami Proboszcza, które wpłynęło do Biura GIODO w dniu 24 czerwca 2014 r. i potwierdziło, że wskazany Proboszcz jest administratorem danych osobowych D. N., jako że przetwarza jego dane osobowe w związku z kanonem 535 Kodeksu Prawa Kanonicznego nakazującym prowadzenie księgi ochrzczonych). Ponadto uzasadnienie decyzji zawierało argumenty przemawiające za prawidłowością podjętego rozstrzygnięcia i bez znaczenia pozostaje, czy sprowadza się ono do interpretacji uzasadnienia wyroków sądowych, czy w inny sposób wyjaśnia powód stanowiska organu.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...], [...] zarzucił jej naruszenie następujących przepisów prawa:
1) art. 7, art. 25 ust. 3 Konstytucji RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.),
2) art. 1, art. 5 i art. 27 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską podpisanego 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318),
3) art. 2 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej,
4) art. 9 ust. 2 pkt 2, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 2 pkt 1, 4, art. 32 ust. 2 pkt 8 ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania,
5) art. 6, art. 7, art. 19, art. 77, art. 107 k.p.a., polegające na braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn i powodów, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w tym wyjaśnieniom Proboszcza w zakresie obowiązywania procedur, a także niewskazaniu podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa, które dają organowi uprawnienie do określania, kto należy do Kościoła Katolickiego oraz oceny skuteczności procedur wewnętrznego prawa Kościoła Katolickiego.
Wniósł w związku z tym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W obszernym uzasadnieniu przedstawił argumentację przemawiającą za zasadnością podniesionych zarzutów.
Ponadto, powołując się na definicję zbioru danych, zawartą w przepisie art. 7 pkt 1 u.o.d.o., stwierdził, że księga chrztu jest zbiorem danych w rozumieniu ww. przepisu. Stanowi ona jeden zbiór danych (a nie dwa zbiory) dotyczący osób należących do Kościoła. Są one prowadzone zgodnie z prawem kanonicznym, a ograniczenie uprawnień GIODO stanowi realizację zasady autonomii kościołów.
Wyjaśnił, że organem uprawnionym do interpretacji ustaw kościelnych jest Papieska Rada Tekstów Prawnych, której kompetencje określa Konstytucja Apostolska "Pastor Bonus" z dnia 29 czerwca 1988 r.
Zdaniem wnoszącego skargę podstawę prawną odnoszącą się do kwestii wystąpienia z Kościoła Katolickiego oprócz przepisów Kodeksu Prawa Kanonicznego stanowi także Obwieszczenie Rady Tekstów Prawnych z dnia 13 marca 2006 r. Dokumentem zawierającym przepisy wykonawcze dotyczące Kościoła Katolickiego w Polsce są przyjęte przez Konferencję Episkopatu Polski "Zasady postępowania w sprawie apostazji dokonanej poprzez formalny akt wystąpienia z Kościoła" z dnia 27 września 2008 r.
Podkreślił i wskazał przepisy prawa gwarantujące autonomię Kościoła Katolickiego i jego niezależność od państwa - art. 25 ust. 3 Konstytucji RP oraz postanowienia Konkordatu.
W ocenie skarżącego GIODO nie jest uprawniony do dokonywania oceny skuteczności wystąpienia z Kościoła, a także wydawania nakazów skierowanych do proboszczów, a dotyczących dokonania wpisów w księgach ochrzczonych. Brak uwzględnienia przez organ faktu wskazania przez Proboszcza Damianowi Nowakowi procedury wystąpienia z Kościoła Katolickiego oraz przyjęcie, że pismo D. N. z dnia 10 września 2014 r. stanowi skuteczny wniosek o sprostowanie danych osobowych, a zarazem nie jest aktem apostazji jest błędem co do ustaleń faktycznych popełnionym przez GIODO. Przyjęcie odmiennego stanowiska byłoby sprzeczne nie tylko z przepisami ustawowymi i konkordatowymi, ale i z unormowaniami Konstytucji RP, w której Kościołowi Katolickiemu zagwarantowano autonomię i niezależność w sprawach należących do jego własnego zakresu oraz wyrażono zasadę demokratycznego państwa prawnego, której fundamentem jest zasada legalizmu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Stan faktyczny niniejszej sprawy nie jest sporny, bowiem nie budzi wątpliwości okoliczność, że D. N. w piśmie z dnia 10 września 2014 r., zatytułowanym "oświadczenie woli", skierowanym do Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...], [...], stwierdził, że na podstawie art. 60 Kodeksu cywilnego, korzystając ze swoich praw zawartych w art. 2 pkt 2a ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, z dniem dzisiejszym występuje z Kościoła Katolickiego, tj. wycofuje zgodę na podleganie jego doktrynie (Katechizm Kościoła Katolickiego) i prawu (Kodeks Prawa Kanonicznego). Oświadczył, że w oparciu o jej art. 2 pkt 5, nie zamierza tej decyzji uzasadniać poza tym, że nie chce do niego należeć, ponadto nie wyraża zgody na przekazywanie informacji o tej decyzji osobom trzecim, a zwłaszcza członkom rodziny. Na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 6 u.o.d.o. poprosił Proboszcza Parafii, jako administratora jego danych osobowych, o ich uaktualnienie w księdze chrztów poprzez naniesienie adnotacji o treści: "Dnia 10.09.2014 r. formalnym aktem wystąpił z Kościoła Katolickiego" oraz o przesłanie jako potwierdzenia odpisu aktu chrztu z powyższym sprostowaniem.
Skarżący nie otrzymał odpowiedzi na powyższe pismo od Proboszcza.
W wystąpieniu do GIODO D. N. wniósł o wydanie decyzji zobowiązującej Proboszcza do sprostowania, na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 6 u.o.d.o., jego nieaktualnych danych osobowych.
Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy natomiast oceny skuteczności oświadczenia D. N. z dnia 10 września 2014 r., jako aktu formalnego wystąpienia z Kościoła Katolickiego, relacji wewnętrznych przepisów kościelnych regulujących procedurę występowania z Kościoła i przepisów prawa powszechnie obowiązującego zapewniających wolność sumienia i wyznania oraz kompetencji nadzorczych GIODO w kontekście konstytucyjnych gwarancji autonomii i wzajemnej niezależności stosunków między państwem a kościołami i innymi związkami wyznaniowymi.
W pierwszej kolejności należy wskazać na liczne w polskim prawodawstwie gwarancje autonomii Kościoła Katolickiego i jego niezależności od państwa. Zgodnie z przepisem art. 25 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., stosunki między państwem a kościołami i innymi związkami wyznaniowymi są kształtowane na zasadach poszanowania ich autonomii oraz wzajemnej niezależności każdego w swoim zakresie, lecz również współdziałania dla dobra człowieka i dobra wspólnego. Natomiast w myśl ust. 4 powołanego przepisu, stosunki między Rzecząpospolitą Polską a Kościołem Katolickim określają umowa międzynarodowa zawarta ze Stolicą Apostolską i ustawy. Zasadę autonomii i niezależności w odniesieniu do Kościoła Katolickiego wyrażają postanowienia w szczególności art. 1 i art. 5 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską podpisanego 28 lipca 1993 r. oraz przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, a szczególnie jej art. 2 stanowiący, że Kościół rządzi się w swych sprawach własnym prawem, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami.
Należy zgodzić się ze skarżącym, że z powołanych przepisów wynika, że Kościół Katolicki (podobnie jak i inne kościoły i związki wyznaniowe), ma prawo do samoorganizacji i samorządności. Może więc m.in. stanowić normy obowiązujące w ramach własnych struktur organizacyjnych, a w ich stanowieniu i stosowaniu jest wolny od ingerencji władz państwowych. Z regulacji tych wynika w szczególności, że określenie przesłanek nabycia przynależności osoby (wiernego) do Kościoła, faktycznych i prawnych skutków tego faktu oraz utraty przynależności ("wystąpienia" w różnych postaciach normowanych przez prawo kanoniczne), pozostaje wewnętrzną sprawą Kościoła, wolną od reglamentacji prawnej ze strony państwa. Stanowisko to potwierdzają pośrednio także przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania. Obligują one do tego, aby określenie sposobu nabywania i utraty członkostwa w grupie religijnej, która ma być wpisana do rejestru Kościołów i innych związków wyznaniowych, zostało dokonane w statucie tej grupy (art. 32 ust. 2 pkt 8), a więc w sposób niezależny od jakichkolwiek władz państwowych. Niezależność tę zauważono również w sądownictwie, bowiem Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 sierpnia 2003 r., sygn. akt VI ACa 81/03 (Wokanda 2005, nr 1) przyjął, że "odmowa przyjęcia do społeczności danego wyznania, podobnie jak wykluczenie, nie podlegają kontroli sądu powszechnego".
Zasadne jest przy tym wskazanie, że podstawowym (choć nie jedynym) źródłem prawa wewnętrznego Kościoła Katolickiego jest Kodeks Prawa Kanonicznego z dnia 25 stycznia 1983 r. (AAS75: 1983, pars. II, ze zm.), zaś organem uprawnionym do dokonywania autentycznej interpretacji ustaw kościelnych jest Papieska Rada Tekstów Prawnych, której kompetencje określa Konstytucja Apostolska ("Pastor Bonus" z dnia 29 czerwca 1988 r. (AAS 80: 1988, s. 841-912, ze. zm.) - art. 154 i 155. Z uwagi na powyższe, podstawę prawną odnoszącą się do kwestii wystąpienia z Kościoła Katolickiego, oprócz ogólnych przepisów Kodeksu Prawa Kanonicznego (kan. 751), stanowi Obwieszczenie Papieskiej Rady Tekstów Prawnych "Actus formalis defectionis ab Ecclesia catholica" z dnia 13 marca 2006 r. (Prot. N. 10279/2006), zatwierdzone przez papieża Benedykta XVI. Zawiera ono przepisy nadrzędne w stosunku do jakiegokolwiek dokumentu zarówno o charakterze wykonawczym, jak i duszpasterskim, i stanowi podstawę prawną do rozpatrywania przedmiotowych spraw. Zostały w nim określone elementy materialne aktu formalnego wystąpienia z Kościoła Katolickiego, tj. wewnętrzna decyzja opuszczenia Kościoła Katolickiego, realizacja i zewnętrzna manifestacja tej decyzji, przyjęcie tej decyzji przez kompetentną władzę kościelną oraz formalne, tj. wystąpienie musi stanowić prawnie skuteczny (ważny) akt prawny dokonany w sposób osobisty, świadomy i wolny, w formie pisemnej wobec kompetentnej władzy kościelnej (tzn. wobec ordynariusza lub własnego proboszcza), która jest jedynym organem uprawniającym do wydania osądu dotyczącego zaistnienia lub niezaistnienia przedmiotowego wystąpienia.
Dokumentem zawierającym przepisy wykonawcze, jednakże jedynie o charakterze duszpasterskim, dotyczące Kościoła Katolickiego w Polsce, są przyjęte przez Konferencję Episkopatu Polski "Zasady postępowania w sprawie apostazji dokonanej poprzez formalny akt wystąpienia z Kościoła" z dnia 27 września 2008 r. ("Akta KEP" 14: 2008, s. 89 – 91).
Wspomniany kan. 751 Kodeksu Prawa Kanonicznego stanowi, że apostazją jest całkowite porzucenie wiary chrześcijańskiej. Jak wynika z pkt 5 "Zasad postępowania w sprawie apostazji dokonanej poprzez formalny akt wystąpienia z Kościoła" aktu odstępstwa, który wywołuje skutki kanoniczne, może dokonać tylko osoba pełnoletnia (kan. 98 § 1 i 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego), zdolna do czynności prawnych, osobiście, w sposób świadomy i wolny (kan. 124 – 126), w formie pisemnej, w obecności proboszcza swego kanonicznego miejsca zamieszkania (stałego lub tymczasowego) i dwóch pełnoletnich świadków.
Niewątpliwie z powyższego wynika, że wewnętrzne przepisy kościelne zastrzegły dla aktu formalnego wystąpienia z Kościoła Katolickiego formę szczególną, co nie jest niczym nadzwyczajnym także na gruncie polskiego prawa powszechnie obowiązującego. Przykładem takiej szczególnej formy dokonania czynności prawnej jest np. wymóg formy aktu notarialnego przy sprzedaży nieruchomości, co nie oznacza przecież ograniczenia konstytucyjnego prawa własności.
Analogicznie, wbrew stanowisku GIODO z powołaniem się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazana forma szczególna aktu apostazji nie może być postrzegana jako ograniczenie wolności sumienia i religii, w tym w szczególności wolności wystąpienia z kościoła lub innego związku wyznaniowego. Podkreślić bowiem wypada, że Kościół Katolicki nie tylko nie wyklucza dopuszczalności wystąpienia z Kościoła, ani tej możliwości nie czyni złudną lub iluzoryczną (co jest cechą tzw. nieliberalnych kościołów i religii), ale uznaje tę instytucję i poddaje ją zracjonalizowanej procedurze. W tej sytuacji nie sposób uznać, by przedstawione regulacje wewnętrzne naruszały konstytucyjnie zagwarantowaną w art. 53 wolność sumienia i religii. O takim naruszeniu można by było mówić wtedy, gdyby przepisy Kościoła Katolickiego ustanowiły zakaz apostazji lub w inny sposób uniemożliwiałyby lub znacznie utrudniały realizowanie konstytucyjnego prawa do zmiany wyznania.
Skoro zatem D. N. nie dokonał aktu apostazji w formie przewidzianej przez wewnętrzne prawo Kościoła Katolickiego, czego sam nie kwestionuje, to niezrozumiałe jest przyjęcie przez GIODO, że wymieniony skutecznie w oświadczeniu z dnia 10 września 2014 r. przejawił wolę wystąpienia z Kościoła, pomimo, że Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...], [...] wyraził jasne stanowisko, co do bezskuteczności dokonanego w takiej formie wystąpienia.
Państwo w żaden sposób nie może ingerować w sferę przynależności do kościoła lub związku wyznaniowego, bowiem naruszałoby to nie tylko wspomnianą chronioną konstytucyjnie autonomię Kościoła Katolickiego, ale wkraczałoby w sferę wolności religii i wyznania. Nie sposób zaakceptować sytuacji, w której o przynależności do kościoła, lub jej braku, rozstrzygałby organ państwowy, jakim jest GIODO, na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących. Zdaniem Sądu, w sytuacji, gdy zagadnienie wystąpienia z Kościoła Katolickiego jest jedną z przesłanek wykonywania kompetencji przez organ, to ustala on przynależność do Kościoła wyłącznie w oparciu o dowody przedstawione przez stronę kościelną, w tym przede wszystkim na podstawie aktu chrztu z dokonaną adnotacją o wystąpieniu z Kościoła. Ustalanie tego faktu z powołaniem się na inne dowody jest niedopuszczalne. Nie jest przy tym wystarczające odwołanie się do oświadczenia o woli wystąpienia z Kościoła, a sprawy sporne na tym tle są sprawami kościelnymi, które winny być rozstrzygane na zasadach i w trybie określonych przez prawo kościelne.
Dokonując ustaleń w zakresie przynależności D. N. do Kościoła Katolickiego w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego i wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych przez Proboszcza, GIODO wkroczył w sferę autonomii Kościoła Katolickiego w tej materii, czym niewątpliwie dopuścił się naruszenia art. 6, art. 7 i art. 19 k.p.a., jak również wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP, Konkordatu, ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania. Ponadto organ naruszył art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów i oparcie uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia w większości na tezach uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec stwierdzonych naruszeń zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, koniecznym było uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji.
Rozpoznając sprawę ponownie, GIODO powinien uwzględnić powyższe rozważania Sądu, ze szczególnym uwzględnieniem zasady autonomii kościołów i związków wyznaniowych w Rzeczypospolitej Polskiej.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 tej ustawy.