II SA/Wa 182/06

II SA/Wa 182/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Kwiecińska
Jarosław Trelka /sprawozdawca/
Maria Werpachowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska Sędzia WSA Ewa Kwiecińska Asesor WSA Jarosław Trelka (spr.) Protokolant Małgorzata Płodzicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę
Uzasadnienie
II SA/Wa 182/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej wypowiedział stosunek służbowy [...] M. S. Jako podstawę faktyczną tego wypowiedzenia wskazano fakt rozformowania Wyższej Szkoły Oficerskiej [...], gdzie M. S. pełnił swoją służbę. Podstawą prawną był natomiast art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.). W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego z dnia [...] sierpnia 2002 r. Wyższa Szkoła Oficerska [...] uległa rozformowaniu. Zajmowane przez M. S. stanowisko uległo likwidacji, a nie było możliwości wykorzystania oficera w jednostkach wojskowych podległych Dowódcy Wojsk Lądowych.
Decyzję tę M. S. otrzymał w dniu 23 grudnia 2002 r.
Na wniosek żołnierza, zgłoszony na podstawie art. 14 ustawy z dnia 25 stycznia 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001 - 2006 (Dz. U. Nr 76, poz. 804 ze zm.), zwolnienie nastąpiło w skróconym terminie z dniem 31 stycznia 2003 r.
Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2005 r. pełnomocnik M. S. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. We wniosku tym podniósł, że podejmując ją organ rażąco naruszył przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych, tj. jej art. 78 ust. 2 pkt 2 i 3, poprzez wypowiedzenie stosunku służbowego i złożenie propozycji wyznaczenia na inne stanowisko służbowe na 8 miesięcy przed likwidacją instytucji wojskowej, w której pełnił on służbę. Z rozkazu o likwidacji Wyższej Szkoły Oficerskiej [...] wynika, że miała ona zostać zlikwidowana dopiero w przyszłości, tj. w sierpniu 2003 r. Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nie wynikało poza tym czy i z jaką datą instytucja wojskowa i stanowisko służbowe wnioskodawcy zostało zlikwidowane. Jednostka, w której M. S. pełnił służbę, istniała po dacie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., tj. w dniu 29 maja 2003 r., o czym świadczy wydanie tego dnia opinii rektora tej jednostki o innym żołnierzu. Rozmowę, w czasie której złożono skarżącemu propozycję wyznaczenia na inne stanowisko, przeprowadzono przed likwidacją jego stanowiska. Rozkaz o zwolnieniu mógł być wydany tylko pod warunkiem dokonania, bądź co najmniej rozpoczęcia procesu likwidacji tego stanowiska, co mogło wynikać tylko z wydania odpowiednich rozkazów. Tylko pod tym warunkiem mogła też być złożona propozycja innego wyznaczenia służbowego. Także propozycja przeniesienia na inne, niższe stanowisko służbowe, mogła być złożona tylko pod warunkiem likwidacji zajmowanego stanowiska wynikającej z restrukturyzacji i modernizacji sił zbrojnych. Skoro likwidacja nie była dokonana w dniu wydania decyzji, nie było podstaw do składania takiej propozycji. Tym samym naruszono art. 36 ust. 6 przywołanej ustawy pragmatycznej. Skarżący powołał się przy tym na analogiczne, w jego ocenie, przypadki, w których Dowódca Wojsk Lądowych stwierdzał nieważność decyzji o zwolnieniu. W konkluzji wniósł o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. lub o stwierdzenie, że została ona wydana z naruszeniem prawa.
Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Minister Obrony Narodowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. W uzasadnieniu wskazał, że jednostka, w której skarżący pełnił służbę, uległa rozformowaniu w dniu 30 września 2002 r. w związku z restrukturyzacją sił zbrojnych brak było możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko stosownie do jego kwalifikacji i specjalności wojskowej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych, wypowiedzenie stosunku służbowego mogło nastąpić, jeśli jednostka wojskowa, w której żołnierz pełni służbę, podlegała rozformowaniu, a brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Rozformowanie to ma mieć miejsce w przyszłości. Bezspornym było w niniejszej sprawie, w ocenie Ministra Obrony Narodowej, że jednostka skarżącego uległa rozformowaniu w dniu 30 września 2002 r., natomiast etat skarżącego unieważniono w dniu 1 października 2003 r. Jednocześnie brak było możliwości zaproponowania mu innego, równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego. Przesłanka rozformowania jednostki zaistniała prawie 3 miesiące przed doręczeniem skarżącemu decyzji z [...] grudnia 2002 r. Także zarzut naruszenia art. 36 ust. 6 ustawy organ uznał za niezasadny. Przepis ten wiązał się bowiem z art. 78 ust. 2 pkt 3 przywołanej ustawy pragmatycznej, który stanowił o zwolnieniu żołnierza z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska. Przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, gdyż skarżącemu wypowiedziano stosunek służbowy z powodu zmniejszenia stanu etatowego (art. 72 ust. 2 pkt 2), a nie z powodu likwidacji jego stanowiska (art. 72 ust. 2 pkt 3).
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący ponowił swoją argumentację zawartą we wniosku z dnia 17 czerwca 2005 r. Dodatkowo wskazał, że decyzja organu z dnia [...] września 2005 r. nie przywołuje materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, a jej uzasadnienie wykracza poza granice tego rozstrzygnięcia, przez co narusza art. 107 Kpa. Wskazał, że z samej treści decyzji z dnia [...] września 2005 r. wynika, iż likwidacja etatu skarżącego nastąpiła w dniu 1 października 2003 r. Decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego wydana została zatem 10 miesięcy przed likwidacją jednostki. Fakt likwidacji jednostki w przyszłości nie mógł uzasadniać wypowiedzenia już w grudniu 2002 r. Skarżący uznał za dyskusyjne wypowiedzenie stosunku służbowego w razie jedynie rozpoczęcia, ale nie zakończenia procesu likwidacji jednostki. Wypowiedzenie to mogło więc nastąpić dopiero po 1 października 2003 r. Skarżący ponownie powołał się na przypadek stwierdzenia przez organ nieważności rozkazu wydanego w analogicznym stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie. Przywołał też orzecznictwo potwierdzające, w jego ocenie, stanowisko, iż w niniejszej sprawie zaszedł przypadek nieważności określony w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto zauważył, że w decyzji z dnia [...] września 2005 r. nie przytoczono jej podstawy materialnoprawnej, lecz jedynie przepisy procesowe, co powoduje jej nieważność. Uznał poza tym, że decyzja ta jest wewnętrznie sprzeczna, gdyż podstawa przywołana w rozstrzygnięciu jest inna, niż przywołana w uzasadnieniu. "Wykroczenie poza zakres przedmiotowej sprawy" miało polegać natomiast na poświęceniu znacznej części uzasadnienia okolicznościom niezwiązanym ze sprawą.
W decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2005 r. i powtórzył argumentację w niej zawartą.
Decyzja z [...] grudnia 2005 r. stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący ponowił w niej zarzut naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 2 przywołanej ustawy pragmatycznej poprzez wypowiedzenie stosunku służbowego w czasie, gdy proces rozformowania jednostki wojskowej nie został nawet rozpoczęty. Przywołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące właściwy sposób interpretowania pojęcia "rozformowanie". Uznał, że nie jest możliwe wypowiedzenie stosunku służbowego w sytuacji, gdy stanowisko zajmowane przez żołnierza istnieje w chwili wydawania decyzji o wypowiedzeniu. Samo planowanie likwidacji stanowiska w przyszłości nie pozwala na takie wypowiedzenie. Przyjęcie interpretacji, według której dopuszczalne jest wypowiedzenie stosunku wobec zamiaru rozformowania jednostki w przyszłości prowadzić mogłoby do absurdalnego wniosku, że możliwe jest wypowiedzenie w każdym czasie, gdy organ wojskowy jedynie zamierza zlikwidować jednostkę lub etat. To prowadzić mogłoby do nadużyć i powodować nieobiektywne decyzje kadrowe. W niniejszej sprawie likwidacja stanowiska skarżącego nastąpiła dopiero 30 września 2003 r. Niewłaściwe było więc uzasadnienie wypowiedzenia stosunku w decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. okolicznościami, które zaistniały w dniu 30 września 2003 r. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji, że nie odnosi się ona do wniosku dowodowego z opinii [...] P. M., z której wynikać miałoby, iż jednostka skarżącego istniała jeszcze w dniu 29 maja 2003 r. Brak wyjaśnienia tej okoliczności narusza art. 77 § 1 Kpa. Poza tym organ - w ocenie skarżącego - nie zachował wymaganego prawem związku pomiędzy rozformowaniem jednostki, a wypowiedzeniem stosunku służbowego. Związek ten objawia się likwidacją zajmowanego stanowiska, która musi być co najmniej rozpoczęta w chwili wydawania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Ponadto skarżącemu nie złożono innej propozycji kadrowej, nie szukano dla niego stanowiska odpowiadającego jego kwalifikacjom "w powstającym [...]". Organ nie dopełnił zatem obowiązku rozważenia możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Skarżący zauważył ponadto, że według organu stanowisko skarżącego zlikwidowano w dniu 30 września 2002 r., podczas gdy decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego pochodzi z dnia [...] grudnia 2002 r. Nie można było więc wypowiedzieć stosunku ze stanowiska, które nie istniało. Skarżący skonstatował w związku z tym, że sama sentencja wypowiedzenia przesądza o jego nieważności. W konkluzji wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku - o ich uchylenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił, że podjęte zostały starania o wyznaczenie skarżącego na inne stanowisko służbowe poza rozformowaną jednostką. Takiej możliwości jednak zabrakło, dlatego wypowiedziano mu stosunek służbowy. Organ podkreślił ponownie, że art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych pozwalał wypowiedzieć stosunek służbowy, gdy jednostka żołnierza zawodowego podlegała rozformowaniu. Ustawa wskazywała więc na pewne zdarzenie, które zaistnieje w przyszłości, na co wskazuje sformułowanie "podlega rozformowaniu". Gdyby ustawa wymagała dokonania owego rozformowania, użyta zostałaby formuła "uległa rozformowaniu". Wypowiedzenie mogło nastąpić przed datą rozformowania jednostki, natomiast samo zwolnienie, po upływie dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, mogło nastąpić po faktycznym rozformowaniu tej jednostki. Bezsporne jest w sprawie, że rozformowanie jednostki skarżącego nastąpiło w dniu 30 września 2002 r., a unieważnienie etatu skarżącego - 1 października 2003 r. Organ podkreślił, że z dniem doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., tj. w dniu 23 grudnia 2002 r., wiązała ona stronę i organ. Pominięcie dowodu z opinii [...] P. M. wyniknęło natomiast z oceny, że nie ma ona żadnego znaczenia dowodowego. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają obowiązującego w dacie jej wydania prawa, a tym bardziej nie naruszają go w stopniu rażącym.
W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2006 r. skarżący zauważył, że stanowisko organu zaprezentowane w niniejszej sprawie różni się od stanowiska prezentowanego przez organ dotychczas, a także od stanowiska prezentowanego przez orzecznictwo sądowe. Ponowił zarzut pominięcia istotnego dowodu, tj. opinii [...] P. M., z której wynika, iż jednostka skarżącego istniała jeszcze w dniu 29 maja 2003 r., zauważył, że art. 78 ust. 2 pkt 2 przywołanej ustawy używa formuły "ulega rozformowaniu", a nie "podlega rozformowaniu". Jednocześnie też wyraził pogląd, że ustawa ta posługuje się formułą "uległa rozformowaniu". Organ nie wykazał też braku możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe. Nie chodzi przy tym o stanowisko w rozformowywanej jednostce, lecz o całe Wojsko Polskie. Powołał przy tym orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, które potwierdza, w jego ocenie, zaprezentowaną wykładnię art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, jak stanowi jej art. 1 § 2, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji administracyjnej następuje w drodze decyzji. Jeśli nie zachodzą przesłanki stwierdzenia takiej nieważności określone w art. 156 § 1 tego kodeksu, organ powinien wydać decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności.
W niniejszej sprawie konieczne jest przede wszystkim przywołanie właściwego brzmienia art. 78 ust. 2 pkt 2 mającej w niniejszej sprawie zastosowanie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), zwanej dalej "ustawą pragmatyczną". Skarżący w trakcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego wielokrotnie powołuje się bowiem na literalne brzmienie tego przepisu. Także w swoich pismach procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym akcentuje konieczność gramatycznej, ścisłej wykładni tego przepisu, choć jednocześnie różnie podaje jego treść. Otóż przepis ten stanowi, że dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Ten właśnie przepis stanowił podstawę wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącego, a okolicznością, która to wypowiedzenie uzasadniała, był fakt rozformowania jego jednostki wojskowej. Zostało to expressis verbis wskazane w decyzji o wypowiedzeniu stosunku zawodowej służby wojskowej skarżącego.
Na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2002 r. [...], jednostka wojskowa, w której skarżący pełnił służbę, z dniem 30 września 2002 r. uległa rozformowaniu. Dzień 30 września 2002 r. został w tym rozkazie w sposób jednoznaczny, niewątpliwy wskazany, jako data rozformowania tej jednostki.
Zasadniczym zarzutem skarżącego w niniejszej sprawie jest wypowiedzenie stosunku służbowego w sytuacji, gdy proces rozformowania jego jednostki wojskowej nie zakończył się, nie był nawet w toku, lecz pozostawał dopiero w sferze zamierzeń, planów. Gdyby proces rozformowania Wyższej Szkoły Oficerskiej [...] rzeczywiście pozostawał dopiero w sferze planów, zarzut skarżącego należałoby uznać za zasadny. Podstawą wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierza zawodowego, stosownie do art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, może być bowiem fakt, a nie plany, prognoza "podlegania rozformowaniu". Skarżący nie zauważa jednak, że w niniejszej sprawie proces rozformowania jego jednostki był - używając jego terminologii - co najmniej w trakcie dokonywania się. W ocenie Sądu jest niewątpliwe, że z chwilą wydania rozkazu z dnia [...] sierpnia 2002 r. proces ten został zainicjowany. Wskazano w nim przecież datę rozformowania, użyto ustawowego terminu "rozformowanie", w miejsce dotychczasowej Wyższej Szkoły Oficerskiej [...] powstać miało [...]. Jest przy tym kwestią drugorzędną, czy wypowiedzenie stosunku służbowego skarżącego nastąpiło przed, czy po wskazanej w rozkazie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2002 r. dacie rozformowania jednostki skarżącego, choć zauważyć wypada, że w niniejszej sprawie wypowiedzenie nastąpiło po tej dacie, tj. po 30 września 2002 r. W ocenie Sądu istotne jest natomiast, czy zachowany został związek przyczynowy pomiędzy rozformowaniem jednostki skarżącego, a wypowiedzeniem jego stosunku służbowego. Ocenić należy, że taki związek zaistniał - wypowiedzenie jego stosunku służbowego było konsekwencją podjętego w dniu [...] sierpnia 2002 r. rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, i jako takie nastąpiło po tym dniu.
W niniejszej sprawie spór pomiędzy skarżącym, a Ministrem Obrony Narodowej nie dotyczy co prawda tego, czy jednostka skarżącego uległa rozformowaniu, to jednak w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, w jaki sposób Sąd rozumie pojęcie "rozformowanie", zwłaszcza, że ustawa pragmatyczna pojęcia tego nie definiuje. Otóż Sąd w pełni podziela istniejące w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołane zresztą przez skarżącego w postępowaniu przez Sądem. Niewątpliwie "...o rozformowaniu można mówić, gdy jednostka ta ulega likwidacji..." (wyrok NSA o sygn. akt. II SA 1377/01). "Pojęcie rozformowania jednostki wojskowej oznacza zniesienie lub likwidację jednostki wojskowej w dotychczasowym kształcie organizacyjnym, polegającą na likwidacji poszczególnych etatów i stanowisk, (...) a wszystko to prowadzi do ogólnego zmniejszenia się stanu etatowego" (wyrok NSA o sygn. II SA 2874/00). W tym świetle fakt rozformowania jednostki skarżącego nie może budzić wątpliwości.
Kwestią sporną jest natomiast data tego rozformowania i zachowanie związku pomiędzy nim, a wypowiedzeniem stosunku służbowego. Zauważyć należy więc przede wszystkim, że przywołane przez skarżącego orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w żadnym zakresie nie odnoszą się do tych kwestii. Orzeczenia te albo wyjaśniają pojęcie niekwestionowanego przez strony "rozformowania" (tak np. przywołane przez skarżącego orzeczenie NSA o sygn. II SA 2874/00), albo też zapadły one w innych stanach faktycznych i odnoszą się do innych zagadnień prawa procesowego lub materialnego (tak np. orzeczenia WSA w Warszawie o sygn. II SA/Wa 1570/05 oraz II SA/Wa 973/04). Przywołane natomiast zasadnie orzeczenie NSA o sygn. II SA 2673/00, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje, stanowiące o konieczności zachowania związku pomiędzy rozformowaniem jednostki, a wypowiedzeniem stosunku służbowego, nie pozwala ocenić dokonanego skarżącemu wypowiedzenia stosunku służbowego jako naruszającego prawo, tym bardziej naruszającego je w stopniu rażącym (nota bene w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny skargę oddalił). Związek taki został bowiem - jak wyżej wyjaśniono - zachowany. Rozformowanie jest przecież procesem, który dla swojej prawidłowości wymaga czasu. Art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej dlatego właśnie używa formuły "podlega rozformowaniu". Takie brzmienie przepisu wskazuje, że proces ten powinien być rozpoczęty, z tym że za jego rozpoczęcie w niniejszej sprawie uznać należy rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2002 r. Skarżący bezpodstawnie utożsamia rozformowanie z faktyczną likwidacją swojego stanowiska służbowego, które, stosownie do powyższego rozkazu, rzeczywiście nastąpiło w dniu 1 października 2003 r. Proces rozformowania jednostki i likwidacja stanowiska (unieważnienie etatu) są bowiem odrębnymi okolicznościami i tylko z tą pierwszą ustawa pragmatyczna wiąże określone skutki prawne.
W tej sytuacji za bezprzedmiotowy uznać należy zarzut skarżącego, że decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. została wydana przed rozformowaniem jednostki i likwidacją jego stanowiska. Owszem - nastąpiło to przed likwidacją stanowiska (unieważnieniem etatu), ale w trakcie trwania procesu rozformowywania jednostki, zapoczątkowanego rozkazem z [...] sierpnia 2002 r. Raz jeszcze należy przy tym podkreślić, że dla prawidłowości wypowiedzenia stosunku służbowego nie jest istotne, czy wypowiedzenia tego dokonano przed, czy po dacie wskazanej w rozkazie o rozformowaniu, lecz istotne jest, czy zachodzi związek między rozformowaniem, a wypowiedzeniem stosunku służbowego. Inaczej mówiąc - konieczne jest, aby wypowiedzenie było logiczną, nieuchronną konsekwencją rozformowania, ale wypowiedzenie nie musi następować (choć w niniejszej sprawie następuje) chronologicznie po dacie wskazanej jako data owego rozformowania. Do takiego wniosku prowadzi literalna wykładnia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, tj. jej sformułowanie "..podlega rozformowaniu...".
Zarzutem skargi w niniejszej sprawie był także brak "staranności przy rozważaniu możliwości zatrudnienia żołnierza w nowo powstającej strukturze". Zarzutu tego także nie sposób podzielić. W aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody wskazujące na fakt, że wydający decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r. organ przeanalizował, zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, możliwość wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe. Wynika to jednoznacznie z notatki służbowej (k. 57 akt personalnych skarżącego), która potwierdza, iż organ dopełnił ciążącego na nim obowiązku i przeanalizował możliwość wyznaczenia służbowego w poszczególnych rodzajach wojsk, w tym w "pozostałych jednostkach organizacyjnych resortu obrony narodowej".
Podnoszony w końcu przez skarżącego zarzut zmiany przez organ swojego dotychczasowego stanowiska, nawet jeśli jest on zasadny, nie stanowi podstawy uznania zaskarżonej decyzji za nieważną. Jako chybiony uznać należy też zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii o [...] P. M. Jak wyżej wskazano, rozformowanie jest procesem rozciągniętym w czasie. Słusznie zauważa organ, że wymaga ono wielu czynności o charakterze organizacyjnym, administracyjnym, technicznym, prawnym. Ewentualny fakt wydania przez rektora jednostki skarżącego w dniu [...] maja 2003 r. takiej opinii nie zmieniłby ustalenia, że wypowiedzenie stosunku służbowego skarżącemu pozostawało w związku z procesem rozformowania jego jednostki. Sąd podzielił więc ocenę organu, że opinia ta nie miała znaczenia dowodowego w sprawie. Podnoszone natomiast przez skarżącego, na etapie postępowania administracyjnego, zarzuty rażącego naruszenia prawa poprzez zaniechanie podania materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, wyjścia poza granice tego rozstrzygnięcia, sprzeczności pomiędzy podaną podstawą prawną decyzji, a jej uzasadnieniem, choć nie podnoszone już w skardze, przeanalizowane przez Sąd z urzędu na uznanie nie zasługują. Podstawą zaskarżonej decyzji był podany w jej treści art. 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 Kpa, gdyż jest to decyzja utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] września 2005 r. Organ zasadnie przywołał więc właściwe przepisy procedury administracyjnej. Przyznać natomiast należy rację skarżącemu, że nie ma zasadniczego znaczenia dla sprawy okoliczność, iż nie odwoływał się on od decyzji o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego i sam wystąpił o skrócenie okresu wypowiedzenia. Pomimo tego decyzja z [...] grudnia 2002 r. mogła być przecież dotknięta wadą nieważności. Poświęcenie tym okolicznościom miejsca w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żadnym wypadku nie stanowi jednak o jej nieważności.
Stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. W niniejszej sprawie, z uwagi na powyżej wskazane powody, skarga na takie uwzględnienie nie zasługuje. Nie zaszła żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wskazanych w przywołanym art. 156 § 1 Kpa. Z tego względu Sąd skargę oddalił.